II GSK 1233/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson Protokolant asystent sędziego Paweł Cholewski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3596/23 w sprawie ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 marca 2023 r. nr BP.501.1757.2021.2152.WA7.345935 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od T. B. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 4 października 2023 r. sygn. akt VI SA/Wa 3596/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 marca 2023 r. nr BP.501.1757.2021.2152.WA7.345935 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Ze skargą kasacyjną od powyższego wyroku wystąpił T. B., zaskarżając powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 8 marca 2023 r. oraz zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: I. prawa materialnego w postaci: 1) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11, art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 1.1 oraz 2.11 załącznika nr 3 do ustawy polegające na wymierzeniu skarżącemu kary w wysokości 8.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia, w sytuacji w której czynności podejmowane przez skarżącego nie wypełniały definicji przewozu okazjonalnego, a stanowiły przewóz osób taksówką – na którą skarżący posiadał odpowiednią licencję, a kontrolowany pojazd był zgłoszony do ww. licencji, 2) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 2 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2019 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające Rozporządzenie (WE) nr 561/2006, polegające na uznaniu, że przewóz jedynie jednej osoby, nie zaś grupy pasażerów, wypełnia znamiona "przewozu okazjonalnego", podczas gdy definicja "przewozu okazjonalnego" określona w ustawie o transporcie drogowym, jak i definicja "usług okazjonalnych" określona w cytowanym wyżej rozporządzeniu wymaga, aby przewoźnik wykonywał przewóz co najmniej dwóch osób (grupy osób), 3) niewłaściwego zastosowania art. 4 pkt 11 oraz art. 18 ust. 4 a b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późń. zm.) w zw. z. lp. 2.11 załącznika nr 3 do ww. ustawy polegające na uznaniu, że czynności wykonywane przez skarżącego kasacyjnie wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego, podczas gdy okoliczności niniejszej sprawy, w szczególności fakt skorzystania przez pasażera z aplikacji o nazwie Bolt, świadczą o tym, że przewóz ten nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy. Odpowiadając na skargę kasacyjną organ administracji wniósł o jej oddalenie w całości i zasądzenie od skarżącego na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych jest natomiast ograniczone określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zakresie odnoszącym się do wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez licencji oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a wymienionej ustawy stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika – najogólniej rzecz ujmując – że przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion przypisanych stronie deliktów, a w konsekwencji nałożenie – przy uwzględnieniu art. 92a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – kary pieniężnej w wysokości 12 000 zł. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie tego wyroku, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Odnosząc się do tych zarzutów, których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie, trzeba podkreślić, że ustalenia stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy – których prawidłowości strona skarżąca nie podważa, albowiem nic takiego nie wynika ze skargi kasacyjnej – nie uzasadniają twierdzenia, że kontrolowany transport drogowy w zakresie przewozu osób nie był przewozem okazjonalnym w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, lecz przewozem osób taksówką, o czym – jak wynika ze skargi kasacyjnej – miałby przekonywać argument, że strona posiadała odpowiednią licencję – a mianowicie, licencję na wykonywanie transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką – do której został zgłoszony samochód osobowy o nr rej. [...]. Zwłaszcza, gdy w tej mierze – i zarazem w opozycji do stanowiska strony – odwołać się w punkcie do znaczenia konsekwencji wynikających z treści art. 4 pkt 1 oraz art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym, które dla potrzeb stosowania wymienionej ustawy, odpowiednio definiują pojęcia "krajowego transportu drogowego" oraz "przewozu okazjonalnego". "Krajowym transportem drogowym" w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (art. 4 pkt 1) jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju oraz pojazdami najmowanymi, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia i zakończenia podróży, a także cała trasa znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a zasadnicze wymogi podjęcia i wykonywania tak rozumianego "krajowego transportu drogowego" w zakresie przewozu osób określa przepis art. 5b ust. 1 przywołanej ustawy, w świetle którego wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką – wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Z przywołanej regulacji prawnej wynika, że wykonywanie przewozu drogowego osób charakteryzującego się wymienionymi powyżej cechami transportu drogowego – a jest nim również niewątpliwie, co wynika z systematyki wewnętrznej ustawy oraz konwencji językowej, którą w analizowanym zakresie operuje ustawodawca, "przewóz okazjonalny" rozumiany, jako przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11) – może odbywać się na wyłącznie na podstawie odpowiedniej licencji, albowiem odmienne zastrzeżenie nie wynika z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Co przy tym nie mniej istotne, z przepisu art. 5c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wynika – czego strona skarżąca nie dostrzega jednak w dostatecznym stopniu – że w odniesieniu do licencji, o których jest mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 tej ustawy ustawodawca odmiennie ukształtował warunki ich uzyskania niż w odniesieniu do licencji w zakresie przewozu osób taksówką, a mianowicie licencji, o której jest mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 tej ustawy, co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z art. 6 przywołanej ustawy zwłaszcza, gdy odwołać się chociażby do ust. 4 art. 6 tej ustawy i zawartego w nim zastrzeżenia – którego odpowiednika ze zrozumiałych powodów nie zawiera art. 5c wskazanej ustawy – a w tym kontekście, także do art. 11 tej ustawy, który określa konieczną treść udzielanych licencji, a ponadto – co nie mniej istotne – do przepisów jej art. 11b i art. 11c, które odnoszą się do cen za przewozy taksówkami, stawek taryfowych oraz podmiotów właściwych do ich ustalania. Konsekwencją powyższego – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć (zob. np. wyroki NSA z dnia: 8 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2141/21; 14 grudnia 2023 r. w sprawach sygn. akt II GSK 1286/21 oraz sygn. akt II GSK 1222/21) – jest więc rozwiązanie, z którego wynika, że licencja, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nie uprawnia do wykonywania transportu drogowego taksówką (art. 5b ust. 1 pkt 3 i art. 12 ust. 2 tej ustawy) i odwrotnie, albowiem licencje te są wydawane na różne rodzaje działalności gospodarczej (zob. również wyrok NSA z dnia 21 października 2009 r., sygn. akt II GSK 143/09), a w konsekwencji rozwiązania prawne, z których wynika zróżnicowanie szczegółowych warunków wykonywania uprawnień wynikających z omawianych licencji, a więc innymi słowy zróżnicowanie szczegółowych warunków wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, pojazdem samochodowym, przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, czy też taksówką. W odniesieniu do warunków wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, o ich istnieniu trzeba wnioskować na podstawie nie dość, że przywołanych powyżej przepisów art. 6 – w tym ust. 4 art. 6 – art. 11, art. 11b i art. 11c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, to również na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.– Prawo o ruchu drogowym (art. 2 pkt 43) oraz wydanego na jej podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (zob. § 24). Co więcej – podzielając pogląd prawny Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyrokach z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt II GSK 665/23 oraz z dnia 20 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 417/24 (zob. również np. wyroki NSA z dnia: 26 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 764/22; 8 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 2141/21; 20 czerwca 2024, sygn. akt II GSK 1135/23) i dystansując się tym samym od poglądu wyrażonego w wyroku z dnia 27 czerwca 2023 r. w sprawie sygn. akt II GSK 1116/22 – trzeba podkreślić, że warunkiem koniecznym uznania danego pojazdu za taksówkę jest posiadanie ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, zgłoszenie takiego pojazdu do wskazanej i ważnej licencji oraz odpowiednie wyposażenie i oznaczenie pojazdu odróżniające od pojazdów, które nie są taksówkami, co znajduje swoje uzasadnienie w art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, który definiując "taksówkę" stanowi o koniecznych jej cechach dystynktywnych, a mianowicie o odpowiednim wyposażeniu (w tym w taksometr lub aplikację mobilną, o której jest mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym) oraz – co istotne – o odpowiednim oznaczeniu. Właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego jest więc warunkiem koniecznym, aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a wykonywany nim przewóz – przy posiadaniu wymaganej licencji, do której zgłoszono ten pojazd – za przewóz osób taksówką. Odpowiednie oznaczenie pojazdu jako taksówki pełni nie tylko funkcję odróżniającą i wspiera zachowanie reguł uczciwej konkurencji przy przewozie osób, ale również umożliwia upoważnionym organom prowadzenie realnej kontroli wykonania przez podmioty wykonujące ten rodzaj transportu dodatkowych obowiązków lub korzystania z szeregu preferencji, bądź odstępstw od obowiązujących reguł przewozu osób, takich jak np. wyłączenie obowiązku korzystania z pasów bezpieczeństwa przez kierującego taksówką podczas przewożenia pasażera (art. 39 ust. 2 pkt 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), wyłączenie obowiązku przewozu dziecka w foteliku bezpieczeństwa dla dziecka lub innym urządzeniu przytrzymującym dla dzieci (art. 39 ust. 4 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym), wykonywanie obowiązku corocznego (a nie raz na 5 lat) przeprowadzenia badań technicznych (art. 81 ust. 6 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), stosowanie się przez kierującego taksówką do zakazu palenia tytoniu lub spożywania pokarmów w czasie jazdy podczas przewożenia pasażera (art. 63 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym), korzystanie z miejsc na drodze przeznaczonych tylko dla postoju taksówek (§ 53 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych). Jakkolwiek strona skarżąca posiadała licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką – nie posiadając przy tym licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani też licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą – to jednak kontrolowany pojazd o nr rej. [...] nie był wyposażony, ani też oznaczony jak taksówka. Wobec tego, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, warunkiem koniecznym wykonywania krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym jest uzyskanie odpowiedniej licencji – co, nie jest równoznaczne z posiadaniem licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką (art. 12 ust. 2 ustawy) – zaś wykonywaniem przewozu drogowego osób charakteryzującym się cechami krajowego transportu drogowego (art. 4 pkt 1 ustawy), jest również przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego, a więc innymi słowy "przewóz okazjonalny" (art. 4 pkt 11 ustawy), to w korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że szczegółowe warunki wykonywania tak właśnie definiowanego przewozu osób samochodem osobowym i tym samym warunki wykonywania uprawnień z licencji, o której mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – której strona jednak nie posiadała – zostały szczegółowo – oraz odrębnie w relacji do warunków wykonywania przewozu osób taksówką – określone w art. 18 ust. 4b wymienionej ustawy. Z zestawienia ust. 4a oraz ust. 4b art. 18 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym wynika, że ustawodawca nie wyklucza możliwości wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem osobowym – a więc takim, który nie jest przeznaczony konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą – a możliwość taką przewiduje – co trzeba podkreślić – na zasadzie wyjątku, o czym należy wnioskować nie dość, że na podstawie konwencji językowej którą operuje stanowiąc, że "dopuszcza się przewóz okazjonalny [...]", to również – jeżeli nie przede wszystkim – na podstawie szczegółowych wymogów jego wykonywania określonych w pkt 2 ust. 4b art. 18 przywołanej ustawy, których kumulatywne zaktualizowanie się stanowi konieczny warunek uznania tak wykonywanego (okazjonalnego) przewozu osób samochodem osobowym za zgodny z przepisami prawa. Wykonywany przez stronę skarżącą przewóz osób samochodem osobowym – który z całą pewnością był przy tym realizowany z inicjatywy jego zleceniodawcy – nie spełniał tych wymogów. Pojazd samochodowy, którym przewóz ten był realizowany z całą pewnością nie był pojazdem zabytkowym. Co więcej, kontrolowany przewóz osób – który nie był przy tym, co nie mniej istotne, przewozem regularnym, przewozem regularnym specjalnym albo przewozem wahadłowym – nie był również wykonywany na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny, w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, ani też po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed jego rozpoczęciem, zaś zapłata za wykonana usługę przewozu nie została dokonana na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej, lecz w gotówce, co – jakkolwiek jest dopuszczalne – nie nastąpiło jednak w lokalu przedsiębiorstwa. Tym samym, okoliczności towarzyszące zawarciu umowy przewozu (zamówieniu usługi przewozu osób) przy wykorzystaniu funkcjonalności aplikacji Bolt – które kojarząc usługobiorcę z usługodawcą oraz informując o przewidywanej cenie za usługę, siłą rzeczy determinowały także sposób oraz termin zapłaty za jej wykonanie – nie sprzeciwiały się, a wręcz uzasadniały, aby przypisać stronie naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu okazjonalnego osób samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. Zwłaszcza, gdy w opozycji do stanowiska strony skarżącej podkreślić, że wniosku przeciwnego nie podważa argument ze znaczenia konsekwencji mających – jej zdaniem – wynikać z art. 2 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009, co należałoby uznać za oczywiste, gdy odwołać się do przedmiotowego zakresu regulacji tego rozporządzenia, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku o jedynie posiłkowym stosowaniu tego aktu prawa unijnego dla potrzeb rekonstrukcji pojęcia "przewozu okazjonalnego", co nie jednak wystarczające. Zwłaszcza, że pojęcie to zostało zdefiniowane na gruncie art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Wobec tego, że kontrolowany przewóz osób z całą pewnością nie stanowił w rozumieniu wymienionej ustawy przewozu regularnego (art. 4 pkt 7), ani też przewozu regularnego specjalnego (art. 4 pkt 9), czy też przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 10), to stanowisko strony skarżącej należało uznać za oczywiście niezasadne. Fakt posiadania przez przewoźnika w dniu kontroli licencji na przewóz osób taksówką (oraz fakt wpisania pojazdu samochodowego do tej licencji) nie immunizuje bowiem wykonywania przewozu osób pojazdem, który nie jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, albowiem wykonywanie uprawnień wynikających z licencji, o której jest mowa w art. 5b ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym może być realizowane tylko i wyłącznie pojazdem samochodowym, który jest taksówką w rozumieniu przepisów obowiązującego prawa, a więc pojazdem, który jest odpowiednio wyposażony oraz odpowiednio oznaczony (zob. wyroki NSA z dnia 20 czerwca 2024 r. w sprawach sygn. akt II GSK 1135/23 i sygn. akt II GSK 417/24). Za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że przeprowadzone w sprawie ustalenia faktyczne – które nie są kwestionowane – uzasadniały przypisanie stronie naruszenia polegającego na wykonywaniu krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym bez wymaganej licencji oraz naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu okazjonalnego osób samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz (odpowiednio, lp. lp. 1.1 oraz l.p. 2.11 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym). Posiadanie licencji na wykonywanie przewozu osób taksówką – aktualnej na datę przeprowadzanej kontroli – samo w sobie nie determinuje kwalifikacji przewozu, jako zgodnego z przepisami obwiązującego prawa. W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna nie podważa zgodności z prawem zaskarżonego wyroku, albowiem stawiane w niej zarzuty nie zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.