I GSK 419/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2748/23 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w Ś. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 18 października 2023 r. nr DRP.WPAIV.411.117.2023.9.NK w przedmiocie dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz T. Sp. z o.o. w Ś. 240 (dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 5 czerwca 2024 r., sygn. V SA/Wa 2748/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w Ś. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Fundusz dalej zwany PFRON) z dnia 18 października 2023 r., nr DRP.WPAIV.411.117.2023.9.NK, w przedmiocie ustalenia wysokości miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracownika niepełnosprawnego, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego organu z dnia 23 sierpnia 2023 r. nr DRP.WPAIV.411.117.2023.7.BC. W stanie faktycznym sprawy spółka złożyła do PFRON wniosek o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r. Organ, działając na podstawie art. 26c ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 100 ze zm., dalej zwanej ustawą o rehabilitacji), w piśmie z 6 kwietnia 2023 r. poinformował spółkę, że należna kwota dofinansowania wynosi 0 zł. W piśmie z 21 kwietnia 2023 r. strona zwróciła się do PRON o wydanie decyzji w przedmiocie wysokości miesięcznego dofinansowania za styczeń 2023 r. Spółka podała, że składki ZUS za ten okres zostały objęte układem ratalnym na skutek podpisania z Zakładem Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) umowy nr 060000/00541/23R. ZUS poinformował PFRON, że spółka 24 marca 2023 r. złożyła wniosek o rozłożenie na raty składek za luty 2023 r. i 28 kwietnia 2023 r. została podpisana stosowna umowa. W decyzji z 23 sierpnia 2023 r. PZ PFRON ustalił stronie wysokość miesięcznego dofinansowania za styczeń 2023 r. na 0 zł. W uzasadnieniu organ powołał się na art. 26a ust. 1a pkt. 3 ustawy o rehabilitacji i stwierdził, że z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że spółka nie opłaciła składek ZUS za luty 2023 r., w tym od pracowników niepełnosprawnych za styczeń 2023 r., a jedynie podpisała z ZUS umowę o rozłożeniu ich na raty. Organ wyjaśnił, że z treści art. 33 ust. 1 pkt 1-4 i art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2022 r., poz. 1009 ze zm., dalej zwanej u.s.u.s), jednoznacznie wynika, iż ZUS jest jedynym organem uprawnionym do rozliczania kont płatnika, oraz że termin opłacania składek ZUS reguluje art. 47 ust. 1 u.s.u.s., stosownie do którego obowiązującym stronę terminem opłacenia składek ZUS za luty 2023 r. był 15 marca 2023 r. Według organu, pomimo że na podstawie art. 29 ust. 1 u.s.u.s. Zakład może na wniosek dłużnika odroczyć termin płatności należności z tytułu składek oraz rozłożyć należność na raty, to jednak podpisanie przez stronę umowy z ZUS o rozłożeniu składek na raty nie spowodowało, iż płatnik je opłacił lub ZUS wyznaczył nowy termin na opłacenie tychże składek. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na wniosek spółki PZ PFRON decyzją z 18 października 2023 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z 23 sierpnia 2023 r. W uzasadnieniu organ, powołując się na wykładnię przepisów przedstawioną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I GSK 2320/18, wyjaśnił, że rozłożenie na raty nigdy nie modyfikuje sytuacji pracodawcy na gruncie art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, ponieważ instrument ten stosuje się w odniesieniu do należności, których ustawowy termin już upłynął (a więc uchybienie terminowi ustawowemu miało miejsce), umowne zaś ustalenie nowych terminów płatności rat nie zmienia tej sytuacji. Według organu, o ile z uwagi na zawartą umowę ZUS był związany skutkami jej zawarcia w zakresie możliwości egzekucji zaległości, dla których w umowie przewidziano spłaty ratalne, to jednak nie można przyjąć, że będące elementami tej umowy oświadczenia woli dłużnika i wierzyciela mogą przesądzić o wygaśnięciu zaległości oraz powstaniu nowego zobowiązania, płatnego w nowych terminach. Według organu w sytuacji gdy strona ma zawartą umowę o układ ratalny, dotyczącą należności za luty 2023 r., to termin płatności tych składek minął. Organ stwierdził, że ustawowy termin płatności składek ZUS za luty 2023 r. upływał 15 marca 2023 r. zatem, uwzględniając 14-dniowy termin uchybienia przewidziany przez ustawę o rehabilitacji, strona powinna opłacić składki ZUS najpóźniej do 29 marca 2023 r. Organ ustalił, że składki ZUS nie zostały opłacone przynajmniej do 23 maja 2023 r., czyli do dnia przesłania przez ZUS informacji o zaległości między innymi za miesiąc luty 2023 r. WSA w Warszawie, po rozpoznaniu skargi spółki, uchylił obie wydane w sprawie decyzje. Sąd uznał, że organ dopuścił się naruszenia prawa materialnego - art. 26a ust. 9a pkt 2 w zw. z art. 26a ust.1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 29 ust. 5 u.s.u.s. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że spółka nie opłaciła należnych składek ZUS za luty 2023 r. w terminie określonym w art. 47 ust. 1 pkt 3 u.s.u.s., jednak badając czy doszło do uchybienia terminów, o których mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, organ powinien uwzględnić podnoszoną przez stronę okoliczność, że przed ich upływem strona złożyła do ZUS wniosek o rozłożenie tych należności na raty, w następstwie czego została zawarta umowa, o której mowa w art. 29 ust. 1a u.s.u.s. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.s.u.s. ze względów gospodarczych lub innych przyczyn zasługujących na uwzględnienie Zakład może na wniosek dłużnika odroczyć termin płatności należności z tytułu składek oraz rozłożyć należność na raty, uwzględniając możliwości płatnicze dłużnika oraz stan finansów ubezpieczeń społecznych. Stosownie do art. 29 ust. 1a u.s.u.s. zarówno odroczenie terminu płatności należności z tytułu składek jak również rozłożenie tych należności na raty następuje w formie umowy. Zgodnie z art. 29 ust. 5 u.s.u.s. w przypadku odroczenia terminu płatności należności z tytułu składek lub rozłożenia należności na raty uznaje się, że płatnik składek nie posiada zadłużenia z tytułu należności z tytułu składek, jeżeli: 1) opłaca należności z tytułu składek w terminach i w wysokości ustalonych w umowie, o której mowa w ust. 1a, oraz 2) nie posiada zadłużenia z tytułu należności z tytułu składek, nieobjętych umową, o której mowa w ust. 1a. W świetle tych regulacji zawarcie przez płatnika składek układu ratalnego z ZUS i wywiązywanie się przez płatnika z tej umowy pociąga za sobą skutek w postaci zmiany wynikających z art. 47 ust. 1 u.s.u.s. terminów wymagalności składek, których w związku z tym nie można traktować jako zaległości. W rozpoznawanej sprawie organ nie uwzględnił konsekwencji w zakresie zmiany terminu wymagalności składek ZUS za luty 2023 r., wynikających z przedstawionej przez stronę zawartej z ZUS z 28 kwietnia 2023 r. o rozłożeniu na raty należności z tytułu składek, powołując się na interpretację art. 29 u.s.u.s. dokonaną w wyroku NSA z 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I GSK 2320/18, która jednak nie może mieć zastosowania w rozpoznawanej sprawie, ponieważ została dokonana na gruncie odmiennego stanu prawnego – art. 29 ust. 5 u.s.u.s. został wprowadzony przez art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 2022 r. i wszedł w życie 16 grudnia 2022 r. Na gruncie stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie można więc kwalifikować skutków prawnych umowy, o której mowa w art. 29 ust. 1a u.s.u.s., wyłącznie jako rozłożenia na raty istniejących zaległości, natomiast należy przyjąć, że zawarcie takiej umowy pociąga za sobą konsekwencję w postaci braku możliwości ujęcia tych należności w kategoriach zaległości składkowych, pod warunkiem wywiązywania się płatnika z postanowień tej umowy. Należy też mieć na uwadze, że wykluczająca prawo do dofinansowania przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, została sformułowana jako poniesienie przez pracodawcę miesięcznych kosztów płacy w warunkach, w których doszło do uchybienia terminów wynikających z odrębnych przepisów, czyli naruszenia przepisów prawa regulujących terminy płatności. Natomiast nie można mówić o poniesieniu kosztów składek ZUS z naruszeniem ustawowych terminów ich płatności w sytuacji gdy należności te zostały uiszczone w terminach określonych w układzie ratalnym przewidzianym przepisami prawa i w świetle przepisów prawa płatnik składek jest uznawany za nie posiadającego zadłużenia z tytułu należności z tytułu składek. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie wniósł Prezes Zarządu PFRON, zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej zwanej P.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną jego wykładnię, a to: I. naruszenie przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, w zw. z art. 29 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych polegające na przyjęciu, że obowiązek terminowego poniesienia kosztów płacy określony w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, stanowiący warunek uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, należy uznać za spełniony, mimo, że realnie składki nie zostały zapłacone, gdyż pozwalała na to umowa ratalna ustalająca nowe terminy, których uchybienie dopiero powoduje powstanie zaległości oraz poprzez błędne uznanie, że umowa ratalna z ZUS określa nowe ustawowe terminy płatności składek, których zachowanie powinien badać organ na gruncie przepisów ustawy o rehabilitacji; na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj. II. naruszenie przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu wyroku, tj. braku uzasadnienia prawnego w zakresie wskazania podstawy prawnej i wyjaśnienia toku rozumowania Sądu, które pozwoliłoby zrozumieć adresatom, dlaczego Sąd uznał, że Prezes Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest zobowiązany do ustaleń związanych z treścią umowy ratalnej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie ustalenia terminów ponoszenia przez pracodawcę kosztów płacy w stosunku do obowiązkowych składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe, składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, na użytek postępowania o wypłatę miesięcznego dofinansowania pracodawcy do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków PFRON, co nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, natomiast w przypadku zastosowania się organu do poglądu Sądu może doprowadzić do załatwienia sprawy niezgodnie z obowiązującym prawem tj. przepisem art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji; III. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej "K.p.a.") w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. i art. 80 K.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że w postępowaniu prowadzonym w celu ustalenia należnego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, organ nie dokonał oceny dowodu w postaci układu ratalnego i nie zbadał czy strona wykonała terminowo ten układ, co zdaniem sądu przesądza o błędnym ustaleniu, czy strona poniosła koszty płacy pracowników niepełnosprawnych z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem gdyby Sąd przyjął, że organ w istocie zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i w świetle obowiązujących przepisów (zarówno ustawy o rehabilitacji (...) jak i ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych , do której odsyła ustawa o rehabilitacji ) w sposób prawidłowy poczynił te ustalenia, to w konsekwencji oddaliłby skargę; IV. naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 8 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. polegające na uwzględnieniu skargi w wyniku błędnego uznania, że w przedmiotowym postępowaniu organ niesłusznie nie zastosował przepisu art. 29 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem gdyby Sąd przyjął, że w realiach prowadzonego postępowania i w obowiązującym stanie prawnym niespełnienie warunków z art. 26a ust. 1a1 ustawy o rehabilitacji w stosunku do kosztów płacy pracowników niepełnosprawnych nie podlega badaniu z uwzględnieniem układu ratalnego ZUS, który może wywoływać skutki jedynie w sferze rozliczeń składek dokonywanych przez ZUS, a nie w sferze ustalania prawa do dofinansowania dokonywanego przez Prezesa Zarządu PFRON, to w konsekwencji oddaliłby skargę; Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, a także zasądzenie od spółki na swoją rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że przepisy odrębne dotyczące terminów uiszczania obowiązkowych składek ZUS wynikają z u.s.u.s., a nie z układu ratalnego zawartego z ZUS i dotyczącego jedynie rozliczeń prowadzonych z tym organem. Zmiana ustawowych terminów płatności składek nie mogła zostać dokonana w drodze umowy strony z ZUS, więc dotyczy wyłącznie sfery rozliczeń z ZUS i nie ma wpływu na obowiązki i warunki ubiegania się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych przed innym organem - Prezesem Zarządu PFRON. Zawarcie umowy ratalnej z ZUS skutkuje tym, że ZUS wyraził zgodę na zmianę terminu płatności składek przez spółkę. Rozłożenie tej zaległości na raty nie oznacza jej wygaśnięcia. Spółka w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany. Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut winien jednoznacznie wskazać którą konkretnie postać błędu subsumpcji podnosi, tj. czy jego zdaniem wojewódzki sąd administracyjny niewłaściwie uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa czy też błędnie przyjął, że stan ten odpowiada normie wyrażonej we wskazanej przez niego regulacji. W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca kasacyjnie spółka sformułowała przeciwko wyrokowi WSA w Warszawie łącznie cztery zarzuty, trzy spośród których oparła na twierdzeniach dotyczących naruszenia przez Sąd przepisów postępowania, jeden zaś regulacji prawa materialnego. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów procesowych stwierdzić należy że nie zasługują one na uwzględnienie, co jest wynikiem zarówno wadliwego sposobu ich skonstruowania, jak również nietrafności twierdzeń organu, co do naruszenia przez WSA w Warszawie wymienionych przez skarżący kasacyjnie organ przepisów. I tak nie można zgodzić się z organem, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. (zarzut nr II) nie wskazując podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia (wyroku), jak również nie przedstawiając jej wyjaśnienia. Otóż w tej materii należy podkreślić, że WSA w Warszawie, uchylając obie wydane w sprawie decyzje stanął na stanowisku, że Prezes Zarządu PFRON oceniając czy w sprawie doszło do uchybienia przez spółkę terminu opłacenia składek, całkowicie i w sposób nie zasadny, pominął art. 29 ust. 5 u.s.u.s., który wszedł w życie 16 grudnia 2022 r. Dodał też, że przedmiotowa regulacja zdezaktualizowała znaczenie wcześniejszego orzecznictwa, na które powoływał się organ w zaskarżonej do Sadu decyzji, na poparcie swojego stanowiska. Tak więc z uwagi na powyższe nie można mówić na gruncie okoliczności przedmiotowej sprawy o tym, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie wskazuje podstawy rozstrzygnięcia Sądu oraz jego wyjaśnienia. Przeciwne twierdzenia organu są gołosłowne i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Jeżeli chodzi o zarzut nr III, to również w tym wypadku nie można podzielić stanowiska skarżącego kasacyjnie organu. Zauważyć bowiem należy, że z motywów uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, iż decydujące na gruncie niniejszej sprawy było znaczenie art. 29 ust. 5 u.s.u.s. Sąd pierwszej instancji ocenił bowiem fakt uchybienia przez spółkę terminu przewidzianego na opłacenie składek, o ponad 14 dni, poprzez pryzmat tej regulacji, która w istotny sposób wpłynęła na jego sposób jego wyliczenia. Skarżący kasacyjnie organ wprawdzie nie dopuścił się zupełnego pominięcia faktu zawarcia przez spółkę układu ratalnego z ZUS-em, jednakże zbagatelizował jego znaczenie, co było efektem pominięcia na gruncie niniejszej sprawy art. 29 ust. 5 u.s.u.s. Taka więc ocena znaczenia tego układu, zaprezentowana przez organ, nie była prawidłowa i WSA w Warszawie słusznie ją zakwestionował, jakkolwiek miało to znaczenie wtórne, wobec pominięcia w sprawie art. 29 ust. 5 u.s.u.s. Nie można więc z tego względu uznać zasadności przedmiotowego zarzutu, który nie odnosi się do istoty sprawy. W efekcie więc nie można przyjąć, iż podnoszone w nim okoliczności miały bezpośredni wpływ na jej wynik. W przypadku zarzutu nr IV zauważyć należy, że choć ten zarzut choć został sformułowany jako procesowy, to w istocie odnosi się on do kwestii materialnoprawnych. Tak bowiem należy ocenić jego postać w kontekście tego, że w tym wypadku skarżący kasacyjnie organ zarzucił Sądowi naruszenie art. 29 ust. 5 u.s.u.s. w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, które niewątpliwie mają charakter materialnoprawny. Innymi słowy w tym wypadku, poprzez nominalnie procesowy zarzut, organ dąży do podważenia prawidłowości wykładni i zastosowania regulacji prawa materialnego, co jest dopuszczalne jedynie w ramach zarzutów opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. Tak więc przedmiotowy zarzut, jako wadliwie skonstruowany, już tylko z tego względu musiał zostać uznany za nieskuteczny. Przechodząc do jedynego zarzutu opartego na twierdzeniach dotyczących naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że formułując go skarżący kasacyjnie organ wskazał w jego podstawie prawnej na naruszenie przez WSA w Warszawie art. 29 ust.5 u.s.u.s. w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, jednakże nie podał wprost czy zarzuca błędna wykładnię tychże przepisów czy też ich nieprawidłowe zastosowanie. Jest to istotna wada tego zarzutu, uniemożliwiająca merytoryczne ustosunkowanie się do niego przez Naczelny Sąd Administracyjny, który nie jest ani uprawniony ani zobligowany do uzupełniania czy też korygowania wadliwie skonstruowanych przez strony zarzutów ich skarg kasacyjnych. Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu należy powtórzyć, że przyczyną wyeliminowania przez Sąd pierwszej instancji obu wydanych w sprawie decyzji było pominięcie przez organ art. 29 ust.5 u.s.u.s., w kontekście znaczenia art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Takie stanowisko WSA w Warszawie uznać należało za zasadne, w konsekwencji więc nie można mówić o naruszeniu przez Sąd wskazanych przez organ przepisów. Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie organu – Prezesa Zarządu PFRON na rzecz spółki kwotę 240 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Obejmuje ona zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną