I GSK 1316/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia del. WSA Grzegorz Dudar Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Dz. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Po 642/24 w sprawie ze skargi M. Dz. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 października 2024 r. nr 2038/2024 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. uchyla zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 4 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Po 642/24 oddalił skargę M. Dz. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 października 2024 r., w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek. Sąd pierwszej instancji wskazał na następujący stan faktyczny: Decyzją z 25 maja 2023 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił skarżącemu umorzenia należności z tytułu składek za osobę prowadzącą działalność gospodarczą będącą jednocześnie płatnikiem tych składek w łącznej kwocie 7 687,97 złotych, a objętej umową ratalną. Decyzja ta wyrokiem z 15 września 2023 r., III SA/Po 429/23 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu została uchylona. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ nie przedstawił dowodu na wysokość emerytury oraz nie wykazał dostatecznie relacji między obsługą zadłużenia w realizacji umowy ratalnej a sytuacją finansową skarżącego. Zaakcentował, że skarżący mieszka samotnie, ma trudności z zaspokojeniem podstawowych potrzeb życiowych, a jego wiek i stan zdrowia sprawiają, że wydatki na lekarstwa i opiekę medyczną będą wzrastać, a w przypadku utraty własności nieruchomości w razie zaspokojenia się z tego przedmiotu majątkowego w drodze egzekucji mógłby zostać pozbawiony miejsca zamieszkania. Zwrócono nadto uwagę, że organy nie wykazały, tego że "w sytuacji, w jakiej znajduje się skarżący, twierdzenie o możliwościach spłacenia zadłużenia jest realne i oparte na zasadzie logiki i doświadczenia życiowego. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że wydając decyzję odmowną należy wykazać, że "okoliczności sprawy nie uzasadniają potraktowanie skarżącego w sposób szczególny" i odwołał się do obowiązku uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli oraz niedopuszczalnego w tej sprawie przyznania prymatu interesowi publicznemu. Zauważył, że organ uwzględnić musi niedopuszczalność pozbawiania jednostek przez organy władzy publicznej możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb bytowych. Decyzją z 29 stycznia 2024 r. organ ponownie odmówił umorzenia należności, ale wyrokiem z 21 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 131/24 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu uchylił tę decyzję. W uzasadnieniu wyroku wskazano, że postępowanie egzekucyjne związane z zabezpieczeniem hipotecznym jest zawieszone z uwagi na realizowany układ ratalny, ale nieruchomość jest obciążona również hipotecznie na rzecz innych wierzycieli. Sąd wskazał, że organ nie ocenił czy uwzględniając kwotę zadłużenia na rzecz innych podmiotów oraz okoliczność że skarżący zamieszkuje w tej nieruchomości możliwa jest egzekucja na rzecz organu. Zaskarżoną w niniejszym postępowaniu decyzją z 3 października 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych ponownie odmówił skarżącemu umorzenia należności. Organ ocenił, że nie zachodzi całkowita nieściągalność składek w rozumieniu art. 28 ust. 2 i 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 497 ze zm.) - dalej: "u.s.u.s.", ponieważ w stosunku do skarżącego nie było prowadzone postępowanie upadłościowe ani likwidacyjne, kwota zobowiązania przewyższa kwotę kosztów upomnienia w postępowaniu egzekucyjnym, zaś w stosunku do należności jest prowadzone postępowanie egzekucyjne, które było zawieszone w związku z zawartą umową układu ratalnego, ostatecznie rozwiązaną w związku z niedotrzymaniem jej warunków. Odnosząc się do kwestii zabezpieczenia hipotecznego zaległości na nieruchomości skarżącego, organ wyjaśnił, że spośród dostępnych środków egzekucyjnych, w pierwszej kolejności stosuje tę które są najmniej uciążliwe dla zobowiązanego. Organ ocenił również, że nie zachodzą w przypadku skarżącego przesłanki do umorzenia zaległości wynikające z § 3 ust. 1 pkt 1 - 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne (Dz. U. z 2003 r. Nr 141, poz. 1365) - dalej: "rozporządzenie". Sąd pierwszej instancji oddalając skargę stwierdził, że organ zastosował się do oceny prawnej oraz wskazań co do ponownego postępowania wynikających z uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Po 131/24. Należycie również uzasadnił stanowisko o niespełnieniu przesłanek umorzenia zaległości na podstawie art. 28 ust. 2 u.s.u.s. oraz na podstawie § 3 rozporządzenia. Wskazał, że organ prawidłowo ocenił, że na dzień wydawania zaskarżonej decyzji składki nie były przedawnione, wskazując zdarzenia, które spowodowały, że zaległości, pomimo upływu nominalnego terminu przedawnienia, mogą być egzekwowane. Sąd pierwszej instancji ocenił także, że organ przeprowadził prawidłowo postępowanie dowodowe w celu uaktualnienia informacji o sytuacji życiowej i majątkowej skarżącego. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a." poprzez nieprawidłowe uznanie przez Sąd I instancji, że organ ZUS wyjaśnił w sposób wystarczający, wyczerpujący i jasny stan faktyczny sprawy zgodnie ze wskazaniami zawartymi w poprzednich wyrokach WSA w Poznaniu wydanych w sprawie skarżącego z dnia 15 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 429/23 oraz z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 131/24, zwłaszcza w kontekście realnej perspektywy spłaty przez oskarżonego zaległych składek przy zachowaniu środków niezbędnych dla zapewnienia podstawowego bytu skarżącego, przy uwzględnieniu wieku i stanu zdrowia skarżącego oraz oczekiwanej skuteczności egzekucji z nieruchomości oraz jej wpływu na dalszą sytuację bytową skarżącego, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 7 i 8 § 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) dalej: - "k.p.a." poprzez nieodniesienie się przez Sąd pierwszej instancji oraz organ do całości argumentacji skarżącego oraz niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, w szczególności kwestii: przeznaczenia kolejnych zaciąganych przez skarżącego kredytów gotówkowych, dokładnych danych dotyczących dochodów uzyskiwanych przez skarżącego ze sprzedaży książek w rozbiciu na poszczególne miesiące, wydatków skarżącego na leczenie i leki oraz pomocy instytucjonalnej uzyskiwanej w tym zakresie, dokładnych danych dotyczących zapłaconych dotychczas przez skarżącego należności z tytułu składek, oceny skuteczności i opłacalności prowadzonej egzekucji należności z tytułu składek oraz oceny realności i skuteczności egzekucji z nieruchomości oraz jej wpływu na spłacenie zaległości z tytułu składek, jak i sytuacji bytowej samego skarżącego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 2 i 3 pkt 6 u.s.u.s. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż w sytuacji skarżącego nie zaistniała sytuacja całkowitej nieściągalności składek, bowiem wobec skarżącego prowadzona jest egzekucja, która w niewielkich kwotach, lecz skutecznie zmniejsza wartość zobowiązań skarżącego wobec wierzycieli, podczas gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających wydatki egzekucyjne, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 3a i 3b u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że w sytuacji skarżącego nie zachodzi sytuacja przewlekłej choroby, która pozbawiałaby go możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności, naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 3a i 3b u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że egzekwowanie zaległości wobec ZUS nie narazi skarżącego na niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wniósł o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów: potwierdzenia transakcji z 7 sierpnia 2025 r. na fakt kwoty emerytury netto otrzymywanej obecnie przez skarżącego po potrąceniach, dowodów wpłaty z dnia 11 sierpnia 2025 r., 14 lipca 2025 r., 12 sierpnia 2025 r., na fakt aktualnej wysokości zasłużeń spłacanych miesięcznie przez skarżącego, pisma skarżącego z dnia 12 sierpnia 2025 r. na fakt sytuacji materialnej, zdrowotnej i życiowego skarżącego oraz kart informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 4 lipca 2025 r., na fakt aktualnego stanu zdrowia skarżącego, w tym jego pogorszenia w lipcu 2025 r. Organ nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest uzasadniona, dlatego że analiza podniesionych w środku odwoławczym zarzutów dowodzi tego, że sądowa kontrola decyzji organu została przeprowadzona z naruszeniem prawa. Najpierw jednak przypomnieć należy, że rozpoznając niniejszą sprawę organy administracji – na podstawie art. 153 p.p.s.a. – związane były oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wynikającymi nie tylko z prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z 21 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 131/24, ale także wyroku z 15 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 429/23. Rozpoznając tę sprawę ponownie, pozostając adresatem tego samego związania Sąd pierwszej instancji, obligowany był do włączenia do elementów wzorca kontroli wspomnianej oceny prawnej i wskazań obu tych judykatów. Przedmiotem sądowej kontroli w tej sprawie stanowiła decyzja, której wydaniu towarzyszyło korzystanie przez organ administracji z instytucji uznania administracyjnego. W odróżnieniu od unormowań przedwojennych, aktualna regulacja kompetencji sądów administracyjnych w stosunku do decyzji administracyjnych nie rozróżnia jej zakresu od tego czy mamy do czynienia z decyzją uznaniową czy związaną. Przypomnieć bowiem należy, że po odzyskaniu przez Polskę w 1918 r. niepodległości uznanie administracyjne (wówczas określane "swobodnym") wolne było od kontroli sądowej. Stanowił o tym wprost art. 3 lit. b ustawy z 3 sierpnia 1922 r. o Najwyższym Trybunale Administracyjnym (Dz. U. Nr 67, poz. 600 ze zm.), zgodnie z którym kognicja powołanego tym aktem Trybunału nie obejmowała spraw, "w których władze administracyjne uprawnione są do rozstrzygania według swobodnego uznania, w granicach, pozostawionych temu uznaniu". Po reaktywowaniu w Polsce sądownictwa administracyjnego w 1980 r., tego rodzaju wyłączenia nie wprowadzono. Jedynym zatem ograniczeniem, które muszą uwzględniać sądy administracyjne kontrolujące działalność administracji publicznej, jest kryterium legalności. Sąd w składzie niniejszym podziela te poglądy piśmiennictwa i orzecznictwa sądowego, które nie odmawiają sądowi kompetencji do badania materialnych podstaw uznania administracyjnego i nie ograniczają ich do kwestii proceduralnych, wskazując, że "wydawanie decyzji opartych na uznaniu administracyjnym nie może oznaczać woluntaryzmu, dowolności czy arbitralności". (zob. np. wyrok NSA z 5 listopada 1999 r. V SA 820/99, LEX nr 657964, wyrok NSA z 11 czerwca 1981 r., SA 820/81, "Orzecznictwo Sądów Polskich i Komisji Arbitrażowych" 1982/1–2, poz. 22, z glosą J. Łętowskiego, wyrok NSA z 14 stycznia 2011 r., OSK 1496/10, LEX nr 951967). Pojęcie uznania administracyjnego kojarzyć można z dawno już wyrażoną przez M. Mincer koncepcją, a korespondującą z treścią punktu I załącznika do rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy nr R(80)2 z 11 marca 1980 r., dotyczącej wykonywania władzy dyskrecjonalnej przez organy administracyjne (Concerning the Exercise of Discretionary Powers by Administrative Authorities). Akt ten utożsamia tę władzę z przyznaniem organowi pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięcia jednego, który uważa za najwłaściwszy (zob. M. Mincer, Uznanie administracyjne, Toruń 1983, zwłaszcza s. 63 i n.). W rodzimej nauce ani orzecznictwie sądowym nie wypracowano, jak dotąd spójnej koncepcji wad uznania. Do przystających naszemu systemowi zaliczyć można tę, wedle której wady te dają się zakwalifikować jako nadużycie uznania w następstwie kierowania się faktami niemającymi znaczenia dla sprawy i/albo pominięcia faktów o istotnym znaczeniu [irrelevancy] bądź wykorzystania władzy w niewłaściwym celu [improper purpose] (zob. A. Carroll, Constitutional and Administrative Law, Harlow 2009, s. 322-323, A. W. Bradley, K. D. Ewing, Constitutional and Administrative Law, Harlow 2007, s. 729–732). W wydawaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego szczególnego znaczenia nabiera wynikająca z art. 7 k.p.a. zasada uwzględnienia interesu społecznego i jednoczesny zakaz przyznawania pierwszeństwa interesowi publicznemu, gdy w kolizji pozostaje interes indywidualny o podstawowym znaczeniu dla egzystencji jednostki (zob. wyrok SN z 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93, OSNCP 1994/9/181, wyroki NSA: z 6 lutego 2018 r., I OSK 1858/17, LEX nr 2447029; z 17 stycznia 2018 r., II GSK 2945/17, LEX nr 2473641, zob. też B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 78–79). Spełnienie przesłanek przyznania uprawnienia, o które ubiega się jednostka powinno prowadzić do wydania decyzji zgodnej z żądaniem, jeżeli przemawia za tym interes społeczny, w tym taki interes indywidualny, który polega na zachowaniu prawa podstawowego jednostki. W interesie społecznym pozostaje przecież niewątpliwie dbałość organów władzy publicznej o respektowanie praw podstawowych obywateli, o ile wyraźna podstawa ustawowa, ustanowiona z poszanowaniem zasady proporcjonalności nie nakazuje odmiennego działania. W demokratycznym państwie prawa trudno utrzymywać taką koncepcję uznania administracyjnego, która wyrażana jest niekiedy frazą, że "organ może a nie musi" nawet przy spełnieniu przesłanek do wydania decyzji zgodnej. Ziszczenie się tych przesłanek obliguje bowiem organ do oceny stanowiska jednostki w kontekście wspomnianej zasady uwzględnienia interesu społecznego. Dopiero stwierdzenie kolizji żądania z tymże interesem uprawniałoby do wydania decyzji dla jednostki negatywnej. Kluczowym elementem, który bierze pod uwagę sąd w toku kontroli wypełniania władzy w formule uznania administracyjnego jest zatem motywacja leżąca u podstaw rozstrzygnięcia. Niemniej ocena sądu administracyjnego nie może się ograniczać do lektury zaskarżonego aktu, ale obowiązany jest on również do wnikliwej weryfikacji zgromadzonego przez organ materiału dowodowego w kontekście ustanowionych przez przepis prawa materialnego przesłanek. Powinnością sądu jest bowiem weryfikacja legalności decyzji w jej całokształcie, z uwzględnieniem wszystkich przepisów prawa regulujących czynności organu administracji. Wydana w tej sprawie decyzja nie tylko nie spełnia wymagań narzuconych przez ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z 15 września 2023 r., sygn. akt III SA/Po 429/23, ale narusza sygnalizowane zresztą w tym wyroku, a wyjaśnione szerzej w niniejszych motywach reguły korzystania z uznania administracyjnego. Ustalił wprawdzie wysokość emerytury oraz stałych obciążeń finansowych skarżącego, jednakże nie wyciągnął z tych danych logicznych wniosków. Do dyspozycji skarżącego, na pokrycie kosztów utrzymania pozostaje mu niewielka kwota, zatem stan ten od maja 2023 r., gdy wydawano pierwszą z decyzji w tej sprawie, nie uległ poprawie. Zasady doświadczenia życiowego wskazują natomiast, że sytuacja ta mogła tylko ulec pogorszeniu, a to z uwagi na bardziej zaawansowany wiek skarżącego i związane z tym dolegliwości zdrowotne oraz ograniczenia możliwości uzyskiwania dodatkowego zarobku. We wspomnianym wyroku WSA w Poznaniu z 15 września 2023 r. trafnie dostrzeżono problem skutków przeprowadzenia egzekucji z nieruchomości, obejmujących moralnie niedopuszczalne pozbawienie skarżącego mieszkania. Niezależnie od tego organ powinien mieć na uwadze związane z takim działaniem zwiększenie kosztów utrzymania, bowiem wówczas skarżący byłby zmuszony do korzystania z innego lokalu, co odbywa się w warunkach rynkowych przecież odpłatnie. Nie miałby także już możliwości wynajmowania pokoju i uzyskiwania niewielkiego, dodatkowego dochodu. Należy zatem stwierdzić, że organy ponownie nie wykazały tego, że spłata zadłużenia jest w świetle obowiązującego prawa i zasad doświadczenia życiowego możliwa. Nadal zignorowano wynikającą z art. 7 k.p.a. zasadę uwzględnienia interesu społecznego i jednoczesny zakaz przyznawania pierwszeństwa interesowi publicznemu, gdy w kolizji pozostaje interes indywidualny o podstawowym znaczeniu dla egzystencji jednostki (zob. wyrok SN z 18 listopada 1993 r., III ARN 49/93, OSNCP 1994/9/181, wyroki NSA: z 6 lutego 2018 r., I OSK 1858/17, LEX nr 2447029; z 17 stycznia 2018 r., II GSK 2945/17, LEX nr 2473641, zob. też B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 78–79). Konkluzje wywiedzione na podstawie materiału zgromadzonego w sprawie poczyniono zatem z naruszeniem art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ dopuścił się zatem naruszenia art. 153 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zasadnie zatem podniesiono zarzut naruszenia wadliwego zastosowania art. 28 ust. 2 i 3 pkt 6 u.s.u.s., bowiem – na skutek nieprawidłowej oceny materiału zgromadzonego w tej sprawie – stwierdzono, że przesłanka całkowitej nieściągalności należności nie zachodzi. W tej fazie stosowania prawa, w której organ dokonuje podciągnięcia ustalonych faktów pod wyinterpretowaną normę prawną błędnie oceniono, że stan faktyczny pozwala na przesądzenie, że tak rozumiana subsumpcja nie może mieć miejsca. Tymczasem organy nie wykazały tego, że bez naruszenia prawa, w szczególności bez uszczerbku dla godności ludzkiej możliwe jest zaspokojenie wierzyciela publicznego, ergo że rzeczywiście subsumpcja wywiedzionej ze wspomnianych przepisów prawa materialnego normy prawnej nie jest możliwa. Z podobnych powodów uzasadnione są także zarzuty błędnego zastosowania naruszenia § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia, dlatego że pomimo pozyskania danych o dochodach i obciążeniach skarżącego nie wywiedziono z nich logicznych i zgodnych z doświadczeniem życiowym wniosków. Odmawiając subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod wywiedzione z tych przepisów normy prawne organ nie zaprezentował przekonujących argumentów. Nie wskazano powodów, dla których uznano że opłacenie należności nie pociągnęłoby zbyt ciężkich skutków dla zobowiązanego, w szczególności wyrażających się w pozbawieniu go zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Jak już sygnalizowano, skarżący funkcjonuje na granicy minimum egzystencji, jest osobą schorowaną, w zaawansowanym wieku. Łączne występowanie tych okoliczności przemawia za występowaniem interesu społecznego w uwzględnieniu żądania skarżącego. Organ nie wskazał na żadne elementy stanu faktycznego, które by temu przeczyły i pozostawały w kolizji z interesem społecznym. Niedostrzeżenie tych naruszeń prawa przez Sąd pierwszej instancji czyni zasadnym zarzuty skargi kasacyjnej także w tym zakresie. Wnioski dowodowe skarżącego zostały oddalone dlatego, że do wydania orzeczenia nie było konieczne prowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Złożone przez stronę dokumenty powinny stanowić natomiast przedmiot oceny organów stosujących prawo w ponownie prowadzonym postępowaniu. Organy przeanalizują sytuację skarżącego ponownie, z uwzględnieniem wskazań i ocen prawnych zawartych w trzech wydanych w tej sprawie, prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych. Zwrócą szczególną uwagę na to, by wydana decyzja pozostawała w zgodności z faktami sprawy oraz nie naruszała interesu społecznego. Stwierdzenie spełnienia przesłanek zasadności żądania prowadzić powinno do jego uwzględnienia, o ile nie wystąpi kolizja z interesem społecznym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję.