II OSK 1803/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stankowski sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. P., J. B., D. P., J. B.1., P. K. i S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 84/23 w sprawie ze skargi H. P., J. B., D. P., J. B.1., P. K. i S. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 listopada 2022 r. znak: WI-I.7840.13.13.2021.EU w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno–budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 12 kwietnia 2023 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 84/23 oddalił skargę H. P., D. P., J. B., J. B.1., P. K. i S. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z 10 listopada 2022 r., nr WI-I.7840.13.13.2021.EU, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Olkuskiego z 2 sierpnia 2021 r., nr SAB.6740.1.47.2021, o odmowie zatwierdzenia projektu architektoniczno-budowlanego oraz projektu zagospodarowania terenu i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku handlowo-usługowego w O. przy (...) na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Ze wskazanych rozstrzygnięć wynika, że w dniu 16 kwietnia 2021 r. A. spółka jawna z siedzibą w O. złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego w O. przy (...) na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]. Postanowieniem z 18 maja 2021 r. organ pierwszej instancji nałożył na inwestora obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości i braków w załączonym projekcie zagospodarowania terenu oraz projekcie architektoniczno-budowlanym. W wyznaczonym terminie inwestor przedłożył poprawioną dokumentację projektową. Decyzją z 2 sierpnia 2021 r. Starosta Olkuski odmówił zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ze względu na nieusunięcie nieprawidłowości w dokumentacji projektowej, w tym związanych z nieprzedłożeniem ostatecznej decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu publicznego do nieruchomości objętej inwestycją. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w uzasadnieniu potwierdzając jej prawidłowość, z zastrzeżeniem że nie wszystkie stwierdzone przez Starostę Olkuskiego nieprawidłowości uzasadniały odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Za bezzasadne uznał bowiem wzywanie inwestora o rozszerzenie wniosku o budowę zjazdu oraz urządzeń budowlanych zapewniających jego prawidłowe funkcjonowanie (w tym dojść) oraz potrzebę wykazania się zezwoleniem na realizację zjazdu na drogę publiczną. Zdaniem organu odwoławczego nieuzupełnienie takich braków jak niedołączenie oświadczenia projektanta branży sanitarnej dotyczącego możliwości podłączenia budynku objętego opracowaniem do istniejącej sieci ciepłowniczej; nieuzupełnienie projektu budowlanego w zakresie, w jakim budynek (poziom -1) przekracza w sposób znaczny nieprzekraczalną linię zabudowy (o około 3 m); nieuzupełnienie części rysunkowej projektu zagospodarowania działki o przedstawienie urządzeń związanych z projektowanym budynkiem (zewnętrznych zbiorników na wodę deszczową, studni chłonnych), układu sieci i urządzeń uzbrojenia terenu przedstawionego z przyłączami do odpowiednich sieci zewnętrznych i wewnętrznych oraz urządzeń budowlanych wraz z usytuowaniem przyłączy, urządzeń i punktów pomiarowych, musiał skutkować odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i dzielenia pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji, oddalając skargę H. P., D. P., J. B., J. B.1., P. K. i S. K., uznał za nietrafne stanowisko skarżących, zgodnie z którym połączenie inwestycji z drogami publicznymi nie może zostać wyłączone do odrębnego opracowania nieobjętego projektem budowlanym budynku handlowo-usługowego. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, jakkolwiek samo połączenie inwestycji z drogą publiczną na poziomie technicznym (projektowym) powinno znajdować się w złożonym projekcie budowlanym, to jednak sama budowa zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestycyjną nie wymaga pozwolenia na budowę, jak również zgłoszenia, dlatego też nie ma podstaw do żądania od inwestora, aby budowę zjazdu uczynił elementem złożonego wniosku. Przy czym nie oznacza to, że inwestor jest zwolniony z uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu w trybie art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645), zwanej dalej u.d.p. W ocenie Sądu pierwszej instancji ewentualne nieprawidłowości związane z przewidzianą przez inwestora lokalizacją zjazdu wykraczają poza zakres kontrolowanej sprawy. Podobnie Sąd ten ustosunkował się do zagadnień związanych z uzyskaniem pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika na wody opadowe. W skardze kasacyjnej H. P., D. P., J. B., J. B.1., P. K. i S. K., zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, przytoczyli podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a, art. 35 ust. 3 i art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym, oraz art. 29 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a u.d.p. poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do mylnego odczytania istoty tych przepisów i uznania, iż inwestor nie musi wykazać się jakimkolwiek dokumentem typu pozwolenie (zezwolenie, uzgodnienie) wymaganych przez przepisy u.d.p., w sytuacji kiedy tego rodzaju dokument posiadany wcześniej przez inwestora i przedłożony do organu administracji architektoniczno-budowlanej, a upoważniający go do zlokalizowania zjazdu na teren jego inwestycji w konkretnym miejscu, do którego to miejsca dostosowano komunikację wewnętrzną centrum handlowego (m.in. doki do przyjmowania towaru i wjazd do garażu podziemnego), został unieważniony w toku procedury nadzwyczajnej przewidzianej w k.p.a., w której wykazano niebezpieczeństwo jakie stwarza ta konkretna lokalizacja zjazdu do przedmiotowej inwestycji dla uczestników ruchu drogowego i pieszego, mających użytkować ww. inwestycję; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a, art. 35 ust. 3 i art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 29 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a u.d.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w realiach faktyczno-prawnych niniejszej sprawy, prowadzące do braku zażądania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej od inwestora wykazania się jakimkolwiek dokumentem typu pozwolenie (zezwolenie, uzgodnienie) wymaganych przez przepisy u.d.p., w sytuacji kiedy tego rodzaju dokument posiadany wcześniej przez inwestora przedłożony do organu administracji architektoniczno-budowlanej, a upoważniający go do zlokalizowania zjazdu na teren jego inwestycji w konkretnym miejscu, do którego to miejsca dostosowano komunikację wewnętrzną centrum handlowego (m.in. doki do przyjmowania towaru i wjazd do garażu podziemnego), został unieważniony w toku procedury nadzwyczajnej przewidzianej w kodeksie postępowania administracyjnego, w której wykazano niebezpieczeństwo jakie stwarza ta konkretna lokalizacja zjazdu do przedmiotowej inwestycji dla uczestników ruchu drogowego i pieszego, mających użytkować ww. inwestycję, w szczególności w kontekście tego, iż zarządca drogi (...) wydając zezwolenie z dnia 27.02.2019 r., znak KDI.7012.3.13.2019.ŻBK na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego, stosownie do art. 29 ust. 3 pkt 2 u.d.p., zobowiązał inwestora do uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu, a projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego dla docelowej inwestycji jest wymagany dla inwestycji, którą ma obsługiwać ten konkretny zjazd określony w zezwoleniu na lokalizację zjazdu (inwestor już w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na zjazd jednoznacznie wskazywał, iż ma on obsługiwać galerię handlową); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i § 14 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), zwanego dalej r.w.t., oraz § 3 ust. 1 i § 14 pkt 3 lit. a, b, c, d, e i f rozporządzenia Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2020 r. poz. 1609), zwanego dalej rozporządzeniem w sprawie projektu budowlanego, poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do mylnego odczytania istoty tych przepisów i uznania, że kwestia połączenia inwestycji z drogami publicznymi może zostać wyłączona do odrębnego opracowania nieobjętego projektem budowlanym galerii handlowej, także wtedy gdy ostateczną decyzją administracyjną podważono możliwość wykonania zjazdu z drogi publicznej do tej konkretnej inwestycji w miejscu wykazanym w projekcie budowlanym, które to miejsce zdeterminowało układ wewnętrznych dróg na terenie galerii handlowej i infrastruktury galerii, z którą związana jest komunikacji ludzi i towarów do i z galerii handlowej; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 389 pkt 1 i 6, art. 35 ust. 3 pkt 2 i 7, art. 16 pkt 65 lit. d i art. 388 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo wodne poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w realiach faktyczno-prawnych niniejszej sprawy, prowadzące do braku zażądania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej od inwestora wykazania się pozwoleniem wodnoprawnym w związku z poważnym retencjonowaniem i ujmowaniem wód powierzchniowych. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na udzieleniu inwestorowi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wiążących organy administracji architektoniczno-budowlanej wskazówek, zgodnie z którymi w przyszłości będzie możliwe uzyskanie przez inwestora pozwolenia na budowę spornej inwestycji, o ile jej elementy niezgodne z warunkami technicznymi odnośnie dróg publicznych i odwodnienia terenu zostaną wyłączone przez inwestora do odrębnego opracowania; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do utrzymania w mocy decyzji organu pierwszej instancji, gdy tymczasem z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że istniały podstawy do zreformowania decyzji Starosty po usunięciu braków projektu, tj. do zastosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., względnie do uchylenia decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji w razie uznania, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie (art. 138 § 2 k.p.a.); - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu przez Sąd pierwszej instancji uzasadnienia, w oparciu o które niemożliwym jest zrekonstruowanie toku rozumowania Sądu pierwszej instancji co do niektórych kluczowych dla przedmiotowej sprawy kwestii. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku, zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Ponadto, wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu: decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 grudnia 2022 r., znak: SKO.Dr/4122/216/2022 (w zał.); audytu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na odcinku (...) przylegającym do działki inwestora, sporządzonym na zlecenie zarządcy drogi (...); audytu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na odcinku (...) przylegającym do działki inwestora, sporządzonym na zlecenie Stowarzyszenia O. przez certyfikowanego audytora A. P., na okoliczność wykazania braku jakiejkolwiek bezpiecznej możliwości skomunikowania przedmiotowej inwestycji z drogami publicznymi, co w konsekwencji prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż wiele rozwiązań technicznych i założeń projektowych przyjętych w projekcie budowlanych dla przedmiotowej galerii handlowej nie przystaje do ostatecznej decyzji stwierdzającej nieważności decyzji z 27 lutego 2019 r. Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz znak KDI.7012.3.13.2019.ŻBK zezwalającej na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi gminnej (...) działki nr [...],[...] i [...] w O. do nieruchomości stanowiącej działki nr [...] i [...] (galerii handlowej) oraz że nie będą mogły one być zrealizowane w rzeczywistości, a zatem iż są one jedynie przyjętą przez projektanta fikcją prawną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej wniosek (uchylenie zaskarżonego wyroku w całości) i podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty procesowe, jak i materialnoprawne nie zdołały podważyć prawidłowości sądowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji obejmującej budowę budynku handlowo-usługowego. Skarżący kasacyjnie, akceptując wynik przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim prowadzi on do utrzymania w mocy zgodnej z ich intencjami decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji, sprzeciwili się w istocie uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, mianowicie zawartej tam ocenie prawnej, która może – ich zdaniem - mieć wpływ na ewentualną przyszłą realizację spornej inwestycji w ramach kolejnego wniosku złożonego przez inwestorów. Skoro intencją skarżących kasacyjnie jest w istocie polemika z motywami przyjętymi przez Sąd pierwszej instancji, to takie ukierunkowanie skargi kasacyjnej, choć dopuszczalne, wymaga wykazania, że uzasadnienie w kształcie przyjętym przez Sąd, nawet w powiązaniu z korzystnym dla nich rozstrzygnięciem, narusza obowiązujące przepisy w stopniu, który uzasadnia stwierdzenie, że gdyby tych uchybień nie popełniono wynik sądowej kontroli legalności byłby inny od zaskarżonego. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Skarżący kasacyjnie swoje zastrzeżenia skoncentrowali na kwestii zjazdu z terenu inwestycji na drogę gminną, (...) w O., czyli połączeniu terenu inwestycji z drogą publiczną oraz na kwestii uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzanie wód opadowych do zaprojektowanego zbiornika bezodpływowego. Ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej zakres kontroli wyroku Sądu pierwszej instancji ograniczony został do tych zagadnień w ramach zarzutów sformułowanych w podstawach kasacyjnych. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega bowiem na tym, że sąd kasacyjny nie jest władny badać, czy sąd pierwszej instancji naruszył inne jeszcze przepisy niż wskazane w skardze kasacyjnej. Należy wskazać, że skarżący kasacyjnie nie podważyli ustaleń i ocen organów, zaakceptowanych przez Sąd a quo, które stanowiły bezpośrednią przyczynę odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, mianowicie dotyczących nieusunięcia wskazanych przez organ pierwszej instancji w postanowieniu wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nieprawidłowości w zakresie m.in. oświadczenia projektanta branży sanitarnej o możliwości podłączenia budynku objętego opracowaniem do istniejącej sieci ciepłowniczej, zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie naruszenia nieprzekraczalnej linii zabudowy oraz wykazania nieuciążliwego charakteru projektowanych usług, a także nieuzupełnienia projektu budowlanego o elementy przewidziane w § 15 rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, w tym poprzez wskazanie układu sieci, urządzeń uzbrojenia terenu przedstawionego z przyłączami do sieci zewnętrznych i wewnętrznych. Wbrew zarzutom naruszenia przepisów art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a, art. 35 ust. 3 i art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego oraz art. 29 ust. 1, ust. 3 pkt 2 i ust. 3a u.d.p. oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i § 14 ust. 1 pkt 1 i 2 r.w.t., oraz § 3 ust. 1 i § 14 pkt 3 lit. a, b, c, d, e i f rozporządzenia w sprawie projektu budowlanego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo zweryfikował objętą wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę inwestycję w świetle wymogów związanych ze zjazdem łączącym teren inwestycji z drogą publiczną. Przede wszystkim organ odwoławczy, a za nim Sąd Wojewódzki prawidłowo uznali, że występując o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego inwestor nie był zobligowany objąć zakresem wnioskowanej inwestycji również budowy zjazdu z drogi publicznej na teren inwestycji. Przyjęte przez inwestora rozwiązanie projektowe w okolicznościach faktycznych rozpoznawanej sprawy, a także w świetle art. 29 ust. 2 pkt 11 Prawa budowlanego, zgodnie z którym budowa zjazdów z dróg powiatowych i gminnych oraz zatok parkingowych na tych drogach nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, należy uznać za dopuszczalne. Potwierdzają to przepisy art. 6 i art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a Prawa budowlanego. Pierwszy z nich stanowi, że dla działek budowlanych lub terenów, na których jest przewidziana budowa obiektów budowlanych lub funkcjonalnie powiązanych zespołów obiektów budowlanych, należy zaprojektować odpowiednie zagospodarowanie, zgodnie z wymaganiami art. 5 ust. 1-2b, zrealizować je przed oddaniem tych obiektów (zespołów) do użytkowania, a drugi, odnoszący się do etapu oddawania do użytkowania obiektu, stanowi o konieczności złożenia przez kierownika budowy oświadczenia o zgodności wykonania obiektu budowlanego m.in. z przepisami, w tym zobowiązującymi do zapewnienia właściwego dojścia i dojazdu do terenu inwestycji. Świadczą one o normatywnym przesunięciu weryfikacji zgodności z prawem całokształtu inwestycji, w tym w zakresie układu komunikacyjnego zapewniającego możliwość jej funkcjonowania zgodnie z przeznaczeniem, na etap udzielania pozwolenia na użytkowanie. Dopuszczalne w świetle art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego etapowanie inwestycji również w zakresie zjazdu z drogi publicznej nie wyłącza obowiązku przedstawienia projektu zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Warunek ten w realiach rozpoznawanej sprawy został spełniony. Inwestor występując o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego bez zjazdu z drogi publicznej w projekcie zagospodarowania terenu uwzględnił jego położenie uwidaczniając układ komunikacji wewnętrznej w powiązaniu z projektowanym elementem komunikacji zewnętrznej w postaci zjazdu, co odzwierciedla część rysunkowa projektu budowlanego wraz z legendą. Przewidziane przez inwestora rozwiązanie polegające na zrealizowaniu zjazdu na podstawie odrębnych procedur administracyjnych, dopuszczalne w świetle przepisów Prawa budowlanego, skutkowało brakiem potrzeby objęcia zakresem przedmiotowej inwestycji również działek przeznaczonych na zjazd oraz wykazania się prawem do dysponowania nimi na cele budowlane. Oczywiście nie zwalniało to inwestora z obowiązku spełnienia wymogów normatywnych wynikających z przepisów u.d.p., w tym z obowiązku uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu w trybie art. 29 ust. 1 u.d.p., co prawidłowo dostrzegł zarówno organ odwoławczy a za nim Sąd Wojewódzki. Jednak w sytuacji gdy budowa zjazdu nie wchodziła w zakres przedsięwzięcia niedrogowego, przedłożenie tego zezwolenia nie było ani wymogiem formalnym wniosku o pozwolenie na budowę budynku usługowohandlowego, bo nie wynika z przepisów art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, ani elementem koniecznym projektu budowlanego, albowiem przepis art. 34 ust. 3 pkt 4 Prawa budowlanego stanowi wyłącznie o wymogu dołączenia do projektu budowlanego oświadczenia właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych, w zależności od potrzeb i to tylko w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich. Skoro w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich wymaganie ogranicza się do oświadczenia, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3, to nie jest wymagane uzyskanie przed udzieleniem pozwolenia na budowę budynków, pozwolenia na lokalizację zjazdu. W takim przypadku budowa zjazdu jest objęta odrębną procedurą, która nie musi być przeprowadzona przed wydaniem pozwolenia na budowę budynków (por. wyroki NSA: z 10 października 2018 r., II OSK 1682/18, z 22 lutego 2022 r., II OSK 922/21). Wobec tego w niniejszej sprawie warunkiem uzyskania pozwolenia na budowę dla wnioskowanej inwestycji nie było uzyskanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, co trafnie zweryfikował w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd a quo. Nie oznacza to, że inwestycja mogłaby powstać w sposób naruszający normatywne wymogi w zakresie dojść i dojazdów do terenu inwestycji, albowiem od ich spełnienia zależeć będzie możliwość legalnego przystąpienia do użytkowania weryfikowana na etapie oddawania inwestycji do użytkowania. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a i pkt 3 Prawa budowlanego do zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie inwestor jest obowiązany dołączyć oświadczenie kierownika budowy o zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami oraz oświadczenie o właściwym zagospodarowaniu terenów przyległych, jeżeli eksploatacja wybudowanego obiektu jest uzależniona od ich odpowiedniego zagospodarowania. Natomiast w sytuacji gdyby projekt budowlany z woli inwestora obejmował wraz z inwestycją niedrogową również budowę zjazdu, wówczas, zgodnie z art. 29 ust. 3a u.d.p. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, należałoby takie zezwolenie na lokalizację zjazdu dołączyć. Wbrew stanowisku skarżących kasacyjnie Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że: "inwestor nie musi wykazać się jakimkolwiek dokumentem typu pozwolenie (zezwolenie, uzgodnienie) wymaganych przez przepisy u.d.p.". W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki trafnie bowiem dostrzegł, że: "jakkolwiek budowa zjazdu z drogi publicznej na działkę inwestycyjną nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia, to jednak nie oznacza to, że inwestor jest zwolniony z uzyskania zezwolenia na lokalizację zjazdu w trybie art. 29 ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 roku o drogach publicznych". Tym samym Sąd pierwszej instancji w sposób adekwatny do wymogów prawnych i wystarczający do skontrolowania legalności zaskarżonej decyzji odniósł się do kwestii związanych ze zjazdem z terenu inwestycji. Na wynik przeprowadzonej w tej sprawie kontroli legalności należy patrzeć całościowo, uwzględniając, że podstawą usprawiedliwiającą uchylenie zaskarżonej decyzji, w świetle art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., mogłyby być wyłącznie takie uchybienia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Skoro zaś zasadniczą przyczyną odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę był brak usunięcia wskazanych przez organ w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nieprawidłowości, których zakresu, poza kwestią zjazdu i pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika na wody opadowe, skarżący kasacyjnie nie kwestionowali, to nie było podstaw do podważenia odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla budynku handlowo usługowego. W kwestii zezwolenia na lokalizację zjazdu z art. 29 ust. 1 u.d.p. wskazać przy tym należy, że materiał aktowy potwierdza, iż na podstawie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Olkusz z 27 lutego 2019 r., nr KDI.7012.3.13.2019.ŻBK, inwestor uzyskał zezwolenie na lokalizację zjazdu publicznego z drogi gminnej (...) (działki nr [...], nr [...] i nr [...]) do stanowiących część terenu inwestycji działek nr [...] i nr [...]. Przedmiotowa decyzja funkcjonowała w obrocie prawnym w dacie złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego (16 kwietnia 2021 r.), a jej nieważność została stwierdzona dopiero decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 9 grudnia 2022 r., nr SKO.Dr/4122/216/2022, tj. po wydaniu zaskarżonej decyzji (10 listopada 2022 r.). Prawomocne oddalenie skargi na decyzję z 9 grudnia 2022 r. stwierdzającą nieważność zezwolenia na lokalizację zjazdu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 listopada 2023 r., III SA/Kr 309/23, pozostaje bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej. Z kolei, co istotne z punktu widzenia skarżących, będzie to miało wpływ na ocenę ewentualnych kolejnych inwestycji w tożsamej lokalizacji w aspekcie oceny legalności rozwiązań odnoszących się do sposobu skomunikowania terenu zainwestowanego z drogą publiczną bądź na etapie pozwolenia na budowę bądź oddawania do użytkowania w zależności od przyjętej przez inwestora koncepcji projektowej. Na zasadzie wynikającej z art. 170 i art. 171 p.p.s.a. stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wyrażone w sprawie o sygn. akt III SA/Kr 309/23 w zakresie uwarunkowań zezwolenia na lokalizację zjazdu z terenu inwestycji na drogę publiczną wiąże bowiem nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W sytuacji, gdy zachodzi związanie prawomocnym orzeczeniem sądu i ustaleniami faktycznymi, które legły u jego podstaw, niedopuszczalne jest w innej sprawie dokonywanie ustaleń i ocen prawnych sprzecznych z prawomocnie osądzoną sprawą. Organy i sądy rozpoznające między tymi samymi stronami inne sprawy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak przyjęto w prawomocnym, wcześniejszym wyroku. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3a lit. a i art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 389 pkt 1 i 6, art. 35 ust. 3 pkt 2 i 7, art. 16 pkt 65 lit. d i art. 388 ust. 2 pkt 1 i ust. 5 Prawa wodnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w realiach faktyczno-prawnych niniejszej sprawy, prowadzące do braku zażądania przez organy administracji architektoniczno-budowlanej od inwestora wykazania się pozwoleniem wodnoprawnym w związku z poważnym retencjonowaniem i ujmowaniem wód powierzchniowych należy wskazać, że jest on bezzasadny. Z postanowienia Starosty Olkuskiego z 18 maja 2021 r., nr SAB.6740.1.47.2021, wynika, że w pkt 19 organ wezwał inwestora do przedłożenia stanowiska Wód Polskich odnośnie systemu gromadzenia oraz wykorzystania wód opadowych z dachu budynku i terenu inwestycji oraz wypełnienia zaleceń wynikających z otrzymanego stanowiska (poprzez dołączenie niezbędnych pozwoleń, opinii). Odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przez organ pierwszej instancji była m.in. efektem niezadośćuczynienia tak sformułowanemu wymaganiu. W tym kontekście modyfikacja powyższego stanowiska przez organ odwoławczy przejawiająca się w stwierdzeniu braku podstaw do żądania przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego na budowę szczelnego zbiornika na wody opadowe, które nie jest wymagane w świetle przepisów Prawa wodnego, a przy tym dostrzeżenie, że nie wskazano okoliczności świadczących o braku możliwości przyłączenia budynku do sieci kanalizacji deszczowej istniejącej na działkach zainwestowanych, pozostaje bez wpływu na ostateczny wynik oceny legalności zaskarżonej decyzji w istocie potwierdzającej poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji prawidłowość odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Sąd pierwszej instancji trafnie za priorytetowe dla oceny legalności zaskarżonej decyzji uznał brak usunięcia przez inwestora nieprawidłowości określonych w postanowieniu, w zakresie co do którego organy obu instancji pozostawały zgodne, a jako dodatkowe i pozostające bez wpływu na wynik tej konkretnej sprawy ocenił kwestię w tych uwarunkowaniach drugoplanową odnoszącą się do pozwolenia wodnoprawnego. Przy tym zaznaczyć należy, że wypowiedź Sądu a nie organu odwoławczego ma walor wiążący w aspekcie uwarunkowań przyszłych postępowań w tym samym przedmiocie ze względu na wspomniane już przepisy art. 170 i art. 171 p.p.s.a. Błędny jest również zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., który określa wymogi jakie powinno spełniać uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku potwierdzają, że Sąd pierwszej instancji, po zwięzłym przedstawieniu stanu sprawy i stanowisk stron, uzewnętrznił następnie swoje stanowisko, podał i wyjaśnił podstawę prawną rozstrzygnięcia w stopniu adekwatnym do istotnych przyczyn kontrolowanej decyzji. W szczególności odniósł się do kwestii stanowiących oś sporu pomiędzy skarżącymi a organami dotyczących połączenia terenu inwestycji z drogą publiczną. Stanowisko Sądu w zakresie kwestionowanym w skardze kasacyjnej jest jasne, przedstawia motywy jakimi kierował się oddalając skargę, zawiera przyczyny dla których argumentacja organu okazała się trafna, zaś przeciwna argumentacja skarżących - niezasadna. Naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera któregoś z elementów określonych w przywołanym unormowaniu, a mianowicie gdy brak jest w nim stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że z brzmienia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie wynika bezwzględny obowiązek ustosunkowania się przez sąd do wszystkich postawionych w skardze zarzutów, bowiem sąd może je oceniać kompleksowo. Istotne jest jednak, aby z wywodów sądu wynikało dlaczego w sprawie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Uzasadnienie kontrolowanego wyroku Sądu Wojewódzkiego zawiera wszystkie elementy określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Nie potwierdziły się także zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 110 § 1 i art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zaskarżona decyzja, stosownie do wymogu określonego w art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a., zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne i wiąże organ od chwili jej doręczenia. Powyższe zarzuty nie mogły posłużyć do podważenia wyników sądowej kontroli legalności merytorycznego stanowiska organu w kwestiach odnoszących się do zjazdu i pozwolenia wodnoprawnego na budowę zbiornika na wody opadowe. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.