II GSK 1539/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Zbigniew Czarnik Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant Klaudia Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 1 sierpnia 2023 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lipca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 648/19 w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2018 r. nr Sp. 94.2018 w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 lipca 2019 r., oddalił skargę M. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 31 października 2018 r., w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 31 stycznia 2018 r. skarżący wystąpił do organu ze sprzeciwem wobec prawomocnej decyzji o udzieleniu patentu na wynalazek pt.: "Centrala wentylacyjna" nr [...] na rzecz T. G. sp. z o.o. w W., z pierwszeństwem od dnia 29 maja 2014 r. O udzieleniu patentu ogłoszono dnia 31 lipca 2017 r. w Wiadomościach Urzędu Patentowego nr [...]. Jako podstawę swojego żądania skarżący wskazał przepisy art. 24, art. 25 i art. 26 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.), podnosząc brak nowości spornego wynalazku ze względu na istnienie w stanie techniki zastosowanych w nim rozwiązań oraz brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku jako efektu połączenia rozwiązań znanych z konstrukcji centrali [...] i [...]. Objętą skargą decyzją organ oddalił sprzeciw oddalił oraz orzekł o zwrocie kosztów postępowania w sprawie. Kolegium Orzekające uznało za niezasadne zarzuty udzielenia spornego patentu z naruszeniem art. 25 i art. 26 p.w.p. - zarzuty braku nowości i poziomu wynalazczego spornego wynalazku, w świetle przedłożonego materiału. W ocenie organu, żadna z przeciwstawionych central [...] i [...] nie miała zespołu cech technicznych identycznego z zespołem cech technicznych spornego wynalazku. Organ stwierdził, że z ujawnionej w poświadczonych notarialnie rysunkach konstrukcji centrali [...] nie wynikał brak nowości spornego wynalazku. Również z ujawnionej w poświadczonych notarialnie rysunkach konstrukcji centrali [...] nie wynikał brak nowości spornego wynalazku. Także z rysunków konstrukcji obu centrali nie wynikał brak poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Dla obu wymienionych centrali nie były, zdaniem organu, znane cechy znamienne zastrzegane w zastrz.1 spornego patentu, tj. nie dowodziły one braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Wskazując na zakaz rozszerzania podstaw sprzeciwu po upływie 6 miesięcy od ogłoszenia w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" o udzieleniu patentu, organ za dopuszczalne uznał wyłącznie materiały złożone na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r., przy piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. i na rozprawie w dniu 17 października 2018 r., które nie rozszerzały podstaw sprzeciwu - materiały dotyczące konstrukcji i wprowadzania do obrotu centrali [...] i centrali [...]. Urząd rozpatrzył w charakterze dowodów: - poświadczone notarialnie 3 arkusze rysunków technicznych centrali [...], - poświadczone notarialnie 2 arkusze rysunków technicznych centrali [...], - oświadczenie K. Sz., Dyrektora Technicznego Firmy F., że w roku 2012 w ofercie F. znajdowało się urządzenie [...] wraz z 3 arkuszami rysunków technicznych centrali [...], - oświadczenie J. M., Głównego Księgowego firmy F., że sprzedaż ujęta w fakturach VAT: nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...], została zrealizowana i zaksięgowana, a towary nimi objęte zostały wprowadzone do obrotu, wraz z wymienionymi w oświadczeniu fakturami podpisanymi przez J. M., Głównego Księgowego firmy F.. Organ oddalił wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z zeznań świadków w osobach A. C. i M. W. na okoliczności wskazane w piśmie wnioskodawcy z dnia 13 lipca 2018 r. uznając ten dowód za nie posiadający znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy z ujawnionej w poświadczonych notarialnie rysunkach konstrukcji centrali [...] i centrali [...] nie wynikał brak zdolności patentowej spornego wynalazku. Sąd I instancji oddalając skargę na tą decyzję stwierdził, że nie naruszała ona prawa. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie wniosków o przeprowadzenie dowodu w postaci: poświadczonego notarialnie rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] - 4 arkusze), dołączonego i zgłoszonego w piśmie z dnia 13.07.2018 r. i poświadczonego notarialnie rysunku porównawczego centrali [...] i centrali patentowanej (nr rys. [...] - 5 arkuszy), dołączonego i zgłoszonego w piśmie z dnia 13.07.2018 r., dołączonego i zgłoszonego przy piśmie z dnia 13.07.2018 r., Sąd I instancji wskazał, że organ rozpatrzył wszystkie 9 arkuszy poświadczonych notarialnie rysunków technicznych centrali [...]. Wszystkie one dotyczyły tej samej konstrukcji centrali [...], przy czym część rysunków się powtarzała. Sąd stwierdził, że oparta na tych rysunkach analiza zdolności patentowej spornego wynalazku nie została przez skarżącego podważona. Stwierdził również, ze okoliczność wskazania nieprawidłowo ilość arkuszy rysunków konstrukcji centrali [...] przez organ nie miała to żadnego wpływu na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie wniosków o przeprowadzenie dowodu w postaci: oświadczenia kierownika robót sanitarnych wraz z załącznikami, dołączonego i zgłoszonego w piśmie z dnia 13.07.2018 r.; pierwotnie złożonego opisu patentowego, znajdującego się w aktach rejestrowych, zgłoszonego przy piśmie z dnia 13.07.2018 r.; pisma Urzędu z dnia 5.08.2016 r., znajdującego się w aktach rejestrowych, zgłoszonego w piśmie z dnia 13.07.2018 r.; pisma uprawnionego z dnia 19.11.2016 r., znajdującego się w aktach rejestrowych, zgłoszonego w piśmie z dnia 13.07.2018 r., Sąd zarzut ten uznał za bezzasadny. Podkreślił, że skarżący nie wskazał w czym konkretnie dopatrywał się naruszenia przepisów postępowania. Sąd wskazał w tym zakresie, że dopuszczalne były jedynie te materiały złożone na rozprawie w dniu 13 czerwca 2018 r., przy piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. i na rozprawie w dniu 17 października 2018 r., które nie rozszerzały podstaw sprzeciwu. Za bezzasadny Sąd uznał zarzut niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie wniosków o przeprowadzenie dowodu w postaci zeznań świadków, zgłoszonego w piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. Sąd podzielił stanowisko organu, że dowód ten nie posiadał znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy z ujawnionych w poświadczonych notarialnie rysunkach konstrukcji obu centrali nie wynikał brak zdolności patentowej spornego wynalazku. Sąd nie podzielił zarzutu pominięcie twierdzeń skarżącego przedstawionych na rozprawie. Stwierdził, że skarżący nie wskazał w czym konkretnie dopatruje się naruszenia poszczególnych przepisów postępowania, zaś twierdzenia skarżącego przedstawiane na rozprawie, a w szczególności twierdzenia przedstawione w załączniku graficznym do pisemnego stanowiska nie zostały pominięte, lecz nie zostały potwierdzone przez analizę zdolności patentowej spornego wynalazku w świetle konstrukcji centrali [...] i centrali [...]. Za również bezzasadny Sąd uznał zarzut ograniczenia przez organ analizy i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie zarzutu oczywistości patentowanego rozwiązania wyłącznie do rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] - 3 arkusze). W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że powołując się na uzasadnienie zaskarżonej decyzji, że organ nie ograniczył analizy i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie zarzutu oczywistości patentowanego rozwiązania wyłącznie do rysunków technicznych centrali [...] i centrali [...]. Podsumowując, Sąd stwierdził, że skarżący nie podniósł w skardze argumentów, które mogłyby wskazywać na nieprawidłowość wydanej decyzji i spowodować uwzględnienie skargi. Sąd nie stwierdził przy tym uchybień w zakresie stosowania przez organ przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, na które wskazuje skarżący lub których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. W podstawie prawnej wyroku podano art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z ze. zm., dalej: p.p.s.a.). M. D., skargą kasacyjną zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu: 1) naruszenie przepisów postępowania w postaci art, 145 § 1 pkt 1 ppkt c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 95 § 1, art. 6 i art. 7 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji pomimo, że organ ją wydający nie zebrał w sprawie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzył wniosków o przeprowadzenie dowodu w postaci: a) poświadczonego notarialnie rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] — 4 arkusze), dołączonego i zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r., b) poświadczonego notarialnie rysunku porównawczego centrali [...] i centrali patentowanej (nr rys. [...] — 5 arkuszy), dołączonego i zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r., c) oświadczenia kierownika robót sanitarnych wraz z załącznikami, dołączonego i zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r., d) pierwotnie złożonego opisu patentowego, znajdującego się w aktach rejestrowych, zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r., e) pisma Urzędu z dn. 05.08.2016 r., znajdującego się w aktach rejestrowych, zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r., f) pisma uprawnionego z dn. 19.11.2016 r., znajdującego się w aktach rejestrowych, zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r., g) zeznań świadków M. W. i A. C., zgłoszonego w piśmie z dn. 13.07.2018 r.; ograniczając analizę i rozpatrzenie materiału dowodowego w zakresie zarzutu oczywistości patentowanego rozwiązania wyłącznie do rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] -- 3 arkusze) oraz rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] — 2 arkusze) i na tej podstawie dokonał oceny, że nie dowodzą one braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, podczas gdy otwory w ścianach komory wymiennikowej centrali patentowanej i centrali [...] pełnią tą samą funkcję, co uwidoczniono na rys. 1.1 i 1.2.; 2) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 246 ust. 1 i 2 p.w.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji pomimo, że organ ją wydający pominął przedłożone przez skarżącego dowody dotyczące [...] i [...] w następujących po sprzeciwie pismach oraz na rozprawie pomimo, że dotyczyły one konstrukcji i wprowadzenia do obrotu centrali [...] i [...]; 3) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) i c) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 24, art. 26 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 1, art. 246 ust. 1 i 2, art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji pomimo, że organ rozpoznający sprawę oddalił sprzeciw wobec decyzji o udzieleniu patentu i nie unieważnił zaskarżonego patentu w sytuacji, gdy paten podlegał unieważnieniu w całości ponieważ nie zostały spełnione warunki wymagane do uzyskania patentu w postaci posiadania poziomu wynalazczego, albowiem patentowany wynalazek wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki w postaci centrali [...] i centrali [...] bowiem otwory w ścianach komory wymiennikowej centrali patentowanej i centrali [...] pełnią tą samą funkcję, co uwidoczniono na rys. 1.1 i 1.2.; 4) naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 134 1 p.p.s.a. w zw. z art. 24, art. 26 ust. 1 p.w.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez nie uznanie z urzędu za uchybienie organu rozpoznającego sprawę stwierdzenia, że sporny wynalazek w dacie jego zgłoszenia spełniał poziomu wynalazczego, które to stwierdzenie było uchybieniem istotnym i oczywistym; 5) naruszenie prawa materialnego w postaci art. 24 i art. 26 ust. 1 p.w.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że sporny wynalazek w dacie jego zgłoszenia spełniał przesłankę nowości i poziomu wynalazczego. Podnosząc te zarzuty skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. T. G. sp. z o.o. w W., w odpowiedzi na skargę kasacyjną podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone dotąd w niniejszej sprawie, nie podzieliła żadnego z zarzutów podniesionych dotąd przez skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Co do zasady, jak akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych, w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Grupa zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania pomieszczona w punktach 1-4 petitum skargi kasacyjnej sprowadza się do zarzutów naruszenia przez WSA: art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c) p.p.s.a. (winno być lit c) – dopow. NSA) i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 95 § 1, art. 6 i art. 7 k.p.a., "które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez oddalenie skargi i nie uchylenie w całości zaskarżonej decyzji pomimo, że organ ją wydający nie zebrał w sprawie całego materiału dowodowego i nie rozpatrzył wniosków o przeprowadzenie dowodów wskazanych przez wnoszącego skargę kasacyjną (pkt 1 litery a) –g) petitum skargi kasacyjnej). Analizując te zarzuty po pierwsze trzeba zauważyć, iż są one powtórzeniem zarzutów sformułowanych w skardze, do których wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji odniósł się w sposób wnikliwy, uznając je za niezasadne. W sprawie będącej przedmiotem analizowanego wyroku Sądu I instancji strona skarżąca kasacyjnie, zdaje się nie zauważać, iż postępowanie wszczęte sprzeciwem od udzielonego przez UP RP patentu i postępowanie wszczęte na skutek wniosku o unieważnienie patentu, to nie są postępowania w tej samej sprawie. Jak zasadnie wskazuje się w doktrynie i judykaturze: "wprawdzie oba środki (wniosek i sprzeciw) wszczynają postępowanie mogące przekształcić się w postępowanie sporne i ich celem jest unieważnienie prawa, to jednak ustawodawca wyraźnie rozróżnia w art. 255 ust. 1 pkt 1-8 w zw. z art. 2551 ust. 1 p.w.p. oraz art. 255 ust. 1 pkt 9 p.w.p. Ponadto z treści art. 25512 p.w.p. wynika wyraźnie, że postępowanie zapoczątkowane wnioskiem o unieważnienie i sprzeciwem nie są tożsame, gdyż ustawodawca postanowił, że przepisy regulujące postepowanie sporne zapoczątkowane wnioskiem stosuje się do postępowania zapoczątkowanego sprzeciwem jedynie odpowiednio, co oznacza, że stosuje się je tylko o tyle, o ile nie kolidują z kształtem danej instytucji prawnej. Wskazanie w postępowaniu spornym wszczętym złożeniem wniosku nowych podstaw prawnych unieważnienia prawa jest dopuszczalne, bo brak jakichkolwiek podstaw do ograniczeń w tym względzie, zaś zmianę, rozszerzenie lub ograniczenie wniosku (a nie sprzeciwu) przewiduje wprost art. 2556 ust. 2 pkt 3 p.w.p. Natomiast rozszerzenie granic sprzeciwu w postępowaniu spornym, toczącym się na skutek jego wniesienia, prowadzi wprost do przekroczenia (ominięcia) terminu do wniesienia umotywowanego sprzeciwu i pozbawia uprawionego możliwości ustosunkowania się do sprzeciwu przed skierowaniem sprawy do postępowania spornego." (tak NSA w wyroku z dnia 19.10.2017 r., sygn. akt II GSK 3679/15). Podkreślenia wymaga, iż nie jest zgodne z intencją ustawodawcy zacieranie różnic pomiędzy postępowaniem wszczętym sprzeciwem (art. 246 p.w.p.), a postępowaniem wszczętym na skutek wniosku o unieważnienie prawa z patentu (art. 89 p.w.p.). W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że stanowisko dopuszczające możliwość rozszerzenia (lub zmiany) przez wnoszącego sprzeciw podstawy faktycznej i prawnej sprzeciwu po upływie sześciomiesięcznego terminu od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa, jest niezgodne z polskim prawem oraz z ustawodawstwem unijnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 15 stycznia 2015 r. (sygn. akt II GSK 1983/13), ponieważ sprzeciw ma charakter skargi actio popilaris: "wymogiem formalnym sprzeciwu jest wskazanie w nim podstawy prawnej, na jakiej jest on oparty. Mając zaś na uwadze sześciomiesięczny termin na jego wniesienie, po upływie tego terminu nie jest już dopuszczalne rozszerzenie zakresu sprzeciwu, tak pod względem podstaw prawnych, jak i podstaw faktycznych." Naczelny Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela stanowisko NSA wyrażone w tezie do wyroku z 21 stycznia 2015 r. (sygn. akt II GSK 2037/13), że: "Wnoszący sprzeciw jest zobligowany do wskazania wszystkich okoliczności uzasadniających unieważnienie prawa (...) w treści sprzeciwu, w okresie 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu tego prawa. Rozszerzenie sprzeciwu o nowe podstawy po upływie terminu do jego wniesienia naruszałoby zasadę wyrażoną w art. 246 ust. 1 p.w.p., z której wynika, iż każdy nie mając interesu prawnego może, ale tylko w terminie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa, sprzeciwić się jego udzieleniu. Wskazanie nowych podstaw unieważnienia, niezawartych w sprzeciwie, na etapie postępowania spornego przed Urzędem Patentowym RP, po upływie 6 miesięcy od opublikowania informacji o udzieleniu prawa (...) jest niedopuszczalne, a w konsekwencji nowe podstawy sprzeciwu nie podlegają rozpoznaniu przez Urząd Patentowy RP, ponieważ pozostają one poza zakresem sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym w rozumieniu art. 247 ust. 2 p.w.p." (analogiczne stanowisko NSA zawarł w wyrokach: z 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II GSK 592/13; z 19 czerwca 2015 r., sygn. akt II GSK 1077/14; z 24 lutego 2016 r., sygn. akt II GSK 2381/14). Z powodów wskazanych wyżej niewadliwie Sąd I instancji uznał, za organem patentowym, iż nie jest skuteczne rozszerzenie przez wnioskodawcę podstawy faktycznej (wskazanie nowych materiałów dowodowych) i prawnej sprzeciwu po upływie 6 miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu patentu. Zaakcentować także trzeba, że postępowanie sporne wszczęte sprzeciwem (podobnie jak wszczęte wnioskiem o unieważnienie prawa) ma charakter postępowania kontradyktoryjnego, co oznacza, że to na stronach postępowania, tj. na wnoszącym sprzeciw i na uprawnionym spoczywa ciężar udowodnienia okoliczności, z których każda z nich wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Jak podkreśla się w doktrynie i judykaturze w tym postępowaniu UP RP ma obowiązek przede wszystkim wyczerpująco rozpatrzeć i ocenić materiał dowodowy przedstawiony przez strony, a zwłaszcza przez wnioskodawcę, który w sprzeciwie (a także we wniosku o unieważnienie prawa), przedstawia wnioski dowodowe i zobowiązany jest do wykazania zasadności zgłoszonych podstaw unieważnienia (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1306/17). Rolą organu, tj. UP RP jest ustalenie stanu faktycznego na podstawie dowodów przedłożonych przez strony, w szczególności zaś dowodów przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw lub wnioskodawcę (por. wyroki NSA: z 15 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 2077/11; z 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 76/11). "W postępowaniu spornym przed UP RP ograniczenia doznają zasady określone w KPA, a zwłaszcza zasada prawdy obiektywnej, zasada oficjalności, czy też zasada czuwania przez organ administracji nad interesem strony postępowania. Nie oznacza to jednak, że te zasady nie obowiązują, jednakże ulegają znaczącej modyfikacji. Z tej przyczyny w art. 256 ust. 1 Pr.WłPrzem przyjęta została w odniesieniu do postępowania spornego zasada odpowiedniego stosowania przepisów KPA, nie zaś zasada stosowania tychże przepisów wprost." (tak: A.Szewc/J. Sieńczyło-Chlabicz [w]:Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 1237 oraz wskazana tam literatura i orzecznictwo). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż pomieszczone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego, są niezasadne. Słusznie Sąd I instancji uznał, iż organ patentowy dokonał niewadliwej i całościowej analizy i oceny przedstawionego przez strony postępowania materiału dowodowego, zarówno w zakresie materiałów dowodowych obejmujących dokumenty, jak i oświadczenia, co znalazło wnikliwe przedstawienie w uzasadnieniu decyzji organu na s. 3-17, która wbrew twierdzeniu skarżącego, zawartego w skardze do WSA, spełnia wszystkie wymogi wskazane w art. 107 § 3 k.p.a. Nieuwzględnienie przez UP RP wniosków dowodowych zgłaszanych przez wnoszącego sprzeciw, o przesłuchanie w charakterze świadków M. W. i A. C. (zgłoszonych w piśmie z dn. 13.07.2018 r.), nie spowodowało ograniczenia analizy i rozpatrzenia materiału dowodowego w zakresie zarzutu oczywistości patentowanego rozwiązania, poprzez ograniczenie się przez organ patentowy "wyłącznie do rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] -- 3 arkusze) oraz rysunku technicznego centrali [...] (nr rys. [...] — 2 arkusze)" i na tej podstawie dokonanie przez UP RP oceny, że nie dowodzą one braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku, co miało, w ocenie skarżącego kasacyjnie, istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazane działania organu patentowego nie stanowiły wady tego postępowania, która mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż w Urzędzie Patentowym, który rozstrzyga sprawę w trybie postępowania spornego w przedmiocie unieważnienia patentu, orzekają eksperci. W warstwie znaczeniowej określenie "ekspert" oznacza biegłego, rzeczoznawcę, specjalistę. W tym znaczeniu, w postępowaniu o unieważnienie prawa bierze udział biegły (ekspert) posiadający wiadomości specjalistyczne (tak w wyroku NSA z 12 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2065/13). Zasadnie zatem należy uznać, iż to właśnie eksperci UP RP posiadają wiedzę (wiadomości specjalne) pozwalające na analizę podstaw prawnych i faktycznych sprzeciwu. Zatem niewadliwie WSA uznał w tej sprawie, iż: "Bezzasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 w zw. z art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 6 i art. 7 k.p.a. poprzez niezebranie w sprawie całego materiału dowodowego i nierozpatrzenie wniosków o przeprowadzenie dowodu w postaci zeznań świadków A. C. i M. W., zgłoszonego w piśmie z dnia 13 lipca 2018 r. Jak wskazano w zaskarżonej decyzji, Kolegium Orzekające uznało ten dowód za nieposiadający znaczenia dla sprawy w sytuacji, gdy z ujawnionej w poświadczonych notarialnie rysunkach konstrukcji centrali [...] i z ujawnionej w poświadczonych notarialnie rysunkach konstrukcji centrali [...] nie wynika brak zdolności patentowej spornego wynalazku. Świadkowie mieli bowiem zeznawać na okoliczności wskazane w piśmie wnioskodawcy z dnia 13 lipca 2018 r. obejmujące "posiadanie przez centralę [...] wszystkich cech znamiennych centrali (spornego) wg patentu Pl, stosowania i wprowadzenia do obrotu centrali [...] i centrali [...] (co było bezsporne i zostało udokumentowane przez skarżącego), oraz znajomości tych central przez twórców spornego wynalazku (co jest bezprzedmiotowe dla oceny zdolności patentowej spornego wynalazku)." (s. 12 uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji nie naruszył wskazanych w punkcie 5 petitum skargi kasacyjnej przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 i art. 26 ust. 1 p.w.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tych przepisów, a przy nieskutecznym podważeniu stanu faktycznego sprawy przez skarżącego, zasadnie uznał, że UP RP przepisy te właściwie zastosował. Organ patentowy niewadliwie uznał, że przedłożone przez wnioskodawcę materiały dowodowe nie dowodzą braku nowości, ani braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.