I SA/Op 18/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Komorowska-Kaczkowska Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Iwona Bergiel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15 października 2025 r., nr SKO.40.1759.2024.po w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2024 r. oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej przez K. A. (dalej jako: skarżący, strona, podatnik, wnioskodawca) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu (dalej jako: Kolegium) z dnia 15.10.2025 r. nr SK0.40.1759.2024.po utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 9.04.2025 r. nr F.3120.55.2024.30.2025.AB/1 odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia decyzji ostatecznej tego organu z dnia 19.01.2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2024 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia 19.01.2024 r. nr [...] Burmistrz Namysłowa ustalił J. A. i K. A. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2024 r. w kwocie 78 245,00 zł. , doręczając przedmiotową decyzję wyłącznie K. A. w dniu 17.02.2024 r. ( w aktach brak dowodu doręczenia tej decyzji J. A.). Pismem z dnia 25.04.2024 r., złożonym w Urzędzie Miejskim w Namysłowie w dniu 26.04.2024 r., J. A. i K. A., odwołując się do wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt SK 39/19 poinformowali, że zostaną złożone korekty "deklaracji" z uwagi na fakt, iż w poszczególnych latach podatkowych zmianie ulegały powierzchnie budynków użytkowane w celach działalności gospodarczej pod adresem N. [...], za lata 2020 -2024. Postanowieniem z dnia 8.05.2024 r. nr [...] Burmistrz Namysłowa wznowił postępowanie podatkowe z wniosku podatników z dnia 25.04.2024 r. w sprawie zakończonej własną decyzją ostateczną z dnia 19.01.2024 r. nr [...] dot. ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2024, a następnie decyzją z dnia 13.06.2024 r. nr [...] nie stwierdzając istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111 z późn. zm. – daje zwanej "op") odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia 19.01.2024 r. nr [...]. Decyzja ta została następnie w wyniku rozpatrzenia złożonego od niej odwołania uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 31 października 2024 r. nr [...], a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w świetle okoliczności sprawy, organ I instancji przedwcześnie potraktował pismo stron jako wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op. Jak bowiem zauważono sami wnioskodawcy w swoim piśmie z dnia 25.04.2024 r. nie wyrazili wprost żądania wdrożenia trybu wznowienia postępowania w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi ustalającymi im zobowiązania podatkowe na lata 2020-2024. Według Kolegium wprawdzie w przedmiotowym piśmie powołali się na wyrok TK z 24.02.2021 r. sygn. SK 39/19, co mogłoby sugerować, iż wnoszą o wznowienie postępowania na podstawie w art. 240 § 1 pkt 8 op, to jednakże z uwagi na brak wyraźnego sformułowania żądania w tym zakresie, a także z uwagi na treść odwołania, w którym podatnicy zarzucili organowi brak działań w kierunku wyjaśnienia zakresu i istoty ich żądań, za niemożliwe na obecny etapie Kolegium uznało bezsporne przesądzenie tej kwestii. W związku z powyższym wskazano, że w toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji winien podjąć, z zachowaniem procedur określonych w przepisach Ordynacji podatkowej, podjąć stosowne czynności wyjaśniające w celu bezspornego ustalenia rzeczywistego zakresu żądania stron, a w konsekwencji przedmiotu postępowania. Ustalenia wymaga zatem kwestia, w jakim trybie nadzwyczajnym i na podstawie jakich przesłanek podatnicy domagają się weryfikacji ostatecznych decyzji wymiarowych, co zdeterminuje kierunek dalszych działań organu. Kolejną kwestią na którą zwrócono uwagę to krąg podmiotów uprawnionych do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznej. W tym zakresie wskazano, że postępowania te mimo swej nadzwyczajności i samoistności, są powiązane podmiotowo z postępowaniem zwykłym. A jak wynika z akt sprawy wprawdzie decyzją ostateczną z dnia 19.01.2024 r. nr [...] ustalono obojgu małżonkom, tj. K. A. i J. A. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2024 r. to jednakże decyzja ta została doręczona jedynie K. A., co wynika z formularza zwrotnego potwierdzenia jej odbioru, na którym oznaczono go jako jedynego adresata. W aktach sprawy brak było natomiast dowodu doręczenia przedmiotowej decyzji J. A. Dlatego też wskazano, że w przypadku niedoręczenia J. A. decyzji ostatecznej mającej być będącej przedmiotem nadzwyczajnego postępowania, organ I instancji powinien także rozważyć, czy może ona mieć, w znaczeniu materialnym, status strony w tym postępowaniu. Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji pismem z dnia 13.02.2025 r. wezwał J. A. oraz K. A. do wyjaśnienia w jakim trybie oraz na podstawie jakich przesłanek domagają się weryfikacji m.in. ostatecznej decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 19.01.2024 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości na 2024 r. W odpowiedzi, podatnicy w piśmie z dnia 24 lutego 2025 r. wskazali, iż weryfikacji ww. decyzji ostatecznej domagają się w kontekście okoliczności wskazanych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19 na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po uprzednim wznowieniu postanowieniem z dnia 10.03.2025 r. nr [...] wznowił postępowanie podatkowego z wniosku K. A. z dnia 25.04.2024 r. uzupełnionego pismami z dnia 24.02.2025 r. oraz z dnia 6.03.2025 r. decyzją z dnia 9.04.2025 r. nr F.3120.55.2024.30.2025.AB/1, wydaną na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 244 § 1 op Burmistrz Namysłowa odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia 19.01.2024 r. nr [...], z uwagi na stwierdzenie brak zaistnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 op. W uzasadnieniu organ wskazał, iż wbrew twierdzeniu podatnika , w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane wówczas organowi. W oparciu o stan faktyczny sprawy organ stwierdził, że opodatkowane nieruchomości były związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym nie zaistniały przesłanki mogące być podstawą do wznowienia postępowania, skutkiem których byłoby uchylenie w całości lub w części dotychczasowej decyzji. Wskazano, także, iż w toku prowadzonego postępowania wymiarowego podjęto niezbędne działania mające na celu ustalenie czy przedmiotowe nieruchomości położone w N. przy ul. [...] nr [...] i nr [...] są związane z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą pod firmą "A." m.in. w zakresie [...]. Na podstawie wyjaśnień udzielonych przez stronę ustalono, że powierzchnie budynków podlegających opodatkowaniu w analizowanym okresie nie ulegały zmianie, a wskazywana przez nią ewentualna zmiana dotyczyła wyłącznie klasyfikacji ich charakteru i użytkowania związanego z prowadzeniem działalności lub jej nieprowadzenia, na podstawie zawartych umów gospodarczych. Przedmiotowe nieruchomości ujęte były w ewidencji środków trwałych w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a wydatki związane z ich utrzymaniem były zaliczane do kosztów prowadzonego działalności jeżeli tylko stanowiły źródło przychodów w prowadzonej działalności. Z uwagi na te okoliczności, stwierdzono, iż pomimo, iż budynki posadowione na przedmiotowych działkach w latach 2020-2024 w części nie były faktycznie wykorzystywane w prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej, to potencjalnie mogły być i były do niej wykorzystywane. Organ I instancji powołał również okoliczność udzielenia stronie na podstawie Uchwały nr 236/VTII/20 Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie zwolnień od podatku nieruchomości grup przedsiębiorców, których płynność uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji z powodu COVID-19, zwolnienia od podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowych nieruchomości, które wg jej wskazania zajęte były w całości na prowadzenie działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe okoliczności, organ I instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy Ordynacja podatkowa, gdyż nie wyszły na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowodu istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Z tego też powodu, organ I instancji stwierdził, brak podstaw do uchylenia w całości lub części dotychczasowej decyzji, gdyż w jego wyniku mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy - tak jak decyzja dotychczasowa. Końcowo, organ I instancji podniósł, iż mając na uwadze okoliczność, że podatnik w dniu 23.07.2024 r. złożył oświadczenie, zgodnie z którym na działce nr [...] w N. oraz budynkach na niej posadowionych od dnia 30 czerwca 2024 r. nie jest i nie będzie prowadzona żadna działalność gospodarcza, jak również że ww. nieruchomości zostały wykreślone z ewidencji środków trwałych i od dnia 30.06.2024 r. stanowią majątek prywatny, odrębną decyzją z dnia 24.07.2024 r. nr [...] zmienił K. i J. A. wysokość podatku od nieruchomości za 2024 rok uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne w zakresie przyjętej stawki podatkowej. Nie zgadzając się z tą decyzją, podatnik złożył od niej odwołanie w którym podniósł zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 op - poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że zaistniała sytuacja faktyczna nie mieści się w hipotezie normy prawnej zawartej w powyższych przepisach i uznanie, że nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, a także naruszenie art. 240 § 1 pkt 2 op , poprzez pominięcie J. A. jako strony postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 25.04.2024 r., pomimo tego, że uprzednia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31.10.2024 r. została jej również doręczona , przez co strona nie z własnej winy nie brała udziału w ponownym postępowaniu. Dodatkowo podniesiono zarzuty naruszenia art. 120, 122, 187, 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz poczynienie ustaleń faktycznych na dowolnie ocenionym materiale dowodowym, przez co niemożliwe było ustalenie w sposób obiektywny stanu faktycznego i okoliczności sprawy oraz prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, na podstawie i zgodnie z wymogami obowiązujących przepisów prawa; art. 121 § 1 op poprzez niewywiązanie się z obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a także art. 210 § 4 op poprzez nienależyte uzasadnienie prawne i faktyczne zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu odwołania kwestionując stanowisko organu I instancji zarzucił organowi, że zaskarżona decyzja jest przedwczesna i wydana bez przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego w sprawie, a nadto nie uwzględnia zaleceń organu odwoławczego wyrażonych w decyzji z dnia 31.10.2024 r. W zasadzie jest w zasadzie powieleniem wcześniejszej uchylnej przez Kolegium decyzji z dnia 13.06.2024 r. , nadal także bez odniesienia się do meritum argumentacji przedstawionej w przedmiotowym wniosku oraz przywołanego wyroku TK z dnia 24.02.2021 r. sygn. akt 39/19. Po rozpatrzeniu odwołania Kolegium wydało opisaną na wstępie decyzję z dnia 15 października 2025 r. wskazując w pierwszej kolejności na zasadę trwałości decyzji które może zostać wzruszona jedynie w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach dodatkowych, w tym poprzez jej uchylenie bądź zmianę , stwierdzenie nieważności, a także w ramach instytucji wznowienia postępowania w sytuacji , gdy w tym ostatnim przypadku stwierdzone zostanie, że została ona dotknięta wadą (przesłanki wznowienia) określoną w art. 240 § 1 op. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli między innymi wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję ( pkt 5). Organ prowadzący postępowanie wznowieniowe ogranicza jego zakres tylko i wyłącznie do przesłanek wznowienia, dlatego też niedopuszczalne wykorzystanie tego postępowania do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Toczy się ono tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w wyżej przytoczonym przepisie. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy Kolegium stwierdziło, iż zaskarżona decyzja Burmistrza Namysłowa z dnia 9.04.2025 r. nr F.3120.55.2024.30.2025. AB/1, którą wydano po wznowieniu postępowania, na skutek wniosku K. A., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia 19.01.2024 r. nr [...] dotyczącą ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2024 r., jest prawidłowa, albowiem wbrew zarzutom odwołania , w niniejszej sprawie nie stwierdzono istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 op. Zasadnym zatem stało się odmówienie uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej, Jak bowiem zauważono, strona aczkolwiek formalnie oparła swoje żądanie o przesłankę wznowieniową z art. 240 § 1 pkt 5 op, to całość swojej argumentacji wywodziła z tez wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24 lutego 2021 r. sygn. akt SK 39/19. Z przedłożonych w toku postępowania wyjaśnień, jak i dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, iż nową okolicznością, na którą powołuje się strona jest przyjęcie do opodatkowania stawką przewidzianą dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej nieprawidłowej powierzchni, albowiem część budynków w okresie właściwym w przedmiotowej sprawie, nie była przedmiotem najmu gospodarczego, stąd też w jej w ocenie nie podlegała opodatkowaniu przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem Kolegium - jak słusznie zauważył organ I instancji w zaskarżonej decyzji - aby można było jednakże mówić o zaistnieniu podstaw z art. 240 § 1 pkt 5 op, muszą wystąpić łącznie następujące przesłanki, tj.: 1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) muszą być to nowe okoliczności lub nowe dowody, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Takich zaś okoliczność nie stwierdzono w niniejszej sprawie. W tym zakresie, organ I instancji zasadnie powołał się na okoliczności ustalone w toku prowadzenia postępowania wymiarowego. Jak wynika akt sprawy w toku prowadzenia tego postępowania ustalono, m.in. że: 1) K. A. pod firmą "A." prowadzi działalność m.in. w zakresie [...]; 2) na podstawie wyjaśnień udzielonych przez stronę ustalono, że powierzchnie budynków podlegających opodatkowaniu w analizowanym okresie, nie ulegały zmianie, a zmiana dotyczyła wyłącznie klasyfikacji ich charakteru i użytkowania związanego z prowadzeniem działalności lub nie, na podstawie zawartych umów gospodarczych; 3) przedmiotowe nieruchomości ujęte były w ewidencji środków trwałych prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej, a wydatki związane z ich utrzymaniem, w analizowanym okresie były zaliczane do kosztów prowadzonej działalności; 4) stronie udzielono na podstawie Uchwały nr 236/VIII/20 Rady Miejskiej w Namysłowie z dnia 27 kwietnia 2020 r. w sprawie zwolnień od podatku nieruchomości grup przedsiębiorców, których płynność uległa pogorszeniu w związku z ponoszeniem negatywnych konsekwencji z powodu COVID-19, zwolnienia od podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowych nieruchomości, które wg jej wskazania zajęte były w całości na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie Kolegium, ustalone w sprawie okoliczności oraz dowody zebrane w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania wymiarowego powołane w przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji, zasadnym czyniły stanowisko, iż przedmiotowe budynki w okresie właściwym w przedmiotowej sprawie były związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, albowiem jeśli nawet część z nich nie była wykorzystywana w jej ramach, to potencjalnie mogły być do niej wykorzystywane. Ustalone przez organ I instancji okoliczności faktyczne sprawy zasadnym zatem czyniły opodatkowanie przedmiotowych nieruchomości przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla nieruchomości związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zwrócono jednocześnie uwagę, że również Trybunał Konstytucyjny w przywoływanym wyroku o sygn. akt SK 39/19 (Dz.U z 2021 r. poz. 401) stwierdzając że art. 1a ust. 1 pkt 3 upol jest niezgodny z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 i art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazał w jego że " przedsiębiorcy nie mogą być obciążani wyższą stawką podatku jedynie z powodu posiadania nieruchomości, które nie służą im do prowadzenia działalności gospodarczej. Opodatkowanie wyższą stawką podatku od nieruchomości gruntów lub budynków - niewykorzystywanych i niemogących być potencjalnie wykorzystywanymi do prowadzenia działalności gospodarczej - wyłącznie ze względu na posiadanie ich przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji." Zatem, w obecnym porządku prawnym - w świetle ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego nie jest wystarczające dla przyjęcia, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustalenie tylko posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę. Konieczne jest nadto ustalenie istnienia "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu, że wykazanie istnienia tego "związku" nie może opierać się tylko na wykazaniu samego posiadania przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Należy bowiem także ustalić dla opodatkowania wyższą stawką podatku od nieruchomości, czy grunty, budynki lub budowle są wykorzystywane lub czy mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Jak zatem zauważono związek ten, oprócz samego posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu tej nieruchomości w działalności gospodarczej tego podmiotu. Grunty, budynki i budowle, które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą prowadzeniu działalności gospodarczej, powinny być uznane ze związane z tą działalnością. W ustaleniu istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności, jak wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (por. wyrok NSA z 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 896/21). W ocenie Kolegium odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości, że przedmiotowe nieruchomości położone w N. przy ul. [...] nr [...] i nr [...], tj. zabudowane działki nr [...], [...] oraz [...] - w okresie właściwym w przedmiotowej sprawie - były związane z prowadzoną przez stronę działalnością gospodarczą. Przedmiotowe nieruchomości stanowią tereny przemysłowe oraz zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych prowadzonej działalności gospodarczej. Okoliczności te bezspornie wskazują zatem, iż w sporny okresie podatnik nie mógł wykorzystać ich na cele osobiste, gdyż ich przeznaczenie wskazuje cele typowo przemysłowe, a także sama strona nie podejmowała działań zmierzających do ich przekształcenia. Co równie istotne, działalność gospodarcza pod firmą "A." była prowadzona także w zakresie [...]. Za bezpodstawny uznano tym samym zarzut naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 op skoro w realiach niniejszej sprawy nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wręcz przeciwnie organ I instancji w sposób wyczerpujący wyjaśnił, dlaczego wykazywana przez stronę w korektach informacji o nieruchomościach zmiana powierzchni użytkowych w budynkach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej i w budynkach pozostałych, będąca następstwem zawieranych umów najmu, jak też wygaśnięcia obowiązywania umów wcześniej zawartych pozostaje bez znaczenia na prawidłowość ustaleń dokonanych w toku postępowania wymiarowego prowadzonego w przedmiocie w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Z tego też powodu za bezpodstawny uznano także dalsze zarzuty odwołania dotyczące wskazywanego naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 120, 121 122, 187, 191 Ordynacji podatkowej poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz poczynienie ustaleń faktycznych na dowolnie ocenionym materiale dowodowym. W ocenie Kolegium, postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji organu I instancji zostało przeprowadzone prawidłowo z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Również nie podzielono zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 2 op, poprzez pominięcie drugiego z w współwłaścicieli opodatkowywanej nieruchomości tj. J. A. jako strony postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 25.04.2024 r., pomimo tego, że została jej doręczona - jako adresatowi- uprzednia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 31.10.2024 r. uchylając do ponownego rozpoznania decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 13.06.2024 r. nr [...] również nie stwierdzającą istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 op. Jak bowiem ustalono w tym zakresie, objęta niniejszym postępowaniem decyzja ostateczna z dnia 19.01.2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie ustalenia J. A. oraz K. A. wysokości podatku od nieruchomości za 2024r. nie została jej skutecznie, a tym samym nie doszło do powstania wobec niej obowiązku podatkowego. To z kolei skutkowało prawidłowym, uznaniem przez organ I instancji, że nie miała ona także statusu strony w ramach postępowania wznowieniowego, dotyczącego decyzji ostatecznej, która nie został wobec niej wprowadzona do obrotu prawnego. Z uwagi na te okoliczności, zasadnym było - w wyniku zapoznania się z treścią wniosku J. A. oraz K. A. z dnia 25.04.2024 r. uzupełnionego pismami z dnia 24.02.2025 r. oraz z dnia 6.03.2025 r. - wszczęcie postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Burmistrza Namysłowa z dnia 19.01.2024 r. nr [...] wydaną w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2024 r. wyłącznie wobec K. A. , co uczyniono w niniejszej sprawie postanowieniem organu I instancji z dnia 10.03.2025 r. nr [...]. Reasumując, w świetle przedstawionych powyżej okoliczności faktycznych i prawych należy stwierdzono, iż słusznie organ I instancji uznał w zaskarżonej decyzji, że podnoszona we wniosku o wznowienie postępowania okoliczności, nie wskazują na ujawienie nowej, nieznanej dotychczas okoliczności, wypełniającej znamiona przesłanki, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 op, a tym samym brak było podstaw do wzruszenia ww. decyzji ostatecznej Burmistrza Namysłowa z dnia 10.03.2025 r. nr [...] wydanej w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2024 r. We wniesionej skardze skarżący ponowił zarzuty podniesione uprzednio w odwołaniu , wskazując na naruszenie art. 240 § 1 pkt 2 i pkt 5 op w związku także z art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1 i art. 191, 210 § 4 Ordynacji podatkowej, dodatkowo zarzucając także naruszenie art. 127 op, poprzez brak ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy, a jedynie ograniczenie się do kontroli zarzutów postawionych wobec decyzji organu pierwszej instancji oraz brak obiektywnego (własnego i samodzielnego) zbadania istotnych okoliczności sprawy. W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Kryteria sądowej kontroli zaskarżonych aktów organów administracji publicznej zostały określone w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2026 r. poz. 143 – zwanej dalej jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Równocześnie w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem niemającym tu zastosowania). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących wadliwością zaskarżonej decyzji, a tym samym koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 15.10.2025 r. nr SK0.40.1759.2024.po utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Namysłowa z dnia 9.04.2025 r. nr F.3120.55.2024.30.2025.AB/1 odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia decyzji ostatecznej tego organu z dnia 19.01.2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2024 r., z uwagi na brak przesłanek. Zatem istotą sporu jest rozstrzygnięcie czy organy podatkowe prawidłowo uznały, rozpatrując wniosek podatnika o wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 op, że w sprawie nie wystąpiły postawy do wzruszenia decyzji ostatecznej z dnia 19.01.2024 r. nr [...]. W pierwszej jednakże kolejności celowym jest odniesienie się do ponowionego w skardze zarzutu dotyczącego naruszenia art. 240 § 1 pkt 2 op , które to skarżący upatruje w pominięciu w niniejszym postępowaniu drugiego ze współwłaścicieli spornej nieruchomości J. A. jako strony postępowania wznowieniowego, w wyniku czego nie z własnej winy nie brała ona udziału w tym postępowaniu. Jak słusznie zauważyło Kolegium decyzja ostateczna z dnia 19.01.2024 r. nr [...] wydana wprawdzie w przedmiocie ustalenia J. A. oraz K. A. wysokości podatku od nieruchomości za 2024r. została skutecznie doręczona wyłącznie K. A. Natomiast ponieważ nie doszło do jej doręczenia drugiemu ze współwłaścicieli, tj. J. A., tym samym nie doszło do powstania wobec niej obowiązku podatkowego. Oznacza to, że w odniesieniu do niej nie doszło do skutecznego powstania obowiązku podatkowego, a w konsekwencji w przedmiotowa decyzja nie nabyła charakteru decyzji ostatecznej. W sytuacji kiedy decyzję ustalającą wymiar podatku wystawiono na dwoje współwłaścicieli (np. dwoje małżonków, albo współwłaścicieli, którzy nie są małżeństwem), a wysłano i doręczono tylko jedną decyzję jednemu z nich, to do zapłaty podatku jest zobowiązany wyłącznie ten podatnik, który tę decyzję otrzymał, w związku z tym skutecznie egzekwować można podatek wyłącznie wobec tego ze współwłaścicieli, któremu doręczono decyzję wymiarową. W literaturze (R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl [w:] R. Dowgier, L. Etel, G. Liszewski, B. Pahl, Podatki i opłaty lokalne. Komentarz, LEX/el. 2021) wskazuje się, że w obecnym stanie prawnym małżonków traktuje się jako współwłaścicieli, a małżonkowie otrzymają jedną, odrębną decyzję na nieruchomość wspólną. "Ich nieruchomości niewchodzące w skład wspólności majątkowej są opodatkowane oddzielnie. Małżonek, który jest właścicielem takiej nieruchomości, otrzymuje odrębną decyzję wymiarową. Decyzje te powinny być doręczone małżonkom-podatnikom. Praktyka wymierzania podatku od nieruchomości w jednej decyzji doręczanej dowolnemu małżonkowi jest niezgodna z wymogami Ordynacji podatkowej w zakresie doręczeń. Każdy z małżonków powinien otrzymać decyzję wymierzającą podatek od jego nieruchomości, a poza tym jeden egzemplarz decyzji na nieruchomość wchodzącą w skład majątku małżeńskiego. W decyzji wymiarowej dotyczącej nieruchomości wspólnej sporządzonej w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach powinni być wykazani oboje małżonkowie jako podatnicy oraz podatek w jednej kwocie (bez podziału). Każdy z nich powinien otrzymać decyzję. Jeżeli decyzja zostanie doręczona tylko jednemu z nich, tylko na nim będzie ciążyło zobowiązanie podatkowe. Od drugiego małżonka, do czasu doręczenia mu decyzji, nie będzie można wymagać ani egzekwować podatku. Z tych też względów w ponownym rozpoznaniu sprawy, po wcześniejszym uchyleniu przez organ odwoławczy uprzedniej wydanej J. i K. A. decyzji Burmistrza Namysłowa z dnia 13.06.2024 r. nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 19.01.2024 r. nr [...], w pierwszej kolejności doszło postanowieniem z dnia 10.03.2025 r. nr [...] do wszczęcia postępowania wznowieniowego wyłącznie w stosunku do K. A., gdyż doręczona mu decyzja ustalająca wysokość podatku od nieruchomości za 2024r miała walor decyzji ostatecznej, a tylko taka decyzja podlega ewentualnemu wznowieniu postępowania podatkowego. Wznowienie postępowania należy do nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej i na zasadzie wyjątku od zasady trwałości decyzji ostatecznej, pozwala na ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy podatkowej w sytuacji, gdy się okaże, że postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi wymienionymi w art. 240 § 1 op. Z kolei wznowienie postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 op dotyczy przesłanki stanowiącej o ujawnieniu ("wyjściu na jaw") istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który decyzję wydał. O zaistnieniu omawianej podstawy można mówić wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione cztery przesłanki: 1) wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub dowody; 2) nowe okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; 3) nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję; 4) nowe okoliczności faktyczne lub dowody istniały w dniu wydania decyzji. Na tle art. 240 § 1 pkt 5 op odróżnić należy pojęcia "okoliczność faktyczna" i "dowód". Okoliczność faktyczna to fakt podlegający stwierdzeniu, natomiast dowód to środek dowodowy służący dokonaniu ustaleń faktycznych. Wskazać przy tym należy, że wznowienie postępowania powinno następować nie tylko z uwagi na wyjście na jaw nowych dowodów, ale także i nowych okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy, przy czym ujawnienie się tych okoliczności może być rezultatem przeprowadzenia dowodów (ujawnienia się dowodów) po wydaniu decyzji, byleby tylko rzecz dotyczyła faktów, które są istotne dla sprawy, a nie były znane organowi w momencie jej podejmowania. Aby uznać przedłożony dowód za istotny w znaczeniu użytym w art. 240 § 1 pkt 5 op, powinien on spowodować wydanie, po wznowieniu postępowania, odmiennego rozstrzygnięcia niż to zawarte w decyzji ostatecznej. Istotna dla wyniku sprawy okoliczność faktyczna, udokumentowana dowodem znajdującym się w aktach sprawy administracyjnej, nie może zostać uznana za okoliczność nową, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 5 op, jeśli wznawiający postępowanie organ, prowadząc wcześniej postępowanie, dysponował wiedzą o stanowiącej podstawę wznowienia okoliczności wywiedzionej nawet z innego dokumentu. Także odmienna, a nawet błędna ocena dowodu (okoliczności), który istniał i był znany organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia żądania wznowienia postępowania. Błędna bowiem ocena okoliczności faktycznej nie jest tym samym, co brak wiedzy o tej okoliczności. Nowe okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 op to nic innego jak nowe ustalenia dotyczące stanu faktycznego sprawy podatkowej, który stał się podstawą pierwotnego rozstrzygnięcia i subsumpcji przepisów prawa materialnego. Mając zatem na uwadze takie rozumienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 op, na którą to regulacje wskazał Skarżący w swoim wniosku o wznowienie postępowania, przywoływana przez niego argumentacja, iż w dacie wydania decyzji wymiarowej z dnia 19.01.2024 r. nr [...] dotyczącej ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2024 r., zaistniało okoliczność nieznana organowi, a mogąca mieć wpływ na zastosowania właściwej stawki podatkowej, nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Faktem jest , czego nie neguje także sam Skarżący, w trakcie trwania omawianego roku podatkowego doszło do zmiany sposoby wykorzystywania spornej nieruchomości, jednakże okoliczność ta zaistniała już po dacie wydania decyzji, z dnia19.01.2024 r. A mianowicie w dniu 23.07.2024 r. Skarżący złożył do organu podatkowego oświadczenie, zgodnie z którym na działce nr [...] w N. oraz budynkach na niej posadowionych od dnia 30 czerwca 2024 r. nie jest i nie będzie prowadzona żadna działalność gospodarcza, jak również że ww. nieruchomości zostały wykreślone z ewidencji środków trwałych i od dnia 30.06.2024 r. stanowią majątek prywatny. Jednocześnie złożono nową informację o posiadanych nieruchomościach uwzględniającą już dokonaną zmianę sposobu ich użytkowania, co stanowiło podstawę do zmiany decyzją z dnia 24.07.2024 r. nr [...] wysokość podatku od nieruchomości uwzględniając powyższe okoliczności faktyczne. Istotne jest jednakże zauważenie w tym miejscu, iż zmiana ta uwzględniająca dokonany przez skarżącego sposób wykorzystania nieruchomości w ramach majątku prywatnego, a tym samym wyłączenia jej spod rygoru działalności gospodarczej, mogła odnieść skutek jedynie do przyszłych okresów rozliczeniowych. Jak bowiem stanowi art. 6 ust. 3 upol, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jednocześnie, treść złożonego oświadczenia o zmianie sposobu wykorzystania nieruchomości na majątek prywatny, potwierdza jego dotychczasowe związanie z działalnością gospodarczą podatnika, a zatem stanowi także potwierdzenia prawidłowości objęcia do tego momentu stawką podatkową odpowiednią dla tego sposobu wykorzystywania nieruchomości. W tym miejscu w związku z odwołaniem się przez skarżącego w swoim wniosku do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 24.01.2021 r. sygn. akt SK 39/19, należy również wskazać, iż wyrok tej, jest tzw. wyrokiem interpretacyjnym, w którym Trybunał Konstytucyjny stwierdził niezgodność z Konstytucją przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol w określonym jego rozumieniu. Skutkiem tego wyroku jest eliminacja takiej interpretacji tego przepisu, która w kwestii związania gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej, ogranicza się do faktu ich posiadania przez przedsiębiorcę lub podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Zatem, w obecnym porządku prawnym - w świetle wyżej cytowanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego - nie jest wystarczające dla przyjęcia, że nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej, ustalenie tylko posiadania przedmiotu opodatkowania przez przedsiębiorcę. Konieczne jest także ustalenie istnienia "związku" nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej, przy uwzględnieniu, że wykazanie istnienia tego "związku" nie może opierać się tylko na wykazaniu samego posiadania przedmiotów opodatkowania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą, należy bowiem także ustalić dla opodatkowania wyższą stawką podatku od nieruchomości, czy grunty, budynki lub budowle są wykorzystywane lub czy mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 20/21, wskazał, że "związek" ten powinien być oparty na faktycznym lub nawet potencjalnym wykorzystywaniu nieruchomości w działalności gospodarczej. Grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą które choćby pośrednio lub w ograniczonym zakresie służą lub mogą służyć do prowadzenia działalności gospodarczej tego podmiotu, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 2943/21). Wskazano przy tym, że do ustalenia istnienia związku nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą przydatne mogą być na przykład takie okoliczności, jak wprowadzenie nieruchomości do ewidencji środków trwałych, ujęcie wydatków na nabycie lub wytworzenie oraz utrzymanie w kosztach działalności gospodarczej. O istnieniu takiego związku może też świadczyć charakter rzeczy (np. budowli), wskazujący na jej gospodarcze przeznaczenie (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt III FSK 895/21). Ponadto, NSA w wyroku z 15 grudnia 2021 r., III FSK 4061/21 wskazał, że za związane z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol, można uznać nieruchomości stanowiące własność podatnika (znajdujące się w posiadaniu samoistnym albo użytkowaniu wieczystym), które są w posiadaniu przedsiębiorcy (innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą) oraz jednocześnie: 1) wchodzą w skład prowadzonego przez niego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, w szczególności gdy podatnik ujął te składniki majątkowe w prowadzonej ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 2) przedmiot działalności przedsiębiorcy obejmuje jedynie prowadzenie działalności gospodarczej, bez względu na to, czy nieruchomość jest wykorzystywana na prowadzenie działalności gospodarczej lub 3) nieruchomości są funkcjonalnie powiązane z przedsiębiorstwem prowadzonym przez podmiot, w którego posiadaniu się znajdują, nawet jeżeli nie zostały uwzględnione w ewidencji środków trwałych wartości niematerialnych i prawnych, tzn.: są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w znaczeniu zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 4 upol albo mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej w ww. rozumieniu, przez co należy rozumieć sytuację, w której przedsiębiorca podejmuje i realizuje zachowania kwalifikowane w obrębie przedmiotu opodatkowania jako czynności mające na celu przygotowanie, zachowanie lub zabezpieczenie nieruchomości do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, bądź do kontynuacji przerwanej działalności gospodarczej, związane z ponoszeniem wydatków rozliczanych w kosztach uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej. Użyty natomiast w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 24 lutego 2021 r., SK 39/19, zwrot "nie są wykorzystywane i nie mogą być potencjalnie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej" należy tłumaczyć w taki sposób, że podwyższona stawka opodatkowania nie będzie mogła znaleźć zastosowania w przypadku wystąpienia obiektywnej i niezależnej od przedsiębiorcy, a także niedającej się przewidzieć przeszkody całkowicie uniemożliwiającej prowadzenie lub kontynuowanie działalności gospodarczej. Nie dotyczy to sytuacji, gdy w czasie trwania takiej przeszkody przedsiębiorca, w posiadaniu którego znajduje się nieruchomość (jej część), samodzielnie podejmuje czynności mające na celu jej przygotowanie do przyszłej (planowanej) działalności gospodarczej, podnosi dla celów wykonywanej działalności gospodarczej walory użytkowe nieruchomości, funkcjonalnie wiążąc ją z prowadzonym przedsiębiorstwem, lub rozlicza w ramach działalności gospodarczej inne koszty z nią związane. Związanie gruntu, budynku lub budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 upol jest pojęciem szerszym od pojęcia "zajęcie (gruntu) na prowadzenie działalności gospodarczej", którym prawodawca posłużył się w art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b i c upol. O ile zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można uznać za równoznaczne ze związaniem tego gruntu z działalnością gospodarczą, o tyle związanie gruntu z działalnością gospodarczą nie musi oznaczać jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Oznacza to, że dla wykazania istnienia związku nieruchomości z działalnością gospodarczą nie jest konieczne jego faktyczne wykorzystywanie (zajęcie) do prowadzenia działalności gospodarczej. W tym stanie rzeczy nie budzi wątpliwości Sądu, iż w sytuacji, gdy sam Skarżący potwierdził w swoim oświadczeniu z dnia 23.07.2024 r. , że na działce nr [...] w N. oraz budynkach na niej posadowionych dopiero od dnia 30 czerwca 2024 r. nie jest i nie będzie prowadzona żadna działalność gospodarcza, jak również że w związku z tym nieruchomości te zostały wykreślone z ewidencji środków trwałych , stanowiąc od tego momentu majątek prywatny, brak było podstaw do uznania, iż zmiana sposobu wykorzystania omawianej nieruchomości nastąpiła już we wcześniejszym okresie. Tym bardziej, że jak dodatkowo zauważył organ I instancji, Skarżący obejmując swoim wnioskiem o wznowienie również wcześniejsze lata podatkowe 2020-2023 ( rozpoznane odrębnymi decyzjami) , z jednej strony odwoływał się do ich niewykorzystywania gospodarczego, zaś z drugiej strony, w związku z epidemią z COVID-19, korzystając ze zwolnienia od podatku od nieruchomości w zakresie przedmiotowych nieruchomości, wykazywał je jako zajęte były w całości na prowadzenie działalności gospodarczej. W konsekwencji Sąd, uznał, że Skarżący nie wykazała nowych dowodów lub okoliczności w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 op, które uzasadniałby uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej. Na uwzględnień nie zasługiwały także podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia wskazywanych w skardze przepisów postępowania podatkowego. W ramach tych zarzutów procesowych Skarżący zmierzał do tego by to organ podatkowy przeprowadził postępowanie dowodowe w celu ustalenia, czy przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 op w ogóle zaistniała. Takie stanowisko, z uwagi na specyfikę postępowania wznowieniowego, wszczynanego na wniosek strony, nie znajduje uzasadnienia. Istotą wznowienia postępowania nie jest przeprowadzenie przez organ administracji kolejnego postępowania i zebranie nowych dowodów Nadto Sąd nie dostrzegł w zaskarżonej decyzji naruszeń prawa, braku oparcia rozstrzygnięcia na założeniach niespójnych i nielogicznych, sprzecznych z zasadami doświadczenia życiowego i nieznajdujących odzwierciedlenia w materiale dowodowym, czy innych uchybień skutkujących jej uchyleniem. Nie znajdując zatem podstaw do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.