II GZ 43/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marcin Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2400/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdu postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 14 sierpnia 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 2400/22, rozpoznając skargę J. K. (skarżący, strona) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 21 czerwca 2022 r. w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdów, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów związanych z usunięciem i przechowywaniem pojazdów. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który nie został uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, podniósł, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Sąd, w przypadku braku uzasadnienia takiego wniosku, nie może działać za stronę. Skoro zaś wniosek skarżącego nie został w jakikolwiek sposób uzasadniony, należało go oddalić na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, wnosząc o jego zmianę poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego WSA nie zapoznał się z meritum sprawy i materiałem dowodowym przedstawionym przez skarżącego w sprawie. Skarżący wskazał ponadto, że nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek zapłaty narusza "równowagę" jego budżetu domowego, a jego możliwości finansowe są ograniczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. Kontrolując prawidłowość zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził wad uzasadniających jego wzruszenie tak w świetle wzorców kontrolnych uwzględnionych z urzędu, jak i zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą. Sąd Wojewódzki, rozpoznając wniosek skarżącego, przyjął prawidłowe założenie, że uwzględnienie żądania wstrzymania zaskarżonej decyzji w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest możliwe tylko wtedy, gdy zostaną ujawnione i wskazane przez wnioskodawcę szczególne okoliczności realizujące przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., przy czym obowiązek wykazania tych okoliczności spoczywa na wnioskodawcy, natomiast do sądu administracyjnego należy ocena, czy i w jakim zakresie powyższe okoliczności związane z wykonaniem zaskarżonego aktu mogą zostać ocenione jako świadczące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., wymagające od strony skarżącej co najmniej uprawdopodobnienia, odwołują się zatem do takich okoliczności faktycznych związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu nadzwyczajnych działań lub dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków (zob. np. postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2023 r., II GSK 232/23; postanowienie NSA z dnia 27 czerwca 2023 r., II GZ 194/23; postanowienie NSA z dnia 29 czerwca 2023 r., II GSK 979/23). W związku z powyższym należy podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, że zawarty w skardze wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie zawierał argumentacji konkretyzującej ustawowe przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Samo odwołanie się do okoliczności związanych z koniecznością dobrowolnego lub przymusowego uiszczenia kwoty 531 złotych nie jest, co oczywiste, wystarczające do uznania, że strona skarżąca w związku z obowiązkiem wykonania zaskarżonej decyzji jest dotknięta niebezpieczeństwem powstania znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków. Nie jest również wystarczające ogólne twierdzenie, że ewentualne przymusowe wykonanie zaskarżonej decyzji naruszy stabilność sytuacji finansowej strony skarżącej. Na etapie oceny wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie mogą być ponadto rozważane argumenty związane z nielegalnością zaskarżonej decyzji (podstawami uwzględnienia skargi). W tym stanie rzeczy, mając na względzie całość podniesionej argumentacji, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. o oddaleniu zażalenia.