I OZ 621/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 października 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 901/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego oraz zobowiązania do jego zwrotu wraz z odsetkami postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z [...] września 2022 r. R.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z [...] sierpnia 2022 r. orzekającą o uznaniu za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze i nakładającą obowiązek zwrotu tego świadczenia wraz z odsetkami ustawowymi. We wniesionej skardze R.S. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, nie uzasadniając w żaden sposób swojego żądania. Postanowieniem z 28 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, stwierdzając, że skarżący nie wykazał istnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, domagając się uchylenia lub zmiany tego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie, w myśl art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Analiza powyższych przepisów wskazuje, że instytucja wstrzymania wykonania aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie możliwe jest wyłącznie w tych sytuacjach, w których skarżący wykaże wystąpienie co najmniej jednej ze wskazanych powyżej przesłanek. Nie wystarcza przy tym samo powołanie się na treść obowiązujących przepisów, a uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczące o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej (por. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 28/22). W rozpoznawanej sprawie wniosek skarżącego zawarty w skardze nie zawiera argumentacji odnoszącej się do wskazanych powyżej przesłanek ustawowych. Na etapie zaś wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie skarżący wskazał, że wniosek opiera na obu przesłankach i przytoczył argumentację mającą jego zdaniem przemawiać za udzieleniem mu ochrony tymczasowej. W szczególności wskazał, że zarabia ok. 3 000 zł oraz opisał jakie wydatki miesięcznie ponosi, wywodząc, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zagroziłby egzystencji jego rodziny. Zauważyć jednakże należy, że argumentacja ta nie została poparta żadnymi dowodami poza postanowieniem o zabezpieczenie roszczenia syna o alimenty i zajęciem komorniczym dokonanym na podstawie tego postanowienia. Skarżący nie udokumentował ponoszonych wydatków, braku środków na posiadanym rachunku bankowym ani wysokości zarobków. Również informacje zawarte w aktach postępowania administracyjnego nie zawierają dokumentów potwierdzających oświadczenia skarżącego. Odnotowania przy tym wymaga, że część wydatków, na które powołuje się skarżący, nie ma charakteru niezbędnego dla bytu rodziny (multimedia, telefon syna, ubezpieczenia) albo nie jest ponoszone w trybie comiesięcznych opłat (podatek od nieruchomości). W konsekwencji powyższego w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw, które pozwalałyby na stwierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wiązać się dla skarżącego ze znaczną szkodą lub trudnymi do odwrócenia skutkami. Odnotować bowiem wypada, że orzeczone decyzją Kolegium zobowiązanie dotyczy kwoty pieniężnej, która w przypadku uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności może zostać zwrócona. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w postanowieniu.