I OSK 1014/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Mariola Kowalska Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Dariusz Chaciński (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt II SA/Rz 1147/24 w sprawie ze skargi J.K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 28 czerwca 2024 r. nr S-V.8641.18.2024.NZ w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Wojewody Podkarpackiego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 5 lutego 2025 r. II SA/Rz 1147/24, oddalił skargę J.K. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z 28 czerwca 2024 r. nr S-V.8641.18.2024.NZ w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła J.K.. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła mu naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, mające wpływ na wynik sprawy: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art 138 § 1 pkt 1) k.p.a., poprzez oddalenie skargi na skutek błędnego przyjęcia przez Sąd I instancji, iż skarga jest nieuzasadniona, ponieważ wydane przez organy decyzje nie naruszają prawa w sposób określony w art. 145 p.p.s.a., podobnie jak poprzedzające te rozstrzygnięcie postępowanie administracyjne; 2. art. 145 § 1 pkt 1) "ppkt" a) p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie wyeliminowania przez Sąd I instancji zaskarżonych decyzji administracyjnych z obrotu prawnego, podczas gdy są one dotknięte naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 3. art 141 § 4 p.p.s.a., poprzez wadliwie sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, które uzasadnia podejrzenie, że Sąd ograniczył się do wybranych dowodów, bez dostatecznego uwzględnienia wyjaśnień Skarżącej J.K. w zakresie przyczyn zgłoszenia się do Urzędu Pracy celem rejestracji jako osoba bezrobotna dopiero z dniem 13 maja 2025 roku (nadania książeczki wojskowej dopiero z dniem 8 maja 2024 roku, podbitej rozkazem dziennym Dowódcy Jednostki Wojskowej w J. z dniem 29 kwietnia 2024 roku; faktu zamknięcia Urzędu Pracy w Przemyślu w dniach 11 i 12 maja 2024 roku, a więc dokonania rejestracji pierwszego dnia roboczego od otrzymania książeczki wojskowej) oraz bez dostatecznego uwzględnienia okoliczności sprawy świadczących o tym, że Skarżąca nie została pouczona przez organy administracji publicznej o możliwości ubiegania się o zezwolenie na rejestrację bez kompletu potrzebnych dokumentów, co uniemożliwia merytoryczną ocenę zastosowania prawa materialnego; 4. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wbrew ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem w/w przepisów k.p.a., ponieważ jej uzasadnienie nie zawierało wskazania, którym dowodom organ dał wiarę i oparł na nich swoje rozstrzygnięcie, a którym odmówił mocy dowodowej wraz ze wskazaniem przyczyny takiego rozstrzygnięcia, co narusza obowiązującą zasadę przekonywania; 5. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wbrew ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem w/w przepisów k.p.a. ponieważ organy administracji publicznej błędnie przyjęły, iż dokonanie przez Skarżącą rejestracji jako osoba bezrobotna z dniem 13 maja 2024 roku nastąpiło z przekroczeniem 14 — dniowego ustawowego terminu, podczas gdy Skarżąca zgłosiła się do Urzędu Pracy w Przemyślu w pierwszym dniu roboczym następującym po sobocie - 11 maja 2024 roku i niedzieli — 12 maja 2024 roku, kiedy w.w. Urząd pozostaje zamknięty, oraz zarazem niezwłocznie po odebraniu książeczki wojskowej wydanej na podstawie rozkazu Dowódcy Jednostki Wojskowej w J.; 6. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 9 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji publicznej nie dopełniły obowiązku informacyjnego względem Skarżącej J.K. w zakresie możliwości ubiegania się o zezwolenie na rejestrację jako osoba bezrobotna pomimo braku kompletu potrzebnych dokumentów, podczas gdy po stronie organów administracji publicznej pozostawał obowiązek czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Skarżąca nie otrzymała ze strony Urzędu Pracy w Przemyślu pouczenia i wskazówki, że w sytuacji braku kompletu dokumentów nie powinna długo czekać, bowiem może ubiegać się o zezwolenie na rejestrację jako osoba bezrobotna pomimo braku tychże dokumentów, a nadto nie otrzymała pouczenia, że termin 14- dni, o którym w ustawie o promocji zatrudnienia jest terminem bezwzględnie obowiązującym — nawet jeżeli ostatnie dni z tego terminu przypadają na dni ustawowo wolne od pracy lub na sobotę. W ocenie Skarżącej organy administracji publicznej wykorzystały fakt nieznajomości prawa przez Skarżącą i przerzuciły na nią skutki nieznajomości prawa poprzez wydanie decyzji o odmowie przyznania prawa do kontynuacji zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca "występowała bez profesjonalnego pełnomocnika, co oznacza, że celem "wyrównania szans" organy administracji publicznej powinny czuwać nad tym, aby Skarżąca nie ponosiła negatywnych konsekwencji nieznajomości przepisów prawa - w tym przypadku co najmniej dopełnić obowiązku rzetelnego pouczenia m.in. o możliwości ubiegania się o zezwolenie na rejestrację w przypadku braku kompletu wszystkich potrzebnych dokumentów, co nie miało miejsca na gruncie niniejszej sprawy; 7. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy na kanwie niniejszej sprawy doszło do rażącego naruszenia zaufania obywatela - Skarżącej J.K., do organów administracji publicznej I i II instancji, które potraktowały istnienie przepisów prawa materialnego - w tym przypadku art 71 ust. 1 i 2 w zw. z art 73 ust. 5 i 6 pkt 1) w zw. z art 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - jako wartość nadrzędną, odstępując całkowicie od szczegółowej i rzetelnej analizy przypadku Skarżącej J.K., podczas gdy istnienie przepisu prawa materialnego nie jest nadrzędną wartością wykluczającą analizę konkretnego przypadku w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela, jak też zwalniającą organ władzy publicznej od obowiązku czuwania na tym, by strona postępowania, wskutek niedoinformowania nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa. Zlekceważenie przez organ władzy publicznej tych elementarnych zasad praworządności w postępowaniu administracyjnym i przyznanie priorytetu przepisowi prawa skutkuje wprost naruszeniem zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej; 8. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. w zw. z art 138 § 1 pkt 1) k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wbrew ocenie Sądu I instancji w sprawie nie zostało przeprowadzone wyczerpujące i dokładne postępowanie dowodowe, co w konsekwencji powoduje, że sprawa nie została dokładnie wyjaśniona, a decyzja oparta na niekompletnym materiale dowodowym, w szczególności wobec braku dostatecznych ustaleń co do: przyczyn przekroczenia terminu ponownej rejestracji Skarżącej jako osoby bezrobotnej po ustaniu okresu dobrowolnej służby wojskowej, niedopełnienia przez organy administracji publicznej obowiązku informacyjnego w zakresie rejestracji do 14 dni od zakończenia służby - z uwzględnieniem sytuacji gdy ostatnie dni przypadać będę na dni ustawowo wolne od pracy albo sobotę, oraz niedopełnienia obowiązku informacyjnego w zakresie możliwości ubiegania się o zezwolenie na rejestrację jako osoba bezrobotna pomimo braku kompletu potrzebnych dokumentów. Nadto, nie polegają na prawdzie ustalenia faktyczne WSA w Rzeszowie oraz organów administracji publicznej I i II instancji co do możliwości dokonania przez Skarżącą elektronicznej rejestracji jako osoba bezrobotna, bowiem taka rejestracja nie jest możliwa bez jednoczesnego załączenia skanów dokumentów potrzebnych do rejestracji. System Urzędu Pracy w Przemyślu odpowiadający za rejestrację osób bezrobotnych nie zezwala na dokonanie rejestracji bez dołączenia załączników w postaci skanów stosownych dokumentów; II. prawa materialnego – art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 71 ust 1 i 2 w zw. z art 73 ust. 5 i 6 pkt 1) w zw. z art. 73 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy wbrew ocenie Sądu I instancji organy niewłaściwie zastosowały w/w przepis prawa materialnego odmawiając Skarżącej J.K. prawa do kontynuacji pobierania zasiłku dla bezrobotnych na skutek błędnego uznania, że Skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Rzeszowie w całości oraz decyzji Wojewody Podkarpackiego z 28 czerwca 2024 r. i decyzji Prezydenta Miasta Przemyśla z 13 maja 2024 r. w części, tj. w zakresie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a następnie zmianę decyzji organu I instancji w części, tj. poprzez przyznanie Skarżącej J.K. prawa do zasiłku dla bezrobotnych począwszy od daty ponownej rejestracji z dniem 13 maja 2024 r. na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego z dniem 2 kwietnia 2024 r., ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Rzeszowie i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniosła także o przyznanie wynagrodzenia pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach prawa pomocy oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, albowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. w tej sprawie nie wystąpiły. Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji. Jeśli skarga kasacyjna oparta jest na obydwu podstawach kasacyjnych, co do zasady rozpatrzeniu w pierwszej kolejności podlegać powinny zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, albowiem zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy i motywy rozstrzygnięcia nie budzą wątpliwości. Zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) zostały bardzo rozbudowane. Część z nich została skonstruowana wadliwie, odwołując się wyłącznie do przepisów o charakterze wynikowym (zarzuty I.1 i 2), co nie mogło być działaniem skutecznym. "Art. 145-151 p.p.s.a. nie mogą stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej, gdyż błąd w postaci uwzględnienia lub oddalenia skargi sąd pierwszej instancji popełnia w fazie wcześniejszej niż etap orzekania, czyli w fazie kontroli zaskarżonego aktu lub czynności poprzedzającej wydanie orzeczenia. Zatem podstawą skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie" (wyrok NSA z 15.10.2025 r. III OSK 894/25, LEX nr 3933274). Nie zmienia tego faktu okoliczność, że w zarzucie I.1 art. 151 p.p.s.a. został powiązany z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., bowiem ten ostatni przepis też ma charakter wynikowy, tyle że stosowany jest przez organ na gruncie k.p.a. Pozostałe zarzuty oparte na drugiej podstawie kasacyjnej pozostają ze sobą w pewnej zależności, wobec czego zostaną rozpoznane łącznie. Rozważania zacząć należy od zarzutu nr I.5. dotyczącego art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 57 § 4 k.p.a. Ten ostatni przepis stanowi, że "Jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą." Na tym skarżąca kasacyjnie opiera tezę, że wniosek o rejestrację złożyła w terminie, gdyż 12 maja 2024 r. – dzień, w którym upływał czternastodniowy termin – przypadał w niedzielę, a wniosek złożyła następnego dnia roboczego, czyli 13 maja 2024 r. Do zagadnienia tego odniósł się już Sąd I instancji wskazując, że termin z art. 73 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ma charakter materialny, a zatem regulacja zawarta w art. 57 § 4 k.p.a., jako odnosząca się do terminów procesowych, nie ma do niego zastosowania. Pogląd ten należy w zupełności podzielić. "Należy podkreślić, że skutek przedłużenia terminu, który miałby zakończyć się w sobotę bądź dzień ustawowo wolny od pracy, dotyczy wyłącznie terminów procesowych, nie zaś tych, które są zaliczane do terminów prawa materialnego. Ich upływ bowiem powoduje określony skutek "w rezultacie samego upływu czasu kalendarzowego". Dokonanie określonej czynności później nie może prowadzić do wydłużenia takiego terminu (zob. postanowienie SN z 18.12.2000 r., III KKN 429/98, OSNKW 2001/3–4, poz. 20)" – zob. J. Wegner [w:] Z. Kmieciak, M. Wojtuń, J. Wegner, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 57. Pogląd ten należy uznać za utrwalony w doktrynie: "Terminy materialne stanowią bowiem określoną instytucję prawa administracyjnego, charakteryzującą się swoistymi cechami i odrębnościami, które nie podlegają doprecyzowaniu przez odpowiednie stosowanie reguł kodeksowych. Daleko idący rygoryzm związany z upływem terminu materialnego przejawiający się w wygaśnięciu obowiązku lub uprawnienia nie może być łagodzony ani przez instytucję przywrócenia terminu określoną w art. 58-60 k.p.a., ani też przez procesową regułę zawartą w art. 57 § 4 k.p.a. W przypadku terminów materialnych upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu bez względu na okoliczność, że dzień ten jest ustawowo wolny od pracy lub przypada w sobotę" (M. P. Gapski, Pomoc społeczna - wniosek o udzielenie cudzoziemcowi pomocy integracyjnej - termin złożenia wniosku. Glosa do wyroku NSA z dnia 27 kwietnia 2012 r., II OSK 1600/11, OSP 2014, nr 6, s. 56). Autor glosy przywołuje przy tym wiele publikacji i orzeczeń z tym związanych. To zaś, że termin z art. 73 ust. 5 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. ma charakter materialny jest już w orzecznictwie przesądzone. "Termin przewidziany w art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy na ponowne zarejestrowanie się jako osoba bezrobotna w celu uzyskania prawa do zasiłku na skrócony okres jest terminem prawa materialnego. Istota tego terminu sprowadza się do ustalenia, w jakim terminie od ustania zatrudnienia osoba bezrobotna zgłosiła się do urzędu pracy w celu rejestracji. Upływ wskazanego w art. 73 ust. 5 ustawy 14-dniowego terminu skutkuje utratą prawa do zasiłku na czas skrócony. Przepis art. 73 ust. 5 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organ administracji ani sąd nie mają prawa do uznaniowego rozstrzygania o problematyce objętej dyspozycją tego przepisu" (wyrok NSA z 21.03.2019 r. I OSK 4343/18, LEX nr 2656031). Odnośnie zaś zarzutów odwołujących się do braku właściwego pouczenia skarżącej kasacyjnie przez organ o możliwości zarejestrowania się bez konieczności przedstawienia kompletu wymaganych dokumentów oraz do zasady zaufania obywatela do organów publicznych (zarzuty nr I.6 i 8) zauważyć należy, że wniosek o ponowną rejestrację jako osoby bezrobotnej i przyznanie zasiłku na okres skrócony (postępowanie wszczęte 13 maja 2024 r.) stanowi odrębną sprawą administracyjną od tej, która zakończyła się decyzją Prezydenta Przemyśla z 5 kwietnia 2024 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej i utracie prawa do zasiłku, i trudno oczekiwać od organu, że przed wszczęciem właściwego postępowania (przed 13 maja 2024 r.) miał możliwość wyczerpującego informowania strony o wszystkich okolicznościach wymaganych do skuteczności wniosku, zwłaszcza jeśli tych okoliczności wcześniej nie znał. Przynajmniej nic innego nie wynika z akt sprawy, na podstawie których orzeka sąd administracyjny (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Natomiast obowiązki organu, o jakich mowa w art. 9 k.p.a., może on realizować dopiero w toku wszczętego już postępowania. Powtórzyć przy tym należy, że w przypadku terminów materialnych upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu bez względu na okoliczność, że dzień ten jest ustawowo wolny od pracy lub przypada w sobotę. Nie polega przy tym na prawdzie zarzut, że Sąd I instancji nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do wyjaśnień skarżącej w zakresie przyczyn złożenia wniosku dopiero w dniu 13 maja 2024 r. Uczynił to natomiast w kontekście normy prawnej, która stanowiła podstawę rozstrzygnięcia, co nie oznacza, że uchybił art. 141 § 4 p.p.s.a. (patrz zarzut nr I.3). Poprawności odkodowania normy stanowiącej podstawę orzekania nie można natomiast kwestionować za pomocą zarzutu odnoszącego się do art. 141 § 4 p.p.s.a., bowiem przepis ten określa, co powinno zawierać uzasadnienie wyroku. Nie mieści się też w kanonach prawnych zarzut nr I.7, z którego wynika, że "istnienie przepisu prawa materialnego nie jest nadrzędną wartością wykluczającą analizę konkretnego przypadku w odniesieniu do zasady słusznego interesu obywatela". Zarzut ten sugeruje, że słuszny interes obywatela może być wywodzony z innych przesłanek niż te, które wynikają z obowiązującej normy prawnej, co nie polega na prawdzie. Jeśli zaś chodzi o zarzut oparty na pierwszej podstawie kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) zauważyć należy, że stanowi on zbitkę przepisów, które tworzą co najmniej dwie normy prawne. Inne są bowiem przesłanki prawa do zasiłku na czas skrócony z art. 73 ust. 5 ustawy z 20 kwietnia 2004 r., a inne z ust. 7 tego przepisu. Natomiast "Tworzenie niespójnej zbitki przepisów - szeregu norm prawnych, które miał rzekomo naruszyć Sąd I instancji, bez wskazania konkretnie na czym polega naruszenie każdej z tych norm, jest nieprawidłowe (zob. wyroki NSA z: 18 października 2011 r. II FSK 797/10; 13 września 2011 r. II FSK 593/10; 18 maja 2011 r. II FSK 62/10; 19 grudnia 2014 r. II FSK 2957/12 i powołane tam orzecznictwo; 20 stycznia 2022 r. III FSK 2147/21; 14 lipca 2022 r. III OSK 1434/21). Jest możliwe, że kilka przepisów może tworzyć określoną normę prawną, ale wówczas zarzut skonstruowany z kilku przepisów musi wskazywać, że tworzą one właśnie taką normę prawną, jaka jest jej treść, i w jaki sposób taka norma została naruszona" (zob. wyrok NSA z 6 września 2023 r. I OSK 89/23, LEX nr 3613094). Warunku tego skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie w odniesieniu do wskazanego zarzutu nie wypełnia. Już więc tylko na marginesie zauważyć należy, że brak spełnienia przesłanek do zasiłku z art. 73 ust. 7 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. był bezsporny, a przynajmniej ustalenia faktyczne z tą normą związane nie zostały podważone, natomiast wobec materialnego charakteru terminu z art. 73 ust. 5 w zw. z ust. 6 i braku możliwości jego przywrócenia, czy też przedłużenia, co wyjaśniono wyżej, zarzut skierowany wobec tego ostatniego przepisu nie mógł być skuteczny. Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Z uwagi na szczególna sytuację skarżącej związaną z przedmiotem sprawy, na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. odstąpił przy tym od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu. O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy oraz udokumentowanych wydatków może natomiast orzec Sąd I instancji, w oparciu o art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a.