VIII SA/Wa 544/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), , Protokolant starszy sekretarz sądowy Dominika Jeromin, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2022 r. w Radomiu sprawy ze skargi E. W. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w całości; 2. zasądza od Rady Gminy Ja. na rzecz skarżącego E. W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Syg. akt VIII SA/Wa 544/22 Uzasadnienie Uchwałą z dnia 25 maja 2022 roku, nr [...] Rada Gminy J. na podstawie art. 383 §1 pkt 5 oraz §2, §3 i §4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku Kodeks wyborczy( DZ.U z 2020 roku, poz. 1319 ze zm. dalej kw lub kodeks wyborczy) w związku z art. 18 ust.2 pkt 15, art. 24f ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym( DZ.U z 2022 roku, poz. 559 ze zm. dalej usg) stwierdziła wygaśnięcie mandatu radnego Rady Gminy J. w Okręgu Wyborczym nr [...] E.W. z powodu naruszenia przez niego zakazu łączenia mandatu radnego z zarządzaniem działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy J.. W uzasadnieniu uchwały organ podnosił, iż radny E. W. jest prezesem zarządu Koła Rolniczego w M.. W ostatnich wyborach samorządowych w 2018 roku uzyskał mandat radnego Rady Gminy w J.. Koło Rolnicze w M. uzyskało w 2020 roku od gminy J. dotację w kwocie 3200 zł na przystosowanie świetlicy wiejskiej do spotkań mieszkańców. Dotacja została przez Koło Rolnicze wykorzystana. Koło Rolnicze w M. ma swoich celach statutowych prowadzenie działalności gospodarczej( §9 ust.1 pkt 1 statutu) i prowadzi działalność gospodarczą polegającą na najmie lokali użytkowych, a dochód przeznaczany jest na potrzeby statutowe koła. W ocenie organu w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przez radnego E. W. zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy J.. Mieniem gminnym była przyznana dotacja w wysokości 3200 zł. Koło rolnicze zarobkowo prowadzi najem lokali użytkowych, potwierdzony wystawianymi fakturami VAT, co potwierdza prowadzenie działalności gospodarczej. Pomimo zaistnienia w/w okoliczności radny E. W. nie zrezygnował z funkcji prezesa Zarządu Koła Rolniczego, co stanowi podstawę do stwierdzenia przez Radę Gminy wygaśnięcia mandatu radnego w trybie art. 383 kw. Bez znaczenia pozostaje fakt, iż Koło Rolnicze prowadzi również, zgodnie ze statutem działalność społecznie użyteczną, w interesie swoich członków, innych rolników oraz środowiska wiejskiego. Utrwalone orzecznictwo sądowe wskazuje, że prawidłowa wykładnia art. 24 f ust.1 usg prowadzi do stwierdzenia, że naruszenie wprowadzonego przez ustawodawcę w tym przepisie zakazu nie jest uwarunkowane także rodzajem czy przedmiotem działalności gospodarczej, prowadzonej z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, ani też doniosłością środków uzyskanych z takiej działalności. Wykorzystanie mienia komunalnego do takiej działalności przez radnego, bądź zarządzanie taką działalnością jest wystarczającą przesłanką do wygaśnięcia mandatu radnego. Nie ma znaczenia czy przy wykorzystaniu mienia komunalnego radny odniósł korzyści, czy też nie. Dwukrotnie w dniach 17 i 22 maja 2022 roku na posiedzeniu Komisji Skarg i Petycji radnemu W. umożliwiono złożenie wyjaśnień w sprawie. Skargę na uchwałę Rady Gminy J. wniósł E. W.. Przedmiotowej uchwale zarzucał naruszenie art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 kw w związku z art. 24f ust.1 usg poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie że radny E. W. złamał ustawowy zakaz łączenia mandatu radnego Rady gminy J. z zarządzaniem jako prezes zarządu Koła Rolniczego w M. jego działalnością gospodarczą polegającą na najmie lokali z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy J., tj. dotacji na modernizacji świetlicy wiejskiej, w sytuacji, w której świetlica ta nigdy nie była i nie jest przedmiotem działalności gospodarczej, natomiast jej modernizacja nie ma funkcjonalnego związku z najmem pozostałych lokali znajdujących się w budynku należącym do Koła Rolniczego w M.. W związku z powyższym na podstawie art. 147 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wnosił o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz obciążenie organu kosztami postępowania. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż okolicznością bezsporną jest, że Koło Rolnicze od 1967 roku jest właścicielem działki zabudowanej nr ew. [...] położonej w M. N.. Działka jest zabudowana budynkiem parterowym składającym się z czterech lokali, w tym z świetlicy wiejskiej. Również bezsporna jest okoliczność, ze w ramach uproszczonej oferty realizacji zadania publicznego Koło Rolnicze uzyskało dotację z gminy J. na zadanie pt ,, Przystosowanie świetlicy wiejskiej do spotkań mieszkańców w kwocie 3200 zł na wymianę drzwi wejściowych do świetlicy, okna w budynku świetlicy, wykonanie parapetu w budynku świetlicy oraz zakup stołów w tejże świetlicy. Dotacja została przekazana na podstawie umowy o realizację zadania publicznego z dnia 21 października 2020 roku i rozliczona prawidłowo, co potwierdza pismo wójta gminy z 1 lutego 2021 roku. Faktem jest, że na dzień 21 października 2018 roku tj. dzień wyborów samorządowych, w których E. W. uzyskał mandat radnego Rady Gminy J. Koło Rolnicze prowadziło najem lokali użytkowych w przedmiotowym budynku. Przedmiotem najmu nigdy nie była i nie jest świetlica wiejska, na której modernizację została udzielona dotacja w kwocie 3200 zł. Stąd za chybiony należy uznać zarzut zarządzania przez skarżącego działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy J. w trakcie sprawowania przez niego mandatu radnego Rady Gminy J.. Skarżący wskazywał na art. 24f ust.1 usg, iż radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. Kluczowym aspektem ograniczenia prowadzenia przez radnego działalności gospodarczej w myśl powołanego przepisu jest wykorzystywanie do niej mienia komunalnego gminy, w której radny sprawuje mandat. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, obciążenie skarżącego kosztami postępowania oraz dopuszczenie dowodu z wydruku z Centralnej Ewidencji o Działalności Gospodarczej J. R. PHU ,, [...] ‘’. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ wskazywał na przepis art. 24f usg według którego radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. W dniu 25 maja 2022 roku Rada Gminy w J. podjęła uchwałę w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu radnego Rady Gminy w J. – E. W. z powodu naruszenia przez niego zakazu łączenia mandatu radnego z zarządzaniem działalnością gospodarczą z wykorzystaniem mienia komunalnego Gminy J.. Radny E. W. od początku kadencji obecnej Rady Gminy J. jest Prezesem Koła rolniczego w M. – został powołany 2 września 2015 roku. W roku 2020 roku Koło Rolnicze w M. uzyskało od gminy J. dotację w kwocie 3200 zł na modernizację należącego do niej budynku - przystosowanie świetlicy wiejskiej na potrzeby mieszkańców. Na podstawie zawartej w tym celu umowy z dnia 21 października 2020 roku Koło Rolnicze zobowiązało się do wykonania prac dostosowujących część stanowiącego jego własność budynku, położonego w nowym M. do wykorzystania go jako świetlica wiejska. Dotacja udzielona przez gminę Kołu Rolniczemu na modernizację części budynku, który jest wykorzystywany przez ten podmiot do prowadzenia działalności gospodarczej ma funkcjonalny związek z tą działalnością w rozumieniu art. 24f ust.1 usg. Koło Rolnicze prowadzi działalność gospodarczą polegającą na wynajmie lokali użytkowych, a dochód jest przeznaczony na potrzeby statutowe koła. Prowadzona działalność gospodarcza jest potwierdzona wystawianiem faktur VAT. Pomimo zaistnienia tej sytuacji radny W. nie zrezygnował z funkcji Prezesa Zarządu Koła Rolniczego w związku z otrzymana dotacją od gminy. Zdaniem organu bez znaczenia pozostaje fakt, że Koło Rolnicze prowadzi również, zgodnie ze statutem działalność społecznie użyteczną, w interesie swoich członków, innych rolników oraz środowiska wiejskiego. W przypadku gdy określona działalność posiada znamiona działalności gospodarczej i jest prowadzona z wykorzystaniem mienia gminnego, to zarządzanie taką działalnością przez radnego stanowi naruszenie art. 24f ust.1 usg. Nie ma znaczenia czy radny w takiej sytuacji odniósł korzyści, czy też nie. Przesłanka prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia gminnego bądź zarządzanie taką działalnością jako ustawowo niezdefiniowana, winna być pojmowana szeroko, tak jak w języku potocznym, czy zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny i orzecznictwa obejmuje przypadki nie tylko bezpośredniego, ale i pośredniego wykorzystania mienia, bez względu na jego podstawę prawną. Organ zwracał uwagę, iż skarżący nie ujawnił, iż Koło Rolnicze zawarło również umowę z J. R.PHU ,, [...] ‘’ , który ten fakt zgłosił do ewidencji 21 września 2020 roku. Organ wskazywał, że modernizacja podwyższyła walory estetyczne, użytkowe i techniczne( związane z lepszą izolacją cieplną, mniejszymi stratami ciepła) całego budynku, w którym Koło prowadzi działalność gospodarczą. Modernizacja spowodowała także wzrost wartości budynku i jego większą atrakcyjność przy komercyjnym wykorzystaniu. Okoliczności faktyczne i prawne sprawy pozwalają na stwierdzenie, ze w przypadku radnego W. zaistniały przesłanki wynikające z normy prawa materialnego – art. 24f ust usg w związku z art. 383 § 1 pkt kw nakazujące wygaśnięcie mandatu radnego. Skarżący pismem z 27 lipca 2022 roku zajął stanowisko w zakresie zarzutów organu zawartych w odpowiedzi na skargę. Wskazywał, że twierdzenia organu jakoby modernizacja świetlicy wiejskiej polegająca na wymianie okna, drzwi i parapetu miała jakikolwiek związek funkcjonalny z prowadzoną działalnością gospodarczą polegającą na wynajmie lokali, w kontekście całego budynku są nieuprawnione. Również wskazywał, że nie można się zgodzić z organem, iż modernizacja świetlicy mogła mieć wpływ na zawarte umowy najmu lokali. Umowy te zostały zawarte jeszcze przed modernizacją świetlicy. Tym samym nie zaistniał żaden związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy modernizacją świetlicy, a wynajmem pozostałych lokali. W zakresie stanowiska organu, iż modernizacja świetlicy podniosła walory estetyczne całego budynku i miało to wpływ na wzrost atrakcyjności lokali użytkowych, to wskazywał, że trudno oczekiwać, iż potencjalny najemca będzie bardziej skory do wynajęcia danego lokalu tylko dlatego, że na zachodnim krańcu budynku świetlica posiada nowe okno, drzwi i parapet. Odnośnie zarzutu zatajenia przez skarżącego zawarcia umowy najmu z J. R. P.H.U ,, [...] ‘’ to skarżący faktycznie zawarł umowę najmu lokalu z J.R. jako osobą fizyczna na jego własne potrzeby. Wynajmujący po podpisaniu umowy nigdy nie dokonał odbioru lokalu, nie prowadził w nim żadnej działalności gospodarczej. Koło Rolnicze nie wystawiło J. R. żadnej faktury VAT i żaden czynsz nie został przez niego uregulowany. Na wniosek J. R., bez wiedzy i zgody Koła Rolniczego Gmina J. dokonała wpisu w CEiDG, pomimo, że umowa nie przewidywała prowadzenia w tym lokalu działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. - obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie do treści art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. W sprawach dotyczących uchwały o wygaśnięciu mandatu radnego przewidziany został specjalny tryb zaskarżenia, uregulowany w art. 384 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 684), dalej jako Kodeks wyborczy, stanowiący lex specialis w stosunku do ogólnej regulacji zaskarżania uchwał rady gminy, zawartej w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Podstawą podjęcia zaskarżonej uchwały był art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego w zw. z art. 24f ust. 1 usg. Stosownie do art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego wygaśnięcie mandatu radnego następuje w przypadku naruszenia ustawowego zakazu łączenia mandatu radnego z wykonywaniem określonych w odrębnych przepisach funkcji lub działalności. Zgodnie zaś z art. 24f ust. 1 usg radni nie mogą prowadzić działalności gospodarczej na własny rachunek lub wspólnie z innymi osobami z wykorzystaniem mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat, a także zarządzać taką działalnością lub być przedstawicielem czy pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności. W przywołanym przepisie art. 24f ust. 1 usg ustawodawca wprowadził generalny zakaz używania przez radnego mienia komunalnego gminy w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej bez względu na jej przedmiot, rodzaj majątku komunalnego i tytuł prawny. Przepis ten, co należy podkreślić na potrzeby niniejszej sprawy, używa pojemnego określenia "wykorzystanie mienia" i nie ogranicza zakazu do "własności" ani do bezpośredniego "zarządzania" mieniem komunalnym gminy. Celem przepisu art. 24f ust. 1 usg jest bowiem niedopuszczenie do sytuacji wykorzystywania funkcji radnego do osiągnięcia własnych korzyści majątkowych kosztem mienia gminnego. Wykluczone powinny być zatem sytuacje, w których radny, wykonując mandat w gminie, będąc członkiem organu stanowiącego i podejmującego decyzje dotyczące m.in. zasad zarządu mieniem tej gminy, mógłby wpływać na korzystne dla siebie, bliskich lub innych podmiotów rozporządzanie tym mieniem, tj. korzystniejsze niż zasady, na jakich z mienia komunalnego korzystają podmioty nieposiadające statusu radnego. Ustanawiając zakaz prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia komunalnego ustawodawca chciał zapobiec ewentualnemu wykorzystaniu mandatu w celu ułatwienia dostępu do tego mienia. Wypełnienie dyspozycji tego przepisu nie jest nawet uzależnione od tego, czy z prowadzenia, zarządzania bądź bycia przedstawicielem lub pełnomocnikiem w prowadzeniu takiej działalności radny uzyskuje dochód czy inne osobiste korzyści. Zakaz ten dotyczy także sytuacji, gdy radny korzyści nie osiągnął, bowiem dla interpretacji przepisu art. 24f ust. 1 i 2 u.s.g. rozstrzygający jest sam fakt korzystania z mienia komunalnego, które to wykorzystywanie pozostaje w związku funkcjonalnym z działalnością gospodarczą radnego (vide: wyroki z dnia 3 sierpnia 2017 r., II OSK 765/17 oraz z dnia 9 czerwca 2016 r., II OSK 1269/16, dostępne w CBOSA). Dookreślić należy, że interpretacja określenia "wykorzystanie mienia komunalnego gminy" musi uwzględniać przepis art. 43 ustawy o samorządzie gminnym, według którego, mieniem komunalnym jest własność i inne prawa majątkowe należące do poszczególnych gmin i ich związków oraz mienie innych gminnych osób prawnych, w tym przedsiębiorstw. Dostrzec należy również, że powołane przepisy ustawy o samorządzie gminnym posługują się wprost, w zakresie majątku gminy, określeniami zaczerpniętymi z norm prawa cywilnego. Przepis art. 44 Kodeksu cywilnego stanowi, że mieniem jest własność i inne prawa majątkowe. Chodzi o wszystkie bez wyjątku prawa podmiotowe majątkowe, a ujmując rzecz ekonomicznie, ogół aktywów danego podmiotu (patrz: A. Wolter, J. Ignatowicz, J. Stefaniak "Prawo cywilne. Zarys części ogólnej", Wyd. Prawnicze PWN, Warszawa 1999, s. 249). Podobnie w przypadku mienia komunalnego, o którym mowa w art. 43-50a ustawy o samorządzie gminnym, termin "mienie" używany jest więc w rozumieniu art. 44 k.c. (patrz: Elżbieta Niezbecka (w:) "Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna", pod red. T. Kidyby, WKP 2012, pkt 7 do art. 44). Mienie obejmuje zatem wszystkie rodzaje podmiotowych praw majątkowych. "Inne prawa majątkowe" stanowią "inne prawa rzeczowe", tj. użytkowanie wieczyste, prawa rzeczowe ograniczone oraz prawa majątkowe wynikające ze stosunków zobowiązaniowych. Mieniem są tylko prawa, nie są zaś obowiązki (długi), które własność i inne prawa majątkowe obciążają (patrz: Kazimierz Piasecki "Kodeks cywilny. Komentarz. Księga pierwsza. Część ogólna". Zakamycze 2003, pkt 10 do art. 44; Wojciech Jan Katner (w:) "Kodeks cywilny. Komentarz. Część ogólna", pod red. P. Księżaka i M. Pyziak-Szafnickiej, LEX 2014, pkt 3 do art. 44; Elżbieta Niezbecka, op. cit. pkt 1 do art. 44; wyrok SN z dnia 3 grudnia 2009 r., sygn. akt II CSK 215/09). Podkreślenia wymaga, że Koło Rolnicze w M. jest organizacją funkcjonująca w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 października 1982 roku o społeczno – zawodowych organizacjach rolników( DZ.U z 2022, poz. 281) w ramach której może być prowadzona działalność statutowa oraz działalność gospodarcza, co wynika z art. 12 wyżej powołanej ustawy. Jak można wywnioskować z materiału dowodowego, w tym wyjaśnień skarżącego fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez Koło Rolnicze wynika, z czynności faktycznych mających cechy działalności gospodarczej – stały, odpłatny wynajem lokali użytkowych na działalność gospodarczą dla innych podmiotów. Z materiału dowodowego nie wynika aby prowadzenie działalności gospodarczej było udokumentowane przez wpis do rejestru przedsiębiorców. Jednocześnie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców( DZ.U z 2021 roku, poz. 162) działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. Należy zgodzić się, że w przedmiotowym stanie faktyczno - prawnym Koło Rolnicze w M. taką działalność prowadziło w zakresie wynajmu lokali użytkowych. Należy uznać, iż fakt braku wpisu do rejestru przedsiębiorców nie przesądza o jej nieprowadzeniu. Rozpoczęcie działalności gospodarczej jest faktem polegającym na podjęciu czynności mieszczących w ustawowym pojęciu działalności gospodarczej tj. zorganizowaną działalnością zarobkową, wykonywaną we własnym imieniu i w sposób ciągły. Należy zauważyć, czego strony nie kwestionują, że Koło Rolnicze w M., którego prezesem jest skarżący jest podmiotem działającym na rzecz rolników zamieszkujących w gminie J.. Dysponuje i wykorzystuje lokal – świetlicę w M. na rzecz społeczności lokalnej na spotkania – informacyjne, integracyjne, nie na działalność gospodarczą. Jednocześnie prowadzi działalność gospodarczą do czego wykorzystuje trzy lokale znajdujące się w tym samym budynku w którym znajduje się świetlica wiejska z przeznaczeniem zysków na cele statutowe organizacji rolników. Należy zauważyć, iż świetlica wiejska jest lokalem, który jest niezależny( w znaczeniu technicznym i funkcjonalnym) od pozostałych lokali w tym obiekcie, a wykorzystywanych na cele działalności gospodarczej. Gmina w J.akceptując złożoną ofertę na realizację zadania publicznego, uznała, iż dotacja będzie przeznaczona na realizację tego celu. Należy uznać, iż w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej Koła Rolniczego nie wchodzi wykorzystanie lokalu -świetlicy wiejskiej. Fakt modernizacji lokalu świetlicy wiejskiej nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Taki związek mógłby mieć miejsce gdy wykonane roboty budowlane wpływały na stan techniczny całego budynku( np. gdyby remontowano, zmieniano dach, docieplono cały budynek). Wtedy zyskałyby również pozostałe lokale poza świetlicą. Stanowisko organu, iż wymiana drzwi, okna, parapetu w jednym samodzielnym lokalu ma wpływ na walory pozostałych, a niezależnych lokali nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do realiów niniejszej sprawy Sąd Wojewódzki zauważa, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego akcentujące, że sankcja utraty mandatu radnego pochodzącego z wyboru, ingerująca w wolę powszechną, musi być zastosowana w sytuacji zaistnienia w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości przesłanek wynikających z normy prawa materialnego, nakazujących wygaszenie takiego mandatu (por. wyrok NSA z 26 października 2017 r., II OSK 2058/17). W orzecznictwie zwraca się też uwagę, że dyspozycja przepisu art. 24f ust. 1 usg wyraźnie wskazuje, że wykorzystanie mienia komunalnego gminy, w której radny uzyskał mandat ma pozostawać w związku funkcjonalnym z prowadzoną przez radnego działalnością gospodarczą, a zatem mienie komunalne ma służyć działalności gospodarczej prowadzonej przez radnego (wyroki NSA z 13 października 2009 r., II OSK 1080/09 i z 13 lutego 2018 r., II OSK 3274/17). Przyjmuje się, że przepisy normujące wygaszanie mandatu radnego nie mają charakteru bezwzględnego, albowiem służą zapobieżeniu jedynie takiej sytuacji, w której występuje rzeczywiste zagrożenie angażowania się radnego w sytuacje mogące poddawać w wątpliwość autorytet konstytucyjnych organów Państwa oraz osłabiać zaufanie wyborców i opinii publicznej do ich prawidłowego funkcjonowania (por. wyrok NSA z 18 lutego 2016 r., II OSK 2759/15). Z przytoczonych uwag wynika, że przy stosowaniu art. 24f ust. 1 usg w każdej sprawie należy uwzględniać to, aby ingerencja w prawo wykonywania mandatu radnego pozostawała w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla których ustanowiono zakaz wprowadzony tym przepisem. Zdaniem Sądu organ błędnie ocenił, iż skarżący jako zarządzający działalnością gospodarczą wykorzystał w tej działalności mienie komunalne gminy J. w postaci dotacji w wysokości 3200 zł na remont świetlicy wiejskiej w M.. Spowodowało to, iż należało uznać, iż doszło do istotnego naruszania prawa – art. 24f ust.1 usg w związku z art. 383 § 1 pkt 5 i § 2 kodeksu wyborczego. W ocenie Sądu kwestie związane z wynajmowaniem lokalu przez Jarosława Rakowskiego w budynku należącym do Koła Rolniczego nie miały wpływu na treść rozstrzygnięcia. Podnoszone zarzuty przez skarżącego, iż doszło do naruszenia przepisów w zakresie prowadzenia postepowania wyjaśniającego nie znajdują usprawiedliwionych podstaw. Skarżący miał możliwość w pełnym zakresie zaprezentować swoje stanowisko i argumenty w sprawie. W związku z powyższym biorąc za podstawę art. 147 § 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono biorąc za podstawę art. 200 i art. 205 §2 p.p.s.a.