II FZ 104/24

Dnia 12 maja 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Wolf-Kalamala po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 lipca 2024 r. sygn. akt I SA/Kr 437/24 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości stawki karty podatkowej na 2024 r. postanawia: 1) oddalić zażalenie, 2) zwrócić E. T. z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 100 zł (słownie: sto) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu od zażalenia.

E. T. (zwana dalej Skarżącą) wniosła własnoręcznie sporządzoną skargę, ale została wezwana do uzupełnienia jej braków: przez jej podpisanie, wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, podanie wartości przedmiotu zaskarżenia (celem wezwania do uiszczenia wpisu), podanie swojego numeru PESEL. Postanowieniem z 31 lipca 2024 r., I SA/Kr 437/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Skarżącej. Sąd wskazał, że wniesiona skarga zawierała braki. Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków skargi została wysłana listem poleconym za zwrotnym potwierdzeniem odbioru na adres Skarżącej. Przesyłka była dwukrotnie awizowana (1 lipca i 9 lipca 2024 r.- k. 29 akt sądowych). Sąd wskazał, że pismo składa się w placówce pocztowej i uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu liczonego od pierwszej nieudanej próby doręczenia. Skuteczne doręczenie przesyłki nastąpiło 15 lipca 2024 r. Termin do uzupełnienia braków zaczął biec od 15 lipca i upłynął 22 lipca 2024 r. Skarżąca uzupełniła braki 23 lipca 2024 r.- dzień po terminie. Zdaniem sądu pierwszej instancji w związku z uzupełnieniem braków po terminie skarga podlegała odrzuceniu. Skarżąca odebrała postanowienie o odrzuceniu skargi 27 sierpnia 2024 r. – k. 39. 30 sierpnia 2024 (w terminie) wniosła zażalenie na postanowienie odrzucające skargę. Wskazała, że do 27 czerwca 2024 r., czyli do dnia wyjazdu poza miejsce zamieszkania nie otrzymała żadnej korespondencji. Wyjechała na 18 dni. Po powrocie 15 lipca 2024 r. zastała jedno awizo z 1 lipca 2024 r., 16 lipca uzyskała na poczcie informację, że pisma już nie ma na poczcie, gdyż zostało zwrócone do WSA w związku z jego niepodjęciem. Wskazała również wszystkie czynności, które podjęła celem dowiedzenia się, czego dotyczy pismo, które zostało do niej skierowane. Do 22 lipca 2024 r. nie miała żadnej informacji o treści skierowanego do niej pisma. 23 lipca 2024 r. przebywając w Krakowie na konsultacji medycznej uzupełniła osobiście braki pisma w siedzibie sądu. Skarżącą opłaciła wniesione zażalenie przez wniesienie wpisu w wysokości 100 zł (na konto WSA w Krakowie - k. 41). WSA w Krakowie zażalenie przekazał NSA do rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Po pierwsze zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a.: Skarga, od której mimo wezwania nie został uiszczony wpis – podlega odrzuceniu. Zgodnie zaś z § 4: Zażalenie wniesione na postanowienie sądu o odrzuceniu skargi wolne jest od wpisu. Z akt sprawy wynika, że skarga Skarżącej nie została opłacona. Skarga została odrzucona. Zgodnie z art. 220 § 4 P.p.s.a. wniesione zażalenie wolne jest od wpisu, zatem wniesiony wpis w wysokości 100 zł na konto WSA w Krakowie podlega zwrotowi. Zażalenie, które Skarżąca wniosła było wolne od wpisu, a wpis – jak z akt wynika – nie został dotychczas Skarżącej zwrócony. Po drugie, Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi. Na tym etapie postępowania NSA bada, czy sąd pierwszej instancji prawidłowo policzył termin na uzupełnienie braków i w razie nieuzupełnienia braków – środek (tu: skargę) odrzucił. NSA nie bada, jakie były powody nieuzupełnienia braków, czy Skarżąca mogła tego dokonać, czy nie, czy była chora, czy wyjechała. Takie okoliczności należy podnosić we wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności. W tym postępowaniu bada się jedynie, czy termin upłynął bezskutecznie. Tu należy wskazać, że bez wątpienia Skarżąca wniosła skargę (data na kopercie 16 maja 2024 r.- k. 13), która rzeczywiście zawierała braki formalne. Skarżąca została poprawnie wezwana o uzupełnienie jej braków zarządzeniem. Zarządzenie to przekazano do biura podawczego 21 czerwca 2024 r. Zostało ono wysłane na poprawny adres Skarżącej – taki sam, jak podała w skardze. Istotne jest to, że w okresie 14 dni – gdy biegł termin do uznania przesyłki za doręczoną przesyłka nie została podjęta. Z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu zaczął biec siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków. Z wyraźnej pieczątki znajdującej się na kopercie wynika, że pierwsze awizo zostało wystawione z datą 01 – 07 - 2024 r. Od tej daty liczy się upływ czternastodniowego terminu. Przyjęta fikcja doręczenia przypada na dzień 15 lipca 2024 r. (poniedziałek). Uzupełnienie braków stałoby się skuteczne, gdyby nastąpiło w ciągu 7 dni od 15 lipca, czyli do końca 22 lipca 2024 r. Uzupełnienie braków po tym terminie było bezskuteczne. Sąd pierwszej instancji prawidłowo policzył terminy. Po drodze nie przypadało żadne święto, które spowodowałoby przesunięcie terminu. Zgodnie z ustawą pismo, którego braków nie uzupełniono w terminie podlegało odrzuceniu przez sąd. WSA w Krakowie zatem działał prawidłowo i zgodnie z ustawą. Nie mógł działać wbrew ustawie. Argumenty podniesione w zażaleniu o tym, że Skarżącej nie było, nikt jej w sądzie nie udzielił informacji czego dotyczyło pismo odnoszą się do kwestii ewentualnego przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. To postępowanie dotyczy sprawdzenia poprawności odrzucenia przez sąd pisma, którego braków podatnik nie uzupełnił w terminie. Z tego względu argumenty podniesione przez Skarżącą nie mogły spowodować uchylenia postanowienia o odrzuceniu skargi. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.