VIII SA/Wa 91/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Marek Wroczyński (sprawozdawca), Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2020 r. w Radomiu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.

Syg. akt VIII SA/Wa 91/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2019 roku Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5, art. 146 §1, art. 147, art. 149 § 2, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego( Dz.U z 2018 roku, poz. 2096 ze zm. dalej kpa) w sprawie wniosku strony o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 roku nr [...] - odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna. W dniu [...] czerwca 2015 r. w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy ciężarowej marki Schmitz [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. G., który wykonywał międzynarodowy przejazd drogowy na trasie H.- P. (O. M.) z ładunkiem kakao w opakowaniach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu [...] Sp. z o.o. Przebieg kontroli udokumentowano protokołem nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. W wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej, stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy poruszając się drogą krajową nr [...] przekroczył dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton. Na skutek dokonanej kontroli pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm; - nacisk na pojedynczej osi napędowej - 10,65 tony (po odjęciu błędu w wysokości 2% zaokrąglonych do 0,1 tony w górę) - przekroczenie o 0,65 tony; - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) za naruszenie przepisów ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (zwanej dalej prawo o ruchu drogowym). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii IV. Pismem z dnia [...] października 2015 r. strona złożyła odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Po rozpatrzeniu złożonego odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi i jednocześnie złożyła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r,, sygn. akt VIII SA/Wa 242/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Tym samym ww. decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego stała się ostateczna. Pismem z dnia 24 czerwca 2016 r. strona złożyła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 czerwca 2016 r. odmawiające przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II GZ 784/16, oddalił zażalenie strony. Następnie pełnomocnik strony pismem z dnia [...] września 2016 r. złożył wniosek na podstawie art. 155 kpa o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] i poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia i umorzenie postępowania, a także o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r., nr [...] do czasu rozpoznania wniosku. Postanowieniem z dnia 13 października 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 242/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę strony i zwrócił skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł. Po rozpoznaniu złożonego przez stronę wniosku Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...]. Pełnomocnik strony skorzystał z przysługującego uprawnienia strony i pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Pismem z dnia [...] lutego 2017 r. pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt VIII SA/Wa 261/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę strony w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...]. Jako podstawę swojego wniosku pełnomocnik strony powołał art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 19 ust. 1 TUE w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 10 Traktatu WE. Pełnomocnik strony podniósł, że w dniu 21 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ogłosił wyrok w sprawie C-127/17, w którym uznał, iż Polska naruszyła art. 3 i 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE poprzez nałożenie na przewoźników obowiązku posiadania specjalnych zezwoleń. W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika strony, wykonywany przez skarżącą w dniu [...] czerwca 2015 r. przejazd pojazdem członowym składającym się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy marki Schmitz [...] o nr rej. [...] w miejscowości S. na drodze krajowej nr [...] nie był przejazdem wykonywanym w sposób nieprawidłowy, mogącym stanowić podstawę nałożenia kary. W związku z obowiązującym w dniu zdarzenia przepisami potwierdzonymi przytoczonym wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kara pieniężna w wysokości 5000 zł została nałożona niezasadnie, w związku z tym, zdaniem pełnomocnika strony, żądanie wznowienia postępowania oraz uchylenia decyzji jest słuszne. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] organ wezwał pełnomocnika strony do wskazania kiedy (w jakiej dacie) strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia2015 r. nr [...]. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik strony pismem z dnia [...] sierpnia 2019 r. poinformował, że strona o treści orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej powzięła wiedzę w dniu 15 kwietnia 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. nr [...] wznowił na wniosek strony postępowanie w sprawie nałożenia na [...] Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) zakończonej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia2015r. nr [...]. Organ zważył, co następuje: Kodeks postępowania administracyjnego wymienia w art. 145 § 1 osiem przesłanek skutkujących wznowieniem postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Jest to katalog zamknięty, uzupełniony jedynie o przesłanki zawarte w art. 145a i art. 145b kpa. Wszczęcie postępowania wznowieniowego nie jest więc możliwe z innych przyczyn, chyba że przepisy szczególne przewidują w konkretnych przypadkach taką możliwość (J. Jamiołkowski, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 stycznia 2009 r., II OSK 51/08, Casus 2009, Nr 2, s. 36). Mianowicie zgodnie z art. 145 § 1 kpa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe; 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa; 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27; 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję; 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu; 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2); 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie do art. 145a § 1 kpa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. W myśl art. 145b § 1 kpa, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy zostało wydane orzeczenie sądu stwierdzające naruszenie zasady równego traktowania, zgodnie z ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. o wdrożeniu niektórych przepisów Unii Europejskiej w zakresie równego traktowania (Dz. U. z 2016 r. poz. 1219), jeżeli naruszenie tej zasady miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Zgodnie z art. 147 kpa, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony, z tym że wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 oraz w art. 145a i 145b następuje tylko na żądanie strony. Instytucja wznowienia postępowania należy - obok trybu stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji - do tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego. Zaznaczyć trzeba jednak, że wszczęcie postępowania wznowieniowego nie przesądza jeszcze o ostatecznej treści nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Dopiero treść postępowania podjętego w tym trybie pozwoli określić, czy wskazana na początku jako podstawa wszczęcia postępowania, wada proceduralna rzeczywiście wystąpiła, oraz czy wystąpienie tej wady miało wpływ na treść rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie {Kpa, komentarz do art. 145 § 1, red. prof, dr hab. Marek Wierzbowski, red. prof. dr hab. Aleksandra Wiktorowska). Wznowienie jest zatem instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną wyczerpująco w przepisach prawa procesowego (zob. W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne: zarys systemu Warszawa 1962, s. 230). W tym zakresie należy wskazać, iż organ przyjął, iż wniosek strony został złożony w terminie (art. 148 § 1 kpa), wobec decyzji ostatecznej (art. 16 § 1 kpa), przez stronę pierwotnego postępowania (art 28-30 kpa) oraz zawierał w swej treści wskazanie przyczyn (podstaw) wznowienia (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Wystąpienie z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego inicjuje dwuetapowe postępowanie, w ramach którego etap wstępny obejmuje okres pomiędzy wniesieniem wniosku a wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie wznowienia postępowania (art. 149§ 1 kpa); etap drugi, merytoryczny, obejmuje natomiast przeprowadzenie postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Mając na uwadze powyższe, na wniosek strony Główny Inspektor Transportu Drogowego postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 5000 zł (słownie: pięć tysięcy złotych), zakończonej decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia2015r.,nr [...]. W orzecznictwie przyjmuje się, że organ, prowadząc postępowanie na wniosek strony. jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi w tym wniosku i nie może odnosić się do innych podstaw niewskazanych przez stronę. Tylko w postępowaniu wznowieniowym wszczętym z urzędu to organ byłby pełnym dysponentem takiego postępowania, co oznacza, że mógłby samodzielnie wskazywać przesłanki wznowienia (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2012 r., sygn. akt II OSK 1925/12, LEX nr 1233716). Zgodnie z treścią art. 151 kpa, o którym mowa w art. 150 kpa, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa organ wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 §1, art. 145a lubi 45b. Zatem jedną z kategorii decyzji, jaką organ administracji publicznej może wydać w ramach wznowionego postępowania w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 kpa - jest decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej wobec braku podstaw do iei uchylenia. tj. stwierdzenia braku, przynajmniej jednej z przesłanek zawartych w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b kpa. W toku wznowionego postępowania organ ustalił że: Istota problemu podniesionego w treści uzasadnienia żądania strony o wznowienie postępowania, sprowadza się m.in. do ustalenia, czy przesłanką wznowienia postępowania administracyjnego i uchylenia decyzji ostatecznej wydanej wobec strony może być orzeczenie TSUE z dnia 21 marca 2019 r. wydane w trybie art. 258 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), tj. w ramach stwierdzenia uchybienia przez Państwo Członkowskie zobowiązanym ciążącym na podstawie Traktatów na wniosek Komisji Europejskiej (KE). Pełnomocnik strony składając wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego i uchylenie decyzji ostatecznej wskazał na art. 145 § 1 pkt 5 kpa. W ocenie organu przesłankę wskazaną przez stronę należy uznać za bezpodstawną. Analiza treści ww. przepisów prowadzi do stwierdzenia, że nie ma ona zastosowania do przedmiotowego stanu faktycznego. Przede wszystkim należy wskazać, że piątą przesłanką art. 145 § 1 kpa, umożliwiającą wznowienie postępowania administracyjnego jest fakt, że wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 kpa). Uchylenie decyzji ostatecznej z uwagi na wystąpienie ww. przesłanki uwarunkowane jest łącznym wystąpieniem czterech warunków: 1) ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy; 2) okoliczności faktyczne lub dowody są nowe; 3) okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej; 4) okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeśli którychkolwiek z ww. warunków nie został spełniony, niemożliwe jest uchylenie decyzji ostatecznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Łd 1012/17, stwierdził: "(...) zgodnie z brzmieniem art. 145 § 1 pkt 5 kpa niezbędne jest ustalenie, że okoliczności faktyczne lub dowody, stanowiące przesłankę wznowienia musiały istnieć w dacie wydania decyzji, a jedynie być organowi wówczas nieznane. Zatem nie sposób skutecznie powoływać jako przesłankę wznowienia okoliczności, które istniały na pewno w dniu 18 października 2015 r., ale nie wiadomo, czy istniały również w czerwcu 2012 r. Zatem nowe dowody to takie, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował. Jeżeli jednak dowody te były, a organ orzekający "ich nie zbadał", to nie można takich dowodów w postępowaniu wznowieniowym uważać za "nowe", choćby organ w postępowaniu poprzednim z dowodami tymi się nie zapoznał albo niewłaściwie je ocenił (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 1831/00). Warunkiem więc wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa jest w tym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność miała istotne znaczenia dla sprawy i istniała w dniu wydania decyzji, przy czym nie była znana organowi, który wydał decyzję (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1999 r., sygn. I SA/Lu 19/98). Zaakcentować natomiast należy, że nie jest nową okolicznością faktyczną, ani nowym dowodem, który uzasadniałby wznowienie postępowania, nowa wykładnia przepisów prawnych, dokonana w wytycznych naczelnego organu administracji (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 września 1982 r. , sygn. akt SA/Kr 588/82, OŚNA 1982, Nr 2, poz. 3; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 21 sierpnia 1996 r., sygn. akt SA/Ka 1538/95, Glosa 1997, Nr 4, s.31). W badanej sprawie nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności, które byłyby znane organowi w dniu wydania decyzji. Okoliczność, na którą powołuje się strona wnosząca, a więc na wyrok TSUE w sprawie C-127/17 z dnia 21 marca 2019 r., który nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego sprawia, że przesłanka ta nie została zrealizowana, co jednocześnie oznacza, że przywołana przez stronę podstawa wznowienia - art. 145 § 1 pkt 5 kpa nie może spowodować uchylenia decyzji ostatecznej. Ponadto należy podkreślić, że orzeczenie TSUE z dnia 21 marca 2019 r., na które powołuje się strona dotyczy kwestii przekroczenia przez pojazdy ciężarowe jednego z parametrów powodujących, że pojazd staje się nienormatywny, tj. nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 tony. Należy podkreślić jednak, że wyrok powyższy nie stanowi samoistnej przesłanki, na podstawie której organ mógłby wyeliminować z obrotu prawnego ostateczną decyzję administracyjną. Należy nadmienić też, że organ wydając w dniu [...] grudnia 2015 r. rozstrzygnięcie w sprawie [...] miał na względzie materiał dowodowy zgromadzony w sprawie przez organ I instancji, jak również ustalenia poczynione przez tenże organ administracji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Zauważyć wypada, że w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2015 r. w miejscowości S.na drodze krajowej nr [...] pojazdu członowego składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Mercedes-Benz o nr rej. [...] i trzyosiowej naczepy ciężarowej marki Schmitz [...] o nr rej. [...] stwierdzono bezsprzecznie przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej ww. pojazdu na daną drogę o 0,65 tony. Zgodnie z wynikiem ważenia wskazana wartość nacisku osi napędowej na drogę wynosiła 10,65 tony. Konsekwencją powyższych ustaleń było stwierdzenie naruszenia w postaci braku zezwolenia kategorii IV. Podstawą prawną niniejszej decyzji stanowiły przepisy: art. 64, art. 140aa ust. 1-3 i art. 140ab prawa o ruchu drogowym, tj. przepisy obowiązujące w dniu wydawania przedmiotowej decyzji. Stosownie do treści art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie prawa, a działanie to orzekanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. W tym miejscu organ podkreślił, że przesłanki prawne, na których oparto żądanie wznowienia, zostały przez ustawodawcę w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego określone w sposób jasny i precyzyjny. Z kolei z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych judykatura podkreśla, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem, z którego można skorzystać tylko w sytuacjach ściśle określonych w przepisach. W takim układzie procesowym, nie jest zasadnym stosowanie wykładni do rozszerzającej czego musiałoby się sprowadzić uznanie, iż dopuszczalnym jest wznowienie postępowania administracyjnego na skutek wyroku TSUE, który wskazano jako jedną z przesłanek wznowienia. Argumentację tę wzmacnia pośrednio także i ten argument, iż w doktrynie zdaje się dominować pogląd, iż każda wykładnia, w tym także wykładnia rozszerzająca, musi prowadzić do rezultatów, które mieszczą się w ramach znaczenia leksykalnego zwrotu, tzn. w ramach znaczenia określonego przez akceptowane reguły semantycznego danego języka (zob. bliżej L. Morawski, Wstęp do prawoznawstwa, Toruń 1997, s. 141-142). W takim ujęciu norma prawna istnieje w znaczeniu obiektywnym - a jedynie w wyniku zabiegów interpretacyjnych zostaje ustalona jej treść i znaczenie. Powyższy pogląd wzmacnia treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 1999 r., sygn. I KZP 15/98. W uzasadnieniu do rzeczonej uchwały SN wskazał, m.in. iż: "(...) nie może wkraczać w kompetencje władzy ustawodawczej i –pod pozorem dokonywania wykładni określonego przepisu prawa łub interpretacji wzajemnego stosunku przepisów prawa - tworzyć, w istocie, zupełnie nową treść analizowanych przepisów lub zaprzeczać wynikającej wyraźnie z treści ustawy ich wzajemnej relacji. (...) Każda inna próba odczytania analizowanego przepisu wkraczałaby nieuchronnie w rejony prawotwórstwa, a w każdym bądź razie stanowiłaby nadinterpretację tego, co ustawodawca wyraził nader jasno i stanowczo W ocenie organu, nie jest on uprawniony do dokonywania wykładni "o charakterze twórczym, zawierającej element nowości normatywnej" (zob. L. Morawski, Główne Problemy Współczesnej Filozofii Prawa, Prawo w toku przemian. Warszawa 2000, s. 220-240). Decyzja ustawodawcy nie może być bowiem "naprawiana" w drodze wykładni dokonywanej przez organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Przy czym wymaga zauważenia, że żaden przepis prawa nie upoważnia organów administracji publicznej do zmieniania lub usuwania norm prawnych z sytemu prawa w sytuacji ich ewentualnej sprzeczności z normami wyższego rzędu. W tym kontekście należy zauważyć, że sprawowanie wymiaru sprawiedliwości (poprzez kontrolę aktów administracji publicznej) należy wyłącznie do sądów administracyjnych, których sędziowie zostali wyposażeni w atrybut niezawisłości, i z tej przyczyny jedynie dla władzy sądowniczej zastrzeżona została potencjalna możliwość rozstrzygania spraw wyłącznie w oparciu o przepis konstytucji lub ustawy (art. 175-178 Konstytucji RP). Z kolei kontrola spójności systemu prawa została zastrzeżona wyłącznie dla Trybunału Konstytucyjnego, który m.in. rozstrzyga o zgodności ustaw z umowami międzynarodowymi i konstytucją (art. 188 Konstytucji RP). Dodać trzeba, że wyjaśnienie zagadnień prawnych, które ewentualnie, mogą być ocenione jako budzące poważne wątpliwości, zostało zastrzeżone dla procedury sądowoadministracyjnej (art. 15 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Reasumując, inne są zadania i tym samym dopuszczalne kompetencje organów administracji publicznej w procesie stosowania prawa, a inne organów wymiaru sprawiedliwości. Z uwagi na przyczyny wskazane powyżej do takiego badania, stosowania analogii (lub wykładni rozszerzającej) z zasad prawa unijnego w celu zrekonstruowania stricte normy proceduralnej (kpa), nie jest uprawniony organ administracji, a jest ono dopuszczalne w procesie kontroli sądowej lub trybunału. Organ niewątpliwie w celu zagwarantowania prawidłowego stosowania przepisów prawa oraz kierując się zasadą słusznego interesu strony wznowił na jej wniosek postępowanie w przedmiotowej sprawie. Jednakże analiza wniosku pełnomocnika strony oraz wskazanej w nim przesłanki tj. art. 145 § 1 pkt 5 kpa na tle akt sprawy zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], w kontekście wyroku TSUE prowadzi do wniosku, że nie zachodzi ww. przesłanka dająca organowi podstawę do wznowienia postępowania, a następnie do uchylenia decyzji ostatecznej. Ponadto należy podkreślić, że obowiązujące przepisy kpa nie zawierają takiej przesłanki do wznowienia postępowania jak chociażby wymieniona wprost w art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, gdzie ustawodawca w sposób jednoznaczny uregulował tę kwestię wskazując, iż: "orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji. Podstawa taka wydaje się być wskazana też w przepisach ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdzie zgodnie z art. 272 § 3 można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego n podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Bez wątpienia strona w złożonym wniosku niejednokrotnie powołuje się na orzeczenie TSUE, jednakże ani Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, ani wydane przez niego orzeczenie nie mieści się w żadnej z kategorii podmiotów i przesłanek określonych w kpa dających podstawę do zmiany rozstrzygnięcia. Brak wspomnianej podstawy prawnej w przepisach kpa uniemożliwia organom podjęcie jakichkolwiek działań naprawczych, w odniesieniu do rozstrzygnięć zapadłych w oparciu o przepisy krajowe, których zgodność z prawem Unii Europejskiej została w ostatnim czasie zakwestionowana wyrokiem TSUE z dnia 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17. Organy administracji publicznej nie są bowiem uprawnione ani do oceny zgodności stosowanego przepisu prawa z przepisami regulującymi zasady i tryb stanowienia prawa, ani do odmowy zastosowania przepisu uznanego za niezgodny z aktem normatywnym wyższego rzędu. Z tych względów w ocenie tutejszego organu brak jest podstaw do uchylenia decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], a w konsekwencji i decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] .Zważywszy zatem na całokształt powyższych ustaleń, w przedmiotowej sprawie orzeczono jak na wstępie. Skargę na decyzje organu wniosła [...] sp. z oo . Decyzji tej zarzucała: 1. naruszenie art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie reguły legalizmu nakładającej na Organ administracji publicznej, tj. Głównego Inspektora Transportu Drogowego obowiązku stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu jej wydania, podczas gdy dnia [...].11.2019r. (tj. data wydania decyzji) w obrocie prawnym funkcjonował wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-127/17 uznający przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym na podstawie których nałożono na skarżącego karę w wysokości 5000 zł za niezgodne z art. 3 i 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 roku zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 w związku z pkt. 3.1 i 3.4. załącznika do tej dyrektywy 96/53. 2. naruszenie art. 7 kpa poprzez niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes skarżącego pomimo tego, że wyrok TSUE w sprawie C-127/17 i konsekwencje z niego wynikające były organowi znane. 3. naruszenie art. 145b § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania została wyartykułowana zawarta w tym przepisie istota, tj. istnienie w obrocie prawnym orzeczenia sądu- TSUE w sprawie C-127/17 które to narusza zasady równego traktowania, a które to naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w związku z czym uznanie, że wznowienie postępowania w sprawie niniejszej nie nastąpiło na podstawie tegoż artykułu jest bezpodstawne. W związku z powyższym wnosił o: 1. uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...].11.2019 znak: [...] a także uchylenie poprzedzającej jej decyzji ostatecznej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015 roku nr [...] i umorzenie postępowania administracyjnego w tejsprawie, 2. uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 23 listopada 2017 sygn. akt. VIII SA/Wa 261/17 oddalającego skargę w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej, 3. zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podnosił, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. w wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej stwierdzono, że kontrolowany pojazd członowy przekroczył dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze, na której dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 10 ton. Na skutek dokonanej kontroli pojazdu członowego stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk na pojedynczej osi napędowej przekroczony o 0,65t. - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia. W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2015r. nr [...] nałożył na skarżącego karę w wysokości 5000zł za naruszenie przepisów ustawy prawo o ruchu drogowym, tj. wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym jak bez zezwolenia kategorii IV. Następnie po rozpatrzeniu złożonego odwołania od powyższej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] grudnia 2015 roku nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja stała się prawomocna po odmówieniu przywrócenia terminu na wniesienie na nią skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (postanowienie z 9 czerwca 2016r., sygn. akt. VIII SA/Wa 242/16). Postanowienie to było przedmiotem zażalenia złożonego do NSA, które to zostało oddalone w dniu 30 sierpnia 2016 (sygn. akt. II GZ 784/16). Następnie pełnomocnik strony w [...] września 2016r. złożył wniosek o uchylenie decyzji GITP z dnia [...] grudnia 2015 nr [...] i poprzedzającej ją decyzji [...]WITD z dnia [...] września 2015 nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę postanowieniem z dnia [...] października 2016 roku, sygn. akt VIII SA/Wa 242/16. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] listopada 2016r. [...] odmówił uchylenia decyzji ostatecznej GITD z dnia [...] grudnia 2015r. nr [...], która to decyzja została następnie utrzymana w mocy [...] stycznia 2017r. decyzją numer [...]. Pismem z dnia 22 lutego 2017r. pełnomocnik strony złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, która została oddalona wyrokiem WSA z dnia 23 listopada 2017r. sygn. akt VIII/SA/Wa 261/17. W dniu [...] kwietnia 2019r. pełnomocnik strony złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia[...] grudnia 2015 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015r. nr [...] wskazując jako podstawę wniosku art. 145 §1 pkt 5 kpa w zw. z art. 19 ust. 1 TUE w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 10 Traktatu WE. Podniesiono, że w dniu 21 marca 2019 roku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej ogłosił wyrok w sprawie C-127/17, w którym uznał, że Polska naruszyła art. 3 i 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE poprzez nałożenie na przewoźników obowiązku posiadania specjalnych zezwoleń. W związku z czym w ocenie pełnomocnika wykonywany w dniu 5 czerwca 2015r. przejazd pojazdem członowym składającym się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki Mercedes- Benz o nr rej [...] i trzyosiowej naczepy marki Schmitz [...] o nr rej. [...] w miejscowości S na drodze krajowej [...] nie był przejazdem wykonywanym w sposób nieprawidłowy, mogącym stanowić podstawę nałożenia kary. Kara pieniężna w wysokości 5000 zł została nałożona niezasadnie, w związku z czym stanowi to podstawę wznowienia postępowania i uchylenia decyzji. Wiedzę o treści orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej strona powzięła w dniu 15 kwietnia 2019 roku. Postanowieniem z dnia [...] października 2019r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego wznowił na wniosek strony postępowanie w sprawie nałożenia na [...] sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości 5000 zł zakończonej decyzją Głównego Inspektora [...].Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2015r. nr Organ odmówił uchylenia ww. decyzji ostatecznej wskazując w uzasadnieniu, że nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b kpa. Powyższe nie może się ostać. Organ niesłusznie stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 145b § 1kpa, gdyż nie został złożony odpowiedni wniosek przez skarżącego. Taki wniosek został złożony, i w ocenie skarżącego doszło do naruszenia przez organ art. 145b § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie pomimo tego, że w uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania została wyartykułowana zawarta w tym przepisie istota, tj. istnienie w obrocie prawnym orzeczenia sądu- TSUE w sprawie C-127/17, które to narusza zasady równego traktowania, a które to naruszenie miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, w związku z czym uznanie, że wznowienie postępowania w sprawie niniejszej nie nastąpiło na podstawie tegoż artykułu jest bezpodstawne. Ponadto nie można w pełni zgodzić się z tym, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne nieznane organowi, który wydał decyzję na podstawie których można by wznowić postępowania i uchylić decyzję ostateczną w myśl art. 145 § 1 kpa. Orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ocenie skarżącego jest taką okolicznością. Co prawda Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisów regulujących skutki naruszenia przepisów prawa wspólnotowego i unijnego (poza art. 145b kpa) to jednak w ocenie skarżącego jeżeli Trybunał wyjaśni stosowanie prawa unijnego, organ administracyjny rozpatrujący sprawę danego rodzaju musi je stosować ex tunc, a więc również do stosunku prawnego, który nawiązał się lub został ukształtowany przed wydaniem orzeczenia (podobnie M.P. Kaszubski, Możliwość wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na późniejsze orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości - w świetle sprawy Kuehne, KPPubl. 2004/2, s. 281 i n.; podobnie P. Florjanowicz-Błachut, Wpływ zasady lojalnej współpracy państw członkowskich UE na zasadę trwałości decyzji administracyjnej i powagę rzeczy osądzonej orzeczeń sądowych w świetle orzecznictwa ETS, ZNSA 2006/4-5, s. 52). Tak więc chociaż w dniu wydawania pierwotnej decyzji o nałożeniu kary nie istniał jeszcze wyrok TSUE w sprawie C-127/17 to zgodnie z powyższym organ administracyjny powinien mieć na uwadze, rozpatrując wniosek o wznowienie postępowania fakt, że wyrok ten na chwilę wydania zaskarżanej decyzji funkcjonował już w obrocie prawnym. Zbliżone stanowisko zajmuje M. Maliński. Jego zdaniem Trybunał nie ustanowił na poziomie unijnym nowego środka ochrony prawnej służącego wzruszaniu ostatecznych decyzji administracyjnych naruszających prawa podstawowe. Ochrona tych praw powinna mieć jednak miejsce w drodze odpowiedniego stosowania środków prawnych istniejących w krajowych porządkach prawnych (M. Maliński, Z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, glosa do wyroku z 4.10.2012 r., C-249/11, PiP 2015/7, s. 131). W ocenie skarżącego organ naruszył również przepisy art. 6 kpa w zw. z art. 7 Konstytucji RP, w ten sposób, że wydając decyzje nie zastosował zasady praworządności przejawiającej się w obowiązku stosowania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu jej wydania, podczas gdy w dniu [...].11.2019r. (data wydania decyzji) w obrocie prawnym funkcjonował wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-127/17 uznający przepisy ustawy prawo o ruchu drogowym na podstawie których nałożono na skarżącego karę w wysokości 5000 zł za niezgodne z art. 3 i 7 Dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 roku zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015r. w związku z pkt. 3.1 i 3.4. załącznika do tej dyrektywy 96/53. Mając na uwadze powyższy wyrok TSUE Główny Inspektor Transportu Drogowego, który miał o nim wiedzę miał też podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, zważywszy na to, że wyrok ten był główną przyczyną, dla której został złożony wniosek o wznowienie postępowania co zresztą organ słusznie zauważył. Organ podniósł, że nie ma możliwości "naprawiania" w drodze wykładni decyzji ustawodawcy. Jakkolwiek jest to twierdzenie utarte w orzecznictwie o tyle należy zwrócić uwagę na to, że organy administracji publicznej mają obowiązek odmówić stosowania przepisów prawa, stojących w sprzeczności z Ustawą zasadniczą, (wyrok NSA z 17.11.2010 r,, I OSK 107/10, LEX nr 744924). Analogicznie więc w niniejszej sprawie organ mógł odmówić stosowania przepisów prawa, które stoją w sprzeczności z prawem wspólnotowym i unijnym, które to zgodnie z hierarchią aktów prawnych stosowane jest w pierwszej kolejności przed prawem krajowym. W okolicznościach tej sprawy powołany przez skarżącego wyrok TSUE z 21 marca 2019 r. znajdzie zatem zastosowanie. Z przywołanego wyroku wynika, że za niedopuszczalne należy uznać ustanowione w art. 41 ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.; dalej cyt. jako: u.d.p.) ograniczenie dopuszczalnego nacisku poniżej 10 ton dla pojedynczej osi nienapędowej oraz poniżej 11,5 tony dla każdej osi napędowej (por. odpowiednio pkt 3.1 oraz pkt 3.4 załącznika I do dyrektywy). Jest ono niezgodne z prawem unijnym, stanowiąc naruszenie zobowiązań Państwa wynikających z art. 3 i art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE. Nie ma bowiem podstaw dla ustanawiania w prawie krajowym - w odniesieniu do pojazdów odpowiadających określonym w pkt 3.1 oraz 3,4 załącznika nr I do dyrektywy 96/53/WE wartościom nacisku osi - ograniczeń, które mają charakter dalej idących, niż wyjątki wynikające z art. 7 tej dyrektywy (zob.m.in. wyrok NSA z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 562/17). Wprawdzie przywołany wyrok dotyczył formalnie transportu międzynarodowego, jednak należy go odnieść także do krajowego ruchu pojazdów, za czym przemawiają deklarowane w dyrektywie cele do osiągnięcia dotyczące wspólnego rynku transportowego UE oraz zasada swobody konkurencji (zob. np. wyroki NSA: z 18 lipca 2019 r., sygn. akt 2230/17; z 11 lipca 2019 r., sygn. akt 1898/17; z 18 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 843/17; z 12 czerwca 2019 r., sygn. akt II GSK 412/17). Organ w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zaprezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty kontroli wynika bowiem, że zasadność zaskarżonej decyzji podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala – art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu prawnego, zgodnie z powołanymi wyżej przepisami stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności w ocenie Sądu należy zauważyć, iż co prawda w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego brak zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nie wynika jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Takie postępowanie winno mieścić się w granicach zakreślonymi stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawę konkretnych wad postepowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Podana przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania i z tego powodu organ prowadzący postępowanie, dla ustalenia podstaw wznowienia postępowania, nie może wyjść poza te granice(por. wyrok NSA 27 kwietnia 2017 roku, I FSK 1044/15, LEX nr 2297031, z dnia 18 sierpnia 2011 roku, II OSK 1162/11, II OSK 487/11). Zdaniem Sądu prawidłowa jest ocena organu, że orzeczenie TSUE nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie rozstrzygniętej uprzednio decyzją ostateczną, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Nie jest to bowiem nowa okoliczność faktyczna, ani nowy dowód, które istniały w dniu wydania decyzji, a nie były znane organowi, który wydawał decyzję. Wznowienie postępowania na gruncie kodeksu postępowania administracyjnego wiąże się zasadniczo( art. 145 ) z istotnym naruszeniem przepisów prawa procesowego, a naruszeniem prawa materialnego poprzez między innymi błędne zastosowanie czy też wykładnie prawa materialnego, które stanowiło podstawę wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego. Co prawda w wyroku TSUE z 13 stycznia 2004 roku syg. C 453/00 Trybunał stwierdził, że mająca swe źródło w art. 10 TWE( aktualnie art.4 Traktatu o Unii Europejskiej) zasada współpracy zobowiązuje organ administracji do wzruszenia prawomocnej decyzji na wniosek strony w celu uwzględnienia zapadłego po jej wydaniu orzeczenia Trybunału ustalającego wykładnię przepisu prawa wspólnotowego, będącego jedną z podstaw uprzednio wydanej decyzji, jeżeli zostaną łącznie spełnione warunki: 1.- organ jest upoważniony według prawa krajowego do wzruszenia decyzji administracyjnej; 2.- decyzja stała się prawomocna(ostateczna)wskutek orzeczenia sądu krajowego ostatecznej instancji; 3.- wyrok sądu, jak się okazało wskutek później zapadłego orzeczenia Trybunału oparty był na niewłaściwej interpretacji prawa wspólnotowego, przy czym sąd krajowy dokonał jej bez skierowania do Trybunału pytania prejudycjalnego, mimo że spełnione były przesłanki z art. 234 TWE( obecnie 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej); 4.- zainteresowany podmiot( strona) zwróci się do organu administracyjnego niezwłocznie po tym, jak powziął wiadomość o zapadłym orzeczeniu Trybunału. W przedmiotowej sprawie został spełniony ostatni z wymienionych warunków. Należy zauważyć, iż w przeciwieństwie do Ordynacji podatkowej kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera przepisów regulujących skutki wydania wyroku TSUE. W sprawie nie został spełniony drugi i trzeci warunek, gdyż decyzja nie była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego. W kwestii możliwości wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 272 § 2 p.p.s.a. w przypadku zapadłego orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w trybie pytania prejudycjalnego wypowiedział się pozytywnie Naczelny Sąd Administracyjny podejmując w dniu 16 października 2017 roku uchwalę w sprawie I FPS 1/17. Należy uznać, iż brak wśród podstaw wznowienia postępowania, ujętych w ramach przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, orzeczenia TSUE nie stanowi naruszenia prawa unijnego chociażby przepisów art. 10 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, art. 19 ust.1 Traktatu o Unii Europejskiej czy art. 46 Karty Praw Podstawowych UE. Przepisy te nie nakładają bowiem na państwa członkowskie obowiązku zapewnienia efektywności orzeczeniom TSUE poprzez umożliwienie wznowienia postępowania. Zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 145b § 1 kpa ponieważ przesłanką wznowienia postępowania według wskazanej podstawy jest orzeczenie sądu, iż doszło do naruszenia zasady równego traktowania. Takiego orzeczenia sądu powszechnego nie ma, co nie daje podstaw do zastosowania wskazanego przepisu prawa. Jako nieusprawiedliwiony należy również uznać zarzut naruszenia art. 7 kpa z uwagi na fakt, iż fakt, iż skarżący nie wykazał, iż organ nie podjął wszelkich niezbędnych czynności celem załatwienia sprawy. Organ wskazywał, iż w jego ocenie w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego i wskazanym przez skarżącego przepisie art. 145 § 1 pkt 5 nie znajduje podstaw do wznowienia postępowania ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Odnośnie naruszenia przepisów 6 kpa w związku z art. 7 Konstytucji RP należy podnieść, iż organ odwoływał się do zasady praworządności i braku przepisu prawnego w kodeksie postępowania administracyjnego, który mógłby stanowić podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z uwagi na wydanie wyroku przez TSUE. W ocenie Sądu należałoby rozważyć, czy eliminacji przedmiotowej decyzji z obrotu prawnego nie należałoby szukać w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji w związku z tym, że w sprawie zastosowano przepisy prawa materialnego, które były sprzeczne z przepisami nadrzędnymi to wydanie decyzji nastąpiło bez podstawy prawnej bądź z rażącym naruszeniem prawa ponieważ decyzje oparto na przepisach, które były niezgodne z prawem unijnym. W przypadku niezgodności przepisów krajowych z prawem unijnym bezpośrednie zastosowanie powinny mieć przepisy unijne. Nadto należy rozważyć, czy nie zachodzą podstawy do wznowienia postępowania sądowoadmnistracyjnego gdzie wyrokiem z dnia 23 listopada 2017 roku WSA w Warszawie w sprawie o syg. akt VIII SA/Wa 261/17 oddalił skargę gdzie strona wnosiła o uchylenie na podstawie art. 155 kpa przedmiotowej decyzji o nałożeniu kary w transporcie drogowym. Z tych też względów biorąc za podstawę art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.