I OSK 1179/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędziowie sędzia NSA Mariola Kowalska (sprawozdawca) sędzia del. WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Kozłowski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z.F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 1070/22 w sprawie ze skargi Z.F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 15 czerwca 2022 r. nr WS-VI.7534.3.157.2021.KP w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 22 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1070/22, oddalił skargę Z.F. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 15 czerwca 2022 r., nr WS-VI.7534.3.157.2021.KP, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Krakowskiego z 29 lipca 2021 r., nr GN.II.Ko.72211-96c/06, o odmowie zwrotu nieruchomości oznaczonej jako część działki nr [...], objętej księgą wieczystą nr [...], położonej w obrębie [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej [...], gm. kat. [...], na rzecz skarżącej. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Z.F. (dalej – skarżąca kasacyjnie, skarżąca), zastępowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej – p.p.s.a.) zaskarżonemu wyrokowi: I. 5naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) naruszenie art 151 p.p.s.a. w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., oraz art 1 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez bezzasadne oddalenie skargi, podczas gdy prawidłowa analiza sprawy i właściwe wykonanie przez WSA w Krakowie obowiązku kontroli legalności działalności administracji publicznej powinny były doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z 15 czerwca 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego z 29 lipca 2021 r.; 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a w zw. z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art 8, art. 11 w związku z art. 77 § 1, art. 80, art. 81a, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a., a to poprzez bezkrytyczne powtórzenie przez WSA w Krakowie błędnego stanowiska organów oraz: - całkowicie bezpodstawne i nieznajdujące oparcia, ani w stanie faktycznym, ani w stanie prawnym niniejszej sprawy uznanie przez Sąd I instancji, że cel wywłaszczeniowy przedmiotowej nieruchomości jakim była zgodnie z Planem Szczegółowym Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Mieszkalnego "[...]" – perspektywa 1980 r. budowa osiedla mieszkaniowego został rzekomo zrealizowany pomimo faktu, iż znaczna część wywłaszczonej nieruchomości stanowi obecnie teren zielony, które to tereny nie zostały w żaden sposób zagospodarowane i nie są przez nikogo użytkowane - w szczególności niewykorzystany na cel wywłaszczenie jest teren usytuowany pomiędzy blokiem przy ul. [...] nr [...], a jezdnią tejże ulicy; - całkowite pominięcie przez Sąd I instancji faktu, iż najpierw Starosta Krakowski, a następnie Wojewoda Małopolski przy wydawaniu zaskarżonych decyzji opierali się na arbitralnych ocenach, niepopartych stosowaną argumentacją faktyczną i prawną, co przejawiło się między innymi pod postacią formułowania dowolnych ocen co do stanu faktycznego, mimo braku ich potwierdzenia w materiale dowodowym, co sugeruje, iż WSA w Krakowie działał już "z góry" przyjętym zamiarem powielenia stanowiska organów i oddalenia skargi jako rzekomo całkowicie bezzasadnej; - rozstrzygnięcie najpierw przez Starostę Krakowskiego i Wojewodę Małopolskiego, a następnie przez Sąd I instancji wątpliwości prawnych dotyczących zasadności przedmiotowego zawłaszczenia nieruchomości oraz celu przedmiotowego zawłaszczenia na niekorzyść skarżącej kasacyjnie – Z.F. jako strony postępowania; - rozstrzygnięcie najpierw przez Starostę Krakowskiego i Wojewodę Małopolskiego, a następnie przez Sąd I instancji na niekorzyść skarżącej kasacyjnie – Z.F. jako strony postępowania wątpliwości faktycznych dotyczących w szczególności faktu, iż organ nie odnalazł planu realizacyjnego osiedla [...] ani innych dokumentów dotyczących przedmiotowej inwestycji i w związku z tym bezpodstawnie opierał się na Planie Szczegółowego Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Mieszkalnego "[...]" – perspektywa 1980 r. - brak właściwej weryfikacji przez Sąd I instancji faktu, iż Starosta Krakowski, a następnie Wojewoda Małopolski sformułowali uzasadnienia zaskarżonych decyzji w sposób niepełny i z zaniechaniem odniesienia się do podstawowych okoliczności sprawy i precyzyjnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierowali się przy wydawaniu zaskarżonych decyzji; - zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez Starostę Krakowskiego, jak i przez Wojewodę Małopolskiego, całego materiału dowodowego w zarówno niniejszej sprawie, mimo iż zakończenie sprawy wydaniem decyzji odmawiającej skarżącej kasacyjnie zwrotu przedmiotowej nieruchomości wymagało szczególnie wnikliwego ustalenia, czy zachodzą obligatoryjne przesłanki w tym zakresie, czego organy nie uczyniły, a czego WSA w Krakowie nie dostrzegł, a co w konsekwencji doprowadziło do następującego szeregu rażąco błędnych, apriorycznych konstatacji Sądu I instancji, które bezrefleksyjnie powtórzyły bezzasadne i woluntarystycznych supozycje organów: a) arbitralne zaaprobowanie nieprecyzyjnego i nad wyraz ogólnikowego celu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości jako właściwego i wystarczającego; b) zupełne pominięcie i zlekceważenie faktu, iż Plan Szczegółowy Zagospodarowania Przestrzennego Zespołu Mieszkalnego "[...]" – perspektywa 1980 r. jest nieczytelny, niedokładny, nie zawiera żadnych wyjaśnień co do nazw terenów w nim zawartych przez co nie pozwała na zdekodowanie na jakim konkretnie terenie miała być przeprowadzona budowa konkretnego budynku, co uniemożliwiło w rezultacie ustalenie kluczowych dla sprawy okoliczności faktycznych, tj. realizacji celu wywłaszczenia na nieruchomości; c) brak odpowiedniej weryfikacji przez Sąd I instancji oparcia przez Wojewodę Małopolskiego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie na niczym nieuzasadnionych domniemaniach i rzekomych okolicznościach faktycznych, a mianowicie całkowicie bezpodstawne przyjęcie przez organ, iż cała wywłaszczona nieruchomość została zagospodarowana zgodnie z celem wywłaszczenia pomimo braku jednoznacznego ustalenia przez organ jaki to miał być ten cel, co tym samym stanowi to rzekomą przeszkodę zwrotu nieruchomości, podczas gdy organ ustalił jedynie, że w dużej części nieruchomość pozostaje niezagospodarowana i w takim zakresie powinna zostać zwrócona skarżącej kasacyjnie; d) całkowicie błędne, nielogiczne i arbitralne przyjęcie przez WSA w Krakowie, iż "tereny zielone" można interpretować jako "budowę infrastruktury towarzyszącej, w tym m. in. sieci dróg zarówno publicznych, jak i wewnętrznych, chodników, urządzenie alejek, placów i terenów zielonych lub poprzez inne zagospodarowanie, pozostające w ścisłym, funkcjonalnym związku z zabudową mieszkaniową’" czy "typową infrastrukturę osiedlową w postaci ciągów komunikacyjnych, parkingów, sieci wodociągowych, kanalizacyjnych, czy ciepłowniczych" jedynie celem "dopasowania" argumentów do z góry założonego zamiaru oddalenia przedmiotowej skargi z 4 sierpnia 2022 r.; e) brak odpowiedniej oceny przez Sąd I instancji całkowicie bezzasadnego pominięcia przez organy faktu, iż cel wywłaszczenia z pewnością nie został zrealizowany na całej nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...] (w granicach należącej do skarżącej kasacyjnie parceli katastralnej [...], mimo iż fakt ten został udowodniony podczas przeprowadzonych w dniu 16 maja 2013 roku oględzin nieruchomości, a w konsekwencji nierozpatrzenie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego i pogwałcenie zasady prawdy obiektywnej, czego WSA w Krakowie nie dostrzegł; podczas gdy: - obowiązkiem organu administracji publicznej w sprawie o zwrot nieruchomości jest dokładne ustalenie, jaki był ceł wywłaszczenia wnioskowanej do zwrotu nieruchomości, czego Sąd I instancji nie dostrzegł; - dopiero ustalenie rzeczywistego celu wywłaszczenia, w oparciu o wszystkie dostępne dowody pozwala na ocenę, czy tak ustalony cel został na nieruchomości zrealizowany, a więc ocenę spełnienia podstawowej przesłanki odmowy zwrotu, co Sąd I instancji pominął; - oparcie rozstrzygnięcia na niekompletnym materiale dowodowym skutkuje wadliwością oceny wyrażonej w decyzji, a warunkiem prawidłowości rozstrzygnięcia jest jego oparcie na przeprowadzonym zgodnie z Kodeksem postępowania administracyjnego postępowaniu dowodowym, co poskutkowało błędnymi wnioskami zawartymi w zaskarżonym wyroku; - postępowanie odwoławcze polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej i organ odwoławczy nie może pominąć istotnych błędów i zaniechań w zbieraniu dowodów przez organ I instancji, czego WSA w Krakowie odpowiednio nie zweryfikował; 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. art. 133 § 1 p.p.s.a., a to poprzez błędne uznanie, iż zasada wydawania przez sąd administracyjny wyroku na podstawie akt sprawy i w oparciu o ustalenia faktyczne dokonane przez organ wynikająca expressis verbis z art. 133 § 1 p.p.s.a. zezwala sądowi administracyjnemu na bezkrytyczne przyjmowanie ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym przez organy administracji publicznej nawet jeśli są one w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości kwestionowane przez stronę postępowania, co jest sprzeczne z poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym NSA, zgodnie z którym sąd administracyjny zobowiązany jest ustalić, czy zebrane w sprawie i przedstawione do kontroli sądu akta zawierają pełny materiał dowodowy, czy został on prawidłowo oceniony oraz czy jest wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w danej sprawie. II. naruszenie prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, a to; 4) naruszenie art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. Nr 782, j.t., dalej również jako u.g.n.) a poprzez: - bezzasadną odmowę zwrotu nieruchomości, podczas gdy cel wywłaszczenia nie został zrealizowany, a zatem nieruchomość powinna były zostać (choćby w części) zwrócona skarżącej kasacyjnie, co nie zostało odpowiednio ocenione przez Sąd I instancji; - bezpodstawną odmowę zwrotu nieruchomości należących do skarżącej kasacyjnie podczas gdy, ani organ I instancji ani organ II instancji nie zbadały w sposób dostateczny wskazanych w art. 136 ust. 3 u.g.n. przesłanek zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, czego WSA w Krakowie nie dostrzegł; 5) naruszenie art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy cel wywłaszczenia nie został zrealizowany na przedmiotowej nieruchomości, pomimo upływu terminów określonych w art. 137 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.n., a z całą pewnością nie został zrealizowany na całej nieruchomości; 6) naruszenie art. 21 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP poprzez jego błędne zastosowanie przez organy administracji publicznej rozszerzające podczas gdy z literalnego brzmienia przepisu art. 21 Konstytucji RP, linii orzeczniczej i doktryny wynika jednoznacznie zawężająca wykładnia instytucji wywłaszczenia. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: 1) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania z pozostawieniem mu orzeczenia również o kosztach postępowania ze skargi kasacyjnej, w tym kosztach zastępstwa procesowego w postępowaniu przed WSA i w postępowaniu ze skargi kasacyjnej przed NSA według norm przepisanych; względnie 2) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 15 czerwca 2022 r. i poprzedzającej ją decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 29 lipca 2021 r. a w każdym przypadku 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania kasacyjnego, a w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych; 4) rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), dalej – p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W sprawie niniejszej nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, przy rozpoznaniu sprawy, związany jest granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna została oparła na obu podstawach kasacyjnych, tj. na naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W tej sytuacji zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie w sposób bezpośredni wiążą się one z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności dokonanej przez Sąd Wojewódzki wykładni prawa materialnego. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Z akt sprawy wynika, że aktem notarialnym dokumentującym umowę sprzedaży z [...] lipca 1969 r., Repertorium [...], Z.R. (obecnie Z.F.) sprzedała, na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1961 r., Nr 18), Skarbowi Państwa całą działkę nr [...] o powierzchni [...] ha [...] a [...] m2. W treści tego aktu notarialnego wskazano, że stosownie do decyzji i uchwały nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 15 listopada 1966 r. zatwierdzony został szczegółowy plan zagospodarowania przestrzennego osiedla [...], w dzielnicy [...], który obejmuje wyżej opisaną działkę. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie domaga się zwrotu części działki nr [...], objętej księgą wieczystą Kw nr [...], poł. w obrębie [...], jedn. ewid. [...], w granicach wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa parceli katastralnej [...], wskazując na to, że działka ta nie została w całości wykorzystana na cel jej wywłaszczenia, z przeznaczeniem na budowę osiedla [...]. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należało uznać, że Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów obu instancji, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej, albowiem wbrew jej stanowisku część działki nr [...], stanowiąca część jej wywłaszczonej działki nr Z, została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia dla realizacji budowy osiedla [...]. Na części działki nr [...], o której zwrot ubiega się skarżąca, jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy administracyjne, położona jest część budynku nr [...], w którym obecnie mieści się [...] oraz [...], urządzone są drogi dojazdowe do garaży znajdujących się na pozostałej części działki nr [...], a także urządzony jest ogród służący [...] i [...]. Dodać należy, że na części działki nr [...] objętej wnioskiem zwrotowym zrealizowana została infrastruktura techniczna w postaci gazociągu, instalacji wodociągowo-kanalizacyjnej, kabli średniego napięcia, oraz sieci c.o. Opisany wyżej stan zagospodarowania tej części działki nr [...] znajduje potwierdzenie w materiale dowodowy w postaci zdjęć lotniczych z roku 1975 i z następnych lat: 1982, 1993, 1998 i 2003. Zgodzić się należy z Sądem I instancji, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy niezbicie wskazuje, że wywłaszczona działka została zagospodarowana zgodnie z celem jej wywłaszczenia. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 136 ust. 3 zd. 1 u.g.n. poprzedni właściciel lub jego spadkobierca mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej nieruchomości albo części wywłaszczonej nieruchomości lub udziału w tej części, jeżeli, stosownie do przepisu art. 137, nieruchomość lub jej część stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Z kolei art. 137 ust. 1 u.g.n. stanowi, że nieruchomość uznaje się za zbędną na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu, jeżeli: 1) pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu albo 2) pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany. Natomiast wedle ust. 2 art. 137 u.g.n. jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, cel wywłaszczenia został zrealizowany tylko na części wywłaszczonej nieruchomości, zwrotowi podlega pozostała część. Skarżąca kasacyjnie niezasadnie zarzuca naruszenie art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n. poprzez jego niezastosowanie, albowiem jak wykazano wyżej na części działki nr [...], stanowiącej część wywłaszczonej działki nr Z, objętej wnioskiem zwrotowym, cel wywłaszczenia został zrealizowany zgodnie z terminami określonymi w powołanym wyżej przepisie. Nie ma racji skarżąca kasacyjnie twierdząc, że cel wywłaszczenia nie został zrealizowany skoro na wnioskowanej części działki znajduje się teren zieleni, który nie został w żaden sposób zagospodarowany i nie jest przez nikogo użytkowany. Wskazać zatem należy, że nieruchomość skarżącej kasacyjnie oznaczona jako działka nr Z, w której skład wchodzi część działki nr [...], objętej wnioskiem zwrotowym, została przez nią sprzedana na potrzeby realizacji osiedla mieszkaniowego [...]. Podkreślenia wymaga, że w przypadku złożonych inwestycji, do których należy m. in. budowa osiedla mieszkaniowego, a które z reguły są realizowane etapami przez wiele lat, cel wywłaszczenia należy co do zasady odnosić do całości takiej inwestycji, a nie do poszczególnych jej elementów, tj. nie można bowiem przyjmować, że celem wywłaszczenia było zbudowanie w konkretny sposób poszczególnych elementów budowlanych, czy też infrastrukturalnych tego założenia, ale należy w takiej sytuacji jako cel wywłaszczenia traktować całą złożoną infrastrukturę techniczną (por. wyrok NSA z 13 lutego 2026 r., sygn. akt I OSK 934/24). Taka właśnie sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie, albowiem wywłaszczona działka nr Z (w tym wchodząca w jej skład część spornej działki nr [...]) została wywłaszczona w celu budowy osiedla mieszkaniowego. Nie ulega wątpliwości, że osiedle mieszkaniowe obejmuje nie tylko same budynki mieszkalne, ale również infrastrukturę tego osiedla w postaci budynków usługowych, handlowych, oświatowych, zdrowotnych, sportowo-rekreacyjnych, a także niezbędną infrastrukturę techniczną (np. wodociągi, kanalizacja, energia elektryczna, gazociąg), ciągi komunikacyjne (ulice, chodniki), parkingi, zieleń, zieleńce, place zabaw i wszystkie inne, które służą zaspokajaniu różnych celów mieszkańców osiedla. Budowla osiedla mieszkaniowego jest inwestycją wieloetapową, wieloletnią i w związku z tym może ulegać różnym modyfikacjom wynikającym z uzasadnionych potrzeb mieszkańców, a także ze względu na możliwości realizacyjne poszczególnych elementów budowanego osiedla. Istotnym jest przy tym, aby te modyfikacje nie spowodowały zmiany zasadniczego celu głównego, który w tej sprawie określony został w szczegółowym planie zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w dzielnicy [...] zatwierdzonym uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej m. Krakowa z 15 listopada 1966 r. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że sformułowane w pkt II ppkt 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 136 ust. 3 i art. 137 ust. 1 i 2 u.g.n. są całkowicie pozbawione uzasadnionych podstaw. Za pozbawiony uzasadnionych podstaw należy również uznać zarzut z ppkt 6 pkt II skargi kasacyjnej w zakresie art. 21 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP, albowiem do wywłaszczenia nieruchomości skarżącej doszło na cele publiczne zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami ustawowymi, a jak wynika z aktu notarialnego z [...] lipca 1969 r., Rep. [...], nastąpiło to za słusznym odszkodowaniem. Chybiony jest zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w powiązaniu z art. 3 § 1 i art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., albowiem przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. określa zakres kognicji sądów administracyjnych, zawiera klauzulę generalną stanowiącą o właściwości sądu administracyjnego w zakresie kontroli decyzji administracyjnych. W orzecznictwie wskazuje się, że naruszenie art. 3 § 1 p.p.s.a. ma miejsce wtedy, gdy sąd rozpoznający skargę uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, a to, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej, nie oznacza naruszenia tego przepisu. W niniejszej sprawie Sąd I instancji nie mógł naruszyć art. 3 § 1 p.p.s.a., ponieważ rozpoznał sprawę należącą do jego kognicji i w wyniku przeprowadzonej kontroli prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd I instancji nie mógł również naruszyć art. 1 § 1 i 2 p.p.s.a., skoro przepisu takiego brak jest w ustawie p.p.s.a., a rzeczą Sądu Kasacyjnego nie jest domyślanie się intencji autora skargi kasacyjnej. Pozbawione uzasadnionych podstaw są zarzuty naruszenia przepisów postępowania sformułowane w pkt I ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w powiązaniu z art. 6, art. 7, art. 7a, art. 7b, art. 8, art. 11 w związku z art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 1 pkt 6, art. 107 § 3, art. 136 k.p.a. poprzez bezkrytyczne powtórzenie przez WSA w Krakowie błędnego stanowiska organów, albowiem wbrew tym zarzutom Sąd I instancji, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji słusznie stwierdził, że decyzje organów obu instancji odpowiadają wszystkim wymogom określonym przepisami k.p.a., a w szczególności tym przepisom procedury administracyjnej, które zarzuca autor skargi kasacyjnej. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w powiązaniu z art. 133 p.p.s.a., albowiem wbrew wywodom autora skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok Sądu I instancji został wydany w oparciu o obszerny materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne obu instancji, który został przez ten Sąd poddany wnikliwej i wszechstronnej analizie w aspekcie przesłanek zwrotu nieruchomości, konsekwencją czego było oddalenie skargi, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw. Całkowicie chybiony jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., albowiem podstawą orzekania przez Sąd I instancji był art. 151 p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., stąd też Sąd ten nie mógł tego przepisu naruszyć. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.