II OSK 1683/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz (spr.), Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński, sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas, Protokolant: asystent sędziego Monika Ziębicka, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 16 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1156/22 w sprawie ze skarg A. spółka z o.o. z siedzibą w [...] i B. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 lipca 2022 r. nr OA.7722.1.13.2021 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargi, 2. zasądza od A. spółka z o.o. z siedzibą w [...] i B. S.A. z siedzibą w [...] solidarnie na rzecz Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie. Wyrokiem z dnia 16 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1156/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, w sprawie ze skarg A. spółka z o.o. z siedzibą w [...] i B. S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Rzeszowie, dalej: "PWINB", z dnia 13 lipca 2022 r. nr OA.7722.1.13.2021 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych, w punkcie pierwszym uchylił zaskarżone postanowienie i postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ustrzykach Dolnych z dnia 31 sierpnia 2021 r. nr PINB.5160.1.12.2021, w punkcie drugim zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego, nadto w punkcie trzecim zarządził od Skarbu Państwa na rzecz A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] zwrot kwoty 400 zł tytułem nadpłaconego wpisu sądowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 6 lutego 2020 r., nr PINB.5162.1.22.2018 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ustrzykach Dolnych, dalej także: "PINB", umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie legalności budowy masztu antenowego, do którego zamontowane zostały urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej, zlokalizowanego na działce nr [...]. Organ stwierdził, że elementy stacji bazowej zostały zamontowane na spornym maszcie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 16 marca 2006 r., udzielonej P. S.A. z/s w [...], a dodatkowe elementy zamontowane w okresie późniejszym przez B. S.A. będą stanowić przedmiot odrębnego postępowania. Sam maszt został natomiast wybudowany w 2003 r. jako element linii kolejowej i pełnił funkcję słupa oświetleniowego, a następnie został adaptowany jako element stacji telefonii komórkowej. Organ ustalił, że przedsięwzięcie nie oddziaływuje negatywnie na środowisko, a tym samym obligowało to do umorzenia postępowania w sprawie. Gmina Ustrzyki Dolne wniosła odwołanie od tej decyzji podnosząc, że parametry inwestycji nie odpowiadają obecnym normom emitowanej mocy EIRP. Inwestor nie wstępował przy tym o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia, ani o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, w celu montażu anten. Organ I instancji nie dokonał ustaleń w zakresie mocy EIRP anten należących do innych operatorów, a nadto nie zawiadomił odwołującej o terminie wizji lokalnej. Decyzją z dnia 10 lipca 2020 r., nr OA.7722.1.3.2020 Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ustrzykach Dolnych i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, bowiem uznał, że organ I instancji nie dokonał niezbędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy, a zatem umorzenie postępowania uznać należało za przedwczesne. PINB nie ustalił bowiem, czy zakres robót, który doprowadził do powstania obiektu w obecnej formie, nie wymagał żadnej zgody organu architektoniczno-budowlanego. Nie dokonał także ustaleń w zakresie ilości anten, ich mocy oraz azymutach, sumowania pól promieniowania, a co za tym idzie – pominął kwestię montażu dodatkowych anten na stacji bazowej przez B. S.A. Zdaniem PWINB, organ I instancji winien prowadzić jedno postępowanie obejmujące wszystkie anteny sektorowe zainstalowane na maszcie, niezależnie od tego, który z operatorów był ich inwestorem. Jeżeli wykonany zakres robót powiększył obszar oddziaływania obiektu na środowisko, należy rozważyć, czy wykonane roboty nie stanowiły rozbudowy obiektu, a co za tym idzie, że zachodziła konieczność dokonania oceny czy przedsięwzięcie nie jest zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. P. sp. z o.o. z siedzibą w [...] wiosła sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, domagając się jej uchylenia. Spółka zarzuciła naruszenie m.in. art. 138 § 2 oraz § 2a w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. poprzez nakazanie organowi I instancji prowadzenia dalszego postępowania pomimo jego bezprzedmiotowości, a także art. 105 § 1 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pomimo wykazania, że sporna stacja bazowa został zamontowana na istniejącym obiekcie budowlanym zgodnie z prawem; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, wyrokiem z dnia 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 846/20, oddalił sprzeciw P. Sp.z o.o. z siedzibą w [...] od zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Uznał, że postępowanie wyjaśniające, niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, wykracza przy tym poza ramy uzupełniającego postępowania dowodowego określonego w art. 136 § 1 K.p.a. Zauważył, że istniejący maszt stacji bazowej telefonii komórkowej o wysokości 18,50 m został wybudowany w 2003 r. jako element linii kolejowej i pełnił funkcję słupa oświetleniowego górnej stacji wyciągu krzesełkowego "[...]". W dniu 16 marca 2006 r. wydana została dla P. S.A. decyzja o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej obejmująca montaż na istniejącym maszcie systemu anten sektorowych i radiolinii oraz montaż w istniejącym budynku stacji górnej wyciągu aparatury elektronicznej i zasilania w energię elektryczną. W ramach tego pozwolenia zamontowano 2 anteny sektorowe na wysokości 16 m o azymucie 80º i 330º, 1 antenę radiolinii na wysokości 18 m o azymucie 164º oraz drabinki kablowe wraz z aparaturą sterującą. W kolejnych latach montowane były dodatkowe anteny sektorowe, antena radiolinii, urządzenia sterujące i drabinki kablowe przez P. S.A. oraz B.. Zdaniem Sądu, zasadne było stanowisko PWINB odnośnie do konieczności dokonania ustaleń w zakresie wszystkich zamontowanych anten, zarówno przez P., jak i B. S.A. oraz mocy EIRP. Dopiero te ustalenia pozwolą na zajęcie stanowiska w sprawie charakteru robót wykonanych przez Spółkę i ich kwalifikacji. Sąd podzielił sposób wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm.) wyrażony m.in. w wyroku NSA z dnia 16 lutego 2017 r., II OSK 1424/15, LEX, iż czynność instalowania antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego ma miejsce, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Tylko wówczas, gdy umiejscowienie ww. konstrukcji oraz instalacji na obiekcie budowlanym nie prowadzi do rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy obiektu może być ono zakwalifikowane jako ich instalowanie, co niewątpliwie wolne jest od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a w pewnych sytuacjach także od obowiązku dokonania zgłoszenia. Sąd I instancji przyznał rację organowi odwoławczemu, że z uwagi na niewyjaśnienie kwestii ewentualnej zmiany parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego w tym jej charakterystycznych parametrów istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej na skutek domontowania dodatkowych urządzeń radiokomunikacyjnych, nie można było wykluczyć dokonania przez stronę skarżącą przebudowy lub rozbudowy tego obiektu, co do której nie dopełniono obowiązku uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia. Tylko wówczas, gdy dołączenie nowo zamontowanych anten nie skutkuje zmianą dotychczasowych parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej można będzie uznać, że zmiana ta nie narusza Prawa budowlanego, i tym samym wszczęte postępowanie będzie mogło zostać umorzone jako bezprzedmiotowe (zob. wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r., II OSK 2145/10, oraz z 11 maja 2017 r., II OSK 2295/15). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], zaskarżając go w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, w tym przepisu art. 64e P.p.s.a. poprzez oddalenie sprzeciwu połączone z niewłaściwymi i nieuprawnionymi na tym etapie postępowania wskazaniami organowi I instancji okoliczności, które winien wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy oraz sformułowanie błędnych wytycznych w zakresie wykładni prawa, podczas gdy rozpoznając sprzeciw od decyzji kasacyjnej, sąd winien ocenić jedynie wystąpienie przesłanek do zastosowania art. 138 § 2 K.p.a. Zarzuciła także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. m.in. art. 29 ust. 2 pkt. 15) w związku z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy Prawo budowlane poprzez niewłaściwe uznanie, że instalacja urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym o wysokości nie przekraczającej 3 metrów na obiektach budowlanych wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, podczas gdy nie wymaga nawet dokonania zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych; Wyrokiem z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 859/21, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko wyrażone w wyrokach tego Sądu z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II OSK 132/19 i z dnia 26 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3311/19, zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 K.p.a. konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Oznacza to, że art. 64e P.p.s.a. należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a., ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja cytowanego art. 138 § 2a K.p.a. Sąd I instancji skorzystał z tego uprawnienia i wskazał jaka wykładnia art. 29 ust. 2 pkt 15 czy art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego będzie właściwa. Oceniając prawidłowość zaskarżonego wyroku w zakresie istnienia podstaw do wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej z art. 138 § 2 K.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdził, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że sprzeciw z art. 64e P.p.s.a. należało oddalić, bowiem w okolicznościach sprawy wydanie decyzji kasatoryjnej było uzasadnione. Skoro z akt sprawy wynika, że na słupie oświetleniowym górnej stacji wyciągu narciarskiego pierwotnie na podstawie decyzji Starosty Bieszczadzkiego z dnia 16 marca 2006 r., nr 18/06 znak: BOŚ.7351-21/06 o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zostały zamontowane 2 anteny sektorowe K-739684 na azymucie 800 i 3300 na wysokości 16 m i mocy EIRP 379,47 W, 1 antena paraboliczna (radiolinii) ø 30 cm i azymucie 120 typu YHLP1-23 o mocy EIRP 154,5 W oraz urządzenia teletechniczne, a kontrola PINB dowodzi zainstalowania przez P. dodatkowej anteny radiolinii ø 30 cm i azymucie 120 i urządzeń sterujących, to należało ocenić czy wykonane roboty budowlane wymagają pozwolenia na budowę. Ponadto B. S.A. na tym samym słupie oświetleniowym zamontował 2 anteny sektorowe na wysokości 24,70 m o azymucie 800 i 3300, 2 anteny na wysokości 19 m o azymucie 640 i ø 30 cm, na wysokości 18 m o azymucie 1640 i ø 30 cm oraz 6 urządzeń strujących oraz drabinki kablowe wraz z aparaturą sterującą zamontowaną w pomieszczeniu piwnicy budynku górnej stacji narciarskiej. Wobec powyższego, zasadnie organ odwoławczy a za nim Sąd I instancji uznał, że orzekanie o umorzeniu postępowania wobec legalności ww. robót budowlanych było przedwczesne. W istocie organ I instancji nie ustalił czy zakres robót, który doprowadził do powstania obiektu stacji bazowej telefonii komórkowej w jej obecnej postaci nie wymagał żadnej zgody organu architektoniczno-budowlanego. Niewątpliwie nastąpił montaż dodatkowych anten o innej mocy, azymutach niż te wskazane w pozwoleniu na budowę z 2006 r. tak przez P. S.A. jak i przez B. S.A. Organ I instancji powinien ocenić charakter robót wykonanych przez obie Spółki i dokonać ich kwalifikacji. Wobec tego brak takich ustaleń należało ocenić jako brak ustaleń stanu faktycznego istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia bowiem właśnie charakter robót budowlanych (rozbudowa, przebudowa czy instalacja - montaż) przesądzi o tym czy inwestycja w tej postaci wymagała pozwolenia na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny argumentował, że przebudowa według art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Jeśli charakterystyczne parametry obiektu ulegają zmianie to mamy do czynienia z rozbudową. NSA nawiązał do tego, że skarżąca kasacyjnie przywołuje kolejne nowelizacje art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, który w chwili wydawania przez organ odwoławczy decyzji stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymagają roboty budowlane polegające na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Wskazał, że pojęcie instalowania najbardziej zbliżone jest do montażu ponieważ jedna i druga czynność polega na zamontowaniu, przytwierdzeniu czegoś do innego obiektu np. budowlanego. Są to zatem roboty budowlane ale odrębne od przebudowy, remontu, rozbiórki. Jeśli montaż (instalowanie) prowadzi do zmian parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji, to nie jest to montaż lecz przebudowa. Montaż (instalowanie) w swej istocie powoduje wyłącznie połączenie dwóch obiektów. W zależności czy towarzyszy temu zmiana parametrów użytkowych lub technicznych powstałego obiektu, czy zmianie ulegają inne charakterystyczne parametry tego obiektu, to należy kwalifikować montaż jako przebudowę lub rozbudowę. Zdaniem NSA, prawidłowa jest wykładnia art. 29 ust. 2 pkt 15 oraz art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego przyjęta przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku. Roboty budowlane polegające na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych według ww. przepisów ma miejsce, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. Jedynie gdy umiejscowienie ww. konstrukcji oraz instalacji na obiekcie budowlanym nie prowadzi do rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy obiektu może być ono zakwalifikowane jako ich instalowanie. Niezależnie zaś od tego, czy instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych zawiera w sobie instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 z 2010 r.) czy instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 od 25 października 2019 r.), to istotne jest czy instalowanie tego rodzaju urządzeń prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury. Zdaniem NSA, nowelizacja z 2019 r. nie prowadzi do bezzasadności wskazań organu odwoławczego odnośnie do dalszego postępowania organu I instancji w zakresie stwierdzonych uchybień w ustaleniach stanu faktycznego i ich oceny. Także Sąd I instancji słusznie nie dopatrzył się w tej nowelizacji podstaw do uwzględnienia sprzeciwu. Nastąpiło dalsze uszczegółowienie rodzaju urządzeń jakie mogą być instalowane na obiektach budowlanych lecz owe instalowanie jeśli prowadzi do zmian parametrów technicznych lub użytkowych czy parametrów charakterystycznych obiektu budowlanego to będzie to odpowiednio przebudowa lub rozbudowa wymagająca pozwolenia na budowę. Według NSA, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że umorzenie postępowania przez organ I instancji było przedwczesne. W stanie faktycznym sprawy, Spółce udzielono pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej obejmującej 2 anteny sektorowe i 1 anteny radiolinii wraz z urządzeniami teletechnicznymi. Następnie kontrola wykazała modernizację stacji bazowej poprzez zamontowanie dodatkowych anten i urządzeń teletechnicznych. Zmianie uległa ilość anten, azymuty i moc tychże w stosunku do przewidzianych w zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę projekcie budowlanym. PINB nie skonfrontował należycie zakresu wykonanych robót budowlanych z projektem budowlanym, zatwierdzonym decyzją, którą udzielono pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a co za tym idzie, nie rozważył wystarczająco, czy roboty budowlane wykonane po pozwoleniu na budowę nie stanowiły rozbudowy lub przebudowy stacji bazowej. Organ pierwszej instancji nie dokonał żadnej analizy, czy zmieniły się parametry techniczne lub użytkowe przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, taki zakres wykonanych robót budowlanych, jak w rozpoznawanej sprawie, bez wątpienia wymagał szerszej analizy. Zakwalifikowanie określonych robót, jako instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego może więc nastąpić tylko wtedy, gdy ich umiejscowienie na obiektach budowlanych nie stanowi rozbudowy, nadbudowy lub przebudowy tych obiektów. NSA dodał, że wbrew zarzutom skargi kasacyjnej Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Ewentualna zmiana parametrów obiektu, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym (zob. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 2295/15). Ponownie rozpoznając sprawę, organ I instancji poinformował strony postępowania o połączeniu sprawy nr PINB.5160.1.14.2019 - dotyczącej legalności zamontowania urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej przez B. S.A. ze sprawą nr PINB.5160.1.12.2019 - dotyczącą legalności budowy masztu antenowego, do którego zamontowane zostały urządzenia stacji bazowej telefonii komórkowej przez P. Sp. z o.o., z uwagi na to, że sprawa dotyczy jednego obiektu budowlanego, ponieważ konstrukcja wieży wraz z zamontowanymi na niej antenami, urządzeniami i osprzętem - stanowi jedną techniczno-użytkową i funkcjonalną całość. Postanowieniem z 31 sierpnia 2021 r. nr PINB.5160.1.12.2021 PINB w Ustrzykach Dolnych wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z zamontowaniem urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym maszcie, będącym własnością L. Sp. z o.o., usytuowanym na działce nr [...] w Ustrzykach Dolnych przez P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] oraz B. S.A. z siedzibą w [...] i jednocześnie nałożył na inwestorów obowiązek przedstawienia w Inspektoracie w terminie do dnia 31 stycznia 2022 r. określonych dokumentów. Organ I instancji stwierdził, że po porównaniu dokumentacji projektowej zatwierdzonej prawomocną decyzją o pozwoleniu na budowę z 16 marca 2006 r. nr BOŚ.7351-21/06 bazowej stacji komórkowej GSM nr [...] Ustrzyki Dolne Kamienna [...] obejmującej montaż na istniejącym maszcie systemu anten sektorowych i radiolinii wraz z montażem infrastruktury tj. urządzeń sterujących - ze stanem faktycznym stwierdzonym podczas kontroli w dniu 11 września 2019 r. utrzymującym się do dnia wydania decyzji, uznał, że doszło do rozbudowy i nadbudowy istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej. Nadto wyjaśnił, że z przedłożonych dokumentów, tj. klasyfikacji przedsięwzięcia oraz sprawozdania z badań wynika, że pomiary pól elektromagnetycznych w otoczeniu wieży przy pracujących wszystkich urządzeniach zamontowanych na wieży wskazują, że przedmiotowa inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W ocenie organu nastąpiła jednak kumulacja mocy pól elektromagnetycznych ERIP, pochodzących od urządzeń istniejących wcześniej i nowo zamontowanych przez B. S.A oraz P. Sp. z o.o. W wyniku przeprowadzonych robót montażowych, zwiększeniu uległy gabaryty górnej części obiektu w miejscach zamontowanych nowych urządzeń, co zostało potwierdzone przedłożoną opinią techniczną z 22 października 2015 r., z której wynika, że obiekt jako całość, osiągnął graniczny stan nośności po montażu ww. urządzeń. Zatem wykonane roboty wykraczają poza zakres przebudowy obiektu budowlanego, z uwagi na zwiększenie charakterystycznego parametru górnej części obiektu oraz szerokości, w związku z przymocowaniem do masztu wysięgników z profili stalowych, do których zostały zamontowane dwie anteny sektorowe i dwie radiolinie. W związku z powyższym, w ocenie organu zamontowanie dodatkowych anten wraz z konstrukcjami wsporczymi i osprzętem na istniejącym maszcie stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowi jej rozbudowę, która wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Po rozpoznaniu zażaleń P. Sp. z o. o. oraz A. Sp. z o.o., PWINB postanowieniem z 13 lipca 2022 r. nr OA.7722.1.13.2021 uchylił zaskarżone postanowienie w całości i jednocześnie wstrzymał A. Sp. z o. o. oraz TB. S.A. roboty budowlane związane z rozbudową stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym maszcie, będącym własnością L. Sp. z o.o., usytuowanym na działce nr [...] w Ustrzykach Dolnych z powodu ich prowadzenia bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz nałożył na ww. Spółki obowiązek przedstawienia, w terminie do 30 grudnia 2022 r.: – zaświadczenia Burmistrza Ustrzyk Dolnych o zgodności rozbudowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, – czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, – oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W uzasadnieniu postanowienia Organ II instancji wyjaśnił, że istotne jest, czy instalowanie tego rodzaju urządzeń prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury. Organ odwoławczy stwierdził, że w wyniku przeprowadzonych robót, zwiększeniu uległy gabaryty górnej części obiektu w miejscach zamontowanych nowych urządzeń. Potwierdzone to zostało przedłożoną "Opinią techniczną" z 22 października 2015 r. z której wynika, że obiekt jako całość, osiągnął graniczny stan nośności po montażu ww. urządzeń. Do masztu przymocowano zestaw profili stalowych, do których zostały zamontowane dwie anteny sektorowe i dwie radiolinie. Już sam fakt zmiany ww. parametrów przesądza o niemożności zakwalifikowania przedmiotowych robót jako instalowanie urządzeń, o którym mowa w art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego. Uznał, że parametry charakterystyczne obiektu, tj. ilość anten, ich moc, azymuty uległy zmianie. Pozwolenie na budowę z 16 marca 2006 r. przewidywało montaż na istniejącym maszcie 2 anten sektorowych i 1 radiolinii. W zatwierdzonym pozwoleniem projekcie budowlanym zapisano, iż "na istniejącym maszcie zostaną zamontowane anteny o bardzo małych gabarytach’’. Projekt przewidywał montaż na wysokości 16 m n.p.t. dwóch anten sektorowych typu K739684: jedna o azymucie 80° (sektor 1), druga o azymucie 330° (sektor 2). Z załączonej do projektu decyzji Burmistrza Ustrzyk Dolnych o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia (decyzja z 10 stycznia 2006 r. nr GPI.7624/4/05/06, załącznik nr 1 - charakterystyka przedsięwzięcia) wynika, że dla założonych parametrów pracy (dla pasma przenoszenia 806-960 MHz) moc wypromieniowana EIRP dla pojedynczej anteny wyniesie EIRP = 379,4 W). Z ustaleń organu I instancji oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że parametry te uległy zmianie. Odnotował, ze w dniu 11 września 2020 r. do organu powiatowego wpłynęły opracowania: "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz "Analiza środowiskowa przedsięwzięcia" z sierpnia 2020 r. W tabeli 3 i tabeli 4 przedłożonej "Analizy środowiskowej" autor opracowania przedstawił parametry obecnie zainstalowanych anten. Zamiast anten typu K739684 na maszcie zamontowane są obecnie na wysokości 16,80 m 2 anteny sektorowe P. Sp. z o.o. (obecnie A. Sp. z o. o.) typu BSA 1053 o azymutach odpowiednio 80° (sektor 1) i 330° (sektor 2). Anteny pracują w pasmach przenoszenia 900-1800-2100 MHz, przy tilcie 14°, z tym że maksymalne poziomy zasięgu obszaru są różne dla obu anten (tj. 6,9m w sektorze 1 i 9,4m w sektorze 2). Dla wskazanych parametrów moc promieniowania EIRP dla anteny o azymucie 80° wynosi EIRP=4357 W, dla anteny o azymucie 330° EIRP= 6689 W, tj. ponad 10-17 razy więcej niż wartość dla anten objętych pozwoleniem na budowę z dnia 16 marca 2006 r. Ponadto, w ramach stacji bazowej na przedmiotowym obiekcie, po zawarciu w dniu 1 kwietnia 2009 r. umowy z poprzednim właścicielem obiektu, zamontowano dodatkowe urządzenia operatora B. S.A. tj.: 2 anteny sektorowe na wysokości 14,70 m o azymucie 80°, 2 anteny sektorowe na wysokości 14,70 m o azymucie 330°, 2 anteny radiolinii na wysokości 18,0 m Ø30 cm na azymucie 164° i na wysokości 19,0 m Ø30 cm na azymucie 64° oraz 6 urządzeń sterujących wraz z drabinkami kablowymi i aparaturą sterującą zamontowaną w pomieszczeniu piwnicy budynku górnej stacji narciarskiej. Określone w tabeli 3 i tabeli 4 przedłożonej "Analizy środowiskowej" parametry zamontowanych anten sektorowych są następujące: 2 anteny sektorowe typu 742270 (jedna o azymucie 80°, druga o azymucie 330°) i 2 anteny sektorowe ADU 4518R6v06 (jedna o azymucie 80°, druga o azymucie 330°), wszystkie na wysokości 14,7 m. Równoważna moc promieniowania izotropowego ww. anten dla sektora 1 (azymut 80°) wynosi łącznie 18741 W (przy tilcie 0-10°), dla sektora 2 (azymut 330°) również wynosi łącznie 18741 W (przy tilcie 0-10°). Opracowanie nie przedstawia sumarycznej mocy promieniowania izotropowego (EIRP) anten obu operatorów. Ponadto wskazane w tabeli nr 2 opracowania "Analiza środowiskowa przedsięwzięcia" parametry zamontowanych anten wskazują, że tilt elektryczny anten P. Sp. z o.o. (BSA 1053) wynosi 0-14°(co uwzględniono w tabeli 3 i 4 przy wyliczaniu EIRP oraz maksymalnego poziomego i pionowego obszaru zasięgu), zaś tilt elektryczny anten B. S.A. wynosi 0,5-10° (dla anten 742270) i 0-12° (dla anten ADU 4518R6v01). Przy wyliczaniu EIRP i maksymalnych obszarów zasięgu anten B. przyjęto maksymalne tilty 10° (nie 12°). Dla tak przyjętych parametrów i wyliczeń autor opracowania przyjął, że zasięgi pól elektromagnetycznych o poziomach większych od dopuszczalnych pochodzące od anten P. Sp. z o.o. i B. S.A. nachodzą na siebie w niewielkim stopniu i to w przypadku gdy anteny B. S.A. mają ustawiony minimalny tilt. W przypadku maksymalnych tiltów pola praktycznie na siebie nie nachodzą i nie sumują się. Minimalną wysokość na jakiej występują pola elektromagnetyczne o poziomach większych od dopuszczalnych wyznacza się dla maksymalnych tiltów, dlatego maksymalne wypadkowe zasięgi pól nie przekroczą zasięgów wyznaczonych dla anten B. S.A. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten oraz sposób zagospodarowania terenu w otoczeniu obiektu telekomunikacyjnego, autor opracowania stwierdził, że narażenie ludności na ponadnormatywne pola elektromagnetyczne wytwarzane przez anteny nie wystąpi. Obszary wystąpią w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludności. Narażenie ludności na ponadnormatywne pola elektromagnetyczne o poziomach większych od dopuszczalnych wytwarzane przez anteny obiektu telekomunikacyjnego nie wystąpi. Organ odwoławczy uznał, że przedstawione wyżej wnioski autora opracowania nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie dokonano wyliczeń EIRP i maksymalnych zasięgów anten dla tiltów maksymalnych anten B. S.A. 12° oraz nie dokonano wyliczeń sumarycznych wartości EIRP wszystkich zainstalowanych anten, dla których zasięgi pól elektromagnetycznych nakładają się. Konieczność sumowania parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia wynika z zapisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a także przepisów rozporządzenia wcześniejszego z dnia 9 listopada 2010 r. - na tle których ze względu na datę popełnienia spornych robót oraz datę wszczęcia postępowania dokonać należy oceny i kwalifikacji prawnej. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniach Spółek - tj. dotyczących kwalifikacji wykonanych robót budowlanych jako rozbudowy istniejącego obiektu budowlanego (wieży teleinformatycznej) a nie jako robót wykonanych stosownie do ówcześnie obowiązujących przepisów art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Organ II instancji wyjaśnił, że wykonane roboty budowlane stanowią rozbudowę wieży teleinformatycznej transmisji danych, co zgodnie z Prawem budowlanym wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. PWINB dodał, że w rozpatrywanej sprawie rolą organu było ustalenie, w jaki sposób cała inwestycja (a nie tylko poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Przyjęcie, że dla ustalenia czy przedsięwzięcie oddziałuje potencjalnie znacząco na środowisko niezbędne jest ustalenie mocy promieniowania jedynie pojedynczej anteny może doprowadzić do planowania takich przedsięwzięć, które składać się będą z kilku a nawet kilkunastu anten, z których każda posiadać będzie moc promieniowania niewpływającą ujemnie na środowisko, zaś po przecięciu z inną co najmniej na linii nakładania się lub przecinania stworzy moc znacznie przekraczającą wartości dopuszczalne. Z tych względów niezbędne jest dla prawidłowej oceny, czy dana inwestycja może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych anten jak i całego przedsięwzięcia. Tym samym zasadne jest nałożenie obowiązku na obie spółki tj. B. S.A. oraz A. Sp. z o.o. (która weszła w prawa i obowiązki P. Sp. z o.o.) - inwestorów rozbudowy wieży teleinformatycznej. Nałożenie obowiązku na obie Spółki oznacza, że każda z tych Spółek obciążona jest w jednakowym stopniu całością nałożonego obowiązku i każda ze stron jest odpowiedzialna za całość nałożonego obowiązku. Ustalenie natomiast zasad partycypacji w wykonaniu obowiązku lub ponoszonych kosztach przez poszczególne podmioty zobowiązane jest prywatną sprawą stron, leżącą poza zakresem zainteresowania i kompetencji organów nadzoru budowlanego, zaś ewentualnych roszczeń w tym zakresie można dochodzić na drodze cywilnoprawnej. Organ odwoławczy zreformował sentencję zaskarżonego postanowienia w części dotyczącej adresata obowiązku wynikającego z postanowienia w miejsce P.Sp. z o.o. – A. Sp. z o.o., treści obowiązku w zakresie wymaganych dokumentów oraz terminu wykonania nałożonego obowiązku. Skargi na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyły A. Sp. z o. o. z siedzibą w Warszawie (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Rz 1156/22) oraz B. S.A. z siedzibą w Warszawie (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Rz 1157/22), zaskarżając je w całości. A. Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie zarzuciła naruszenie przepisów postepowania oraz przepisów prawa materialnego, tj.: 1) art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie postanowienia nakazującego wstrzymanie robót budowlanych związanych z rozbudową stacji bazowej na istniejącym maszcie w sytuacji, gdy przeprowadzone roboty zostały zakończone i nie doprowadziły do rozbudowy obiektu budowlanego, tj. masztu stalowego, ponieważ roboty budowlane, które wykonała Spółka, obejmowały wyłącznie instalowanie urządzeń technicznych na istniejącym obiekcie, co objęte jest wyłączeniem spod obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę oraz zgłoszenia robót na mocy przepisów zawartych w art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, 2) art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego poprzez ich niezastosowanie w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonane przez Spółkę polegały na instalowaniu urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym, w tym instalacji radiokomunikacyjnej, których wysokość nie przekroczyła 3 metrów; 3) art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8, w zw. z § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - poprzez bezpodstawne uznanie, że przedmiotowe roboty budowlane wymagały uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej, w sytuacji gdy przepisy ww. rozporządzenia, na które powołuje się organ zostały uchylone z dniem 4 czerwca 2022 r. w związku z wejściem w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2022 r. poz. 1071 z dnia 20 maja 2022 r.). Na mocy znowelizowanego rozporządzenia z wykazu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko usunięto instalacje radiokomunikacyjne, które stanowią przedmiot niniejszego postępowania. Spółka podkreśliła, że nie zmieniło się przeznaczenie obiektu (cały czas pełni tę samą funkcję); nie wzniesiono nowego obiektu, a wszystkie anteny zainstalowano na istniejącym, wzniesionym na podstawie zatwierdzonego projektu budowlanego, maszcie stalowym. Anteny zainstalowano legalnie, a cały obiekt nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Odnosząc się do poruszonych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia kwestii oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, Spółka wskazała, że w aktualnym stanie prawnym nie mają one wpływu na kwalifikację wykonanych przez Spółkę przedmiotowych robót budowlanych. Spółka zakwestionowała prowadzenie niniejszego postępowania łącznie dla urządzeń zainstalowanych przez nią oraz przez B. S.A. Spółka nie była inwestorem masztu stalowego, ani urządzeń instalowanych przez innego operatora, tj. B. S.A. B. S.A. z siedzibą w [...] zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 62 K.p.a. poprzez nieuprawnione zastosowanie polegające na prowadzeniu jednego postępowania dla dwóch niezależnych instalacji radiokomunikacyjnych, należących do dwóch operatorów telekomunikacyjnych, których prawa i obowiązki nie wynikają z tego samego stanu faktycznego, a także naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. a Prawa budowlanego poprzez niezastosowanie, pomimo, iż przedmiotowy obiekt w całości mieści się w jego dyspozycji, a zatem nie wymaga ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia; art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez niewłaściwe zastosowanie i wstrzymanie prac budowlanych oraz nałożenie obowiązku przedstawienia dokumentów legalizacyjnych; § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, poprzez niedostrzeżenie ich uchylenia rozporządzeniem z dnia 5 maja 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071) z dniem 4 czerwca 2022 r., skutkiem czego instalacje radiokomunikacyjne nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na stan środowiska ani mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na stan środowiska. Spółka zakwestionowała również połączenie spraw stacji bazowych dwóch operatorów do wspólnego rozpoznania. Przedmiotowe stacje są wprawdzie zlokalizowane na jednym obiekcie, ale nie są jedną instalacją (stacją bazową), lecz dwoma niezależnymi obiektami sieciowymi, o innej konfiguracji urządzeń i innej ich kwalifikacji prawnej, czyli ich stan faktyczny i prawny jest różny, a w konsekwencji, sprawy powinny być rozpatrywane w dwóch osobnych postępowaniach administracyjnych. Postanowieniem z 29 listopada 2022 r. Przewodniczący Wydziału II połączył sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1156/22 i II SA/Rz 1157/22 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ustalił, że decyzją z 16 marca 2006 r., Nr POŚ.7351-21/06 zatwierdzono projekt budowlany P. S.A i udzielono pozwolenia na budowę bazowej stacji komórkowej SM nr [...] Ustrzyki Dolne [...], obejmującej montaż na istniejącym maszcie systemu anten sektorowych i radiolinii oraz montaż w istniejącym budynku stacji górnej wyciągu krzesełkowego aparatury elektronicznej i zasilania w energię elektryczną wyżej wymienionych urządzeń z instalacji wewnętrznej budynku na dz. nr eiwd. [...] w miejscowości Ustrzyki Dolne, według projektu budowlanego załączonego do decyzji. Ustalono, że maszt został wybudowany w 2003 r. jako element kolei liniowej, oddanej do użytkowania w 2004 r., pełnił funkcję słupa oświetleniowego górnej stacji wyciągu narciarskiego. Został posadowiony na fundamencie żelbetowym, posiada wysokość 18,50 m, dolna średnica wynosi 81,4 cm, zwężając się ku górze do średnicy 21,9 cm. W ramach pozwolenia na budowę Spółka P. zamontowała 2 anteny sektorowe na wysokości 16 m o azymucie 80 ° i 330°, 1 antenę radiolinii na wysokości 18 m Ø 30 cm o azymucie 164 ° oraz drabinki kablowe wraz z aparaturą sterującą w istniejącym budynku. W dniu 13 września 2006 r. spółka P. zgłosiła zakończenie budowy stacji przedkładając wymagane dokumenty i uzyskując 25 września 2006 r. od PINB w Ustrzykach Dolnych, potwierdzenie zakończenia budowy. Spółka P. po uzyskania pozwolenia na budowę dokonała dodatkowych prac w postaci montażu anteny radiolinii o Ø 30 cm i azymucie 12 °. Na przedmiotowym maszcie na podstawie zawartej w dniu 1 kwietnia 2009 r. umowy z właścicielem działki spółką L., B. S.A. zamontowała dodatkowe urządzenia telefonii komórkowej tj.: 2 anteny sektorowe zainstalowane na wysokości 17,70 m o azymucie 180 °, 2 anteny sektorowe na wysokości 14,70 m o azymucie 330°, 2 anteny radiolinii na wysokości 18 m Ø 30 cm o azymucie 164 ° i na wysokości 19 m o Ø 30 cm o azymucie 64 ° oraz 6 urządzeń sterujących wraz z drabinkami kablowymi i aparaturą sterującą zamontowaną w pomieszczeniu piwnicy budynku górnej stacji narciarskiej. Aktualnie stroną postępowania w miejsce P. sp. z o.o. jest A. sp. z o.o. Podstawą materialnoprawną zaskarżonego postanowienia stanowił między innymi art. 48 Prawa budowlanego. WSA zaznaczył, że w sprawie znajdą zastosowanie przepisy ustawy Prawo budowlane w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 18 marca 2020 r., poz. 471). Sąd pierwszej instancji skonstatował, że w niniejszej sprawie spór sprowadzał się do kwalifikacji wykonanych prac jako przebudowy o jakiej mowa w art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego, rozbudowy art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego dla których to prac przepisy przewidują obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę czy też instalacji antenowych konstrukcji wsporczych oraz instalacji radiokomunikacyjnych, niewymagających dla realizacji ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowalnego. WSA wskazał następnie, że zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych. Sad pierwszej instancji odnotował, że w sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 5 listopada 2020 r., sygn. akt II SA/Rz 846/20 oddalający skargę na postanowienie PWINB uchylające postanowienie PINB o umorzeniu postępowania w sprawie legalność robót budowlanych polegających na instalacji anten i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia, oraz utrzymujący go w mocy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 859/21. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w stanie faktycznym zmianie uległa ilość, anten, azymut i moc anten, zaznaczając jednocześnie, że ewentualna zmiana parametrów obiektu, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie. WSA w Rzeszowie wskazał, że stanowiskiem tym są związane zarówno organy jak i Sąd ponownie orzekające w sprawie, co wynika wprost z treści art. 153 P.p.s.a Błędne jest zatem takie rozumienie art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, które prowadzi do wniosku, że przepis ten przewiduje zwolnienie od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę takich robót budowlanych, które polegają na instalowaniu antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiekcie budowlanym, niezależnie od tego, czy roboty te stanowią rozbudowę lub przebudowę tego obiektu budowlanego, a więc niezależnie od zmiany parametrów obiektu, na którym zamontowano nową konstrukcję. Ewentualna zmiana parametrów obiektu, którym w kontrolowanej sprawie jest stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być kwalifikowana jako przebudowa lub rozbudowa stacji bazowej, a nie montaż urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. Instalacja dodatkowych anten sektorowych, w wyniku których doszło do zmiany parametrów użytkowych obiektu budowlanego, wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem stanowi rozbudowę legalnie istniejącej stacji bazowej, co w konsekwencji uzasadniało wdrożenie trybu postępowania z art. 48 Prawa budowlanego, w którym zapadło zaskarżone postanowienie. Skoro stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, wymagającą pozwolenia na budowę, to do tak określonego przedmiotu postępowania nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego. Przepisy te mogą mieć jedynie zastosowanie w przypadku instalowania pojedynczych urządzeń, konstrukcji wsporczych, anten i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych, nie mogą natomiast stanowić podstawy prawnej do budowy (a także odpowiednio przebudowy, czy rozbudowy) takiego zamierzenia budowlanego, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej. (wyrok NSA z 13 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 1894/19). W zależności czy towarzyszy temu zmiana parametrów użytkowych lub technicznych powstałego obiektu, czy zmianie ulegają inne charakterystyczne parametry tego obiektu, to należy kwalifikować montaż jako przebudowę lub rozbudowę. Sąd odnotował, że t toku ponownie prowadzonego postępowania organ ustalił na podstawie kwalifikacji przedsięwzięcia przedstawionej przez B. S.A., że zamiast anten typu K739684 na maszcie zamontowane są obecnie na wysokość 16,80 m2 anteny sektorowe P. sp. z o.o. ( obecnie A. sp. z o.o.) typu BSA 1053 o azymutach odpowiednio 80 ° ( sektor 1) i 330 ° ( sektor 2). Anteny pracują w pasmach przenoszenia 900-1800-2100 MHz przy tilcie 14 ° z tym, że maksymalne poziomy zasięgu są równe dla obu anten ( tj. 6,9 m w sektorze 1 i 9,4 m w sektorze 2). Dla wskazanych parametrów moc promieniowania EIRP +4357 W, dla anteny o azymucie 330° EIRP+6689W, tj. ponad 10-17 razy więcej niż wartość dla anten objętych pozwoleniem na budowę z 16 marca 2006 r. Z kolei, B. S.A. zamontowała 2 anteny sektorowe na wysokości 14,70 m o azymucie 80 °, 2 anteny sektorowe na wysokości 14,70 m o azymucie 330 °, 2 anteny radiolinii na wysokości 18 m Ø 30 cm na azymucie 164 °i na wysokości 19 m Ø 30 cm na azymucie 64 °oraz 6 urządzeń sterujących wraz z drabinkami kablowymi i aparaturą sterującą zamontowaną w pomieszczeniu piwnicy budynku górnej stacji narciarskiej. W świetle powyższych okoliczności zdaniem organów doszło do przebudowy, a nie instalacji anten sektorowych, co uzasadniało wydanie postanowienia. Dodatkowo za koniecznością uzyskania pozwolenia na budowę przemawiał zdaniem Organu fakt, że przedsięwzięcie należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko o czym świadczą wielkości uzyskane w wyniku sumowania parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia istniejącego i realizowanego. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że słuszne okazały się zarzuty, że postępowanie powinno toczyć się osobno do każdego z wymienionych podmiotów. Każda ze spółek dokonała samodzielnie robót związanych z zamieszczeniem anten sektorowych na maszcie. W stosunku do każdego z podmiotów inny był zakres wykonanych prac, jak również inna sytuacja prawna. Spółka A. jako następca P. sp. z o.o. dysponowała pozwoleniem na budowę. W związku z czym w istocie w stosunku do tego podmiotu należało ocenić aktualne działania zgodnie z zaprezentowaną wykładnią spornych przepisów, a następnie nałożyć stosowne obowiązki. Takie same działania należało podjąć w stosunku do B. nakładając osobno obowiązki. Fakt, że Spółka nie dysponował wcześniejszym pozwoleniem na budowę nie może oznaczać, ze w stosunku do wykonanych przez nią prac nie mamy do czynienia z rozbudową. Dokonane rzez nią roboty budowlane także dotyczyły istniejącego obiektu budowlanego. Podkreślił, że wydane w sprawie wyroki nie rozstrzygały kwestii podmiotowej. Stroną postępowania była wyłącznie P. Sp. z.o.o. Wobec wyżej zaprezentowanej, przyjętej przez Sądy wykładni przepisów, prawidłowo organy wszczęły postępowanie, nieprawidłowo jednak prowadząc je w stosunku do obu spółek jednocześnie. Tę kwestię podniosły obie strony skarżące wskazując, że przedmiotowe stacje są wprawdzie zlokalizowane na jednym obiekcie, ale nie są jedną instalacją, lecz dwoma niezależnymi obiektami sieciowymi o innej konfiguracji urządzeń. Ich stan faktyczny i prawny jest różny, a w konsekwencji, sprawy powinny być rozpatrywane w dwóch odrębnych postępowaniach administracyjnyc Z ustaleń organów wynika, że każda ze Spółek dokonała innych czynności w zakresie montażu anten i każda z nich wymaga dokładnego ustalenia czego te roboty dotyczyły następnie ich kwalifikacji w stosunku do każdego z podmiotów i nałożenia stosownych obowiązków. W tym zakresie, zdaniem Sądu pierwszej instancji, zgłoszone zarzuty okazały się uzasadnione. WSA uznał nadto, strony skarżące słusznie zarzucają organowi naruszenie art. 29 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 2 ust. 1 pkt 7 oraz §3 ust. 1 pkt 8 w zw. z §3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko- B. sp. z o.o., § 2 ust. 1 pkt 7 oraz §3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia B. S.A., poprzez bezpodstawne uznanie, że roboty budowlane wymagały uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i uzyskania decyzji środowiskowej. Z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono te przepisy, a tym samym zniesiono obowiązek uzyskiwania decyzji środowiskowej dla instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pole elektromagnetyczne (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22 ). Co, zdaniem WSA, istotne, nowe przepisy zaczęły obowiązywać od dnia wejścia w życie. Przywołał § 2 i § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022 r. poz. 1071). Za bezzasadne Sąd również ocenił uwagi organu odnośnie uzależnienia wydania decyzji środowiskowej, a co za tym idzie konieczności uzyskania pozwolenia na budowę od sumowania mocy. Wskazał na uchwałę NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wyrok zaskarżył w całości. Na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób, który uniemożliwia kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz pozbawia zarówno organ jak i strony postępowania informacji o powodach uwzględnienia skargi, a także brak stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie co do stanu faktycznego sprawy przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia, brak wskazania podstawy prawnej wyroku oraz jej nieuzasadnienie - co nie daje rękojmi, że dokonano w sposób zgodny z powołanymi przepisami kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ustrzykach Dolnych z dnia 31 sierpnia 2021 r. znak: PINB.5160.1.12.2021, 2) naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej sprawy wyrażonej w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 listopada 2020 r. II SA/Rz 846 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2021 II OSK 859/21 pomimo, że nie doszło do żadnej zmiany okoliczności faktycznych i prawnych, które uzasadniały odstąpienie od oceny prawnej sprawy wynikającej z prawomocnych wyroków sądów administracyjnych. W związku ze wskazanymi podstawami kasacyjnymi, na podstawie art. 176 § 1 pkt 3 w zw. z art. 185 § 1 P.p.s.a. wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie, 2. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz organu od strony skarżącej, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych, w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej. Ponadto na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a. wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. Nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Punktem wyjścia do dalszych rozważań jest odnotowanie wiążącego wskazania wynikającego z wyroku WSA w Rzeszowie oraz wyroku NSA, według których, zmiana parametrów stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi jej rozbudowę. W tym miejscu rozważań od razu zauważyć należy, że w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II OSK 859/21, stwierdzono m.in., że nastąpił montaż dodatkowych anten o innej mocy, azymutach niż te wskazane w pozwoleniu na budowę z 2006 r. tak przez P. S.A. jak i przez B. S.A. Organ I instancji powinien ocenić charakter robót wykonanych przez obie Spółki i dokonać ich kwalifikacji. Wobec tego brak takich ustaleń należało ocenić jako brak ustaleń stanu faktycznego istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia bowiem właśnie charakter robót budowlanych (rozbudowa, przebudowa czy instalacja - montaż) przesądzi o tym czy inwestycja w tej postaci wymagała pozwolenia na budowę. Następnie należy wskazać, że roboty wykonane przez P. S.A. doprowadziły do wzrostu mocy urządzeń stanowiących stację bazową wykonaną w ramach pozwolenia na budowę. Natomiast roboty wykonane przez B. S.A. doprowadziły do powstania odrębnie działających urządzeń stanowiących stację bazową, działającą z wykorzystaniem tego samego masztu antenowego (masztu oświetleniowego górnej stacji wyciągu narciarskiego), co istniejąca stacja P. S.A. W konsekwencji, zarówno roboty polegające na rozbudowie, jak i na budowie wymagały pozwolenia na budowę. W tym miejscu przywołać należy nadto ten fragment oceny zawartej w poprzednim wyroku NSA, zgodnie z którym, niezależnie zaś od tego, czy instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych zawiera w sobie instalowanie antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 z 2010 r.) czy instalowanie stanowiących albo niestanowiących całości techniczno-użytkowej urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, a także związanego z tymi urządzeniami osprzętu i urządzeń zasilających, na obiektach budowlanych (nowelizacja art. 29 ust. 2 pkt 15 od 25 października 2019 r.), to istotne jest czy instalowanie tego rodzaju urządzeń prowadzić będzie do zmiany parametrów technicznych lub użytkowych obiektu budowlanego czy też jego charakterystycznych parametrów np. kubatury. W tej sytuacji, teza Sądu pierwszej instancji o przebudowie stacji bazowej nie odpowiada ustalonemu stanowi faktycznemu. Nawet biorąc pod uwagę fakt, że rzeczywiste parametry nowych anten oraz ich moc zostały w uzasadnieniu postanowienia wskazane, a następnie także przytoczone w części faktycznej wyroku, sprzeczne ze stanowiskiem wiążącym z mocy art. 153 P.p.s.a. jest stwierdzenie o dokonaniu przebudowy obiektu. Zauważyć jednak trzeba, że zdaniem Sądu pierwszej instancji, to, że doszło do przebudowy, a nie instalacji anten sektorowych, uzasadniało wydanie postanowienia. W świetle przywołanych przez Sąd pierwszej instancji danych dotyczących wykonanych robót oraz oceny prawnej wynikającej z poprzednich wyroków, błędne jest sformułowane przez Sąd stwierdzenie, że skoro każda ze Spółek dokonała innych czynności w zakresie montażu anten i każda z nich wymaga dokładnego ustalenia czego te roboty dotyczyły, następnie kwalifikacji w stosunku do każdego podmiotu nałożenia stosownych obowiązków, to w tym zakresie zgłoszone zarzuty okazały się uzasadnione. Podkreślić należy, że jakkolwiek co do zasady kwestionowanie stanu faktycznego ustalonego przez Sąd pierwszej instancji powinno być oparte o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a., to w określonych stanach faktycznych, tak jak w niniejszej sprawie, w której ustalenia faktyczne Sądu w części odzwierciedlają prawidłowe ustalenia organów, a następnie zawierają w tej mierze stanowisko odmienne, możliwe jest przyjęcie, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazano precyzyjnie okoliczności wykonania przez oba podmioty robót budowlanych oraz zakres tych robót. W świetle tego uzasadnienia postanowienia, Sąd w części zatem błędnie przedstawił stan sprawy. Sąd pierwszej instancji nie podał także naruszonego przepisu, formułując tezę o konieczności prowadzenia odrębnego postępowania w odniesieniu do obu Spółek. Trafne jest spostrzeżenie wnoszącego kasacje PWINB, że prowadzenie jednego postępowania, w odniesieniu do obu podmiotów, z odróżnieniem wykonanych przezeń robót, nie zostało zakwestionowane w wyroku oddalającym sprzeciw oraz wyroku oddalającym skargę kasacyjnego od wyroku oddalającego sprzeciw. Czym innym jest przytoczona na wstępie niniejszych rozważaniach wypowiedź NSA, że Organ I instancji powinien ocenić charakter robót wykonanych przez obie Spółki i dokonać ich kwalifikacji. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku obarczone jest uchybieniem także w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Postanowienie Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, dalej także: "PWINB", zostało wydane w dniu 13 lipca 2022 r., ale wybór podstawy materialnej uwarunkowany był przepisem art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). W stanie prawnym obowiązującym do dnia 19 września 2020 r., przepis art. 48 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm.), dalej: "Prawo budowlane", stanowił, że organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Natomiast w myśl art. 49b ust. 1, organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zarówno w przypadku określonym w art. 48 ust. 1 pkt 1 (art. 48 ust. 1 pkt 2 nie wchodzi w grę), jak i w przypadku, o którym mowa w art. 49b ust. 1, należy ustalić, czy wykonany obiekt wymagał pozwolenia lub zgłoszenia w stanie prawnym obowiązującym w czasie jego wykonania. Zastosowanie przepisów art. 48 ust. 1 i nast. Prawa budowlanego lub art. 49b ust. 1 i nast. Prawa budowalnego, w brzmieniu obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy samowoli, powinno uwzględniać zastrzeżenie, że wymóg uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oceniać należy według stanu prawnego z daty wykonania robót. Jest bowiem niewątpliwe, w świetle brzmienia przesłanki "wymaganego pozwolenia" lub "wymaganego zgłoszenia", że to, czy budowa obiektu wymagała pozwolenia na budowę lub zgłoszenia może być oceniane według stanu prawnego z daty wykonania robót budowlanych (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 314/18; wyrok NSA z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II OSK 1254/18; wyrok NSA z dnia 18 marca 2021 r., sygn. akt II OSK 1380/18; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 665/19). Sąd pierwszej instancji, z naruszeniem zasady wynikającej z przywołanych przepisów Prawa budowlanego (art. 48 ust. 1, art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego), oceniając wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, powołał się na przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1071). Tymczasem, w odniesieniu do obowiązku uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w stosunku do robot, które niewątpliwie były wykonane przed dniem 11 września 2019 r. nie znajdują zastosowania ani przepisy noweli z dnia 5 maja 2022 r., ani przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Przepis § 2 rozporządzenia zmieniającego z dnia 5 maja 2022 r. uchyla § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 z dniem wejścia zmiany w życie. Natomiast § 3 rozporządzenia zmieniającego odnosi się do postępowań o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a dnie do oceny istnienia tego wymogu w dacie wykonania robót budowlanych. W dniu kontroli przeprowadzonej przez PINB, tj. 11 września 2019 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71), na które Sąd pierwszej instancji także powołał się, trafnie nawiązując do uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22. Naruszenia w zakresie wyboru podstawy prawnej oraz jej wyjaśnienia w części odnoszącej się do wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie miały wpływu na wynik sprawy. W świetle tezy powołanej uchwały NSA wykonane przez inwestorów roboty, stanowiące rozbudowę i budowę swoich stacji bazowych, nie wymagały uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie ma podstaw do sumowania mocy poszczególnych anten. W świetle uzasadnienia uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., sygn. akt III OPS 1/22 oraz utrwalonego następnie orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie ma zaś podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji. Podsumowując należy stwierdzić, że w świetle wiążącej oceny wynikającej z poprzednich wyroków WSA i NSA a także dokonanych następnie w ponownym postępowaniu organów ustaleń, rozbudowa i budowa obu stacji bazowych zlokalizowanych na tym samym maszcie, wykonana bez wymaganego, w świetle przepisów art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę, uzasadniała wydanie postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, opartego na art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego w związku z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). Z uwagi na to, że stanowisko to oznacza obowiązek kontynuowania przez organy nadzoru budowlanego postępowania legalizacyjnego, konieczne jest zwrócenie uwagi na dwa zagadnienia: podstawę materialną i procesową dalszych działań organów nadzoru budowlanego oraz łączne prowadzenie postępowania w odniesieniu do obu stacji bazowych. Jest niewątpliwe, że określenie dalszych czynności procesowych, które należy przeprowadzić, pozostaje poza zakresem niniejszego postępowania sądowego. Wybór podstawy prawnej oraz przebieg postępowania wyjaśniającego dotyczącego okoliczności istotnych z punktu widzenia tak określonej podstawy prawnej należy do organu prowadzącego dalsze postępowanie. Konieczne jest jednak podkreślenie, że wyrażone wyżej stanowisko o badaniu wymogu uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia z uwzględnieniem stanu prawnego z okresu wykonania robót nie dotyczy "doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem" (art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w brzmieniu ustalonym z uwzględnieniem art. 25 noweli z dnia 13 lutego 2020 r.). Stan zgodny z prawem, o którym mowa w art. 48 ust. 2, to stan zgodny z prawem według daty orzekania. Ponadto, przypomnieć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie sprecyzowano jaki przepis został naruszony poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie postanowienia w odniesieniu do obu inwestorów. Niezależnie od tego, kwestię tę warto i należy doprecyzować już na obecnym etapie postępowania. Analizę rozpocząć trzeba od spostrzeżenia, że nie można utożsamiać sprawy administracyjnej i postępowania administracyjnego. Jak wynika z art. 61 § 1 K.p.a. oraz art. 1 pkt 1 K.p.a., postępowanie administracyjne wszczynane jest w sprawie indywidulanej rozstrzyganej w drodze decyzji administracyjnej. Sprawę administracyjną stanowi przewidziana w przepisach materialnego prawa administracyjnego, możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego, którymi są organ administracyjny i indywidualny podmiot niepodporządkowany organizacyjnie temu organowi (patrz: Tadeusz Woś "Pojęcie "sprawy" w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego", Acta Uniwersitatis Wratislaviensis, Nr 1022, Prawo CLXVIII, Wrocław 1990, s. 333-334; Tadeusz Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Sudyka, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2016, s. 58). Podstawę materialną postępowania wszczętego na skutek kontroli PINB z dnia 11 września 2019 r. stanowiły przepisy Prawa budowlanego normujące stosowanie przez organy nadzoru budowlanego sankcji w razie naruszeń prawa budowlanego (art. 48-51 Prawa budowlanego w związku z art. 83 i 84 Prawa budowlanego). Elementem przedmiotowym każdego z deliktów określonych w art. 48 ust. 1, art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego, jest obiekt budowlany. Prawa i obowiązki dotyczące różnych obiektów budowlanych są zatem przedmiotem odrębnych spraw z zakresu nadzoru budowlanego. Co do zasady, nie ma podstaw do łącznego prowadzenia w jednym postępowaniu więcej niż jednej sprawy indywidualnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Czym innym jest prowadzenie jednego postępowania w ramach współuczestnictwa (art. 62 K.p.a.). Natomiast z art. 62 K.p.a. nie wynika możliwość łącznego prowadzenia w jednym postępowaniu dwóch spraw administracyjnych opartych na różnych podstawach materialnoprawnych (por. Barbara Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 389-390). Podkreślić jednak należy, że ta reguła Kodeksowa może doznawać modyfikacji w zakresie, w jakim ogólne postępowanie administracyjne jest modyfikowane normami ustaw materialnoprawnych. Na gruncie ustaw z zakresu szeroko rozumianej pomocy społecznej wypracowano pogląd, oparty na przepisach o szczególnym trybie przyznawania świadczeń z pomocy społecznej, według którego, możliwe a nawet wskazane jest prowadzenie jednego postępowania w wielu sprawach prowadzonych z udziałem tej samej strony (patrz m.in. wyrok NSA z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt I SA 630/98, ONSA 2000/1/25; wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1155/10; wyrok NSA z dnia 23 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 3517/15). Przepisy art. 48-49b Prawa budowalnego nie zawierają norm pozwalających na przyjęcie, że stanowią istotną modyfikację w stosunku do opisanych wyżej reguł określonych w art. 61 i art. 62 K.p.a. Nie można jednak wykluczyć stanów faktyczno-prawnych, w których wskazane byłoby prowadzenie jednego postępowania odnoszącego się do kilku obiektów budowlanych. Natomiast rzeczywiste wymogi w tym zakresie polegają na tym aby w odniesieniu do każdej z rozpoznawanych spraw zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne odpowiadające przepisom K.p.a., poczynając od wszczęcia postępowania aż do jego zakończenia, przy czym w postępowaniach tych należy, niezależnie od innych warunków, umożliwić stronom udział gwarantujący obronę ich praw. W świetle art. 48 i art. 49b Prawa budowlanego oraz art. 61 § 1 i 4 K.p.a. jest możliwe wszczęcie postępowania w odniesieniu do więcej, niż jednego obiektu budowlanego. W sytuacjach, gdy potencjalny brak zgodności obiektu z prawem może dotyczyć kilku obiektów budowlanych, wykonanych przez inwestorów na jednym terenie, dopiero po wszczęciu postępowania i przeprowadzeniu czynności kontrolnych lub pierwszych czynności procesowych (np. oględziny), jest możliwe ukierunkowanie dalszych czynności proceduralnych jako jednego lub kilku postępowań (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 720/19). Sytuacja, w której roboty budowlane, wykonane przez dwóch inwestorów z wykorzystaniem jednego masztu, niezależnie od siebie, polegające na: rozbudowie stacji bazowej telefonii komórkowej przez inwestora, który poprzednio uzyskał pozwolenie na budowę stacji i obecnie ją rozbudowuje, a także na budowie stacji bazowej przez innego inwestora, zarówno z uwagi na uwarunkowania materialne, jak i potrzebę prowadzenia spójnego postępowania wyjaśniającego, uprawnia organ nadzoru budowlanego do prowadzenia jednego postępowania legalizacyjnego. Warunkiem takiego procedowania jest, jak wyżej wskazano, umożliwienie inwestorom możliwości obrony swych indywidualnych praw. Nadto, należy zindywidualizować zakres wykonanych robót, a następnie nałożyć na każdego adresata obowiązki stosowne do jego indywidualnej sytuacji. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu PWINB z dnia 13 lipca 2022 r. nie jest w tym zakresie precyzyjne. W powiązaniu z uzasadnieniem postanowienia, a także w świetle stanowiska przedstawionego w niniejszych rozważaniach, można jednak i należy odczytać je w ten sposób, że każda ze Spółek ma obowiązek przedstawienia stosownych dokumentów w zakresie odpowiednim do wykonanych przez siebie robót. To, czy w dalszym postępowaniu organów nadzoru budowlanego zasadne będzie orzekanie łączne (precyzujące obowiązki w odniesieniu do każdego adresata), czy też wydawane będą indywidualne akty stosowania prawa w odniesieniu do każdego z inwestorów, będzie uwarunkowane przebiegiem postępowania. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargi. Na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a. zasądzono od A. sp. z o.o. z siedzibą w [...] i B. S.A. z siedzibą w [...] solidarnie na rzecz Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwotę 460 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.