I SA/Wr 193/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Haberka Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Cichoń (sprawozdawca) Sędzia WSA Marta Semiczek , Protokolant: Starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi D.W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 28 stycznia 2022 r., nr 0201-IOV-12.4103.66.2021 w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: od lutego do czerwca 2016 r., od sierpnia do grudnia 2016 r., od stycznia do grudnia 2017 r., od stycznia do lutego 2018 r. oraz umorzenia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r. oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi D. W. (dalej: strona, skarżąca, podatnik) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu (dalej jako: organ odwoławczy, DIAS) z 28 stycznia 2022 r., znak sprawy: 0201-l0V-12.4103.66.2021, utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. (dalej jako: organ, NUS) z 31 sierpnia 2021 r., znak sprawy 0205-SPV.4103.1.7.2018, 0205-SPV.4103.5.2020 w przedmiocie określenia D. W. (dalej jako: strona, skarżąca, podatnik) zobowiązania w podatku od towarów i usług za luty - czerwiec 2016 r., sierpień - grudzień 2016 r., styczeń - grudzień 2017 r., styczeń - luty 2018 r. oraz umorzenia postępowania w zakresie podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca prowadziła działalność gospodarczą pn. Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe M. w zakresie m.in. transportu drogowego towarów. Była zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Skarżąca miała także zarejestrowaną działalność gospodarczą w Republice Czeskiej pod adresem: N., [...] i dysponowała czeskim numerem identyfikacji podatkowej [...]. W toku przeprowadzonej kontroli podatkowej ustalono, że w okresie luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec, październik 2016 r. oraz styczeń 2017 r. Skarżąca wystawiała faktury z czeskiej firmy D. dla swojej polskiej firmy M. W zakresie tym, organ uznał, że faktury te nie mogą być przedmiotem prawnie skutecznej umowy. Organy przyjął, że Skarżąca w celu obejścia przepisów prawa wystawiała faktury za świadczenie usług transportowych "dla samej siebie" tj. z polskiej firmy na czeską firmę, a następnie, jako czeski podmiot wystawiała faktury dla rzeczywistego nabywcy tych usług z siedzibą w Polsce. Ponadto ustalono, że Skarżąca zaniżyła podatek należny VAT z tytułu faktur dokumentujących sprzedaż usług transportowych dla czeskiej firmy D. jako niepodlegających opodatkowaniu podatkiem VAT podczas gdy usługi te zostały wykonane dla polskiego podmiotu E. T. B. i winny być opodatkowane stawką 23% . Na podstawie uzyskanych od czeskiej administracji podatkowej dokumentów dotyczących działalności prowadzonej przez Skarżącą w Republice Czeskiej organ ustalił, że w Republice Czeskiej strona nie posiadała odpowiedniej infrastruktury technicznej umożliwiającej wykonywanie usług transportowych na rzecz E. T. B. W miejscu zarejestrowania działalności gospodarczej w Republice Czeskiej znajdowało się biuro rachunkowe. W dowodach zakupu związanych z działalnością skarżącej zarejestrowaną w Republice Czeskiej nie stwierdzono żadnych nabyć na terenie Republiki Czeskiej, takich jak chociażby zakupy paliwa czy usługi pobytowe. Zatrudnieni na czeskich umowach pracownicy w rzeczywistości świadczyli pracę w ramach działalności gospodarczej skarżącej zarejestrowanej w Polsce, w której był wykorzystywany również zarejestrowany w Czechach samochód. Na pozorny charakter firmy zarejestrowanej w Czechach wskazywał, w ocenie organu, także fakt, iż centrum interesów życiowych i gospodarczych Skarżącej mieściło się w G., gdzie strona prowadziła rzeczywistą działalność gospodarczą. Tu bowiem posiadała siedzibę, wynajętą bazę transportową i pomieszczenia warsztatowe, w których naprawiano i konserwowano samochody, tu też zatrudniała pracowników. W ocenie organu faktury dokumentujące świadczenie usług transportowych dla T. B. powinny zostać zatem wystawione z pominięciem czeskiego ogniwa działalności skarżącej, tj. bezpośrednio przez skarżącą w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, bowiem w rzeczywistości to w ramach tej działalności były realizowane usługi. W ocenie organu fakturowanie tych usług przez skarżącą w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej w Republice Czeskiej dla przedsiębiorcy mającego siedzibę kilkanaście kilometrów od siedziby firmy skarżącej w G. nie było racjonalne i miało na celu ominięcie opodatkowania usług transportowych polskim podatkiem VAT. Organ uznał, że stwarzanie pozorów świadczenia usług transportowych dla firmy T. B. przez skarżącą z wykorzystaniem zarejestrowanej w Republice Czeskiej działalności gospodarczej było próbą obejścia wewnątrzwspólnotowych przepisów o miejscu świadczenia usług dla celów podatku VAT, zaimplementowanych do polskiej ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054, ze zm.; dalej: uVAT). Nabywcą usług transportowych świadczonych przez skarżącą był T. B., który prowadził działalność gospodarczą w Ł. - wsi położonej w pobliżu G. Organ mając na uwadze, że w sprawie miało miejsce nadużycie prawa mające na celu uzyskanie korzyści podatkowej wbrew celom Dyrektywy Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r., przeprowadzone transakcje przedefiniował w taki sposób, aby odtworzyć sytuację, która istniałaby, gdyby nie dokonano transakcji stanowiących nadużycie. W przypadku przedmiotowych usług pominięto skutki wystawienia faktur z danymi skarżącej w ramach jej zarejestrowanej w Republice Czeskiej działalności gospodarczej, w których skarżąca wykazała stawkę VAT 0 %. Przy prawidłowym w ocenie NUS ustaleniu miejsca świadczenia usług zgodnie z art. 28b uVAT, wszystkie usługi świadczone dla T. B. powinny zostać opodatkowane według podstawowej stawki podatkowej 23%. Strona zakwestionowała te ustalenia. DIAS rozpatrując odwołanie wyjaśnił, że o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić jedynie wówczas, gdy występuje odpowiednia struktura w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, niezbędna do prowadzenia działalności gospodarczej oraz istnieje pewna minimalna skala działalności gospodarczej, która pozwala na uznanie, że aktywność podatnika w tym miejscu nie jest prowadzona w sposób okresowy. Ponadto, działalność z tego miejsca powinna być realizowana w sposób samodzielny w stosunku do działalności siedziby przedsiębiorstwa. Dla uznania, że określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest istnienie w tym miejscu infrastruktury technicznej oraz personelu, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Taka osobowo-rzeczowa struktura w stałym miejscu prowadzenia działalności powinna występować w sposób stały, tzn. powtarzalny i nieprzemijający. Zdaniem organu drugiej instancji miejsce w którym zarejestrowała skarżąca swoją działalność gospodarczą w Republice Czeskiej nie charakteryzowało się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego. Ponadto jak ustalił organ odwoławczy pod wskazanym w Czechach adresem Skarżąca nie podejmowała decyzji związanych z zarządzeniem swoim przedsiębiorstwem, w związku z czym nie można było uznać tego miejsca za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą. Organ stwierdził, że zgromadzony materiał dowodowy potwierdza, że usługi transportowe realizowane na rzecz E. T. B. nie zostały wykonane w ramach czeskiej działalności gospodarczej skarżącej, a były wykonane przez PHU M. Organ przyjął wobec powyższego, że świadczone przez skarżącą usługi transportowe podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, gdzie skarżąca w sposób stały prowadziła działalność gospodarczą. Natomiast w związku z tym, że odbiorca świadczonych przez skarżącą usług T. B. posiadał swoją siedzibę działalności na terenie kraju, należało zastosować art. 28b ust. 1 uVAT, który stanowi, że co do zasady miejscem świadczenia usług w przypadku ich wykonywania na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej a zatem usługi te powinny zostać opodatkowane według podstawowej stawki 23%. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. przepisu prawa procesowego w postaci art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2020 r., poz. 1325, ze zm.; dalej: o.p.) poprzez oszacowanie wartości podstawy opodatkowania, pomimo nie ziszczenia się jego przesłanek, 2. przepisu prawa procesowego w postaci art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 182 i 187-188 o.p. poprzez pominięcie w decyzji w rozważaniach dotyczących ustalenia podstawy opodatkowania dokumentów przedkładanych przez podatnika, a mających wpływ na ustalenia przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i Czechach, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, 3. przepisu prawa materialnego w postaci art. 1,3 ust. 1 lit, F i I, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. 7, art. 8 ust. 1 oraz art. 9 i art. 21-22 Umowy bilateralnej RP z Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów, art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 551 k.c. i art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 i art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przyjęcie fikcyjności przedsiębiorstw podatnika zarejestrowanych w Polsce i Czechach, 4. art. 43 ust. 1 pkt 17 ustawy, poprzez uznanie, iż świadczenie przez skarżącego usług pomocniczych transportu przesyłek pocztowych dla D.(1) nie jest zwolnione z podatku VAT, podczas gdy skarżący wskazywał na odbiorcę jego usług, a organ I i II instancji tego nie uwzględnił. Skarżąca wskazała, iż organ podatkowy stanął na stanowisku, że prowadzona przez podatnika działalność gospodarcza w Polsce i Republice Czeskiej stanowią w zasadzie o zlaniu się ról wierzyciela i dłużnika zobowiązania, fikcyjności obrotu gospodarczego oraz obowiązku zastosowania umowy dwustronnej o zakazie podwójnego opodatkowania. Skarżąca podnosi także, iż w sprawie nie może mieć zastosowania art. 23 o.p. polegający na oszacowaniu wartości podstawy opodatkowania. Dla użycia tego przepisu wymagane jest ziszczenie się jego ustawowych przesłanek - żadna z nich jednakże nie zaistniała. Ponadto w toku prowadzonego postępowania organ I instancji uchybił przepisom prawa procesowego w postaci art. 180 § 1 o.p. w zw. z art.182 i 187-188 o.p. poprzez "pominięcie w decyzji, mających znaczenie dla ustalenia podstawy opodatkowania dokumentów przedkładanych przez podatnika, a dotyczących przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i Czechach". Skarżąca podniosła, że u podstaw decyzji leżało naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci wskazanych przepisów umowy bilateralnej RP z Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów. Przedsiębiorstwo skarżącej zostało zarejestrowane w Republice Czeskiej, gdzie posiadało siedzibę i było wyodrębnione poprzez własny majątek. Jedyną okolicznością łączącą podatnika polskiego z czeskim to jego osoba. Sprzeczny z prawem unijnym oraz ustawą o swobodzie działalności gospodarczej jest pogląd, że skoro podatnik jest Polakiem to wszelkie inne formy działalności gospodarczej poza granicami kraju są fikcyjne. Nawet wskazana przez organ I instancji umowa międzynarodowa wskazuje, że mają do niej zastosowanie stany faktyczne, kiedy przedsiębiorca tworzy przedsiębiorstwo na terenie obydwu umawiających się stron. Są one wówczas traktowane jako dwa odrębne podmioty praw i obowiązków, mają zdolność prawną, procesową i sądową. Skarżąca dokonała analizy pojęć przedsiębiorstwo macierzyste i zakład. Jak argumentuje w skardze skarżąca dla celów podatkowych zakład traktowany jest jako odrębne przedsiębiorstwo. Zakład posiada kapitał zakładowy, odrębne aktywa i osobno od przedsiębiorstwa macierzystego ponosi koszty i ryzyko. W tym stanie rzeczy, zważywszy na wyodrębniony majątek, zarządzanie, siedzibę, ponoszenie kosztów, zawieranie umów w imieniu czeskiego przedsiębiorstwa, różny zakres kontrahentów uznać należy, że przychody osiągane w Czechach winny zostać tam opodatkowane, nie zaś w Polsce. W konkluzji skargi skarżąca wskazała, że organ dokonał dowolnej oceny przekraczającej ocenę swobodną istnienia prowadzonej działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 - dalej p.p.s.a.), wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istota sporu pomiędzy stroną skarżącą a organem dotyczy oceny tego, czy skarżąca świadcząc usługi transportowe dla swojego kontrahenta wykonywała je w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej w Republice Czeskiej (jak dowodzi skarżąca), czy w ramach działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, jako zarejestrowany w Polsce czynny podatnik podatku od towarów i usług (jak twierdzi organ podatkowy). Przy tak nakreślonym przedmiocie sporu rację należy przyznać organowi podatkowemu. W ocenie Sądu organ prawidłowo uznał, że sporne usługi transportowe świadczone dla T. B. były świadczone przez skarżącą jako zarejestrowanego w Polsce podatnika podatku od towarów i usług. Ustalenia i argumentacja przedstawione przez organ są spójne, logiczne i przekonujące. Organ udowodnił - co znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej decyzji - że centrum interesów życiowych i gospodarczych skarżącej mieściło się w G., gdzie strona prowadziła działalność gospodarczą, posiadała siedzibę, bazę transportową, pomieszczenia warsztatowe, zatrudniała pracowników. Organ wykazał brak podatkowoprawnej dopuszczalności świadczenia usług przez skarżącą (prowadzącą działalność w Polsce) dla samej siebie (prowadzącej działalność w Republice Czeskiej). Organ wykazał również fikcyjność konstrukcji prawnej oraz uzasadnienia ekonomicznego dla świadczenia w dowodzony przez skarżącą sposób usług - tj. przy wykorzystaniu rejestracji swojej działalności gospodarczej w Republice Czeskiej, z pominięciem swojej podstawowej aktywności gospodarczej, tj. działalności gospodarczej zarejestrowanej w Polsce, ale przy zaangażowaniu związanych z nią składników materialnych i osobowych - na rzecz mającego siedzibę w Polsce kontrahenta. Jak ustalił organ, i co nie stanowiło przedmiotu sporu, kontrahent strony (usługobiorca) dla którego wykonywała usługi transportu towarów (przewożenie na terenie Niemiec przesyłek dla poczty niemieckiej) posiadał swoją siedzibę działalności na terenie kraju (Ł.). Zasadnie więc organ przyjął i obszernie to wyjaśnił w skarżonej decyzji, że w sprawie ma zastosowanie art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, który stanowi, że co do zasady (przy czym nie zachodził w sprawie żaden z przypadków stanowiący odstępstwo od tej zasady) miejscem świadczenia usług w przypadku ich wykonywania na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uVAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W przypadku usług transportu towarów obowiązek podatkowy powstaje na zasadach ogólnych uregulowanych w art. 19a ust. 1 uVAT, tj. z chwilą dokonania dostawy towarów lub wykonania usługi (z zastrzeżeniami, które nie miały zastosowania w sprawie). Jak zasadnie zatem przyjął organ, skarżąca zgodnie z art. 106b ust. 1 pkt 1 uVAT powinna była wystawić faktury dla swojego kontrahenta, w których zgodnie z art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a ust. 1 uVAT powinna uwzględnić opodatkowanie świadczonych usług podstawową stawką podatku VAT w wysokości 23%. Oceniając pozostałe zarzuty podniesione w skardze Sąd uznał, że nie zasługują one uwzględnienie. W szczególności zupełnie chybione są zarzuty naruszenia przez organ: 1. przepisu prawa procesowego w postaci art. 23 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez oszacowanie wartości podstawy opodatkowania, pomimo nie ziszczenia się jego przesłanek, 2. przepisu prawa materialnego w postaci art. 1, 3 ust. 1 lit, F i I, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 5, art. 7, art. 8 ust. 1 oraz art. 9 i art. 21-22 umowy bilateralnej RP z Republiką Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobieganiu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów, art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 551 k.c. i art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 i art. 13 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez przyjęcie fikcyjności przedsiębiorstw podatnika zarejestrowanych w Polsce i Czechach. DIAS, ani wcześniej NUS, nie szacował w sprawie podstawy opodatkowania, stąd przepis art. 23 o.p. nie mógł zostać w wyrokowanej sprawie przez organ naruszony. Również przepisy ww. umowy bilateralnej oraz ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogły zostać przez organy w tej sprawie naruszone, bowiem przedmiot postępowania stanowił podatek od towarów i usług. Zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa procesowego w postaci art. 180 § 1 o.p. w zw. z art. 182 i 187-188 o.p. poprzez pominięcie w decyzji w rozważaniach dotyczących ustalenia podstawy opodatkowania dokumentów przedkładanych przez podatnika, a mających wpływ na ustalenia przychodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w Polsce i Czechach, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji nie został wsparty wskazaniem na dowody, które organ miał w swoich rozważaniach pominąć i jaki miałby być wpływ tego pominięcia na wynik sprawy. Takiego mankamentu skarżonej decyzji Sąd nie dostrzegł. W ocenie Sądu organy w toku kontroli podatkowej, a następnie w prowadzonym postępowaniu podatkowym zebrały obszerny materiał dowodowy na podstawie którego ustaliły stan faktyczny sprawy. W sposobie prowadzenia postępowania przez DIAS, w wcześniej NUS, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości. W ocenie Sądu organy przeprowadziły postępowanie dowodowe w zgodzie z przepisami prawa, zebrały dowody konieczne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, prawidłowo te dowody oceniły i właściwie na tej podstawie ustaliły stan faktyczny sprawy. Materiał dowodowy jest obszerny i wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Strona skarżąca miała zapewnioną możliwość zapoznania się z dowodami zgromadzonymi w aktach sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Wywody organu przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnoszą się do dowodów znajdujących się w aktach sprawy, argumentacja organu jest logiczna, spójna i nie nosi cech dowolności. W ocenie Sądu w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ wyczerpująco przedstawił poczynione przez siebie ustalenia - odnosząc się przy tym do zarzutów podnoszonych przez stronę na poszczególnych etapach postępowania - oraz dokonał ich subsumpcji pod normy prawa materialnego. Organ dokonał swobodnej oceny dowodów ale granicy swobodnej oceny nie przekroczył. Konkludując, Sąd nie stwierdził aby skarżoną decyzją organ naruszył zarzucane przepisy prawa procesowego i materialnego. Mając na uwadze zebrane dowody DIAS, a wcześniej organ pierwszej instancji, prawidłowo ustalił, że usługi transportowe realizowane na rzecz kontrahenta strony zostały wykonane przez stronę jako czynnego podatnika podatku od towarów i usług zarejestrowanego w Polsce. DIAS właściwie przyjął, że świadczone przez skarżącą usługi transportowe podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT w Polsce, gdzie skarżąca w sposób stały prowadziła działalność gospodarczą. Prawidłowo również zastosował art. 28b ust. 1 uVAT, bowiem, co do zasady, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, a jak ustaliły organ kontrahent strony posiadał swoją siedzibę działalności na terenie kraju. Właściwie również DIAS przyjął, że usługi transportowe świadczone przez skarżącą na rzecz jej kontrahenta w ramach zrejestrowanej w Polsce działalności gospodarczej powinny zostać opodatkowane według podstawowej stawki 23%. W tym stanie sprawy DIAS nie naruszył przepisów prawa utrzymując skarżoną decyzją decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Sąd nie dopatrzył się też w tej sprawie innych okoliczności naruszających prawo, w tym mogących być podstawą wznowienia postępowania czy też uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub w części. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.