I SA/Po 342/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Sachajko Sędzia WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Olejniczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 02 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 9 stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu niezarejestrowania pojazdu w terminie I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia 02 grudnia 2025 r., nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 200,- zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych.

W dniu 14 lutego 2025 r. A. K. (dalej: skarżąca) złożyła wniosek o rejestrację pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z zachowaniem dotychczasowego numeru rejestracyjnego, w związku z nabyciem tego pojazdu udokumentowanym fakturą VAT z 14 stycznia 2025 r. Pismem z 20 listopada 2025 r. Starosta W. (dalej: organ I instancji lub Starosta) zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego zmierzającego do nałożenia kary administracyjnej w związku z niedopełnieniem obowiązku złożenia w ustawowym terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Pismem z 27 listopada 2025 r. skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie wskazując, że niedopełnienie przez nią obowiązku rejestracyjnego miało miejsce z przyczyn od niej niezależnych. Podała, iż 11 lutego 2025 r. stawiła się w urzędzie w celu rejestracji pojazdu, jednak czynność ta nie została dokonana z uwagi na posiadanie przez nią jedynie kopii zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, podczas gdy oryginał tego zaświadczenia otrzymała dopiero 13 lutego 2025 r., po ponownym kontakcie z poprzednim właścicielem pojazdu. Dodatkowo, jak podniosła skarżąca, w dniu 12 lutego 2025 r. uczestniczyła w pogrzebie. Najbliższy dostępny termin wizyty w Urzędzie przypadał na 14 lutego 2025 r., co przełożyło się na ostateczną datę złożenia przez skarżącą wniosku. Decyzją z 2 grudnia 2025 r., Starosta, działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572; dalej: K.p.a.) oraz art. 140mb ust. 1 w zw. z art. 73aa ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1251; dalej: P.r.d.), nałożył na skarżącą karę pieniężną w wys. 500 zł w związku z niedopełnieniem obowiązku wynikającego z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d., tj. obowiązku złożenia właściwemu staroście wniosku o rejestrację ww. pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni. Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji wskazał, że strona nie złożyła w ustawowym terminie wniosku o rejestrację pojazdu, którego jest właścicielem. Tymczasem, w związku z nabyciem w dniu 14 stycznia 2025 r. przedmiotowego pojazdu, zgodnie z art. 73aa ust. 1 pkt 1 u.P.r.d., strona była obowiązana w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium kraju złożyć wniosek o rejestrację pojazdu (tj. w niniejszej sprawie do dnia 13 lutego 2025 r.). Skarżąca złożyła wniosek o rejestrację pojazdu 14 lutego 2025 r., a więc jeden dzień po terminie, w związku z czym wszczęcie postępowania administracyjnego w tej sprawie było uzasadnione. Starosta stwierdził, że nie może uwzględnić argumentów strony uzasadniających złożenie wniosku po terminie ze względu na brak podstaw do odstąpienia do nałożenia kary. Zgodnie z art. 140mb pkt 6 P.r.d. do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140 ma i art. 140 mb P.r.d. nie stosuje się przepisów art. 189d, art. 189e oraz art. 189f K.p.a. Od ww. decyzji odwołała się skarżąca, wnosząc o uchylenie decyzji i odstąpienie od nałożenia kary administracyjnej. Zarzuciła organowi I instancji naruszenie ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 i art. 8 K.p.a., brak uwzględnienia okoliczności faktycznych sprawy oraz rażącą nieproporcjonalność kary w stosunku do stopnia naruszenia prawa. W uzasadnieniu powołała się na okoliczności uniemożliwiające jej złożenie wniosku w terminie wcześniej. Nadto podniosła, że niezależnie od wyłączenia zastosowania ww. przepisów K.p.a. w sprawach nałożenia kary za niezłożenie wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, organ zobowiązany jest do oceny proporcjonalności wymierzanej kary. W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: SKO/Kolegium lub organ odwoławczy) wydało decyzję z 9 stycznia 2026 r., utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że zgodnie z art. 73aa ust. 1 P.r.d. strona zobowiązana była w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia nabycia ww. pojazdu, tj. do dnia 13 lutego 2025 r., zarejestrować pojazd, czego jednak nie uczyniła. Skarżąca naruszyła tym samym jasno brzmiący przepis art. 73aa ust. 1 u.P.r.d., jednoznacznie wyznaczający termin dla dokonania tej czynności. Dalej organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialność określona w ww. przepisie jest odpowiedzialnością administracyjną, tj. odpowiedzialnością za skutek, w tym za zaniechanie. Elementem konstruującym tą odpowiedzialność nie jest zatem wina zobowiązanego. Przepisy o obowiązku rejestracyjnym zostały ustanowione ze względu na potrzebę zapewnienia jednoznaczności gromadzonych przez organy administracji publicznej danych, co służyć ma wyeliminowaniu z obrotu pojazdów dotkniętych szeroko rozumianymi wadami prawnymi. Tym samym, nawet jednodniowe opóźnienie w rejestracji pojazdu skutkuje nałożeniem kary, o której mowa w treści przepisu art. 140mb ust. 1 P.r.d. Po nowelizacji przepisu art. 140n ust. 6 P.r.d. organy administracyjne nie mają możliwości wzięcia pod uwagę okoliczności wymienionych w przepisach art. 189d-189f K.p.a. Końcowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze pouczyło skarżącą o treści przepisu art. 189k § 1 K.p.a. A. K. w dniu 26 stycznia 2026 r. wniosła do tut. Sądu skargę na powyższą decyzję zarzucając organowi odwoławczemu: 1. naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 K.p.a., poprzez pozbawienie skarżącej prawa czynnego udziału w postępowaniu oraz wglądu do akt sprawy, pomimo złożenia stosownego wniosku; 2. naruszenie art. 7 oraz art. 8 K.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony oraz zasady proporcjonalności; 3. rażącą niewspółmierność nałożonej kary pieniężnej w stosunku do stopnia i charakteru naruszenia prawa; 4. błędne przyjęcie, że nałożenie kary w maksymalnej wysokości było zasadne, mimo incydentalnego i niezawinionego charakteru uchybienia. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego. Do skargi skarżąca załączyła potwierdzenie rezerwacji wizyty w Starostwie w dniach 11 lutego i 14 lutego 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje. Skargę jako zasadną należało uwzględnić. Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.). Zgodnie z art. art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Oznacza to, że zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo przeprowadziły postępowanie w sprawie a następnie właściwie zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do ustalonego stanu faktycznego. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontroli Sądu w niniejszej sprawie podlega decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 9 stycznia 2026 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z 2 grudnia 2025 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącą w związku z brakiem złożenia w terminie wniosku o rejestrację pojazdu. Materialnoprawną podstawę nałożenia na skarżącą kary administracyjnej stanowił przepis art. 140mb ust. 1 P.r.d., zgodnie z którym, w przypadku braku złożenia w terminie wniosku o którym mowa w art. 73aa P.r.d., właściciel pojazdu podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Obowiązek złożenia wniosku o rejestrację pojazdu wynika natomiast z treści przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. Przepis ów stanowi, że właściciel pojazdu jest obowiązany złożyć wniosek o jego rejestrację w terminie 30 dni od dnia nabycia pojazdu na terytorium kraju. W okolicznościach niniejszej sprawy organy obu instancji wywiodły, że skarżąca złożyła skutecznie wniosek o rejestrację pojazdu w dniu 14 lutego 2025 r. Wobec tego, skoro nabycie pojazdu przez skarżącą miało miejsce dnia 14 stycznia 2025 r., skarżąca złożyła wniosek o rejestrację pojazdu po upływie terminu ustawowego wynikającego z art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. Z tego względu organy obu instancji uznały, że nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 500 zł na podstawie art. 140mb ust. 1 P.r.d. było uzasadnione. Powyższą konkluzję należy uznać za co najmniej przedwczesną. Organy obu instancji pominęły całkowicie podnoszoną przez skarżącą już w piśmie z 26 listopada 2025r. złożonym przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, a następnie w odwołaniu okoliczność, że skarżąca w ustawowym terminie, bowiem w dniu 11 lutego 2025 r., podjęła próbę realizacji obowiązku złożenia wniosku o rejestrację przedmiotowego pojazdu. Skarżąca podniosła bowiem, że tego dnia stawiła się "w urzędzie w celu rejestracji pojazdu, jednak czynność ta nie mogła zostać dokonana z uwagi na brak oryginału zaświadczenia o przeprowadzanym badaniu technicznym" (z pisma z 26.11.2025 r. – k. [...] akt adm.). Następnie w odwołaniu od decyzji I-instancyjnej skarżąca sprecyzowała, że: "W dniu 11 lutego 2025 r. stawiłam się w Starostwie Powiatowym w W. w celu rejestracji pojazdu, jednak czynność ta nie mogła zostać dokonana z uwagi na brak oryginału zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, mimo że informacja o ważnym badaniu widniała w systemie". Powyższe okoliczności, jak wynika z twierdzeń skarżącej, które wymagały weryfikacji w toku postępowania administracyjnego, świadczą o nieskutecznej, a obciążającej organ I instancji, próbie złożenia wniosku (podania) przez skarżącą w ustawowym terminie. Czynność ta nie odniosła jednak zamierzonego celu ze względu na zaniechanie przez organ I instancji realizacji ustawowego obowiązku przyjęcia wniosku (podania) strony. W tym miejscu należy wskazać, że z przepisu art. 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. jasno wynika, że postępowanie o rejestrację pojazdu organ wszczyna na wniosek właściciel pojazdu. Przepis art. 72 P.r.d. określa, jakie dokumenty właściciel pojazdu powinien przedłożyć wraz z wnioskiem o rejestrację pojazdu. Wśród nich wymienia m.in. zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu (ust. 1 pkt 4). Przepis rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 8 listopada 2024 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów precyzują m.in., że w celu rejestracji pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego wniosek o rejestrację pojazdu na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a w przypadku pojazdu, o którym mowa w art. 73 ust. 2a ustawy, na formularzu, którego wzór jest określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia, z zastrzeżeniem § 24, zwane w niniejszym rozdziale "wnioskiem o rejestrację", do którego dołącza: 1) dowód własności pojazdu; 2) oświadczenie, o którym mowa w § 4 ust. 6 pkt 2, jeżeli zostało dołączone do dowodu własności pojazdu; 3) dowód rejestracyjny, jeżeli pojazd był zarejestrowany; 4) tablice (tablicę) rejestracyjne, jeżeli pojazd był zarejestrowany; w przypadku pojazdu sprowadzonego z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony, właściciel pojazdu zamiast tablic (tablicy) rejestracyjnych dołącza oświadczenie, że pojazd został sprowadzony z zagranicy bez tablic (tablicy) rejestracyjnych albo oświadczenie o konieczności zwrotu tych tablic (tablicy) organowi rejestrującemu państwa, z którego pojazd został sprowadzony; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie; 5) dodatkową tablicę rejestracyjną, o której mowa w art. 73 ust. 1b ustawy, jeżeli była wydana, a w przypadku jej utraty właściciel pojazdu zamiast dodatkowej tablicy rejestracyjnej dołącza oświadczenie o jej utracie; oświadczenie może być złożone na wniosku o rejestrację, w tym na jego odwrocie. Jeżeli jest wymagane badanie techniczne pojazdu, do wniosku o rejestrację właściciel pojazdu dołącza dokument, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 ustawy (uw. Sądu – chodzi o P.r.d.) [§ 2 ust. 6 ww. rozporządzenia]. Jednocześnie wymaga podkreślenia, iż żaden z przepisów P.r.d., jak i ww. rozporządzenia nie uchylają ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym odnoszących się do podania i jego braków formalnych. Stosownie zaś do art. 63 § 1 zd. pierwsze K.p.a. podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia) wnosi się na piśmie, za pomocą telefaksu lub ustnie do protokołu. Przepis art. 63 § 2 K.p.a. stanowi, że podanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych (uw. Sądu – te szczególne przepisy przywołano wyżej). Nadto, zgodnie z art. 63 § 3 ab initio K.p.a. podanie wniesione na piśmie albo ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego. Odpowiednio przepis art. 64 § 1 K.p.a. określa, że jeżeli w podaniu nie wskazano adresu wnoszącego i nie ma możności ustalenia tego adresu na podstawie posiadanych danych, podanie pozostawia się bez rozpoznania. Wedle zaś art. 64 § 2 K.p.a. jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Reasumując Sąd zauważa, że żaden z przepisów P.r.d. i powołanego aktu wydanego na jego podstawie nie wyklucza wskazanego w art. 64 § 2 K.p.a. trybu postępowania w sytuacji złożenia podania (wniosku) obarczonego brakami formalnymi. Zarówno powołane przepisy dotyczące złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, jak i regulacje K.p.a. nie przewidują instytucji odmowy przyjęcia podania (podobnie wypowiedział się WSA we Wrocławiu w wyroku z 10 września 2025 r., sygn. akt IV SA/Wr 264/25 na gruncie przepisów K.p.a. i ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - Dz.U. z 2025 r., poz. 214 ze zm. co do rejestracji osoby bezrobotnej, publ.: baza CBOSA). Nawet jeśli podanie nie spełnia wymogów formalnych, w tym nie tylko ogólnych – wymaganych dla podania według K.p.a., ale i szczególnych – wynikających z P.r.d. i ww. rozporządzenia, organ rejestrujący obowiązany jest do jego przyjęcia (rejestracji) składanego podania i podjęcia prawem przewidzianych czynności – tj. wezwania do usunięcia jego braków formalnych (art. 64 § 2 K.p.a. w zw. z odpowiednimi przepisami szczególnymi). Uwaga ta ma istotne znaczenie w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, albowiem skarżąca na taki właśnie sposób postępowania organów się powołała. Tymczasem, tej istotnej dla ustalenia daty złożenia przez skarżącą wniosku o rejestrację pojazdu okoliczności organy obu instancji nie zbadały, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem organów administracji publicznej w zakończonym postępowaniu administracyjnym było podjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 § 1 K.p.a.), w tym zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 K.p.a.) oraz – co istotne – uwzględnienie faktów znanych organowi z urzędu (art. 77 § 4 K.p.a.). W związku z powyższym tak Starosta, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinny były ustalić, czy faktycznie w ustawowym terminie tj. w dniu 11 lutego 2025 r. skarżąca podjęła próbę złożenia wniosku o rejestrację pojazdu. Takich czynności organy nie podjęły, konsekwencją czego był brak wyjaśnienia omawianych okoliczności w uzasadnieniach decyzji obu instancji (naruszenie art. 107 § 3 K.p.a.). Sąd stoi na stanowisku, że jeżeliby okazało się, jak komunikowała skarżąca w toku postępowania administracyjnego, a następnie w skardze, że dnia 11 lutego 2025 r. faktycznie pracownik organu I instancji odmówił jej przyjęcia wniosku o rejestrację pojazdu, a odmowa ta wynikać miała z zaistnienia braków formalnych wniosku polegających na niezałączenia oryginału zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, należałoby przyjąć, że brak jest podstaw do nałożenia kary na podstawie art. 140mb ust. 1 P.r.d. Z literalnej treści art. 64 § 2 K.p.a. wynika bowiem, że kreuje on po stronie organu obowiązek przyjęcia podania. Przyjęcie podania nie stanowi zatem przedmiotu dowolnego uznania organu, które może zostać uzależnione od przedłożenia wniosku zawierającego komplet wymaganych przepisami prawa załączników. Niezależnie zatem od braków formalnych podania, przepis ten powinien znaleźć w sprawie zastosowanie. W realiach niniejszej sprawy, w przypadku braków formalnych podania, wniosek skarżącej złożony w siedzibie organu powinien zostać przyjęty, a skarżąca powinna była zostać wezwana do jego uzupełnienia. Wezwanie do uzupełnienia braków może dotyczyć nie tylko załączników, ale również wymogów formalnych, w tym złożenia wniosku na wymaganym formularzu, podpisania wniosku, etc. Wniosek uznany jest za skutecznie złożony, jeżeli został złożony nawet w ostatnim dniu terminu i z brakami, które później w wyznaczonym przez organ terminie zostały uzupełnione (por. wyrok WSA w Poznaniu z 11 lutego 2026 r., sygn. akt I SA/Po 110/26). Na marginesie wskazać trzeba, że podobna konkluzja wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych wydawanych w sprawach dotyczących wniosku o wydanie paszportu lub paszportu tymczasowego, w których to sprawach podkreśla się, że brak ważnego dowodu osobistego nie może stanowić podstawy do odmowy przyjęcia podania skarżącego, nawet jeśli jest obarczone tak rozumianym brakiem (por. wyrok WSA w Łodzi z 14 marca 2023 r., sygn. akt III SAB/Łd 154/22). W ocenie Sądu analogiczne wnioski należy wyciągnąć na gruncie niniejszej sprawy, w której nie można uznać, aby podstawą odmowy przyjęcia wniosku skarżącej o rejestrację pojazdu, złożonego w terminie, mógł stanowić brak formalny w postaci oryginału zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. W rezultacie, rację ma skarżącą wskazując, że pomimo wyłączenia zastosowania w sprawach dotyczących kar za brak rejestracji pojazdów w terminie przepisów art. 189d-189f K.p.a. z uwagi na treść treści art. 140n ust. 6 u.P.r.d., organy są w tych sprawach zobowiązane do przestrzegania ogólnych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, w tym wynikającej z art. 6 K.p.a. zasady praworządności, zgodnie z którą organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a także wynikających z art. 7 K.p.a. zasad prawdy obiektywnej i uwzględniania słusznego interesu obywateli, z których wynika obowiązek podejmowania przez organ z urzędu lub na wniosek stron wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Naruszenie tych zasad wiąże się jednocześnie z naruszeniem wynikającej z art. 8 § 1 K.p.a. zasady prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W niniejszej sprawie zasady te o tyle nie zostały zrealizowane, że organy obu instancji nie ustaliły, czy pracownik Starostwa działał bez podstawy prawnej, odmawiając w dniu 11 lutego 2025 r., a więc złożonym z zachowaniem terminu określonego w art. 73aa ust. 1 P.r.d., przyjęcia obarczonego brakami formalnymi wniosku skarżącej o rejestrację pojazdu. Sąd na marginesie wskazuje, że skarżąca dołączyła do skargi dokumenty potwierdzenia rejestracji jej wizyty w Wydziale Komunikacji Starostwa na dzień 11 lutego 2025 r., jak i zwrotnej wiadomości email przesłanej z tegoż Wydziału potwierdzającej ów termin wizyty na okoliczność realizacji obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie określonym w art./ 73aa ust. 1 pkt 1 P.r.d. Ze względu na powyższe zaniechania procesowe organów orzekających należało uznać, że koniecznym jest powtórzenie postępowania administracyjnego dotyczącego nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu, o której mowa w art. 140mb ust. 1 P.r.d. Obowiązkiem Starosty będzie uwzględnienie rejestru wizyt w siedzibie Wydziału Komunikacji z dnia 11 lutego 2025 r. (okoliczność znana organowi z urzędu – art. 77 § 4 K.p.a.), skarżąca zaś winna ujawnione przed Sądem ww. dowody przedstawić organowi I instancji. Jeżeli zebrany materiał dowodowy pozwoli organowi I instancji na potwierdzenie okoliczności, iż skarżąca dopełniła w istocie obowiązku złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, ziszczą się przesłanki przemawiające za umorzeniem postępowania w przedmiocie wymierzenia skarżącej kary administracyjnej na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Sąd nie podzielił zaś zarzutu skargi naruszenia przez organy I i II instancji przepisów art. 10 § 1 oraz art. 73 § 1 K.p.a., bowiem organy te zapewniły skarżącej możność udziału w zakończonym postępowaniu (zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 K.p.a. I instancji z 20.11.2025 r., a Samorządowym Kolegium Odwoławczym z 19.12.2025 r.), ta zaś w toku postępowania nie wnioskowała o wgląd do akt (art. 73 § 1 K.p.a.). Ponownie rozpoznając sprawę obowiązkiem organu I instancji, wynikającym z normy określonej w art. 153 P.p.s.a., będzie dokonanie oceny okoliczności sprawy w świetle zawartej w niniejszym uzasadnieniu wyroku oceny prawnej Sądu. Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 135 P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach sądowych Sąd orzekł na mocy art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a.