I SA/Bd 132/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2026 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. W. na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 stycznia 2026 r., Nr 1/2026/E w przedmiocie niedopuszczalności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej postanawia: 1. stwierdzić niewłaściwość miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, 2. przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

P. W. złożył do tut. Sądu skargę na postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 15 stycznia 2026 r. w przedmiocie niedopuszczalności zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a.") właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia uchylające postanowienie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 29 września 2025 r., w którego imieniu działał Dyrektor Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ i stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowi m.in. art. 17 § 1, art. 34 § 2 pkt 3 lit. a i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.). Sprawa dotyczy stanowiska wierzyciela wobec nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym 2025/183 z dnia 28 sierpnia 2025 r. Stosownie do treści art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2025 r., poz. 1461 ze zm.; dalej też: "ustawa o świadczeniach"), siedzibą NFZ jest miasto stołeczne Warszawa. Jak wynika z § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. z 2024 r., poz. 785), dla obszaru województwa mazowieckiego, na terenie którego położona jest Warszawa, sądem właściwym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Wskazać należy, że sprawa objęta przedmiotową skargą nie należy do kategorii spraw wymienionych w rozporządzeniu Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 4 listopada 2020 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia (Dz.U. z 2020 r., poz. 1999 ze zm.). Zgodnie z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczących wydawania decyzji administracyjnych: 1) w sprawach zwrotu kosztów świadczenia opieki zdrowotnej, będącego świadczeniem gwarantowanym, udzielonego na terytorium innego niż Rzeczpospolita Polska państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, zwanego dalej "zwrotem kosztów", o których mowa w art. 42d ust. 1 ustawy o świadczeniach, 2) o odmowie zwrotu kosztów, o których mowa w art. 42d ust. 2 ustawy o świadczeniach, 3) ustalających obowiązek zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty z tytułu zwrotu kosztów, wysokość tej kwoty oraz termin płatności, o których mowa w art. 42d ust. 21 ustawy o świadczeniach, 4) w sprawach wydawania zgód na pokrycie kosztów transportu do miejsca dalszego leczenia w kraju, o których mowa w art. 42i ust. 9 ustawy o świadczeniach, 5) ustalających obowiązek poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w przypadkach określonych w art. 50 ust. 16 ustawy o świadczeniach, które Narodowy Fundusz Zdrowia poniósł zgodnie z art. 50 ust. 15 tej ustawy, wysokość tych kosztów oraz termin płatności, o których mowa w art. 50 ust. 18 ustawy o świadczeniach - w których strona skarżąca będąca osobą fizyczną zamieszkuje poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje. W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na postanowienie wierzyciela wydane w postępowaniu egzekucyjnym, natomiast ww. rozporządzeniem przekazano wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje, rozpoznawanie spraw z zakresu działania Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia dotyczących wydawania decyzji administracyjnych. Zatem pomimo błędnego pouczenia w zaskarżonym postanowieniu o właściwości sądowej, właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.