I FZ 91/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Lu 63/25 odrzucające skargę w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 27 listopada 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za luty 2019 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 lutego 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: Skarżąca/Spółka) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Lublinie z 27 listopada 2024 r. w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za luty 2019 r. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 16 kwietnia 2025 r., wezwano Skarżącą do uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi Skarżąca złożyła zażalenie na ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału oraz wniosek o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z 24 czerwca 2025 r. referendarz oddalił wniosek Skarżącej dotyczący zwolnienia jej od kosztów sądowych. Postanowienie to stało się prawomocne. Natomiast postanowieniem z 25 listopada 2025 r. I FZ 171/25 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił powyższe zażalenie Skarżącej. Następnie w wykonaniu zarządzenia z 12 stycznia 2026 r. ponownie wezwano Skarżącą do uiszczenia wpisu. Odpis wskazanego zarządzenia odebrano 2 lutego 2026 r. Skarżąca nie zastosowała się do wezwania do uiszczenia wpisu od skargi wobec tego Sąd pierwszej instancji skargę odrzucił stosownie do art. 220 § 3 P.p.s.a. Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i ponowne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie złożyła kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania (§ 2). W myśl art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo do uiszczenia stosownego wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, przy czym na mocy § 3 przywołanego przepisu w przypadku, gdy rzeczony brak fiskalny dotyczy skargi, bezskuteczny upływ wyznaczonego stronie terminu powoduje odrzucenie środka zaskarżenia. Odnosząc się do poprawności rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z uwagi na fakt, że Skarżąca wystąpiła ze skargą na rozstrzygnięcie organu odwoławczego bez uiszczenia należnej opłaty, zasadnie została wezwana do jej uregulowania w trybie art. 220 § 1 P.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca wyczerpała tok instancyjny w zakresie przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, co wykazano szczegółowo w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. W sprawie okolicznością bezsporną pozostaje, że korespondencja sądowa zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału wzywającego do uregulowania zaległego wpisu od skargi została Skarżącej doręczona 2 lutego 2026 r., co oznaczało upływ ustawowego terminu do jego uiszczenia 9 lutego 2026 r. Brakująca opłata nie została uzupełniona w zakreślonym ustawowo terminie, co stosownie do regulacji wskazanej na wstępie uzasadniało zastosowanie sankcji z art. 220 § 3 P.p.s.a. Bez wpływu dla przyjętej oceny pozostawała okoliczność ponownego złożenia przez Skarżącą wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza, że strona ma obowiązek uiszczenia należnego wpisu. Od przywołanego obowiązku procesowego nie zwalnia zobowiązanego złożenie w terminie otwartym do uzupełnienia braku fiskalnego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.