II GZ 33/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1539/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. T. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] kwietnia 2023 r., nr: [...] w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 29 września 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1539/23, odrzucił skargę T. T. (skarżący, strona) na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia [...] kwietnia 2023 r., w przedmiocie wykreślenia przedsiębiorcy z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W uzasadnieniu Sąd Wojewódzki wskazał, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt administracyjnych wynika, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 27 kwietnia 2023 r. (na adres do doręczeń wskazany w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej), a więc 30-dniowy termin do wniesienia skargi mijał z dniem 27 maja 2023 r. (sobota). W tej sytuacji zastosowanie miał art. 83 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Uwzględniając treść przytoczonej regulacji, przyjąć należało, że ostatnim dniem, w którym możliwe było wniesienie skargi, był dzień 29 maja 2023 r. Ponieważ skarga w niniejszej sprawie została wniesiona do Sądu w dniu 6 czerwca 2023 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym, k. 6 akt sądowych), skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł zażalenie na ww. postanowienie, zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 58 § 1 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia, podczas gdy prawidłowe zastosowanie wskazanego przepisu winno prowadzić do stwierdzenia, że skarga została wniesiona w terminie, ponieważ skarżący "otrzymał ją rzeczywiście" dopiero 8 maja 2023 r. W związku z powyższym w zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W uzasadnieniu wyjaśniono, że skarżący w dacie doręczenia decyzji nie mógł się z nią zapoznać, ponieważ odbywał i nadal odbywa karę pozbawienia wolności, przebywając w Zakładzie Karnym w Zamościu; o treści decyzji dowiedział się dopiero w dniu 8 maja 2023 r., kiedy osoba, która fizycznie odebrała decyzję, przekazała jej treść skarżącemu. W odpowiedzi na zażalenie Minister Rozwoju i Technologii wniósł o jego oddalenie, przytaczając argumentację uzasadniającą zajęte stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zostało oddalone jako pozbawione uzasadnionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko prawne wyrażone przez kontrolowany Sąd Wojewódzki, który dokonał prawidłowej wykładni oraz niewadliwego zastosowania przepisów art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. na tle ustalonego stanu faktycznego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że osoba upoważniona do odbioru korespondencji w imieniu skarżącego odebrała skutecznie zaskarżoną decyzji w dniu 27 kwietnia 2023 r. Doręczenie nastąpiło na adres do doręczeń ujawniony w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG). Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w CEIDG w zakresie danych adresowych (w tym adresu do doręczeń) w terminie 7 dni od dnia zmiany danych, natomiast zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy domniemywa się, że dane wpisane do CEIDG są prawdziwe. Jednocześnie przepis art. 36 ust. 1 cyt. ustawy (z zastrzeżeniem art. 155 ust. 10 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych) stanowi, że minister właściwy do spraw gospodarki doręcza pisma przedsiębiorcy wpisanemu do CEIDG wyłącznie na adres do doręczeń wpisany do CEIDG, a jeżeli przedsiębiorca ten nie dokona zmiany wpisu do CEIDG w przypadku zmiany adresu do doręczeń – doręczenie pisma na dotychczasowy adres ma skutek prawny (art. 36 ust. 2). W związku z powyższym podniesiona w zażaleniu okoliczność – niewykazana ani nawet nieuprawdopodobniona – że skarżący nie miał możliwości zapoznania się z treścią zaskarżonej decyzji w dniu jej skutecznego doręczenia na adres ujawniony w ewidencji z racji przebywania w zakładzie karnym, jest pozbawiona prawnego znaczenia z punktu widzenia oceny skuteczności prawnej czynności doręczenia decyzji przez skarżony organ. Określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. ustawowy termin do zaskarżenia decyzji upłynął bezskutecznie z końcem dnia 29 maja 2023 r., a moment faktycznego zapoznania się przez skarżącego z tak doręczoną decyzją (8 maja 2023 r.) pozostaje bez znaczenia dla zagadnienia stwierdzenia obiektywnego faktu upływu terminu ustawowego, o którym mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było wydanie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. postanowienia o odrzuceniu skargi jako wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na względzie powyższe argumenty i działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił o oddaleniu zażalenia.