II OSK 1112/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Żak Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Gl 1240/24 w sprawie ze skargi A. P. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia 8 sierpnia 2024 r., nr WINB-WOA.7722.191.2024.KC w przedmiocie odmowy umorzenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku zabezpieczenia i uporządkowania terenu katastrofy budowlanej 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od A. P. na rzecz Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 marca 2025 r., w sprawie o sygn. akt II SA/Gl 1240/24, uwzględniając skargę A. P. na postanowienie Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 8 sierpnia 2024 r., nr WINB-WOA.7722.191.2024.KC, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu z 6 września 2023 r., nr 198/2023, którym organ, na podstawie art. 125 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm.), zwanej dalej u.p.e.a., odmówił umorzenia grzywny nałożonej na skarżącą w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z 20 marca 2023 r., nr 4/2023. Ze wskazanych rozstrzygnięć wynika, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu decyzją z 28 września 2022 r., nr 65/2022, w związku z prowadzonym postępowaniem w sprawie katastrofy budowlanej przy ul. (...) w S., nakazał współwłaścicielom ww. nieruchomości (działki nr [...]) – J. K., E. P., I. K., A. P., M. M., A. M., Z. K., M. G., A. S., L. P. i H. S. oraz J. K.1., uporządkować i zabezpieczyć teren katastrofy poprzez: zagruzowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się na nieruchomości oraz zabezpieczenie terenu wokół budynku poprzez jego wygrodzenie i zamontowanie tablic ostrzegawczych uniemożliwiających dostęp do miejsca katastrofy osobom postronnym. Termin wykonania prac wyznaczono do 14 listopada 2022 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z niewykonaniem w całości obowiązku tytułem wykonawczym z 20 marca 2023 r., nr 4/2023, zostało wszczęte przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu postępowanie egzekucyjne wobec A. P.. Postanowieniem z 14 czerwca 2023 r., nr 125/2023, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu nałożył na zobowiązaną grzywnę w wysokości 10.000 zł w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. W piśmie z 25 lipca 2023 r. zobowiązana zwróciła sią o umorzenie grzywny oraz zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z 6 września 2023 r., nr 198/2023, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu odmówił umorzenia grzywny wyjaśniając, że nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego, albowiem w dalszym ciągu nie wykonano w całości obowiązków wskazanych w decyzji, tj. zagruzowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego znajdującego się przy ul. (...) w S.. Rozpoznając zażalenie skarżącej Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał postanowienie organu pierwszej instancji w mocy podkreślając, że umorzenie grzywny w celu przymuszenia może nastąpić jedynie w przypadku całkowitego wykonania obowiązku określonego tytułem wykonawczym. Częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia, jak również możliwość takiego umorzenia grzywny nie powinna być wiązana z jakimikolwiek innymi przyczynami niż wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Organ drugiej instancji wskazał, że zobowiązana we wniosku o umorzenie grzywny nie wskazała, iż w pełni wykonała określone decyzją z 28 września 2022 r. obowiązki. Organ odwoławczy podkreślił, że w tym piśmie zobowiązana wyjaśniła, że jej udział w nieruchomości jest symboliczny, a stan prawny nieruchomości jest nieuregulowany, a ponadto zwróciła uwagę na swoją trudną sytuację finansową. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył także, że z przekazanej przez organ pierwszej instancji przy piśmie z 2 sierpnia 2024 r. dokumentacji zdjęciowej wynika, że obowiązek nałożony decyzją z 28 września 2022 r. nie został w dalszym ciągu w pełni wykonany. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę A. P. wskazał, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest powoływana przez organy obu instancji okoliczność braku realizacji nałożonych decyzją z 28 września 2022 r. obowiązków, a rozstrzygnięcie tej kwestii ma kluczowe znaczenie dla kontroli legalności zaskarżonego postanowienia. W ocenie Sądu Wojewódzkiego, z dokumentacji zdjęciowej sporządzonej przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu i przesłanej do organu odwoławczego w dniu 2 sierpnia 2024 r. wynika, na co powołał się organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, że obowiązki wynikające z decyzji z 28 września 2022 r. nie zostały wykonane. Na podstawie akt sprawy Sąd pierwszej instancji ustalił, że przesłana do organu odwoławczego dokumentacja zdjęciowa została wykonana przez inspektorów organu pierwszej instancji przed dniem wydania postanowienia przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu, czyli przed dniem 6 września 2023 r., albowiem organ pierwszej instancji powołał się na tą okoliczność w uzasadnieniu postanowienia, wskazując: "Jako potwierdzenie niewykonania zaleceń decyzji 65/2022 z dnia 28.09.2022 r. inspektorzy tut. organu podczas innych czynności terenowych sporządzili dokumentację fotograficzną z zagruzowanego przez samorząd (Urząd Miasta) obiektu". Sąd Wojewódzki stwierdził, że w aktach administracyjnych organu pierwszej instancji brak jest oryginału tej dokumentacji zdjęciowej, a ponadto organ pierwszej instancji nie wskazał daty sporządzenia tej dokumentacji. Z dołączonych do skargi dokumentów wynika zaś, że obowiązki wynikające z decyzji z 28 września 2022 r. zostały w całości wykonane jeszcze w trakcie trwającego przed organem odwoławczym postępowania zażaleniowego, co potwierdza pismo J. K.1. z 29 lipca 2024 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, skoro postanowienie organu odwoławczego zostało wydane 8 sierpnia 2024 r. oznacza to, że organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie przyjął w oparciu o dokumentację zdjęciową sporządzoną przed 6 września 2023 r. (data postanowienia organu pierwszej instancji), że obowiązki wynikające z decyzji z 28 września 2022 r. nie zostały wykonane przez skarżącą. Dokumentacja ta została przesłana do organu odwoławczego w dniu 2 sierpnia 2024 r. bez informacji o piśmie J. K.1.. Sąd Wojewódzki stwierdził, że zaskarżone postanowienie zostało zatem wydane w oparciu o niekompletny stan faktyczny sprawy. Tym samym Sąd pierwszej instancji uznał, że argumenty przedstawione w skardze zasługują na uwzględnienie, ponieważ organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie oparł je na niezweryfikowanym do końca stanie faktycznym sprawy, czym naruszył w sposób istotny art. 7, art. 77 i art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. Formułując wytyczne Sąd Wojewódzki wskazał, że prowadząc postępowanie organ pierwszej instancji powinien zweryfikować, czy zgłoszone przez J. K.1. w piśmie z 29 lipca 2024 r. wykonanie obowiązków wynikających z decyzji z 28 września 2022 r. miało miejsce. W skardze kasacyjnej Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli sądowoadministracyjnej Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, podczas gdy organy nadzoru budowlanego nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, co warunkowałoby uchylenie wydanych przez te organy rozstrzygnięć; - art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie wskazywał na zasadność oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie polegające na tym, że w wyniku niewłaściwej kontroli sądowoadministracyjnej Sąd pierwszej instancji uznał, iż organ odwoławczy wydając zaskarżone postanowienie oparł je na niezweryfikowanym stanie faktycznym sprawy, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wskazuje na zasadność utrzymania w mocy przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia organu pierwszej instancji; - art. 125 § 1 i § 2 z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2023 r., poz. 2505), zwanej dalej u.p.e.a. poprzez wadliwe przyjęcie, iż ustalony w sprawie stan faktyczny pozwala uznać, iż strona zrealizowała obowiązek określony w tytule wykonawczym, a tym samym nałożona, a nieuiszczona lub nieściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu. W ocenie skarżącego kasacyjnie organu powyższe naruszenia przepisów postępowania miały istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem doprowadziły do uchylenia odpowiadających prawu i adekwatnych do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego postanowień organów nadzoru budowlanego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi, który wydał orzeczenie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania przed sądami obu instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Wniesiono także o zastosowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach art. 179a p.p.s.a., uznanie podstaw skargi kasacyjnej za oczywiście usprawiedliwione, uchylenie zaskarżonego wyroku, rozstrzygnięcie o zwrocie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych i ponowne rozpoznanie sprawy, a w następstwie ponownego rozpoznania skargi – oddalenie skargi A. P. w całości. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. P. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości, a także wyraziła zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując kontroli wyroku zaskarżonego skargą kasacyjną, zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania oraz istnienie przesłanek odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania, o których mowa w art. 189 p.p.s.a. W niniejszej sprawie brane pod uwagę z urzędu przesłanki zastosowania art. 189 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. Zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku dokonywanej w granicach skargi kasacyjnej został wyznaczony sformułowanym w niej wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zarzutami w ramach podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a., w tym wypadku, zarzutami naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Zasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 133 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, które doprowadziło do wadliwej kontroli legalności zaskarżonych postanowień o odmowie umorzenia grzywny w celu przymuszenia. W kontrolowanym postępowaniu organy rozpoznały wniosek A. P. o umorzenie nałożonej na nią grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku uporządkowania i zabezpieczenia terenu katastrofy budowlanej, orzeczonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sosnowcu z 28 września 2022 r. We wniosku skarżąca powołała się na brak związku z przedmiotową nieruchomością, swoją partycypację we współwłasności nieruchomości jedynie niewielkim udziałem, niekorzystanie z tej nieruchomości, jej nieustalony stan prawny oraz trudną sytuację finansową, która uniemożliwia jej uiszczenie grzywny. Skarżąca nie wskazała na wykonanie obowiązku. Tymczasem z art. 125 § 1 u.p.e.a., który stanowi, że w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu, wynika, że wyłącznym powodem uzasadniającym umorzenie grzywny nałożonej, a nieuiszczonej czy nieściągniętej jest wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Przy czym podkreślić należy, że wyłącznie całościowe wykonanie egzekwowanego obowiązku uprawnia do umorzenia grzywny w celu przymuszenia. We wskazanym przepisie posłużono się bowiem terminem "wykonanie obowiązku", które w całokształcie przepisów u.p.e.a. należy rozumieć jako doprowadzenie do takiego stanu faktycznego, który będzie zgodny z treścią nałożonego na zobowiązanego obowiązku. Zatem dyspozycja powyższego przepisu nie aktualizuje się w razie częściowego, niepełnego wykonania obowiązku, nieodpowiadającego jego treści. Powyższe oznacza również, że wszystkie inne okoliczności poza wykonaniem obowiązku pozostają irrelewantne dla oceny przesłanek umorzenia grzywny w celu przymuszenia, w tym sytuacja osobista, majątkowa czy finansowa podmiotu zobowiązanego (dłużnika). W tych uwarunkowaniach prawnych zadaniem organów nadzoru budowlanego działających w tej sprawie jako organy egzekucyjne było zweryfikowanie wykonania przez skarżącą obowiązku uporządkowania i zabezpieczenia terenu katastrofy budowlanej na nieruchomości stanowiącej współwłasność wielu osób, w tym skarżącej. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że obowiązek ten nie został wykonany w całości, co znalazło odzwierciedlenie w prawidłowych rozstrzygnięciach organów obu instancji. Zakwestionowany wyrok jest natomiast wynikiem uchybień popełnionych w toku oceny zaskarżonego postanowienia i weryfikacji dokumentacji aktowej sprawy, z której Sąd Wojewódzki wyciągnął wnioski nieznajdujące w niej potwierdzenia. W tym zakresie naruszył przepisy postępowania wskazane w podstawach kasacyjnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem prawidłowa ocena kluczowych dla sprawy okoliczności, w tym niewykonania orzeczonego obowiązku niepieniężnego, powinna była doprowadzić do rozstrzygnięcia innej treści. Przede wszystkim wbrew stanowisku Sądu meriti, materiał aktowy nie dawał podstaw do tego, aby zdjęcia przedłożone organowi odwoławczemu przed wydaniem przez niego postanowienia, potwierdzające brak wykonania obowiązku, utożsamiać ze zdjęciami, które dokumentowały stan niewykonania obowiązków istniejący w dacie postanowienia o odmowie umorzenia grzywny wydanego przez organ pierwszej instancji. Stan nieruchomości na dzień 6 września 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego potwierdził w toku kontroli wykonania decyzji przeprowadzonej w dniu 15 listopada 2022 r. Udokumentowano ją "protokołem służbowym", w którym stwierdzono, że decyzja z 28 września 2022 r. nie została wykonana. W treści protokołu powołano się na wykonaną dokumentację fotograficzną, która zalega w aktach sprawy wraz z protokołem. Istotę niniejszej sprawy wyjaśnia szczegółowa weryfikacja treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, albowiem ujawnia ona chronologię podejmowanych w toku postępowania egzekucyjnego czynności, z której wynika, że przy piśmie z 25 czerwca 2024 r. (data wpływu do organu 1 lipca 2024 r.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał Śląskiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego zażalenie skarżącej na postanowienie z 6 września 2023 r. wraz z aktami sprawy. Oznacza to, że wówczas przekazano także "protokół służbowy" ze zdjęciami. Natomiast dopiero w dniu 2 sierpnia 2024 r. do Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wpłynęła przekazana przez organ powiatowy bogata dokumentacja zdjęciowa, wykonana w ramach kontroli doraźnej, potwierdzająca, że obowiązek nałożony decyzją z 28 września 2022 r. nie został w dalszym ciągu wykonany. Już tylko konfrontacja powyższych zdarzeń procesowych opisanych w uzasadnieniu, potwierdzonych w aktach, wyklucza możliwość utożsamiania zdjęć wykonanych przez organ pierwszej instancji w dniu 6 września 2023 r. ze zdjęciami wykonanymi i przesłanymi przez organ pierwszej instancji w dniu 2 sierpnia 2024 r. Zdjęcia te różnią się również od siebie, więc pomimo tego, że zdjęcia załączone do "protokołu służbowego" nie zostały opatrzone datą, to nie ma wątpliwości, że nie są to te same zdjęcia, które przesłano do organu odwoławczego 2 sierpnia 2024 r. Dodatkowo w oczywisty sposób o prawidłowości powyższego stanowiska zaświadczają dodatkowo argumenty oraz dane przedstawione w skardze kasacyjnej przez organ odwoławczy, w tym ujawniona na cyfrowym nośniku danych (płyta CD) data powstania znajdujących się tam plików zdjęciowych, z których wynika niewątpliwie, że zdjęcia dostarczone organowi odwoławczemu w dniu 2 sierpnia 2024 r. pochodziły z przeprowadzonej w tym dniu przez organ powiatowy kontroli doraźnej, potwierdzającej brak wykonania nałożonego obowiązku. Z wyjaśnień organu odwoławczego uzupełniająco wynika nadto, że tą kontrolę doraźną przeprowadzono w celu weryfikacji informacji udzielonej przez J. K.1. w piśmie z 29 lipca 2024 r. o wykonaniu obowiązku. Zestawienie wskazanych wyżej dat poszczególnych czynności i zdarzeń procesowych uwiarygadnia stanowisko organu odwoławczego o tym, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie rzetelnie i prawidłowo zweryfikowanego stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydania. Wobec tego nie ma wątpliwości, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd pierwszej instancji odbiega od rzeczywistego przebiegu zdarzeń procesowych, a postawiona przez Sąd zasadnicza teza o udokumentowaniu przez organ odwoławczy faktu niewykonania obowiązku zdjęciami wykonanymi przez organ pierwszej instancji jeszcze przed wydaniem przez niego postanowienia okazała się fałszywa, oparta na wybiórczo ocenionym materiale dowodowym nieskonfrontowanym w jego całokształcie. Sąd potraktował pismo J. K.1. z 29 lipca 2024 r. za dokumentujące w sposób wiarygodny fakt wykonania obowiązków, podważając tym samym legalność rozstrzygnięcia organu odwoławczego w oparciu wyłącznie o supozycje odnośnie daty sporządzenia materiału zdjęciowego w ramach uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez powiatowy organ nadzoru budowlanego. Twierdzenia o niekompletności materiału dowodowego w tym zakresie były oparte na przypuszczeniach własnych Sądu, których zgodność z rzeczywistością wyraźnie obaliły argumenty skargi kasacyjnej. Przywołany przez skarżący kasacyjnie organ art. 133 § 1 p.p.s.a. nakładający na sąd obowiązek wydania wyroku po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy został naruszony w niniejszej sprawie poprzez przeprowadzenie kontroli legalności zaskarżonego aktu bez wszechstronnego uwzględnienia wszystkich materiałów w ich wzajemnej korelacji, w szczególności na podstawie własnych ustaleń Sądu, które nie mają uzasadnienia w aktach sprawy. Pomimo tego, że organ odwoławczy nie wskazał wyraźnie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia daty sporządzenia zdjęć potwierdzających niewykonanie obowiązku, a one same nie były opatrzone datą, podobnie jak zdjęcia załączone do "protokołu służbowego" z 15 listopada 2022 r., to jednak już sam fakt ich wpływu do organu odwoławczego 2 sierpnia 2024 r. po kontroli doraźnej, w ramach odrębnej korespondencji w stosunku do tej, która przekazywała zażalenie skarżącej z całością akt, w tym z protokołem służbowym ze zdjęciami, co miało miejsce przy piśmie z 25 czerwca 2024 r., świadczy o tym, że fotografie nieruchomości sporządzone w trakcie kontroli 15 listopada 2022 r. stanowią odrębny materiał dowodowy. Okoliczności faktyczne wynikające z akt sprawy nie dawały podstaw do zakwestionowania stanowiska organów odnośnie kluczowej dla umorzenia grzywny w celu przymuszenia okoliczności w postaci braku całkowitego wykonania obowiązku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną organu, a uznając istotę sprawy za dostatecznie wyjaśnioną, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę A. P.. O kosztach postępowania kasacyjnego, obejmujących wpis od skargi kasacyjnej oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a.