I GZ 492/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2472/25 w zakresie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Fundacji [...] na decyzję Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 maja 2025 r., nr BPRM.RO.1035.2.2025 w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 września 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 2472/25 wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Fundacji [...] w W. na decyzję Szefa Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 maja 2025 r. w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżąca jako powód wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazała zagrożenie dalszego funkcjonowania Fundacji i możliwości dalszego realizowania jej celów statutowych. Zdaniem Sądu potwierdza to, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja pociąga za sobą konsekwencje zdecydowanie dalej idące aniżeli sama konieczność zwrotu dotacji. W ocenie Sądu, skarżąca uprawdopodobniła, że na obecnym etapie postępowania zwrot kwoty dofinansowania może rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i znacznej szkody w rozumieniu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a.", biorąc pod uwagę już samą tylko kwotę dotacji przypadającej do zwrotu, która wynosi ponad 920 tys. złotych i stanowi niewątpliwie realne zagrożenie dla funkcjonowania Fundacji. Organ wniósł zażalenie na postanowienie, wnosząc o jego uchylenie, załączając do złożonego zażalenia dokumenty w postaci wydruków dotyczących wniosku Fundacji o ogłoszenie upadłości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z tego przepisu wynikają dwa rodzaje obowiązków. Z jednej strony wskazany przepis obciąża wnioskodawcę ciężarem uprawdopodobnienia przesłanek w nim określonych. Z drugiej zaś nakłada na Sąd obowiązek dokonania wszechstronnej i rzetelnej oceny wskazanych we wniosku okoliczności z uwzględnieniem zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, dostępnej wiedzy oraz innych elementów, które pozwalają domniemywać, że wskazane okoliczności mieszczą się w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt I FZ 633/05, z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt I FZ 433/10, z dnia 23 września 2014 r. sygn. akt II GZ 518/14). Rozpoznając tego rodzaju wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, że o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z akt sprawy wynika, że Fundacja wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji zobowiązującej do zwrotu kwoty dotacji w wysokości 921 352, 51 zł. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego kwota, którą na podstawie zaskarżonej decyzji Fundacja ma zwrócić jest znaczna. Biorąc to pod uwagę, należy w pełni się zgodzić ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że wykonanie zaskarżonej decyzji może mieć wpływ na prowadzenie działalności przez Fundację. W tej sytuacji zasadnie uwzględniono wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej, bowiem bez wątpienia wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez wyegzekwowanie tak dużej kwoty może spowodować szkodę, bądź też trudne do odwrócenia skutki. W związku z powyższym za niezasadne należy uznać stanowisko organu w którym wskazuje się, że nie jest jasne w jakim stopniu wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje uzyskanie przez Fundację możliwości kontynuowania jej statutowej działalności przy odnotowaniu straty. Natomiast odnosząc się do załączonych do złożonego zażalenia dokumentów w postaci wniosków Fundacji o ogłoszenie upadłości, należy zauważyć, że do upadłości tej jeszcze nie doszło. Poza tym nie jest wiadome z jakich powodów wniosek ten złożono i jaki rodzaj upadłości ewentualnie miałby miejsce. Argumenty te nie mogą stanowić o podważeniu zasadności postanowienia Sądu pierwszej instancji o udzieleniu ochrony tymczasowej. W związku z powyższym należy stanowisko Sądu pierwszej instancji uznać za trafne. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.