I SA/Sz 17/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] r., nr [...], którą wymierzono A. S. (dalej: "Strona", "Skarżąca") będącej posiadaczem samoistnym lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier firma A nr [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł. Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] r. funkcjonariusze służby celno-skarbowej w toku czynności procesowych przeprowadzonych w lokalu, w którym znajdował się firma B usytuowany w S. C. przy ul. [...], stwierdzili włączony do prądu i gotowy do prowadzenia gier automat do gier firma A nr [...] Na okoliczność przeprowadzonych czynności sporządzono protokół zatrzymania rzeczy oraz protokół oględzin rzeczy. W trybie art. 211 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1904, ze zm.) - dalej: "K.p.k" - w zw. z art. 113 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (Dz. U. z 2016 r., poz. 2137, ze zm.) – dalej: "K.k.s." - funkcjonariusze przeprowadzili na ww. automacie eksperyment, w wyniku którego ustalili, że jest to automat do gier losowych wg definicji zawartej w ustawie z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2018 r., poz. 165, ze zm.) - dalej: "u.g.h.". Eksperyment z czynności odtworzenia gier na ww. automacie, został zarejestrowany przy pomocy urządzenia nagrywającego i opisany w protokole. Dokonano również dodatkowych oględzin zatrzymanego automatu w siedzibie organu, potwierdzając czynność protokołem. Materiały zgromadzone w toku czynności procesowych inicjujących postępowanie karne-skarbowe zostały następnie przekazane do prowadzenia przedmiotowego postępowania administracyjnego. Postanowieniem z [...] r. organ I instancji wszczął z urzędu wobec Strony postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa w u.g.h. Kolejnym postanowieniem z tej samej daty, na podstawie art. 180 § 1 i art. 216 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800, ze zm.) - dalej: "O.p." - organ I instancji włączył do akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony w trakcie czynności procesowych oraz postępowania przygotowawczego. W odpowiedzi na wniosek organu I instancji Urząd Gminy S. C. (UG) wyjaśnił, że działka nr [...] obręb S. C., położona przy ul. [...] nr [...] w S. C. , zabudowana sklepem, w okresie od dnia [...] r. do chwili obecnej jest własnością E. M. S. i Strony. Okoliczność tę potwierdza akt notarialny Rep. A nr [...] z [...] r. - umowa sprzedaży i decyzja Wójta Gminy S. C. z [...] r. znak: [...] orzekająca o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności działek: [...] i [...], obręb S. C.. Pismem z [...] r. organ I instancji zobowiązał Stronę do przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionej kopii umowy najmu/podnajmu powierzchni użytkowej w ww. lokalu. Pismem z tej samej daty skierowanym do E. M. S. organ I instancji zobowiązał do złożenia wyjaśnień w zakresie sposobu korzystania z lokalu w dniu [...] r. oraz w dniu [...] r. W odpowiedzi Strona nadesłała kopię umowy najmu z [...] r. części lokalu, tj. pow. [...] m2 na rzecz firma C (dalej: "Kontrahent") oraz wyjaśniła, iż umowa ta obowiązywała również w dniu [...] r. Postanowieniem z [...] r. organ I instancji włączył ww. umowę najmu do materiału dowodowego niniejszej sprawy. Mając na uwadze powyższy materiał dowodowy organ I instancji ww. decyzją z [...] r. wymierzył Stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł, jako posiadaczowi samoistnemu lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier. W ocenie organu, w sprawie zastosowanie miał przepis art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., bowiem zostały spełnione wszystkie przesłanki do wymierzenia kary pieniężnej posiadaczowi samoistnemu lokalu (Stronie), w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier i który prowadził w nim działalność handlową. W dniu [...] r. posiadaczem samoistnym przedmiotowego lokalu była Strona (zgodnie z pismem UG). Fakt prowadzenia w nim przez Stronę działalności gospodarczej potwierdziła Centralna Ewidencja Informacji o Działalności Gospodarczej (CEiDG), w tym wpis dotyczący zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Ponadto, jak wskazał organ I instancji na odpowiedzialność Strony, jako osoby podlegającej karze, nie wpływa fakt, że zawarła z Kontrahentem umowę najmu, której przedmiotem było [...] m2 przedmiotowego lokalu. Zdaniem organu ww. lokal nie stanowił przedmiotu posiadania zależnego, a tylko taka okoliczność byłaby ujemną przesłanką nałożenia kary pieniężnej. Organ I instancji uznał, że Strona była posiadaczem samoistnym lokalu - co wyczerpało przesłanki przepisu art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. i na tej zasadzie podlegała karze pieniężnej w wysokości [...] zł. Ponadto odnosząc się do przedstawionej przez Stronę prywatnej opinii sporządzonej na jej żądanie i koszt, organ I instancji wskazał, iż nie stanowi ona dowodu z opinii biegłego w rozumieniu przepisów O.p. Decyzja organu I instancji została przez Stronę zaskarżona odwołaniem, w którym wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Strona zarzuciła naruszenie: 1) art. 2 ust. 3 u.g.h., poprzez jego niezastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowy automat do gier jest automatem zawierającym grę z elementami losowości, w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy nie był wystarczający dla ustalenia powyższej okoliczności; 2) art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Strona jest posiadaczem samoistnym powierzchni, na której znajdował się zatrzymany automat do gier, w sytuacji, gdy przedmiotowa powierzchnia została wydzierżawiona innemu podmiotowi; 3) art. 211 K.p.k. w zw. z art. 74 § 2 pkt 1 K.p.k. i w zw. z art. 308 §1 K.p.k., poprzez jego błędne zastosowanie, tj. przyjęcie, że dokonanie eksperymentu na automacie do gier było możliwe jako czynność niecierpiąca zwłoki; 4) art. 197 O.p., poprzez jego niezastosowanie i niepowołanie biegłego, w sytuacji, gdy w sprawie konieczne było posiadanie wiadomości specjalnych celem ustalenia czy automat do gier jest automatem zawierającym grę z elementami losowości; 5) art. 120 i 122 O.p., poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających wpływ na wynik postępowania; 6) art. 187 §1 i art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, przejawiającej się w stwierdzeniu, że dowód z eksperymentu jest lepszym dowodem niż inne. Postanowieniem z [...] r. organ II instancji włączył do postępowania materiał dowodowy w postaci: płyty DVD-R z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gry/gier na przedmiotowym automacie w dniu [...] r.; pisma z [...] r.; zarządzenia z [...] r.; postanowienia o zatwierdzeniu przeszukania i zatrzymania rzeczy z [...] r. Po rozpatrzeniu sprawy na skutek wniesionego odwołania, organ II instancji ww. decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ II instancji wyjaśnił, że z brzmienia przytoczonych i przeanalizowanych przepisów prawa (art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5, art. 3, art. 5 ust. 1 i ust. 2, art. 6, art. 9 ust. 1, 14 ust. 1, art. 15j ust. 2, art. 23a ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h.) wynika, iż dla ewentualnego uznania, że dana gra na automacie stanowi grę w rozumieniu u.g.h., konieczne jest dokonanie prawidłowego rozpoznania wszystkich elementów definicji odnoszących się do tego typu gier zawartych w ustawie, tj. muszą to być gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, albo odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez siec internet, wygranymi w tych grach są pieniądze lub rzeczy, gry zawierają element losowości. Organ II instancji podał, że funkcjonariusze celni przeprowadzili oględziny zewnętrzne i wewnętrzne przedmiotowego automatu, ponadto w celu ustalenia charakteru gier urządzanych na automacie przeprowadzili eksperymenty procesowe (doświadczenie) polegające na doświadczalnym odtworzeniu przebiegu gier. Szczegółowy przebieg doświadczenia został odzwierciedlony w protokole z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gry/gier na automatach z [...] r., w którym opisano przebieg odtworzenia gier w trybie rzeczywistym. Analizując spełnienie pierwszej przesłanki, w wyniku oględzin zewnętrznych organ stwierdził, że automat wyposażony jest w dwa monitory, wrzutnik monet i akceptor banknotów, a na panelu sterowania umieszczone są przyciski. W wyniku oględzin wnętrza automatów organ stwierdził, że w automacie znajduje się płyta logiczna ze wzmacniaczem, wentylatorem, moduł elektroniczny, zasilacz oraz gniazda włączników/wyłączników - wszystko połączone wiązkami przewodów. Zdaniem organu II instancji wynik oględzin automatu potwierdził, że są to urządzenia elektroniczne, co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Zdaniem organu II instancji drugą przesłanką wymagającą udowodnienia jest to, że gry na przedmiotowym urządzeniu są rozgrywane o wygrane rzeczowe lub pieniężne. Z treści protokołu wynika, że w ramach przeprowadzonego eksperymentu zostało wykazane, iż przedmiotowy automat wypłaca wygrane pieniężne. Na automacie można uzyskać również wygrane rzeczowe w postaci możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Tym samym gry na przedmiotowym automacie są rozgrywane o wygrane rzeczowe jak i pieniężne. Po trzecie, organ II instancji zbadał, czy gry urządzane na urządzeniach zawierają elementy losowe, ewentualnie posiadają charakter losowy. Stwierdził, że gdy zachodzi nieprzewidywalność rezultatu gry, gra taka zawiera element losowości. Natomiast występujące w grze elementy losowe, jeżeli przesądzają o wyniku danej gry stanowią o losowym charakterze całej gry. Nieprzewidywalność wyniku/rezultatu oznacza, że osiągnięcie danego wyniku nie jest uzależnione od gracza. Zdaniem organu II instancji przeprowadzony w sprawie eksperyment potwierdził, że prędkość poruszania się bębnów czyni niemożliwym dostrzeżenie symboli, a próba zatrzymania każdego z bębnów przez gracza oznacza w rzeczywistości niekontrolowane, przypadkowe dotykanie monitora na symbolu, a nie kontrolowaną czynność zależną od jego zręczności. Okoliczność taka oznacza, że gracz decydując się na zatrzymanie wirtualnych bębnów poprzez dotykanie symboli na monitorze, co zgodnie z "Regulaminem korzystania z urządzenia zręcznościowego" wyświetlanym przez automat stanowi układanie przez gracza odpowiednich konfiguracji określających stopień jego zręczności, jest nierealne i niewykonalne w rzeczywistości. Gracz nie jest w stanie przewidzieć rezultatu przeprowadzonej gry, jak również nie ma wpływu na odpowiednie ustawienie bębnów, aby ułożyły się w układ skutkujący wygraną. Organ uznał więc, że w grze nie występuje żaden element zręcznościowy gry (zręczność gracza ogranicza się jedynie do naciśnięcia przycisku STOP), a rezultat tej gry jest nieprzewidywalny dla grającego, bowiem zależy od zainstalowanego oprogramowania, tym samym gra ma charakter losowy. Organ stwierdził ponadto, że grami na automatach są gry organizowane w celach komercyjnych. Oznacza to, że dostęp do gier jest odpłatny, a działalność nastawiona jest na osiągnięcie zysku, a także że podejmowane są czynności w oparciu o reguły rynkowe, handlowe, w głównej mierze obliczone na zysk, dochodowe. Przeprowadzony eksperyment potwierdził, że w celu przeprowadzenia gry na przedmiotowym automacie niezbędne jest zasilenie automatu banknotami lub monetami. W trakcie rozgrywania kolejnych gier ilość posiadanych środków zmniejsza się o wysokość stawki (w przypadku braku wygranej) lub zwiększa o wysokość wygranej (w razie jej uzyskania). Ponadto ogólna dostępność akceptora banknotów i wrzutnika monet, potwierdziła, że gry na automacie prowadzone były w celach komercyjnych. Podsumowując organ II instancji stwierdził, że zatrzymany automat do gier oferował, gry w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z ust. 4 u.g.h., tj. gry na urządzeniu elektronicznym, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, mające charakter losowy oraz organizowane w celach komercyjnych. Organ podkreślił, iż dla orzeczenia charakteru ujawnionego automatu wystarczający był wynik przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celno-skarbowych eksperymentu, a co za tym idzie, nie było przesłanek do powołania biegłego. Organ wskazał, że zajęty w toku postępowania automat nie był zarejestrowany. Na tej podstawie uznał, iż spełniony został kolejny warunek, o którym mowa w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Dodatkowo wskazał, że tylko podmioty posiadające koncesję na prowadzenie kasyna gry i spółki wykonujące monopol państwa w zakresie gier na automatach w salonach gier, uprawnione są do eksploatowania automatów do gier po zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celno-skarbowego i one też zobowiązane są do złożenia wniosku o zarejestrowanie automatów. Organ poddał również analizie charakter posiadania przez Stronę ww. lokalu, w którym ujawniono niezarejestrowany automat. Podkreślił, że ponieważ u.g.h. nie zawiera definicji ani posiadacza samoistnego, ani zależnego, zastosowanie znajdują regulacje K.c., tj. art. 336 K.c. W tym zakresie odwołał się do materiału dowodowego, zgodnie z którym na dzień ujawnienia automatów Strona była posiadaczem samoistnym lokalu. Uwzględniając powyższe organ II instancji stwierdził, że Strona była faktycznym i jedynym współwłaścicielem użytkującym przedmiotowy lokal spośród współwłaścicieli (współwłasność z E. M. S. i to ona faktycznie użytkowała lokal na cele działalności handlowej. Pomimo zawarcia umowy o wynajęcie niewielkiego fragmentu powierzchni lokalu, służył on Stronie do prowadzenia działalności handlowej. Organ uznał też, że wynajęcie przez Stronę (posiadacza samoistnego) niewielkiej powierzchni ww. lokalu Kontrahentowi (posiadaczowi zależnemu) nie stanowi o zniesieniu odpowiedzialności Strony. Przedmiotem posiadania zależnego ma być bowiem "cały lokal", a nie wydzielona jego część. W przypadku, gdy wyłącznie część lokalu jest przedmiotem posiadania zależnego, lokal jako całość nadal jest przedmiotem posiadania samoistnego. Na tej podstawie Strona jako posiadacz samoistny ww. lokalu podlegała karze pieniężnej. Kolejny spełniony przez Stronę warunek nałożenia kary pieniężnej, to prowadzenie w lokalu, w którym został zatrzymany automat, działalności gastronomicznej, handlowej lub usługowej. Końcowo organ II instancji stwierdził, że w sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki do zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., tj. gry urządzane na zajętym automacie były grami na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h.; automat nie był zarejestrowany; Strona była posiadaczem samoistnym lokalu, w którym znajdował się automat do gier; w lokalu prowadzona była działalność handlowa. W skardze do Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 122 w zw. z art. 121 §1 zw. z art. 125 §1 w zw. z art. 197 O.p. polegające na nieuwzględnieniu podniesionych w odwołaniu zarzutów naruszenia: art. 211 K.p.k. w zw. z art. 74 § 2 K.p.k. i w zw. z art. 308 §1 K.p.k., a także art. 197, art. 120 i 122 O.p., co doprowadziło do błędnego przekonania, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwala jednoznacznie stwierdzić, że gry na zabezpieczonym automacie do gier mają charakter losowy; 2) art. 187 § 1 O.p. polegające na nieprawidłowej i fragmentarycznej analizie materiału dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające orzeczenie wobec Skarżącej kary na gruncie art. 89 ust. 4 pkt 4 u.g.h.; 3) art. 89 ust. 3 u.g.h. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że zajęty automat do gier jest automatem zawierającym grę z elementami losowości, w sytuacji, gdy zebrany materiał dowodowy był niewystarczający dla ustalenia powyższej okoliczności; 3) art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Skarżąca jest posiadaczem samoistnym powierzchni, na której znajdował się zatrzymany automat do gier, w sytuacji, w której powierzchnia ta została wydzierżawiona innemu podmiotowi. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Badając legalność zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego lub procesowego, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem skargi jedt decyzja utrzymująca w mocy decyzję nakładającą na Skarżącą karę pieniężną na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 4 pkt 3 u.g.h. W świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości i gier na automatach może być prowadzona po uzyskaniu koncesji na kasyno gry, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 1 i 1b oraz art. 6a ust. 2. Stosownie do art. 14 ust. 1 u.g.h., urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, w tym turniejów gry w pokera, gier w kości oraz gier na automatach jest dozwolone wyłącznie w kasynach gier na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy, z wyjątkiem ust. 4 i 5. Zgodnie z art. 2 ust. 3-5 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (ust. 3). Wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze (ust. 4). Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, oraz gry odpowiadające zasadom gier na automatach urządzane przez sieć Internet organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (ust. 5). W myśl art. 3 u.g.h. urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie jest dozwolone na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia. W myśl art. 5 u.g.h. prowadzenie działalności w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych, gry telebingo oraz gier na automatach poza kasynem gry jest objęte monopolem państwa (ust. 1). Monopol państwa w zakresie gier na automatach poza kasynem gry jest wykonywany w salonach gier na automatach (ust. 1c). Wykonywanie monopolu państwa należy do Prezesa Rady Ministrów, który tworzy w tym celu jednoosobowe spółki Skarbu Państwa. (...) (ust. 2). Stosownie do art. 9 ust. 1 u.g.h., warunkiem urządzania gier objętych monopolem państwa jest zatwierdzenie ich regulaminu, w tym jego każdorazowej zmiany, przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. W myśl art. 32 ust. 1 u.g.h., koncesji na prowadzenie kasyna gry udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych. Sąd wskazuje, że konsekwencje prawne naruszenia powyższych ustawowych warunków uregulowano w Rozdziale 10. omawianej ustawy, zatytułowanym: "Kary pieniężne". Stosownie więc do art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h., karze pieniężnej podlega posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego. Według przepisu art. 89 ust. 4 pkt 3 u.g.h. wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w ust. 1 pkt 3 i 4 wynosi 100.000 zł od każdego automatu. W myśl art. 91 u.g.h., do kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy O.p. Odnosząc powyższe regulacje prawne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd wskazuje, że bezspornie Skarżącej, jako posiadaczowi samoistnemu lokalu, w którym znajdował się niezarejestrowany automat do gier, i w którym prowadzona była działalność handlowa, wymierzono karę pieniężną w wysokości [...] zł. Taki stan stwierdzono w czasie ww. kontroli w zakresie przestrzegania przepisów u.g.h., gdy funkcjonariusze organu I instancji ujawnili w przedmiotowym lokalu jeden gotowy do eksploatacji automat, co zostało udokumentowane stosownymi protokołami. W toku kontroli dokonano oględzin miejsca kontroli, oględzin rzeczy (ww. automatu) i przeprowadzono eksperyment procesowy. Na okoliczność dokonanych czynności sporządzony został protokół oględzin rzeczy zewnętrznych z [...] r., protokół oględzin rzeczy wewnętrznych z [...] r., protokół zatrzymania rzeczy z [...] r., a także protokół z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gry z [...] r. wraz z płytą DVD-R na której zarejestrowano eksperyment procesowy - które stosownym postanowieniem zostały włączone do akt rozpoznawanej sprawy. Ponadto organy dokonały szczegółowych i szeroko opisanych w wydanych decyzjach ustaleń w zakresie faktu i charakteru posiadania ww. lokalu, w tym w szczególności informacje pozyskane od UG, a także dokumenty dotyczące posiadania ww. lokalu, tj. kopię umowy najmu z [...] r. zawartej pomiędzy Skarżącą, jako wynajmującą, a Kontrahentem, jako najemcą, zgodnie z którą Kontrahent najął od Skarżącej [...] m2 powierzchni ww. lokalu. W ocenie Sądu z powyższych dowodów, szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji, w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że [...] r. w lokalu (sklepie spożywczo-przemysłowym prowadzonym przez Skarżącą) funkcjonariusze organu I instancji ujawnili automat do gier, włączony i gotowy do gry. W trakcie oględzin wnętrza automatu stwierdzono pieniądze w kwocie [...]zł. Niesporne jest przy tym, że lokal Skarżącej nie był kasynem gry z wymaganą prawem koncesją na jego prowadzenie oraz nie był salonem gier na automatach, które jest jedynym dozwolonym prawem miejscem, w którym poza kasynem gry może być prowadzona działalność w zakresie gier na automatach i którego prowadzenie jest objęte monopolem państwa. Dla ustalenia charakteru technicznego zatrzymanych urządzeń, funkcjonariusze przeprowadzili czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier. Na podstawie tego eksperymentu zasadnie organy uznały, że przedmiotowe urządzenie jest automatem do gier losowych wg definicji zawartej w ww. przepisach u.g.h. Z akt administracyjnych sprawy wynikało zatem, że w toku kontroli oraz przeprowadzonego eksperymentu bezspornie ustalono cechy automatu, tj. że urządzenie to jest urządzeniem elektronicznym, że można na nim prowadzić gry o wygrane pieniężne i rzeczowe (możliwość kontynuowania gier za uzyskane w grze wygrane punkty), że gry urządzane na automacie zawierają element losowości. Nie budzi też wątpliwości komercyjny charakter tych gier, o czym świadczy też fakt ujawnienia w automacie pieniędzy. Ponadto, przedmiotowy automat do gier był eksploatowany w lokalu handlowym, bez wymaganego zezwolenia/koncesji oraz nie był zarejestrowany przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, zgodnie z art. 23a ust. 1 u.g.h. W związku z tym, Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów, że organizowanie gier na ww. automacie było niezgodne z warunkami ustalonymi w u.g.h. Przechodząc do oceny prawidłowości nałożenia na Skarżącą kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 w zw. ust. 4 pkt 3 u.g.h., Sąd i w tym zakresie uznał rozstrzygnięcie organów za prawidłowe. Przypomnieć zatem należy, że karze takiej podlega posiadacz samoistny lokalu, w którym znajdują się niezarejestrowane automaty do gier i w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa, o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego – w tym bowiem przypadku karze podlega posiadacz zależny lokalu, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 3 u.g.h. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji dokonano prawidłowej oceny prawnej okoliczności związanych z przedmiotowym lokalem, przy ustaleniu, że w lokalu tym Skarżąca prowadzi działalność handlową, że lokal ten stanowi jej własność. Wprawdzie na podstawie umowy z [...] r. Skarżąca wynajęła Kontrahentowi [...] m2 powierzchni tego lokalu, to jednak zasadnie organ II instancji uznał, że przez ten fakt Skarżąca nie utraciła przymiotu posiadacza samoistnego omawianego lokalu, w którym umieszczono automat do gier. Organ przedstawił szczegółowe uzasadnienie takiego stanowiska, które Sąd w pełni zaakceptował. Sąd zwraca uwagę na dokonaną z dniem [...] r. zmianę przepisów u.g.h., m.in. rozszerzając katalog podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów tej ustawy. Podmiotami tymi stali się (m.in.): osoba posiadająca tytuł prawny do lokalu, czy też podmiot faktycznie władający lokalem. Potrzebę dokonania takich zmian przedstawiono w uzasadnieniu rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustawy, zawartym w druku nr 795 z 1 sierpnia 2016 r. Wskazano w nim właśnie, że: "Projekt przewiduje rozszerzenie katalogu podmiotów podlegających karze pieniężnej za naruszenie przepisów regulujących rynek gier hazardowych. Katalog ten został rozszerzony o podmioty urządzające gry hazardowe z naruszeniem udzielonej koncesji lub zezwolenia, właściciela lokalu, podmiot posiadający tytuł prawny do lokalu lub podmiot faktycznie władający lokalem, w którym organizowane są nielegalne gry hazardowe, (...) podmioty kierujące działalnością gastronomiczną, handlową lub usługową w lokalu, w którym znajdują się automaty do gier (...)". W uzasadnieniu zmian wyjaśniono też, że rozszerzenie katalogu podmiotów którym będzie można nałożyć administracyjną karę pieniężna jest podyktowane tym, iż: "Liczne przypadki czerpania przez posiadacza lokalu korzyści finansowych z urządzanych w nim gier na automatach skłoniły projektodawcę do wprowadzenia powyższej zmiany. Z jednej strony przepis przewiduje karanie osób bezpośrednio zaangażowanych w nielegalne organizowanie gier na automatach, a z drugiej strony nie przewiduje automatycznej odpowiedzialności osób posiadających tytuł prawmy do lokalu. (...) np. właściciel lokalu oddanego w posiadanie zależne będzie podlegał karze w przypadku zaangażowania w urządzanie nielegalnych gier na automatach". Zamiarem ustawodawcy było wprowadzenie możliwości automatycznego nałożenia administracyjnej kary pieniężnej m.in. na podmiot faktycznie władający lokalem, w którym zastano automaty do gier pod warunkiem, że władający lokalem prowadzi w nim działalność gastronomiczną, handlową lub usługową - w tym przypadku nie ciąży już na organach obowiązek dowodzenia "urządzania" gier na automatach. Odnosząc się do zawartego w przepisie art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. - który nakłada na organ obowiązek wymierzenia posiadaczowi samoistnemu lokalu kary pieniężnej - zastrzeżenia "o ile lokal nie jest przedmiotem posiadania zależnego", uznać należy, że przedmiotem takiego posiadania zależnego ma być "cały lokal" a nie wydzielona jego część, a tym bardziej fragment jego powierzchni – jak w rozpoznawanej sprawie. Wprawdzie przepisy u.g.h. nie definiują pojęcia "lokalu", jednak niewątpliwie poprzez odwołanie się tu do uregulowań prawa cywilnego, lokal jest "rzeczą", a zatem budynkiem lub wyodrębnioną fizycznie (przegrodami budowlanymi) jego częścią. Używając tego pojęcia (lokal) w przepisach u.g.h. ustawodawca dookreślił, że przepisy te dotyczą "lokalu, w którym prowadzona jest działalność gastronomiczna, handlowa lub usługowa". Nie powinno więc też budzić wątpliwości, że taki lokal stanowi budynek lub jego wyodrębnioną w ww. sposób część. Lokal taki nie traci więc tego charakteru – wyodrębnionego fizycznie miejsca, w którym prowadzona jest ww. działalność gospodarcza, w sytuacji, gdy korzystając z zasady swobody umów posiadacz lokalu udostępni (podnajmie, użyczy) fragment jego powierzchni innej osobie do używania. Posiadacz lokalu (samoistny albo zależny) w takiej sytuacji nie utraci więc "posiadania lokalu", w którym prowadzona jest ww. działalność gospodarcza. Zgodnie bowiem z art. 336 K.c., posiadanie jest "władaniem rzeczą", a takie władanie przejawia się w podejmowaniu czynności wskazujących na to, że posiadacz traktuje rzecz (lokal) jako pozostającą w jego sferze swobodnej dyspozycji (por. nieprawomocny wyrok WSA w Szczecinie z 4 marca 2020 r., sygn. akt I SA/Sz 5/20). Tym samym, skoro niesporne jest w sprawie, że Skarżąca była posiadaczem samoistnym przedmiotowego lokalu handlowego, to nie utraciła tego przymiotu przez wynajęcie innej osobie [...] m2 powierzchni lokalu, bowiem nie wynajęła lokalu handlowego ani jego wyodrębnionej fizycznie części, stanowiącej nadal lokal handlowy. Skarżąca nadal więc pozostała samoistnym posiadaczem lokalu, w którym prowadzona była działalność handlowa, nie została zatem spełniona ww. ustawowa przesłanka wydania tego lokalu w posiadanie zależne, zwalniająca posiadacza samoistnego od sankcji, przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 4 u.g.h. Z kolei fakt, że zajęte urządzenie do gier stało w ogólnodostępnym dla klientów pomieszczeniu i nie było w żaden sposób wydzielone, oddzielone trwałymi ścianami od części handlowej, z której korzystali klienci lokalu, nie pozwala na stwierdzenie, że najemca tej powierzchni lokalu samodzielnie władał lokalem. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uznał, że to Skarżąca jako posiadacz samoistny lokalu, podlega omawianej karze pieniężnej. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów procesowych należy wskazać, że Skarżąca, uzasadniając takie naruszenie podważała dokonane przez organ I instancji ustalenia, iż przedmiotowy automat oferował gry losowe, w rozumieniu u.g.h. Podniosła, iż ustalenia te oparte zostały na poprowadzonym przez funkcjonariuszy organu I instancji eksperymencie procesowym, podczas gdy w sprawie istniała potrzeba zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne. Zdaniem Sądu, zatrzymane w dniu kontroli urządzenie do gier oferowało gry w rozumieniu u.g.h. Przeprowadzony natomiast w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy eksperyment procesowy był możliwym do zastosowania, jak każdy inny dozwolony przez prawo instrument procesowy. Z opisu przeprowadzonego eksperymentu wynikało, że gra na przedmiotowym automacie nie dawała uczestnikowi żadnego wpływu na ustawienie wirtualnych bębnów. Rezultat gry był nieprzewidywalny i niezależny od woli gracza, a tym samym gry miały charakter losowy. Oceniając przeprowadzone w sprawie postępowanie Sąd miał na uwadze, że na organy nałożony został obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 122 i 187 § 1 O.p.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale również ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ powinien dokonać na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 191 O.p.). Natomiast dowodem jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 O.p.). Przeprowadzane dowody powinny być przydatne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego i zbliżać sprawę do jej wyjaśnienia. Wyniki rozpatrzenia dowodów, dające obraz stanu faktycznego, powinny być przekonująco umotywowane i znajdować odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, obrazując proces myślowy, który doprowadził do podjęcia określonych ustaleń i w konsekwencji wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy nie uchybiły powyższym zasadom postępowania i dołożyły wszelkich starań, by dokładnie ustalić stan faktyczny sprawy. Zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, podjęto wszelkie działania zmierzające do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Dokonując oceny wiarygodności zgromadzonych dowodów organy nie były skrępowane żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonały jej w sposób swobodny, na podstawie własnego przekonania opartego na wiedzy, doświadczeniu życiowym, prawach logiki, wzajemnych relacjach między poszczególnymi dowodami, z uwzględnieniem całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Dowody zebrane w sprawie są też wystarczające do prawidłowej i obiektywnej oceny stanu faktycznego w sprawie. Sąd podkreśla, że istotna w sprawie była kwestia ustalenia i oceny zaistnienia przesłanek, pozwalających na przyjęcie, że zatrzymany automat do gier był urządzeniem, który oferował gry w rozumieniu przepisów u.g.h. Skarżąca, w tym zakresie sformułowała zarzuty dotyczące postępowania dowodowego. Podniosła, że ustalenia te oparte zostały na poprowadzonym przez funkcjonariuszy organu I instancji eksperymencie procesowym, podczas gdy w sprawie istniała potrzeba zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne. Zdaniem organu II instancji, zatrzymane w dniu kontroli urządzenie do gier oferowało gry w rozumieniu u.g.h. Przeprowadzony natomiast w trakcie kontroli przez funkcjonariuszy eksperyment procesowy był możliwym do zastosowania, jak każdy inny dozwolony przez prawo instrument procesowy. W ocenie Sądu, zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut co do niekompletnego materiału dowodowego nie mógł zostać uwzględniony. Sąd podkreśla, że istotna w sprawie była kwestia ustalenia i oceny zaistnienia przesłanek, pozwalających na przyjęcie, że zatrzymany automat do gier był urządzeniem, który oferował gry w rozumieniu przepisów u.g.h. Również w tym zakresie Skarżąca zarzuciła, że ustalenia organu oparte zostały wyłącznie na poprowadzonym przez funkcjonariuszy organu I instancji eksperymencie procesowym, podczas gdy w sprawie istniała potrzeba zasięgnięcia opinii osoby posiadającej wiadomości specjalne. Zdaniem organu II instancji, zatrzymane w dniu kontroli urządzenie do gier oferowało gry w rozumieniu u.g.h., a przeprowadzony w trakcie kontroli eksperyment procesowy był możliwym do zastosowania, jak każdy inny dozwolony przez prawo instrument procesowy. Sąd uznał, że wnioski Skarżącej dotyczące konieczności przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, nie były zasadne. Obowiązek gromadzenia materiału dowodowego obciąża organy jedynie do momentu uzyskania pewności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na poczynienie miarodajnych ustaleń faktycznych, stąd też zarzut niekompletności materiału dowodowego (przez zaniechanie dopuszczenia i przeprowadzenia wskazanych w skardze dowodów z opinii biegłego i ww. specjalisty), nie mógł zostać uwzględniony. Sąd podkreśla, iż dokonana przez organy ocena dowodów obejmujących omawiany eksperyment procesowy w pełni odpowiada wymogom zawartym w przepisie art. 191 O.p., a badaniem objęto przedmiotowy automat. Powołany przepis wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, polegającą na pozostawieniu organom prowadzącym postępowanie swobody w ocenie materiału dowodowego i samodzielności w ocenie wagi oraz mocy poszczególnych dowodów. Analizując materiał dowodowy, organ może wyciągać swobodne wnioski i swobodnie decydować o tym, jakie przepisy materialnego prawa podatkowego zastosuje, uwzględniając przyjęte przez siebie ustalenia faktyczne. Organy rzetelnie zebrały wystarczający (pełny) materiał dowodowy, dokonały jego wnikliwej oceny (rozpatrzenia) akcentując jego wzajemną koherentność i wykazały przesłanki zastosowania przepisów u.g.h., zawierając stosowne rozważania wyjaśniające wszelkie istotne kwestie w uzasadnieniach decyzji. W szczególności organy wskazały w uzasadnieniu decyzji przesłanki ustalenia losowego charakteru gier prowadzonych na spornym urządzeniu, okoliczności urządzania gier na niezarejestrowanym automacie, a także to, że Skarżąca była posiadaczem samoistnym lokalu, w którym ten automat został umieszczony. Należy podkreślić, że przeprowadzony przez organy wywód dotyczący oceny zebranych dowodów był w pełni logiczny i nie nosił cech dowolności. Sąd podzielił, w tym zakresie argumentację organów, która w świetle wszechstronnej oceny materiału dowodowego była w pełni uzasadniona i nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów. W opinii Sądu, argumentacja Skarżącej ograniczona została w głównej mierze do polemizowania z ustaleniami organów, poprzez proste zaprzeczenie poczynionym ustaleniom. Tymczasem skuteczność wykazania, że organy naruszyły zasadę z art. 191 O.p. wymaga wykazania, że uchybiły one zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie Skarżącej o innej niż przyjęły organy wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena organów. Podkreślić przy tym należy, że Skarżąca miała zapewniony aktywny udział w postępowaniu przed organami obu instancji. Nie ma też żadnych podstaw, aby kwestionować wartość przeprowadzonego przez funkcjonariuszy organu I instancji eksperymentu. Niewątpliwie funkcjonariusze organu I instancji przeprowadzili czynności obejmujące oględziny miejsca, przeszukanie oraz oględziny rzeczy, co udokumentowane zostało protokołami - powołującymi w swej treści odpowiednie przepisy K.p.k., K.k. i K.k.s. - a w przypadku eksperymentu procesowego, także nagraniem video. Czynności te przeprowadzone zostały w trybie postępowania karnego skarbowego, bowiem przedmiotowe postępowanie toczyło się na podstawie art. 107 § 1 K.k.s., tj. w trybie postępowania karnego skarbowego. W myśl art. 113 § 1 K.k.s., w postępowaniu w sprawach o przestępstwa skarbowe i wykroczenia skarbowe stosuje się odpowiednio przepisy K.p.k., jeżeli przepisy K.k.s. nie stanowią inaczej. Ponadto z art. 133 § 1 pkt 1 K.k.s. wynika kompetencja organu I instancji, w konsekwencji jego funkcjonariuszy, do prowadzenia postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 107 K.k.s. Podstawę prawną przeprowadzenia eksperymentu procesowego przez funkcjonariuszy organu I instancji stanowił więc przepis art. 211 K.p.k., zgodnie z którym, w celu sprawdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy można przeprowadzić, w drodze eksperymentu procesowego, doświadczenie lub odtworzenie przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów. Natomiast w związku z wszczęciem postępowania na podstawie art. 165 § 1 i 2 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 i art. 91 u.g.h., prawidłowo na podstawie postanowienia organ I instancji włączył do wszczętego postępowania w sprawie o wymierzenie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry m.in. ww. protokół eksperymentu procesowego. Sąd stanął zatem na stanowisku, że właściwy organ celno-skarbowy, prowadząc postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów u.g.h. był też uprawniony do czynienia ustaleń, co do charakteru danej gry. Organowi celno-skarbowemu powierzono kompleks zadań wynikających z przepisów u.g.h. W zadaniach tych mieści się też wykonywanie kontroli w zakresie przestrzegania przepisów regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych, do których na podstawie art. 8 u.g.h., stosuje się odpowiednio przepisy O.p., chyba że przepisy u.g.h. stanowią inaczej. Zgodnie z treścią protokołu opisującego przebieg eksperymentu, został on przeprowadzony na podstawie art. 211 K.p.k. w zw. z art. 113 § 1 K.k.s. Wartości dowodowej przeprowadzonego eksperymentu nie sposób co do zasady podważyć, choć tak jak wszystkie inne dowody, podlega on swobodnej ocenie, z uwzględnieniem zasad logiki i doświadczenia życiowego (art. 191 O.p.) oraz zgodnie z zasadą zebrania pełnego materiału dowodowego i poddania go wszechstronnej ocenie (art. 122 i art. 187 § 1 O.p.). Eksperyment procesowy jest czynnością dowodową organów procesowych, przez co nie jest możliwe, aby czynność tę za organ procesowy przeprowadził biegły (por. wyrok SN z 3 października 2006 r., sygn. akt IV KK 209/06, OSNKW 2006/12, poz. 114). Biegły czy specjalista może jedynie w niej uczestniczyć, a nie ją prowadzić. Pozwala to ponadto odróżnić eksperyment procesowy od eksperymentu rzeczoznawczego. W zakresie różnic pomiędzy wskazanymi typami eksperymentów wypowiedział się Sąd Najwyższy (por. wyrok SN z 20 czerwca 1988 r., sygn. akt I KR 174/88, OSNKW 1988/11-12, poz. 84), wskazując na dwa podstawowe elementy różnicujące, którymi są: podmiot przeprowadzający (organ procesowy i odpowiednio biegły) oraz charakter (czynność procesowa i element składowy opiniowania). Eksperyment procesowy zgodnie z literalnym brzmieniem przepisu może przyjąć postać doświadczenia lub odtworzenia. W pierwszym ze wskazanych przypadków chodzi o sprawdzenie możliwości wystąpienia określonych stanów, drugi zaś polega na sprawdzeniu, czy zdarzenie lub jego fragment mogły mieć określony przebieg. Dokumentem rejestrującym przebieg czynności eksperymentu jest protokół (art. 143 § 1 pkt 5 K.p.k.). Możliwe jest również dokonanie uzupełniającego utrwalenia tej czynności przy użyciu środków technicznych służących do rejestracji dźwięku i obrazu (por. Kodeks postępowania karnego. Komentarz aktualizowany pod red. D. Świeckiego, LEX/el.2018, do art. 211). Samo stwierdzenie przez funkcjonariuszy celnych organizowania gier na automacie znajdującym się w lokalu, niespełniającym ustawowych warunków urządzania gier hazardowych, w sytuacji gdy organizujący taką grę nie legitymuje się stosownym zezwoleniem i dotyczących posiadacza samoistnego lokalu, w którym znalazł się niezarejestrowany automat do gier i w którym prowadzona jest działalność handlowa, daje wystarczającą podstawę do przeprowadzenia eksperymentu, czyli do zbadania rodzaju urządzenia, jego funkcjonowania, a także ewentualnego wykorzystania do organizowania gier, o których mowa w art. 2 ust. 3 lub art. 2 ust. 5 u.g.h. (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 23 października 2013 r., sygn. akt III SA/Wr 545/13). Tego rodzaju sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Wynik przeprowadzonego eksperymentu, tak jak to podkreślał organ, najlepiej odzwierciedla stan automatu i charakter przeprowadzanych na nim gier i jego możliwości, które w tym przypadku są uzależnione od konkretnego oprogramowania. Opis przebiegu konkretnych gier obrazuje, jak faktycznie urządzenie było wykorzystane. Odnosząc się do opinii technicznej wydanej przez ww. Instytut, Sąd stanął na stanowisku, że nie dotyczyła ona badania przedmiotowego automatu o zindywidualizowanych parametrach (w tym numerze) i cechach, czyli nie automatu, który został zatrzymany w toku kontroli. Stąd zasadnie organy również uznały, że przedłożona opinia nie wpływa na ustalenia dokonane podczas eksperymentu. Reasumując zdaniem Sądu, nie doszło do naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy materialnej i kompletności materiału dowodowego. Postępowanie organów w zakresie gromadzenia materiału dowodowego nie musiało pozostawać więc w zgodzie z oczekiwaniami Skarżącej, odnośnie do rodzaju środków dowodowych. Sąd uznał również, że przeprowadzone postępowanie w pełni odpowiada wymogom wynikającym z przepisów O.p. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019, poz. 2325., ze zm.) oddalił skargę. Przytoczone orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowe: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.