I SA/Op 957/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Judecki Sędziowie: Sędzia WSA Beata Kozicka (spr.) Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi S. Ś., D. Ś. na uchwałę Rady Gminy Rudniki z dnia 27 lutego 2006 r., Nr XXVII/255/06 w przedmiocie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego oddala skargę.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez S. Ś. i D. Ś., dalej jak: skarżący lub strony, reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika, jest uchwała Rady Gminy Rudniki z dnia 27 lutego 2006 r., Nr XXVII/255/06, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sporządzonego w celu przeznaczenia gruntów do zalesienia na terenie Gminy Rudniki (Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2006 r., poz.1005), zwaną dalej także zamiennie: "Planem miejscowym", "m.p.z.p.", "Uchwałą" lub "Planem". Zaskarżonej uchwale w części tekstowej i graficznej dla symboli R i RZ, w zakresie mającym wpływ na nieruchomość stanowiącą wspólność majątkową skarżących, tj. działek ewidencyjnych nr [...](identyfikator działki: [...]) oraz nr [...] (identyfikator działki: [...]) – dla której to nieruchomości Sąd Rejonowy w O. prowadzi Księgę Wieczystą nr [...], zarzucono naruszenie: 1) art. 1 ust. 2 pkt 1 i pkt 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały - Dz. U. Nr 80, poz. 717), poprzez nieuwzględnienie przy uchwalaniu planu miejscowego wymagań ładu przestrzennego oraz prawa własności; 2) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 i ust. 2 u.p.z.p. w zw. z art. 140 k.c. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez uchwalenie uchwały z nadużyciem władztwa planistycznego i w konsekwencji naruszenie prawa własności skarżących do nieruchomości w sposób umożlwiający im korzystanie z przysługujących prawa oraz naruszenie zasady proporcjonalności, tj. wyważania interesu publicznego oraz indywidualnego obywatela; 3) art. 87 ust. 2 i art. 94 Konstytucji RP w związku z art. 14 ust. 8 u.p.z.p., poprzez wydanie uchwały sprzeczności z u.p.z.p., a w szczególności poprzez zignorowanie treści Studium przy uchwalaniu m.p.z.p.; 4) naruszenie art. 15 ust. 1, ust. 2 pkt 6, 8 i 9 u.p.z.p., poprzez zaniechanie zawarcia w treści m.p.z.p. jej obligatoryjnych elementów wynikających z naruszonych przepisów; 5) naruszenie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały - t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 45, poz. 435), poprzez zakwalifikowanie nieruchomości skarżących do zalesienia, mimo że grunty te nie spełniały ustawowego katalogu nieruchomości możliwych do przeznaczenia do zalesienia. W świetle tak sformułowanych autor skargi wniósł o: po pierwsze – przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów, a to: wezwania do usunięcia naruszenie prawa z dnia 11 sierpnia 2025 r. wraz z potwierdzeniem nadania oraz wydrukiem śledzenia przesyłek Poczty Polskiej na okoliczność wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, daty doręczenia wezwania, zachowania warunku formalnego do wniesienia warunku formalnego skargi; wydruku Księgi Wieczystej nr [...] na okoliczność posiadania interesu prawnego przez skarżących do wywiedzenia niniejszej skargi; po drugie – rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; po trzecie – stwierdzenie nieważności § 6 ust. 1 i ust. 2 oraz § 7 ust. 1 i ust. 2 w części dotyczącej symboli R oraz RZ zaskarżonej uchwały wraz z załącznikiem graficznym do tej uchwały w odniesieniu do terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem R oraz RZ, w zakresie obejmującym nieruchomość skarżących; po czwarte – zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym uiszczonego wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, a także kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności wskazano, iż Rada Gminy Rudniki została wezwana uprzednio do usunięcia naruszenia prawa. Zaakcentowano, że przedmiotowe wezwanie zostało doręczone organowi 13 sierpnia 2025 r., a do dnia sporządzenia niniejszej skargi organ nie ustosunkował się do niego. W dalszej kolejności skarżący wykazywali, że legitymują się uprawnieniem do zaskarżenia Uchwały. Przedstawili, że są właścicielami wyszczególnionej w skardze nieruchomości. Natomiast naruszenia interesu prawnego, w myśl art. 101 ust. 1 u.s.g. dopatrują się w przeznaczeniu ich nieruchomości do zalesienia oraz jednoczesnym braku określenia w treści Uchwały warunków jakiejkolwiek budowy. Podkreślili również, że w m.p.z.p. ich nieruchomość została oznaczona symbolem R: tereny gruntów ornych oraz RZ: tereny łąk. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący starali się wykazać, iż w niniejszej sprawie doszło do przekroczenia władztwa planistycznego przez Gminę Rudniki. W końcowych motywach skargi jej autor wskazał, iż nieruchomość stanowiąca przedmiot własności skarżących nie kwalifikowała się do zalesienia w myśl art. 14 ust. 2 ustawy o lasach. Argumentował, iż z treści m.p.z.p. nie wynika fakt przeznaczenia gruntów oznaczonych symbolami R i RZ do zalesienia. Podniósł, że w zaskarżonej Uchwale winny zostać ujęte jedynie grunty przeznaczone do zalesienia, a nie jakiekolwiek grunty. W odpowiedzi na skargę wniesiono o oddalenie skargi oraz o obciążenie skarżących kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W treści uzasadnienia wskazano, że skarga jest całkowicie bezzasadna. Podkreślono, iż przedmiotowy plan miejscowy został sporządzony wyłącznie w celu przeznaczenia gruntów pod zalesienie, co determinuje jego treść właśnie w tym kierunku. Gmina zaakcentowała również, że w toku procedury uchwalenia planu zachowane zostały wszelkie wymogi określone przepisami prawa, co skutkuje tym, że zaskarżony plan odpowiada prawu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Sądowa kontrola aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa, dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności. Badana jest zatem wyłącznie legalność aktu administracyjnego. Kontrola ta, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., obejmuje również akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. W myśl art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 tej ustawy, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Natomiast, w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania. Nadmienić również należy, że sprawa - na wniosek strony skarżącej, przy jednoczesnym braku żądania przeprowadzenia rozprawy przez Gminę - rozpoznana została w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Z tego powodu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie 3 sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Na zakres rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej ze skargi na Plan miejscowy rzutuje w pierwszej kolejności kryterium podmiotowe - kryterium legitymacji do skutecznego złożenia skargi. Legitymację tę określa art. 101 ust. 1 u.s.g. Powołując się na naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia, wnoszący skargę w trybie art. 101 u.s.g. powinien wykazać, że w konkretnym przypadku istnieje związek tego rodzaju, że uchwała narusza (pozbawia lub ogranicza) jego interes prawny lub uprawnienie, albo jako indywidualnego podmiotu, albo jako członka określonej wspólnoty samorządowej. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Kwestia legitymacji skarżącej do wniesienia skargi na uchwałę dotyczącą planu miejscowego wymaga odrębnego, indywidualnego jej zbadania oraz kwalifikacji i wyjaśnienia stanowiska Sądu. Skuteczne wniesienia skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożlwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie następuje wtedy, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały. Jak wskazuje się w orzecznictwie skarga na podstawie art. 101 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje sama ewentualna sprzeczność zaskarżonej uchwały z prawem. Podstawą zaskarżenia jest bowiem równocześnie naruszenie konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy, ewentualnie innego podmiotu, który jest mieszkańcem danej gminy lub jest z tą gminą w inny sposób prawnie związany. Interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Z kolei naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Sąd dostrzega też, że legitymacja właściciela nieruchomości do zaskarżania uchwał wprowadzających miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego jest związana z ich specyfiką. Skarżącemu przysługuje legitymacja skargowa wynikająca z charakteru planu miejscowego, którego ustalenia kształtują wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości (por. art. 4 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). To kształtowanie sposobu wykonywania prawa własności, będące de facto ograniczaniem wykonywania tego prawa, samo w sobie nie powoduje naruszenia obiektywnego porządku prawnego, ale niewątpliwie stanowi naruszenie prawnego interesu właściciela nieruchomości. Wyjaśnić też trzeba, że ocena legalności miejscowego planu zagospodarowania dokonywana jest z uwzględnieniem regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. nieważność planu miejscowego w całości lub części powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania oraz naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Z treści wskazanej regulacji art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie wynika, że ustawodawca rozróżnia pojęcie "zasad sporządzania planu" oraz "trybu jego sporządzania". Tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności podejmowanych w celu doprowadzenia do uchwalenia planu miejscowego, a zasady sporządzania aktu planistycznego dotyczą problematyki merytorycznej, czyli zawartości tego aktu (część tekstowa i graficzna, inne załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Dostrzec przy tym należy, że w obowiązującym w sprawie stanie prawnym ustawodawca zarówno co do naruszenia zasad, jak i trybu sporządzania miejscowego planu wprowadził jako przesłankę stwierdzenia nieważności - istotność naruszenia (por. wyrok NSA z 10 września 2025 r., sygn. akt II OSK 749/25). Nie każde zatem naruszenie w tym zakresie będzie skutkowało nieważnością aktu planistycznego, lecz tylko to, które ma charakter istotny czyli znaczący, wpływający na treść uchwały, dotyczący meritum sprawy. Chodzi tu o takie naruszenie prawa, które prowadzi do skutków nieakceptowalnych w demokratycznym państwie prawa. Naruszenie istotne to takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, gdy przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad lub trybu sporządzania planu miejscowego. Natomiast Sąd rozpoznający tego rodzaju skargę zobowiązany jest do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała lub zarządzenie narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne. W przypadku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zasadniczo podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia są właściciele nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Plan kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania ich prawa poprzez ustalenie przeznaczenia i zasad zagospodarowania ich terenu. Przyjmowane więc w planie ustalenia co do przeznaczenia i warunków zabudowy konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania określonego terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 k.c., ale też regulacją art. 1 ust. 2 pkt 7 i art. 6 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyroki NSA: z 14 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1541/12; z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2369/12; z 5 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 117/13; z 23 sierpnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1719/16; z 26 października 2016 r., sygn. akt II OSK 137/15; z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 467/17; z 27 lipca 2022 r., sygn. akt II OSK 2336/19; z 2 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1526/24 oraz postanowienia NSA: z 6 lipca 2021 r., sygn. akt II GZ 400/20; z 3 marca 2023 r., sygn. akt sygn. akt II OSK 163/23 oraz z 19 listopada 2025 r., sygn. akt II OSK 2209/25). Uchwalenie planu miejscowego i jego wejście w życie powoduje i może powodować określone skutki dotyczące interesu prawnego różnych osób, a także naruszenie tych interesów (por. wyroki NSA: z 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1940/10 i z 5 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2479/12). Dostrzec także należy, że jak zasadnie wskazał NSA w wyroku z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1429/17, ustalenia planu zawsze mają działanie potencjalne, gdyż przewidują jedynie możliwość realizacji danej inwestycji, a nie nakładają obowiązku jej realizacji (por. art. 37 ust. 1 u.p.z.p.). Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy Sąd stwierdza, że przysługujące skarżącym prawo własności nieruchomości, oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] i [...], o nr księgi wieczystej [...], położonej na terenie objętym kwestionowanymi ustaleniami planistycznymi, skutkuje naruszeniem ich interesu prawnego przez Plan Miejscowy. Wobec powyższego Sąd uznał, że stosownie do wymagań przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. interes prawny lub uprawnienie skarżących zostały naruszone częścią Uchwały, a mianowicie jej regulacjami zawartymi w jej części tekstowej i graficznej w odniesieniu do wskazanych działek stanowiących przedmiot własności skarżących, kształtującymi bezpośrednio stan prawno-planistycznego ich nieruchomości. Przyjmując takie kryteria oceny na uwadze należy mieć konstytucyjne prawo do sądu oraz konstytucyjnie chronione prawo własności. Właściciel może korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa i rozporządzać rzeczą w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego (art. 140 k.c.). Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 Konstytucji RP). Skarżący jako właściciel nieruchomości wskazanej w skardze ma interes prawny do jej wniesienia, w zakresie naruszenia zapisami planu jego prawa własności. Prawo to oczywiście nie jest prawem absolutnym, to niemniej jednak, korzysta z ochrony prawnej sprzężona z nią triada uprawnień właściciela: uprawnienie do posiadania rzeczy (ius possidendi), uprawnienie do korzystania z rzeczy i uprawnienie do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Ingerencja w prawo własności jest - jak wskazano powyżej - dopuszczalna wyłącznie w prawem określonych granicach. Istotą wskazanego zagadnienia nie jest bowiem samo naruszenie interesu prawnego, które jest wpisane w naturę ustaleń planu miejscowego, tylko to, czy do naruszenia tego interesu dochodzi w granicach przewidzianych prawem, czy też z przekroczeniem tychże granic. Nie każde bowiem naruszenie interesu prawnego musi bowiem być równoznaczne z naruszeniem obowiązującego porządku prawnego W orzecznictwie podnosi się, że naruszenie interesu prawnego, o jakim mowa w art. 101 u.s.g. powinno być obiektywne tzn. takie, które polega na naruszeniu subiektywnie pojmowanego przez skarżącego jego interesu, które obiektywnie polega na nieprzestrzeganiu przez organ norm prawnych powszechnie obowiązujących (por. wyrok NSA z 9 czerwca 1995 r. sygn. akt IV SA 346/93, ONSA 1996/3/125). Istotnym warunkiem umożliwiającym zaskarżenie uchwały samorządowej jest nie tylko jej obiektywna niezgodność z prawem materialnym, kształtującym sytuację prawną podmiotu skarżącego, ale także konieczność wykazania, że uchwała w sposób rzeczywisty i bezpośredni narusza interes prawny takiej osoby, przez co należy rozumieć ograniczenie, zniesienie lub uniemożliwienie realizacji tego interesu (np. wyrok NSA z 20 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1016/09). Właściciel nieruchomości ma interes w ochronie przysługującego mu prawa własności przed ingerowaniem w to prawo przez ograniczenie jego wykonywania i narzucanie określonego sposobu zagospodarowania nieruchomości. Podkreślić jednak należy, że samo tylko stwierdzenie, iż zaskarżona uchwała narusza interes prawny strony skarżącej, nie może jeszcze przesądzać o zasadności złożonej skargi, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Wykazanie naruszenia interesu prawnego przez uchwałę organu gminy stanowi warunek konieczny, ale niewystarczający do stwierdzenia - na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., nieważności zaskarżonej uchwały bądź stwierdzenia, że została ona wydana z naruszeniem prawa. Po uznaniu skargi za dopuszczalną Sąd dokonuje bowiem następnie oceny, czy wraz z naruszeniem interesu prawnego skarżącego doszło do naruszenia obiektywnego porządku prawnego. Ocena taka dokonywana jest w kontekście zarzutów skargi jako wyznaczających granice naruszenia interesu prawnego strony skarżącej i jej legitymacji skargowej, a przez to też granice kontroli sądowej zaskarżonego aktu. Uwzględnienie skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego następuje tylko wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obowiązującego porządku prawnego. Jeśli natomiast doszło do naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, ale odbyło się to granicach obowiązujących przepisów prawa, sąd skargę oddala. W dalszej kolejności Sąd badając kwestie formalno-prawne wniesienia skargi, stwierdził, że również w tym aspekcie skarga jest dopuszczalna. Skarga w niniejszej sprawie została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., który znajduje tu jednak zastosowanie w jego brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Stosownie bowiem do treści art. 17 ust. 2 ustawy nowelizującej, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zawarty w art. 17 ust. 2 przepis intertemporalny, z którego a contrario wynika, że do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nowelizującej, tj. 31 maja 2017 r. (w niniejszej sprawie jest to uchwała z dnia 27 lutego 2006 r.) stosuje się art. 52 p.p.s.a. oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu dotychczasowym (przed nowelizacji). Warunkiem wniesienia skargi w tamtym brzmieniu było uprzednie bezskuteczne wezwanie skarżonego organu do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia oraz zachowanie terminu do wniesienia tego rodzaju skargi, który wynosił albo trzydzieści od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, albo – jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie – sześćdziesiąt dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Powołany przepis przewiduje zatem istnienie dwóch odrębnych terminów do wniesienia skargi, z których każdy rozpoczyna swój bieg w innym czasie. Z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy jego bieg staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (por. uchwała NSA z 4 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07, postanowienie NSA z 27 września 2011 r., sygn. akt II OSK 1883/11). W realiach rozpoznawanej sprawy tryb ten i termin zostały zachowanie. Skarżący wezwali Radę Gminy Rudniki do usunięcia naruszenia prawa pismem datowanym na 11 sierpnia 2025 r. (wpływ do organu 13 sierpnia 2025 r.), a następnie wobec braku udzielenia odpowiedzi przez organ – jak wskazano na wstępie – 9 października 2025 r. wnieśli przedmiotową skargę. Mając na uwadze powyższe, z pola widzenia nie można tracić, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stanowi środek prawny, w którym następuje ważenie interesów występujących w planowaniu przestrzennym. Co więcej, w planie miejscowym nie tylko dochodzi do uwzględnienia interesów prywatnych, ujętych jako interesy osób zamieszkujących na danym terenie bądź legitymujących się prawem własności nieruchomości na konkretnym obszarze, a więc adresatów rzeczywistych planu, ale także do realizacji przez organy gminy interesu publicznego o charakterze lokalnym, który jest powiązany z interesem publicznym o zasięgu ogólnopaństwowym. Innymi słowy, planowanie przestrzenne jest zadaniem własnym gminy, podejmowanym i wykonywanym przez gminę na rzecz i w interesie wszystkich mieszkańców, a nie na rzecz i w interesie wyłącznie jednego interesanta. Elementem władztwa planistycznego gminy jest kompetencja do wiążącego określenia treści prawa własności nieruchomości. Stosownie do art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Władztwo planistyczne stanowi uprawnienie rady gminy do legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, nie jest jednak prawem nieograniczonym. Wykonując to władztwo gmina (rada gminy) ma obowiązek działać w granicach prawa, a kierując się interesem publicznym wyważać go z interesami prywatnymi (można dodać: słusznymi interesami prywatnymi). Działając w granicach tak rozumianego władztwa planistycznego gmina ma kompetencje do kształtowania polityki przestrzennej. Planowanie przestrzennego obejmuje nie tylko stan istniejący, ale przede wszystkim stanowi realizację pewnej wizji urbanistycznej (por. wyrok WSA w Krakowie z 17 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 249/25). Kształtowanie polityki przestrzennej przez radę gminy powinno w konsekwencji uwzględniać prawa osoby posiadającej tytuł prawny do nieruchomości i do jej zagospodarowania w sposób przez nią oczekiwany, ale zgodny z prawem, lecz z drugiej strony z uwzględnieniem prawa do podejmowania przez gminę władczych działań planistycznych służących zaspokojeniu potrzeb wspólnoty gminnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 18 grudnia 2024 r., sygn. akt VIII SA/Wa 781/24). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że granicami władztwa planistycznego gminy są konstytucyjnie chronione prawa, w tym przede wszystkim prawo własności. Realizacja władztwa planistycznego gminy powinna w założeniu stanowić wyraz ważenia określonych wartości. Z jednej strony występuje chroniona wartość interesu publicznego, wyrażającego się w konieczności zaspokajania przez gminę zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej w zakresie optymalnego wykorzystania przestrzeni, w zgodzie z zasadą zrównoważonego rozwoju. Z drugiej strony - z uwagi na możliwość bardzo daleko idących ingerencji w sferę jednostki - pojawia się konieczność ochrony interesu indywidualnego. Organy planistyczne, podejmując prawnie wiążące ustalenia w zakresie przeznaczania terenów na określone cele, powinny dokonywać ważenia tychże wartości. Gmina ingerując w sferę interesów prywatnych właścicieli powinna kierować się zasadą proporcjonalności, która wyrażą zakaz nadmiernej ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Jest to fundamentalna zasada państwa prawnego, nakazująca władzom publicznym działanie w granicach rzeczywistej potrzeby i używanie najmniej uciążliwych środków. Ograniczenia praw jednostki dokonywane w ramach administracyjnego władztwa planistycznego nie mogą być dorozumiane, czy interpretowane rozszerzająco. Ingerencja w prawa własności musi znajdować szczegółowe i usprawiedliwione podstawy w przepisach prawa i stanie faktycznym sprawy. Podnieść należy również, iż sądowa kontrola władztwa planistycznego nie może dotyczyć badania racjonalności przyjętych rozwiązań planistycznych. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a w tym zakresie zaskarżona uchwała co do omawianych ustaleń jest spójna i nie narusza przepisów prawa. Władztwo planistyczne nie może być traktowane jako nieumotywowana przekonywująco ingerencja gminy w prawa właścicielskie. Ingerencja ta jest możliwa, ale musi też uwzględniać proporcjonalnie wyważony interes publiczny z uprawnieniami właścicielskimi. Wymaga to więc od gminy wnikliwego i wszechstronnego rozważenia interesu indywidualnego i publicznego oraz uzasadnienia prawidłowości przyjętych rozwiązań planistycznych, ich celowości i słuszności. Powyższe ma na celu wykluczenie zarzutu nadużycia przez gminę władztwa planistycznego - nadużycia kwalifikowanego w świetle art. 28 ust. 1 u.p.z.p. jako istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i stanowiącego, zgodnie z tym przepisem, podstawę do stwierdzenia nieważności wadliwego aktu planistycznego w całości lub odpowiedniej części. Ustalenia preferujące jedne z nich, np. wymagania ładu przestrzennego kosztem prawa własności, powinny być szczegółowo uzasadnione oraz dokonywane w poszanowaniu zasad konstytucyjnych, w tym m.in. zasady proporcjonalności, równości, zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, czy też zasady ochrony (por. wyrok NSA z 24 maja 2023 r., sygn. akt II OSK 1823/20). W sytuacji, gdy skala ingerencji w prawo własności nie znajdowała żadnego uzasadnienia w interesie publicznym bądź byłaby w stosunku do niego nierzeczywista lub nieproporcjonalna, można wówczas mówić o nadużyciu władztwa publicznego. Jak już wskazano, regulacje Miejscowego Planu zagospodarowania mogą ograniczać przysługujące prawo własności. Regulacje takie, nie stanowią naruszenia prawa o ile dzieje się to z poszanowaniem prawa, w tym chronionych wartości konstytucyjnych - również przywołanej wyżej zasady proporcjonalności (por. wyrok NSA z 27 stycznia 2026 r., sygn. akt II OSK 1964/23). Mając na względzie, że o przekroczeniu władztwa planistycznego mówić można dopiero wtedy, gdy działanie Gminy jest dowolne i nieuzasadnione, Sąd w składzie orzekającym uznał, że w realiach niniejszej sprawy nie można w sposób uprawniony twierdzić, iż Gmina uchwalając zaskarżony plan przekroczył czy też nadużyła władztwa planistycznego. W ocenie Sądu w sprawie tej Gmina sprawując władztwo planistyczne miała przede wszystkim na uwadze, że wprowadzone ograniczenia prawa własności były konieczne ze względu na wartości wyżej cenione, w tym w szczególności potrzeba interesu publicznego. Organ uchwalający przedmiotowy akt planistyczny wyważył interes prywatny i interes publiczny. W § 1 ust. 1 zaskarżonej Uchwały postanowiono, iż miejscowy plan, o którym mowa w ust. 1, obejmuje grunty leśne i przeznaczone do zalesienia w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Rudniki", określone zapisem: - grunty do zalesienia w obrębie granicy polno-leśnej, - postulowany zasięg zalesień i zadrzewień w okresie perspektywicznym. Z kolei § 2 wynika, że przedmiotem ustaleń przedmiotowego Planu są: 1) tereny lasów oznaczone na rysunku planu symbolem ZL; 2) tereny gruntów przeznaczonych do zalesienia oznaczone na rysunku planu symbolem ZLp; 3) tereny gruntów ornych oznaczone na rysunku planu symbolem R; 4) tereny łąk oznaczone na rysunku planu symbolem RZ. Na mocy § 5 ust. 1 Uchwały wyznaczono tereny przeznaczone do zalesienia oznaczone na rysunku planu symbolami ZLp, obejmujące nieużytki i grunty rolne o małej przydatności do produkcji rolnej. Zdaniem Sądu mając na względzie okoliczności mające wpływ na podjęcie zaskarżonej Uchwały uznać należy, że jej postanowienia odnoszące się do nieruchomości skarżących, oznaczonej geodezyjnie jako działki nr [...] i nr [...], nie ingerują w przysługujące im prawo własności w sposób uzasadniający stwierdzenie nieważności zaskarżonej Uchwały. Wskazać należy, iż w realiach niniejszej sprawy nie powinny być zatem uznane za trafione zarzuty nadmiernej i nieuzasadnionej ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności, jak i nadmiernego i nieproporcjonalnego ograniczenia tego prawa. Postanowienia Planu miejscowego w zakresie działek skarżących nie naruszają zasady kształtowania polityki przestrzennej oraz nie ograniczają w sposób istotny, czy nadmierny chronionego konstytucyjnie prawa własności, szczególnie - co wymaga wyeksponowania - że sąsiednie podlegają tym samym ograniczeniom co działki skarżących. Podkreślić też wypada, że Sąd nie kwestionuje ewentualnych skutków, czy też następstw gospodarczych i ekonomicznych przyjętych rozwiązań. Z pozycji wymagań sądowej kontroli istotne jest jednak, że powoływane przez stronę skarżącą okoliczności odwołujące się w szczególności do ochrony własności i potrzeb rozwoju można było w niniejszej sprawie przeciwstawić innym wartościom, jak ochrona środowiska i potrzeby interesu publicznego, którym organy gminy zdecydowały się ostatecznie dać pierwszeństwo. Wskazać należy, iż w § 2 Uchwały Rady Gminy Rudniki z 24 września 2004 r., nr XVI/131/04 (będąca uchwałą intencyjną – dołączona do dokumentacji planistycznej) wyrażono, że przedmiotowy Plan Miejscowy obejmie grunty z przeznaczeniem do zalesienia ujęte w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Rudniki, przyjętego uchwałą z dnia 19 kwietnia 2002 r., Nr XXX/226/02. Stanowi to wyraźnie potwierdzenie tego, iż Gmina Rudniki przeznaczając przedmiotowe działki skarżących pod zalesienie działała w ramach uprzednio ukształtowanego kierunku polityki przestrzennej. Dlatego trudno przypisać działaniom Gminy arbitralność czy też nawet ewentualne przekroczenie granic władztwa planistycznego. Ponadto, nie można tracić z pola widzenia, że w dokumentacji prac planistycznych poprzedzających podjęcie zaskarżonej uchwały wskazano wprost, iż Plan ten ma obejmować wyłącznie grunty rolne przeznaczone w Studium pod zalesienie. Z tego wszystkiego wywieść można, iż podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do przekroczenia granicy władztwa planistycznego nie zasługują na uwzględnienie. Postanowienia zaskarżonej Uchwały stanowią wypełnienie i realizację polityki przestrzennej przedstawionej w Studium. Regulacje planu miejscowego nie muszą być kopią zapisów studium, gdyż wówczas brak byłoby racjonalnego uzasadnienia dla ustawowego rozróżniania studium i planu miejscowego, jako aktu precyzującego władczo i konkretnie ustalenia studium. Ustalenia tego ostatniego aktu obejmują większe obszary terenu i opisują pożądane kierunki zagospodarowania przestrzennego. Badanie zgodności planu ze studium nie może sprowadzać się do bezrefleksyjnego powielania postanowień studium w projekcie planu, ponieważ studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu muszą być zgodne z założeniami studium. Badając zaskarżoną uchwałę w przedstawionym powyżej kontekście Sąd uznał, że przy uchwalaniu tego aktu nie doszło do przekroczenia granic władztwa planistycznego. Zakwestionowane zapisy m.p.z.p. nie dowodzą wewnętrznej sprzeczności, ale stanowią uszczegółowienie rozwiązań przyjętych w Studium i wynikają z przyjętej przez Gminę Rudniki polityki, realizacji kierunków zagospodarowania przestrzennego. Tym samym nie można mówić o naruszeniu u.p.z.p. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, by interes skarżącej naruszono w sposób niezasadny i nadmierny, z pogwałceniem konstytucyjnej zasady ochrony prawa własności (por. art. 64 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP) oraz z przekroczeniem wyznaczonych granic ingerencji władzy publiczne w sferę konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 ust. 1 i ust. 3 Konstytucji RP). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ stanowiący Gminy Głuchołazy – stosownie do art. 1 ust. 2 pkt 1-13 u.p.z.p. – w objętej skargą uchwale uwzględnił wymagania ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury (pkt 1), walory architektoniczne i krajobrazowe (pkt 2), wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami i ochrony gruntów rolnych i leśnych (pkt 3), prawo własności (pkt 7), potrzeby interesu publicznego (pkt 9). Analiza przyjętych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozwiązań planistycznych doprowadziła Sąd do wniosku, że Gmina uchwalając zaskarżony plan w granicach zakreślonych interesem prawnym skarżącego nie przekroczyła w sposób istotny granic władztwa planistycznego ani innych zasad sporządzania planu, jak też nie naruszyła w sposób istotny trybu sporządzania planu. Obligatoryjne elementy treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zostały określone w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo: przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnym przeznaczeniu lub różnych zasadach zagospodarowania (pkt 1); zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego (pkt 2); zasady ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu kulturowego (pkt 3); zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej (pkt 4); wymagania wynikające z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych (pkt 5); zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów (pkt 6); granice i sposoby zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów, w tym terenów górniczych, a także obszarów szczególnego zagrożenia powodzią oraz obszarów osuwania się mas ziemnych (pkt 7); szczegółowe zasady i warunki scalania i podziału nieruchomości objętych planem miejscowym (pkt 8); szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy (pkt 9); zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej (pkt 10); sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów (pkt 11); stawki procentowe, na podstawie których ustala się opłatę, o której mowa w art. 36 ust. 4 (pkt 12). Dlatego badając zarzut naruszenia art. 15 ust. 1, ust. 2 pkt 6, 8 i 9 u.p.z.p. Sąd miał na uwadze, iż obowiązek zawarcia w planie miejscowym określonych w nim zagadnień nie jest bezwzględny w tym sensie, iż rada może pominąć określenie ustaleń skatalogowanych w przywołanym przepisie, ze względu na stan faktyczny obszaru objętego planem. Jeżeli zatem z okoliczności faktycznych danego terenu wynika brak konieczności zawarcia w planie miejscowym któregoś z elementów wskazanych przez ustawodawcę jako obligatoryjny składnik planu, to jego nieustalenie w planie nie stanowi o naruszeniu zasad sporządzania planu. Innymi słowy Plan Miejscowy musi zawierać poszczególne ustalenia, o których mowa w art. 15 ust. 2 u.p.z.p., tylko wówczas, gdy okoliczności faktyczne sprawy, dotyczące obszaru objętego planem, wynikające zwłaszcza z istniejącego lub planowanego przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu, uzasadnia potrzebę poczynienia stosownych ustaleń (por. wyrok WSA w Poznaniu z 29 października 2025 r., sygn. akt IV SA/Op 724/25). Dokonując zaś w danym przypadku oceny, czy taka potrzeba bądź konieczności zachodzi, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób jego zagospodarowania, czy też charakter zabudowy (por. wyrok WSA w Łodzi z 16 października 2025 r., sygn. akt II SA/Łd 314/25). Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że jak wynika z materiału dowodowego przedmiotowym planem miejscowym objęto obszary przeznaczone do zalesienia. Brak jest natomiast obszarów w stosunku do których zachodzi potrzeba ich scalania. Przepis art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. należy zatem rozumieć w ten sposób, że określenie wskazanych w nim wymagań tj. szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału jest obowiązkowe, ale tylko wówczas gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Gdy brak tych warunków jak w odniesieniu do obszaru objętego zaskarżoną uchwałą brak powyższych ustaleń nie uzasadnia stwierdzenia nieważności planu. Ustalenia dotyczące parametrów działek uzyskiwanych w wyniku scalania i podziału nieruchomości organ uchwałodawczy gminy zamieszcza obowiązkowo jedynie dla obszarów, które w planie miejscowym zostały przewidziane do scalenia i podziałów – co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (w brzmieniu na dzień podjęcia zaskarżonej uchwały) - to przepis ten stanowił, że do zalesienia mogą być przeznaczone nieużytki, grunty rolne nieprzydatne do produkcji rolnej oraz inne grunty nadające się do zalesienia, a w szczególności: 1) grunty położone przy źródliskach rzek lub potoków, na wododziałach, wzdłuż brzegów rzek oraz na obrzeżach jezior i zbiorników wodnych, 2) lotne piaski i wydmy piaszczyste, 3) strome stoki, zbocza, urwiska i zapadliska, 4) hałdy i tereny po wyeksploatowanym piasku, żwirze, torfie i glinie. Przytoczony przepis nie wyznacza obligatoryjnych przesłanek dopuszczających przeznaczenie gruntu rolnego do zalesienia. Przepis ten posługiwał się sformułowaniem "w szczególności", co oznacza, że dopuszczał możliwość przeznaczenie do zalesienia również gruntów innych niż te wprost wymienione w pkt 1-4. Tak sformułowany katalog kategorii gruntów nadających się do zalesienia ma charakter przykładowy, tym samym Gmina przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały mogła przeznaczyć do zalesienia grunty nieujęte w ww. wyliczeniu. Dlatego z tego powodu należy uznać, że podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 14 ust. 2 ustawy o lasach jest bezzasadny. Sąd dokonał również analizy akt pod względem postępowania na etapie procedury planistycznej. Wynika z niej, że nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania m.p.z.p., ani też właściwości organów (art. 28 ust. 1 u.p.z.p.). Zgodnie z obowiązującymi przepisami procedurę planistyczną inicjuje podjęcie uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 14 ust. 1 u.p.z.p.), przy czym przez wójt, burmistrz albo prezydent miasta ogłasza w prasie miejscowej oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin składania wniosków do planu, nie krótszy niż 21 dni od dnia ogłoszenia (art. 17 pkt 1 u.p.z.p.). Kolejnym wymogiem jest obowiązek ogłoszenia przez wójta, burmistrza lub prezydenta miasta (przez obwieszczenie, w prasie lokalnej, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości) o wyłożeniu projektu planu do publicznego wglądu na co najmniej 7 dni przed dniem wyłożenia i wykłada ten projekt wraz z prognozą oddziaływania na środowisko do publicznego wglądu na okres co najmniej 21 dni oraz organizuje w tym czasie dyskusję publiczną nad przyjętymi w projekcie planu rozwiązaniami (art. 17 pkt 10 u.p.z.p.). Następnie organ wyznacza w ogłoszeniu termin, w którym osoby fizyczne i prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej mogą wnosić uwagi dotyczące projektu planu, nie krótszy niż 14 dni od dnia zakończenia okresu wyłożenia planu (art. 17 pkt 11 u.p.z.p.). Tak wniesione uwagi muszą być rozpatrzone i jeżeli zostają uwzględnione to ma miejsce modyfikacja projektu planu miejscowego, a jeżeli nie - to musi się o nich wypowiedzieć rada gminy (art. 17 pkt 12 i 14 u.p.z.p.). Przedstawiona wyżej procedura planistyczna również została w rozpoznawanej sprawie dochowana. W świetle powyższych rozważań podniesione w skardze zarzuty Sąd uznał za nieuzasadnione. Zakres ingerencji Rady Gminy w prawo własności skarżących w zakresie działek nr [...] i nr [...], przeznaczonych do zalesienia nie nosi znamion dowolności i mieści się w granicach wyznaczonych prawem gminy do władczego rozstrzygania o zasadach kształtowania ładu przestrzennego. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Końcowo Sąd wskazuje, że wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA.