I SA/Op 857/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant St. specjalista Joanna Szyndrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. i B. S. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 5 września 2025 r., nr IN.I.7721.10.6.2025.MS w przedmiocie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie, przez A. S. i B. S. (dalej zwanych też: stroną lub skarżącymi), reprezentowanych przez pełnomocnika - adwokata M. K. jest decyzja Wojewody Opolskiego (dalej zwanego też: Wojewodą lub organem odwoławczym) z dnia 5 września 2025 r., nr IN.I.7721.10.6.2025.MS, utrzymująca w mocy decyzję Starosty Prudnickiego (dalej zwanego też: Starostą lub organem pierwszej instancji) z dnia 9 maja 2025 r., nr AB.6742.4.3.2025, wydaną w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym. Wnioskiem z dnia 28 marca 2025 r. G. T. (zalej zwany też: wnioskodawcą) wystąpił do Starosty Prudnickiego o wydanie decyzji o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w P., ul. [...], działka nr [...], w celu zakończenia robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę budynku garażowego dwustanowiskowego. Wyjaśnił, że pomimo starań nie udało się mu dojść do porozumienia ze skarżącymi, jako właścicielami sąsiedniej działki, w kwestii udzielenia zgody na wejście na teren ich nieruchomości. Zwracał się do nich o taką zgodę jednak nie uzyskał żadnej odpowiedzi. Bez wejścia na teren ich nieruchomości nie może wykonać robót budowlanych polegających na wykończeniu ściany wraz z montażem obróbek blacharskich (w tym montażem rynny) i usytuować na niej, w tym celu, rusztowania wzdłuż budynku. Do wniosku skarżący dołączył kopie pism wystosowanych do skarżących z prośbą o wyrażenie zgody na wejście na teren ich nieruchomości wraz z potwierdzeniami ich wysłania oraz kopię decyzji Starosty Prudnickiego z dnia 18 lipca 2022 r. zatwierdzającej projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej mu pozwolenie na budowę wraz z załącznikami graficznymi: projektem zagospodarowania terenu z zaznaczonym terenem niezbędnym do wykonania robót budowlanych, przekrojem, rzutem i elewacjami. Wskazał, że budynek objęty pozwoleniem na budowę usytuowany jest przy granicy działki w sposób uniemożliwiający właścicielowi jakąkolwiek pracę od strony granicy tej działki. Planowany czas wykonania robót (niezbędny czas potrzebny do zajęcia działki sąsiedniej został określony jako 14 dni roboczych odliczając dni uniemożliwiające prowadzenie prac) będzie uzależniony od pogody, a okres prowadzenia robót dostosuje do woli skarżących lub terminu określonego w decyzji. Dalej, wnioskodawca określił również niezbędny obszar działki sąsiada potrzebny do przeprowadzenia robót budowlanych, który wynosi 2,5 m szerokości i 11 m długości (tj. o powierzchni 27,5 m2). Oświadczył też, że po wykonaniu robót rusztowanie zostanie rozebrane, folia zabezpieczająca usunięta, teren uprzątnięty i przywrócony do stanu pierwotnego. Ewentualne szkody, powstałe w wyniku prowadzonych prac, zobowiązuje się naprawić lub pokryć ich koszty. Uwzględniając w całości żądanie zawarte w ww. wniosku, decyzją z dnia 9 maja 2025 r., nr AB.6742.4.3.2025, działając na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418) zwanej dalej p.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwanej dalej k.p.a., Starosta stwierdził niezbędność wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości G. T., na działkę położoną w P. przy ul. [...]. nr [...], oznaczoną w rejestrze gruntów numerem ewidencyjnym [...], obręb ewidencyjny [...]., jednostka ewidencyjna [...] - miasto, będącej własnością skarżących oraz korzystanie z obszaru o szerokości 2,5 m i długości 11 m wzdłuż ściany budynku garażowego dwustanowiskowego, na budowę którego wydano pozwolenie na budowę nr [...] z dnia 18 lipca 2022 r. znak sprawy [...] położonego w P , ul. [...] nr [...], na działce oznaczonej w rejestrze gruntów numerem ewidencyjnym [...] (przed przenumerowaniem nr [...]), obręb ewidencyjny P., jednostka ewidencyjna [...] - miasto, przy granicy z działką nr [...] (przed przenumerowaniem nr [...]). Czas korzystania z powyżej określonego terenu określił na 14 dni roboczych w celu wykonania robót budowlanych związanych z zakończeniem robót dotyczących budowy budynku garażowego dwustanowiskowego i polegających na ustawieniu rusztowania wzdłuż budynku w celu wykończenia ściany wraz z montażem obróbek blacharskich w tym montaż rynny. Roboty budowlane należy rozpocząć w terminie 90 dni roboczych od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Inwestor – G. T. - po zakończeniu robót jest zobowiązany naprawić ewentualne szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Od powyższej decyzji skarżący wnieśli odwołanie. Podnosząc zarzut naruszenia art. 47 § 2 p.b. wskazali, że przedmiotowe prace budowlane objęte są pozwoleniem na budowę, które nie zostało uzyskane legalnie wobec czego organ nie był uprawniony do wydania zezwolenia w trybie art. 47 ust. 2 p.b. Jednocześnie wnieśli też o wystąpienie do Komendy Powiatowej Policji w P. o przedłożenie akt sprawy o sygn. [...] na okoliczność, że wskazane pozwolenie na budowę nie zostało uzyskane w sposób legalny. W uzasadnieniu przedstawili argumentację podważającą legalność uzyskania pozwolenia na budowę przez wnioskodawcę wywodząc, że działając pod wpływem błędu podpisali dokumenty, którymi wnioskodawca, po ich przerobieniu, posłużył się w procedurze uzyskania pozwolenia na budowę. Decyzją z dnia 5 września 2025 r., nr IN.I.7721.10.6.2025.MS, Wojewoda Opolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powołując regulacje art. 47 ust. 1 i 2 p.b. oraz analizę akt stwierdził, że inwestor, pomimo podjęcia próby inwestor nie uzyskał zgody właścicieli działki nr [...] na wejście na ich nieruchomość, które to jest niezbędne do wykonania robót budowlanych, albowiem obiekt zlokalizowany jest w granicy działki. Powyższe aspekty, tj. fakt usytuowania budynku oraz próba uzyskania zgody właścicieli sąsiedniej nieruchomości, oznaczają, iż spełniono przesłanki uzasadniające wydanie decyzji pozytywnej. Odnosząc się do podniesionej w odwołaniu kwestii potencjalnego braku legalności robót budowlanych, na które udzielono pozwolenia Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowa decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją ostateczną, gdyż nie zostało wniesione od niej odwołanie. Uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznych, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Sprawa przedmiotowej decyzji była przedmiotem postępowań nadzwyczajnych, tj. w sprawie stwierdzenia jej nieważności oraz wznowienia postępowania. Wskazując na przebieg tych postępowań Wojewoda zaznaczył, że żaden z trybów nadzwyczajnego wzruszenia decyzji ostatecznej nie doprowadził do jej usunięcia z obrotu prawnego co oznacza, że w dalszym ciągu wywołuje ona skutki. W przedmiotowej sprawie nie ma więc podstaw do przyjęcia, że zaplanowane roboty budowlane miałyby mieć charakter nielegalny. Sam fakt prowadzonego przez Komendę Powiatową Policji w P. dochodzenia ws. posłużenia się podrobionymi dokumentami nie wpływa bezpośrednio na decyzję o pozwoleniu na budowę. Co przy tym istotne, na ten moment nie zapadło żadne rozstrzygnięcie, w wyniku którego organ właściwy miałby podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego spornej decyzji. Jak wynika z relacji odwołujących dochodzenie w tej sprawie jest w dalszym ciągu prowadzone wobec czego odstąpiono od wystąpienia do Komendy Powiatowej Policji w P. o akta sprawy prowadzonego w tej sprawie dochodzenia. Skoro wspomniane dochodzenie w dalszym ciągu trwa, nie miałoby znaczenia dla tej sprawy ustalenie w jakiej fazie aktualnie się znajduje. Samo prawdopodobieństwo wydania rozstrzygnięcia mogącego mieć wpływ na sporną decyzję nie jest bowiem wystarczające do podjęcia stosownych działań przez organ. Podsumowując organ odwoławczy uznał, że skoro decyzja o pozwoleniu na budowę jest w obrocie prawnym, to zaplanowane roboty budowlane są legalne. Wskazał też, że przesłanka "niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości" występuje zawsze, gdy posadowione budynki znajdują się w granicy działki sąsiedniej i jednocześnie roboty budowlane dotyczą jego ścian znajdującej się w tejże granicy działki. Stosownie do dokonanej oceny uznał, że nie ma innego sposobu wykonania robót budowlanych, jak tylko poprzez wejście na teren posesji sąsiedniej, a w trybie art. 74 ust. 2 p.b. badaniu nie podlega celowość i zasadność wykonywania planowanych robót budowlanych, o ile mają one oparcie w przepisach prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, skarżący domagali się uchylenia powyższej decyzji odwoławczej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Starosty zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie: - art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez niedochowanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, objawiające się w odstąpieniu od zwrócenia się przez organ do Komendy Powiatowej Policji w P. o akta prowadzonego dochodzenie, co skutkowała niewyjaśnieniem w pełni okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy; - art. 47 ust. 2 p.b., poprzez stwierdzenie niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości celem wykonania robót budowlanych, w sytuacji gdy powyższe prace budowlane objęte są pozwoleniem na budowę, które nie zostało uzyskane w sposób legalny, a zatem organ administracji architektoniczno-budowlanej nie był uprawniony do wydania zezwolenia w trybie art. 47 ust. 2 p.b. Uzasadniając zarzuty skarżący przytoczyli argumentację przedstawioną w odwołaniu na podważenie legalność uzyskania przez wnioskodawcę pozwolenia na budowę. Wobec odstąpienia przez Wojewodę od wystąpienia o akta prowadzonego dochodzenia podnieśli z kolei, że materiał dowodowy zgromadzony w aktach postępowania karnego jednoznacznie wykazuje sposób w jaki doszło do wydania decyzji o pozwolenie na budowę, co ma szczególne znaczenie dla oceny legalności tej decyzji. Fakt, iż na obecną chwilę postępowanie karne nie zostało jeszcze rozstrzygnięte nie zwalnia organu z obowiązku rozpatrzenia wszelkich istotnych okoliczności. Odstąpienie przez organ odwoławczy od wystąpienia do Komendy Powiatowej Policji w P. o akta dochodzenia prowadzonego w przedmiotowej sprawie jawi się natomiast jako naruszenie obowiązków wynikających z art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Skarżący wnieśli również o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski podtrzymał w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Op 857/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sprawa została rozpoznana na rozprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Jak wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w jakimkolwiek stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Stąd, akceptując i podzielając argumentację organu odwoławczego jako spójną, wyczerpującą i odpowiadającą przepisom prawa Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialną podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418) zwanej dalej p.b., który normuje sytuację, w której wykonywanie prac przygotowawczych lub robót budowlanych wymaga wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. Zgodnie z art. 47 ust. 1 p.b. jeżeli do wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych jest niezbędne wejście do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości, inwestor jest obowiązany przed rozpoczęciem robót uzyskać zgodę właściciela sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu (najemcy) na wejście oraz uzgodnić z nim przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z tych obiektów, a także ewentualną rekompensatę z tego tytułu. Na podstawie art. 74 ust. 2 p.b. w razie nieuzgodnienia warunków, o których mowa w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej - na wniosek inwestora - w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, rozstrzyga, w drodze decyzji, o niezbędności wejścia do sąsiedniego budynku, lokalu lub na teren sąsiedniej nieruchomości. W przypadku uznania zasadności wniosku inwestora, organ administracji architektoniczno-budowlanej określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniego budynku, lokalu lub nieruchomości. Stosownie do art. 47 ust. 3 p.b., inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Z treści przepisów art. 74 ust. 1 i 2 p.b. wynika, że ustawodawca określił warunki korzystania z cudzej nieruchomości, ale wyłącznie z sąsiedniej i to w zakresie niezbędnym do wykonania przez inwestora zgłoszonych robót budowlanych, uwzględniając położenie budynku inwestora, w sytuacji, gdy nie ma innej możliwości wykonania robót budowlanych (remontu ściany) istniejącego obiektu budowlanego, jak tylko poprzez wejście właśnie na teren sąsiedniej działki. Zgodnie z wyżej wskazanymi przepisami, wydanie decyzji zezwalającej na wejście na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania prac przygotowawczych lub robót budowlanych uwarunkowane jest trzema przesłankami: po pierwsze, istnieje potrzeba ich wykonania; po drugie, niezbędne jest wejście na teren sąsiedniej nieruchomości celem ich wykonania (nie ma możliwości wykonania ich w inny sposób); po trzecie, nie została wyrażona dobrowolna zgoda właściciela sąsiedniej nieruchomości na wejście (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 1976/19). W decyzji tej, organ określa jednocześnie granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z nieruchomości. Na jej podstawie inwestor uzyskuje tym samym ograniczone w czasie prawo przebywania na sąsiedniej nieruchomości i wykonywania tam prac przygotowawczych lub robót budowlanych. Sam efekt tych prac i ich finalny kształt, w przypadku naruszenia praw właściciela sąsiedniej nieruchomości, może być natomiast przedmiotem postępowania w oparciu o inną podstawę prawną w zakresie ochrony dóbr ze sfery prawa cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2024 r., sygn. akt II OSK 2575/21). Dostrzec w tym miejscu trzeba, że prawo własności, podlegające ochronie prawnej nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń, np. dopuszcza je art. 64 ust. 3 Konstytucji RP stanowiący, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności. Jednym z przepisów ustaw szczególnych, który wprowadza ograniczenie prawa własności jest właśnie art. 47 ust. 2 p.b. pozostający w związku z art. 47 ust. 1 p.b. Co istotne z punktu widzenia sporu powstałego w niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że ingerencja w prawo własności sąsiada dotyczy tylko robót budowlanych wykonywanych legalnie. W toku postępowania prowadzonego w trybie art. 47 ust. 2 p.b. organ badając zasadność wniosku jest zatem zobowiązany do ustalenia, czy wnioskodawca, jest osobą, która może legalnie przystąpić do wykonywania określonych robót budowlanych. Nie prowadzi jednak, co wymaga podkreślenia, postępowania w przedmiocie dokonania oceny i rozstrzygnięcia o legalności wykonania tych robót budowlanych. Inaczej mówiąc nie rozstrzyga sporów w sprawie legalności robót budowlanych i poza przedmiotem jego niezbędnych ustaleń leży kwestia legalności powstania budynku, z którym wiąże się konieczność wejścia na teren nieruchomości sąsiedniej. Jeśli roboty budowlane objęte są ostatecznym pozwoleniem na budowę, organ związany jest funkcjonującą w obrocie prawnym decyzją wydaną w tym przedmiocie (tu: pozwoleniem Starosty z dnia 18 lipca 2022 r.). Pozwolenie Starosty z dnia 18 lipca 2022 r. nie podlega ocenie Sądu w rozpoznawanej obecnie sprawie, gdyż zostało wydane wskutek przeprowadzenia postępowania administracyjnego innego niż w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości. Zatem Sąd, rozstrzygając w granicach sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), może jedynie zrelacjonować fakt wydania przez Starostę pozwolenia z dnia 18 lipca 2022 r., lecz nie dokonuje jego oceny. Kwestia podnoszonych przez strony zarzutów, odnoszących się do jego legalności, nie należy do zakresu przedmiotowego sprawy ze skargi na decyzję Wojewody z dnia 5 września 2025 r. w przedmiocie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości, lecz jest to problem odrębny, który mógłby ewentualnie, zależnie od okoliczności faktycznych, podlegać ocenie właściwych organów we właściwym trybie. W rozpoznawanej obecnie sprawie stwierdzenia niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości nie jest on zagadnieniem podlegającym ocenie Starosty, Wojewody i Sądu. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że w niniejszej sprawie spełnione zostały warunki w zakresie potrzeby wykonania robót budowlanych i wydania decyzji w trybie art. 47 ust. 2 p.b., a organy w sposób prawidłowy przeanalizowały zarówno niezbędność, jak i zakres wejścia i sposób wykonania robót na nieruchomości sąsiedniej, należącej do skarżących. Z analizy akt administracyjnych wynika, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem uczestnika postępowania. We wniosku tym wskazany został przewidywany sposób, zakres i terminy korzystania z nieruchomości skarżących w celu wykonania robót budowlanych na nieruchomości wnioskodawcy. Ponadto wnioskodawca wykazał, że pomimo wystąpienia do skarżących o zgodę na wejście na teren ich nieruchomości, o której mowa w art. 47 ust. 1 p.b., zgody takiej nie uzyskał. W tych okolicznościach niewątpliwie zaistniała przesłanka do rozpoznania wniosku inwestora w trybie art. 47 ust. 2 p.b. Wydając decyzję w tym trybie, na podstawie dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę prawidłowo organy uznały, że wejście na teren nieruchomości skarżących jest niezbędne do wykonania robót budowlanych. Wynika to z usytuowania budynku, na którym mają zostać wykonane roboty budowlane oraz związane jest to z zakresem tych robót. Skoro bowiem budynek wnioskodawcy usytuowany jest bezpośrednio przy granicy nieruchomości skarżących, a planowane roboty mają polegać na wykończeniu ściany usytuowanej wzdłuż granicy działki skarżących wraz z montażem obróbek blacharskich w tym montażu rynny, to nie ma innej możliwości wykonania tych robót jak tylko przez wejście na teren posesji skarżących (zob. k. 5 akt admin. Starosty). Jak wskazuje się w orzecznictwie warunek "niezbędności wejścia na teren sąsiedni" występuje, gdy obiekty, na których mają być wykonane prace, znajdują się na granicy działki sąsiedniej lub w takiej od niej odległości, że teren dostępny na działce inwestora nie wystarczy na ich prawidłowe przeprowadzenie. W niniejszej sprawie teren dostępny na działce inwestora nie jest wystarczający do ustawienia rusztowania wzdłuż budynku w celu wykonania robót. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, zasadnie w zaskarżonej decyzji orzeczono o niezbędności wejścia na teren nieruchomości skarżących celem wykonania opisanych w sentencji decyzji robót budowlanych. Jednocześnie prawidłowo określono w decyzji granice niezbędnej potrzeby oraz warunki korzystania z sąsiedniej nieruchomości. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutu skarżących podniesionego w odwołaniu, a dotyczącego kwestionowania legalności wydania pozwolenia na budowę, stanowiącego podstawę wykonania przedmiotowych robót budowlanych. W tym zakresie dokonał niezbędnych ustaleń i prawidłowo stwierdził, że skoro żadne z postępowań nadzwyczajnych zmierzających do wzruszenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę nie doprowadziło do jej usunięcia z obrotu prawnego, to w dalszym ciągu wywołuje ona skutki prawne. W konsekwencji też, brak było w niniejszej sprawie podstaw prawnych do kwestionowania legalności przedmiotowych robót budowlanych. Skoro bowiem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę to kształtuje ona sytuację prawną w zakresie uprawnień inwestora do realizacji objętych nią robót budowlanych. Słusznie przy tym przyjął organ odwoławczy, że sam fakt prowadzenia przez Komendę Powiatową Policji w P. dochodzenia - w sprawie posłużenia się podrobionymi dokumentami w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę - nie miał znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i odstąpił od prowadzenia postępowania wyjaśniającego na podstawie akt tego dochodzenia. Podkreślić należy, że organ odwoławczy nie był uprawniony do podejmowania dalszych czynności dowodowych w przedmiocie oceny legalności udzielenia pozwolenia na budowę. Tym samym też nieuzasadnione są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 47 ust. 2 p.b. w związku z odstąpieniem od dokonania ustaleń na podstawie akt prowadzonego dochodzenia. Podkreślić należy, że na mocy art. 16 § 1 k.p.a., ostateczna decyzja organów administracji publicznej korzysta z domniemania legalności, wiąże erga omnes i dopóki funkcjonuje w obrocie prawnym, dopóty organ, podobnie zresztą jak i sąd, zobowiązany jest do jej uwzględnienia przy wydawaniu swojego rozstrzygnięcia. Skoro zatem kwestionowane przez skarżących pozwolenie na budowę jest ostateczne i nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, to brak było jakichkolwiek podstaw do kwestionowania jego legalności. Prowadzone dochodzenie natomiast, jakkolwiek może ujawnić okoliczności mające znaczenie dla oceny jego legalności, to okoliczności te mogą stanowić przedmiot oceny i ustaleń wyłącznie w postępowaniu dotyczącym jego wzruszenia w trybie nadzwyczajnym. Nie mogą mieć natomiast znaczenia w niniejszej sprawie, rozpoznawanej w trybie art. 47 § 2 p.b., w której organ administracji powinien ograniczyć się wyłącznie do oceny niezbędności wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości w celu wykonania zamierzonych przez inwestora robót budowlanych, objętych wcześniej uzyskanym pozwoleniem na budowę. Jak już wcześniej wyjaśniono, w sprawie rozpatrywanej w trybie art. 47 ust. 2 w zw. z art. 47 ust. 1 p.b., wydanie rozstrzygnięcia o prawie wejścia na teren sąsiedniej nieruchomości uzależnione jest od braku dobrowolnej zgody jej właściciela i w postępowaniu tym nie rozstrzyga się sporu dotyczącego legalności pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że skarżący, jako właściciele sąsiedniej nieruchomości, nie wyrazili zgody na wejście na jej teren w celu wykonania przez inwestora robót budowlanych objętych pozwoleniem na budowę, a wejście to jest niezbędne do ich wykonania. Ustalenie to, zdaniem Sądu, było wystarczające dla wydania decyzji orzekającej o niezbędności wejścia na teren sąsiedniej działki i określającej warunki, sposób i termin, w jakich przedmiotowe roboty mają być wykonane. Dokonywanie dalej idących ustaleń było zbędne dla podjęcia decyzji w tym trybie. Mając na uwadze powyższe i nie stwierdzając podstaw do uwzględnienia skargi Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (https://orzeczenia.nsa.gov.pl).