II OSK 203/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Stankowski Sędzia del. WSA Magdalena Dobek - Rak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody Śląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 września 2024 r., sygn. akt III SAB/Gl 281/24 w sprawie ze skargi D. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 września 2024 r., w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 281/24, po rozpoznaniu skargi D. S. na bezczynność Wojewody Śląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę stwierdził bezczynność organu bez rażącego naruszenia prawa (pkt 1), zobowiązał organ do załatwienia wniosku w terminie 60 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3) oraz zasądził od Wojewody Śląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 4). Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że D. S. – obywatel N. wnioskiem z 12 września 2023 r. (data wpływu do organu) wystąpił o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w Polsce. Pismem z 18 września 2023 r. organ wezwał stronę do osobistego stawienia się w urzędzie. Z kolei pismem z 16 października 2023 r. Wojewoda Śląski poinformował m.in. o wszczęciu postępowania oraz o treści art. 100d ustawy z 12 marca 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz.U. z 2023 r. poz. 103 ze zm.), zwanej dalej specustawą ukraińską. Organ pismami z 7 listopada 2023 r. i 27 grudnia 2023 r., w trybie art. 109 ust. 1 ustawy z 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz.U. z 2023 r., poz. 519 ze zm.), zwanej dalej u.o.c., zwrócił się do odpowiednich służb o informacje o cudzoziemcu. Wobec braku aktywności organu strona złożyła ponaglenie z 19 stycznia 2024 r., a następnie wniosła skargę pismem z 18 lutego 2024 r. na bezczynność Wojewody Śląskiego. Mając na uwadze ustalony stan faktyczny sprawy Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na bezczynność Wojewody jest zasadna. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skarżący składając wniosek o wydanie zezwolenia uruchomił stosowne postępowanie administracyjne i od daty złożenia wniosku, tj. od 12 września 2023 r. w tej konkretnej sprawie organ obowiązany był stosować zasady ogólne postępowania administracyjnego, w tym szybkości postępowania (art. 12 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, zwanej dalej k.p.a.) oraz załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki (art. 35 § 1 k.p.a.). Tym samym organ winien był po wpływie wniosku przystąpić bez zbędnej zwłoki do jego weryfikacji, czy spełnione zostały wymogi formalne wniosku. Sąd Wojewódzki zauważył, że z akt administracyjnych wynika, że od daty złożenia wniosku do daty złożenia skargi do Sądu, organ wprawdzie podejmował czynności, ale nie załatwił sprawy i nie skorzystał z możliwości przedłużenia terminu z art. 36 § 1 k.p.a., co uzasadniało stwierdzenie bezczynności organu w prowadzonym postępowaniu. Sąd pierwszej instancji za nietrafne uznał powołanie się przez organ na przepisy ustawy z 13 stycznia 2023 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 185), w tym dodany wskazaną ustawą art. 100d ust. 1-4 dotyczący prowadzonych przez Wojewodę postępowań w zakresie udzielenia cudzoziemcom zezwoleń na pobyt czasowy, pobyt stały, pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiego oraz zmian i cofnięcia tych zezwoleń. Sąd Wojewódzki uznał bowiem, że wobec ściśle określonego w art. 1 ust. 1 i 2 specustawy ukraińskiej zakresu podmiotowego i przedmiotowego tej ustawy, jak i braku w tym zakresie zmian w u.o.c., przepisy te nie mają zastosowania w postępowaniu toczącym się przed Wojewodą Śląskim w niniejszej sprawie, w której wnioskodawca jest obywatelem N.. Niezależnie od powyższego, zdaniem Sądu pierwszej instancji za sprzeczne z dyrektywą 2011/98/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z 13 grudnia 2011 r. w sprawie procedury jednego wniosku o jedno zezwolenie dla obywateli państw trzecich na pobyt i pracę na terytorium państwa członkowskiego oraz w sprawie wspólnego zbioru praw dla pracowników państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim (Dz.U. UE L. z 2011 r. nr 343, poz. 1), zwanej dalej dyrektywą 2011/98/UE, należy uznać praktycznie równoważne w skutkach rozwiązanie legislacyjne przyjęte w art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej zwalniające organ z obowiązku dochowania już nie tylko 60-dniowego (art. 112a ust. 1 u.o.c.), ale nawet wielomiesięcznego (art. 5 ust. 2 dyrektywy 2011/98/UE) terminu na wydanie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W ocenie Sądu pierwszej instancji rozwiązania te nie dają się pogodzić z konstytucyjnymi oraz konwencyjnymi gwarancjami prawa do sądu oraz prawa do skutecznego środka zaskarżenia. Wyjaśniono, że art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE określający maksymalny termin wydania decyzji w sprawie jednego zezwolenia oraz bieg tego terminu i sposób obliczenia przyznają stronie (obywatelowi państwa trzeciego) uprawnienie o charakterze procesowym (do załatwienia sprawy w określonym terminie) i są bezpośrednio skuteczne. Sąd Wojewódzki uznał zatem, że na podstawie art. 91 ust. 3 Konstytucji RP i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej przepisy art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej nie mogą znaleźć zastosowania w kontrolowanej sprawie jako sprzeczne z dyspozycją art. 5 ust. 2 i 4 dyrektywy 2011/98/UE, którą uwzględniono przy ocenie kontrolowanego postępowania Wojewody. Mając na uwadze, że nie została wydana decyzja, zobowiązano Wojewodę do rozpatrzenia wniosku strony. Sąd Wojewódzki oddalił skargę w zakresie przyznania stronie sumy pieniężnej i wymierzenia organowi grzywny. W skardze kasacyjnej Wojewoda Śląski, zaskarżając wyrok Sądu pierwszej instancji w zakresie pkt 1, 2 i 4, przytoczył podstawy kasacyjne dotyczące naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej prawa materialnego skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie: - art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 specustawy ukraińskiej poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że pojęcie cudzoziemca w rozumieniu art. 100c i 100d ust. 1 pkt 1 lit. a specustawy ukraińskiej obejmuje wyłącznie obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z działaniami wojennymi na terytorium tego państwa po 24 lutego 2022 r., podczas gdy zakresem obowiązywania tej regulacji objęte są postępowania prowadzone wobec wszystkich cudzoziemców; - art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a specustawy ukraińskiej poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie rozwiązanie legislacyjne przyjęte w art. 100d ust. 1 (a wcześniej w art. 100c ust. 1 specustawy ukraińskiej) jest sprzeczne z dyspozycją art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE, a zatem nie mogło znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, a organ dokonał wadliwej interpretacji przepisów specustawy ukraińskiej; - art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej w zw. z art. 91 ust. 3 Konstytucji RP i art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w zw. z art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE poprzez uznanie, że przepis art. 100d specustawy ukraińskiej nie mógł znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie jako sprzeczny z dyspozycją art. 5 ust. 2 i ust. 4 ww. dyrektywy; - art. 91 ust. 3 Konstytucji RP poprzez bezpośrednie zastosowanie normy art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE określającej maksymalny termin wydania decyzji w sprawie jednolitego zezwolenia na pobyt i pracę oraz bieg i sposób obliczenia tego terminu, podczas gdy dyrektywy są aktami adresowanymi do państw członkowskich; - art. 100c ust. 1 pkt 1 lit. a i art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 specustawy ukraińskiej poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że w sprawie wystąpiła bezczynność organu, podczas gdy na mocy tego przepisu termin na załatwienie sprawy nie upłynął; - art. 112a ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.o.c. wobec braku wzięcia pod uwagę faktu, że termin wydania decyzji w sprawie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy biegnie od dnia, w którym nastąpiło osobiste stawiennictwo w urzędzie wojewódzkim po złożeniu wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, względnie w którym cudzoziemiec złożył wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, który nie zawiera braków formalnych lub zostały one uzupełnione; - art. 64 § 2 k.p.a. w zw. z art. 63 § 2 k.p.a., art. 61 § 3 k.p.a., art. 105 ust. 1 i ust. 2 u.o.c. i art. 106 ust. 2a u.o.c. poprzez przyjęcie, że w sprawie doszło do wszczęcia postępowania w dacie złożenia wniosku, w sytuacji gdy wniosek był dotknięty brakami formalnymi a wszczęcie postępowania na żądanie strony następuje w dniu doręczenia żądania organowi administracji publicznej pod warunkiem, że podanie (żądanie, wniosek) spełnia wymogi określone w art. 63 § 2 k.p.a. W ramach podstawy kasacyjnej dotyczącej przepisów postępowania skarżący kasacyjnie organ zarzucił naruszenie: - art. 149 § 1 pkt 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 100d ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i 2, ust. 4 specustawy ukraińskiej poprzez ich niezastosowanie, co skutkowało uwzględnieniem skargi, podczas gdy skarga powinna zostać oddalona; - art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., art. 151 p.p.s.a. poprzez ich wadliwe zastosowanie, co skutkowało uznaniem bezczynności organu, podczas gdy czas trwania postępowania usprawiedliwiony był stanem epidemii obowiązującej na terytorium RP, jak również konfliktem zbrojnym na Ukrainie, niedoborami kadrowymi oraz okolicznościami sprawy, a to koniecznością uzupełnienia braków formalnych wniosku przez cudzoziemca, a zatem podyktowany był przyczynami niezależnymi od organu, za które organ nie ponosi winy. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i rozpoznanie skargi na bezczynność poprzez jej oddalenie, ewentualnie uchylenie orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach. Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, o ile nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W niniejszej sprawie przesłanki zastosowania art. 189 p.p.s.a. nie zachodziły, podobnie jak podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. W konsekwencji zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku dokonywanej w granicach skargi kasacyjnej został wyznaczony sformułowanym w niej wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz zarzutami sformułowanymi w ramach podstaw wskazanych w art. 174 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w tak określonych granicach NSA stwierdził, że sformułowane w podstawach kasacyjnych zarzuty naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego nie zdołały podważyć trafności zaskarżonego wyroku pomimo jego częściowo błędnego uzasadnienia i w związku z tym skarga kasacyjna podlegała oddaleniu. W tym kontekście usprawiedliwione zarzuty naruszenia art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 specustawy ukraińskiej pozostawały bez wpływu na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji dopuścił się błędnej wykładni wskazanych przepisów polegającej na uznaniu, że pojęcie cudzoziemca w rozumieniu art. 100d ust. 1 pkt 1 lit. a specustawy ukraińskiej obejmuje wyłącznie obywateli Ukrainy, którzy przybyli na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w związku z działaniami wojennymi na terytorium tego państwa, wykluczając wszystkich pozostałych cudzoziemców. Pozostaje w sprzeczności z ugruntowaną i jednolitą linią orzeczniczą NSA w tej kwestii wypracowaną na tle spraw pobytowych cudzoziemców, w świetle której przepisy art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców – niezależnie od ich obywatelstwa, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy (zob. np. ostatnie wyroki NSA: z 27 lutego 2025 r., II OSK 2515/24; z 4 marca 2025 r., II OSK 2344/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1119/24; z 7 maja 2025 r., II OSK 1719/24). W konsekwencji powyższe przepisy odnoszą skutek także wobec skarżącego, który jest obywatelem N.. NSA w licznych judykatach konsekwentnie stał na stanowisku, które podziela Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, że przepisy art. 100c i art. 100d nie naruszają Konstytucji RP, prawa unijnego, w tym Karty Praw Podstawowych, jak również art. 6 i 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka (zob. np. wyroki NSA: z 23 października 2024 r., II OSK 801/24; z 30 października 2024 r., II OSK 1303/24; z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24; z 17 grudnia 2024 r., II OSK 1355/24; z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24; z 18 lutego 2025 r., II OSK 2057/24; z 20 lutego 2025 r., II OSK 1961/24; z 26 lutego 2025 r., II OSK 1287/24; z 27 lutego 2025 r., II OSK 2470/24; z 2 kwietnia 2025 r., II OSK 2316/24; z 9 kwietnia 2025 r., II OSK 1119/24; z 16 kwietnia 2025 r., II OSK 1280/24). W tym zakresie wskazane regulacje nie wykazują również przypisywanej im przez Sąd a quo sprzeczności z art. 5 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE. Z motywu piątego dyrektywy 2011/98/UE wynika, iż ustanowiona nią procedura uwzględnia zwykłe obciążenie pracą administracji państw członkowskich. Z kolei zawarte w specustawie ukraińskiej szczególne unormowania dotyczące terminów załatwiania spraw, w tym objętych zakresem normowania powołanej dyrektywy, zostały uchwalone z uwagi na szczególną sytuację związaną z wojną w Ukrainie, niewątpliwie zwiększającą obciążenie pracą organów administracji właściwych w sprawach wszystkich cudzoziemców. Z tych przyczyn NSA uznał, że art. 100c i art. 100d specustawy ukraińskiej nie wyłączają prawa do sądu, ale wprowadzają tylko jego czasowe ograniczenie w wąskim zakresie skarg na bezczynność oraz przewlekłość w sprawach dotyczących zezwoleń na pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zob. art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej), które nie jest dowolne, ale proporcjonalne i uzasadnione sytuacją kryzysową związaną z masowym napływem obywateli Ukrainy w związku z wojną rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Równocześnie poczyniono jednak zastrzeżenie, że powyższe stanowisko dotyczące dopuszczalnego, proporcjonalnego ograniczenia prawa do sądu, zostało sformułowane z uwzględnieniem nadzwyczajnych okoliczności aktualnych na dzień oceny bezczynności lub przewlekłości dokonanej w dacie wyrokowania (por. np. wyroki NSA z 18 listopada 2024 r., II OSK 926/24 i z 21 stycznia 2025 r., II OSK 1123/24). Dopuszczono zatem, że ewentualna istotna zmiana tych okoliczności może doprowadzić do odmiennej oceny spełnienia przesłanki niezbędności wprowadzenia ograniczeń przewidzianych w art. 100d specustawy ukraińskiej. Za proporcjonalne uznano bowiem tylko takie rozwiązania legislacyjne, które uwarunkowane są nieprzerwanie aktualnymi okolicznościami nadzwyczajnymi, uzasadniającymi wdrożenie instrumentów wyjątkowych. W tej sytuacji NSA nie mógł pominąć zmiany okoliczności związanych z upływem ponad dwóch lat od agresji rosyjskiej, w trakcie których aparat władzy publicznej miał sposobność odpowiedniego wykorzystania potencjału kadrowego oraz organizacyjnego służb migracyjnych celem właściwej realizacji zasady szybkości postępowania w sprawach dotyczących legalizacji pobytu cudzoziemców na terytorium Polski, a także zobowiązany był uwzględnić fakt ustania masowego napływu do Polski obywateli Ukrainy w związku z wojną rosyjsko-ukraińską rozpoczętą 24 lutego 2022 r. Powyższe okoliczności uzasadniły w orzecznictwie stanowisko, że przedłużenie obowiązywania art. 100d specustawy ukraińskiej na okres po 30 czerwca 2024 r. nie miało już uzasadnienia w konstytucyjnej, traktatowej oraz konwencyjnej przesłance konieczności ograniczenia prawa do sądu w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania (zob. np. wyroki NSA: z 19 maja 2025 r., II OSK 2921/24, z 12 czerwca 2025 r., II OSK 3096/24, z 13 czerwca 2025 r., II OSK 2940/24, z 5 sierpnia 2025 r., II OSK 2719/24). Stwierdzono, że przedłużenie zastosowania art. 100d specustawy ukraińskiej na okres po 30 czerwca 2024 r. na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z 15 maja 2024 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2024 r. poz. 854), nastąpiło z naruszeniem zasady proporcjonalności, a tym samym z naruszeniem m.in. art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 47 w zw. z art. 52 ust. 1 Karty Praw Podstawowych. Tym samym, oceny bezczynności albo przewlekłości w sprawach, o których mowa w art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej, należało dokonywać z uwzględnieniem zdarzeń zaistniałych już od 1 lipca 2024 r., co ma istotne znaczenie wobec oceny stanu bezczynności przez Sąd pierwszej instancji dokonanej po tej dacie. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu 12 września 2023 r., czyli w okresie, w którym do 30 czerwca 2024 r. terminy na załatwienie spraw nie biegły (art. 100d ust. 1 specustawy ukraińskiej), a tym samym nie można było przypisać organowi bezczynności czy też przewlekłości w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z art. 149 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. (art. 100d ust. 4 specustawy ukraińskiej). W przedmiotowej sprawie weryfikacji w aspekcie zaniechania organu winien podlegać zatem wyłącznie okres od 1 lipca 2024 r. do dnia wyrokowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (16 września 2024 r.). Zgodnie z definicją zawartą w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, który występuje, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Takim przepisem szczególnym jest art. 112a ust. 1 i 2 u.c., który ustala 60-dniowy termin na wydanie decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, a także wskazuje reguły liczenia tego terminu. Jak wskazano wcześniej, wobec przyjęcia, że norma art. 100d specustawy ukraińskiej obowiązywała do 30 czerwca 2024 r., termin 60 dni na załatwienie sprawy wynikający z art. 112a ust. 1 u.c. mógł rozpocząć swój bieg od 1 lipca 2024 r., zwłaszcza, że jak wynika z akt administracyjnych, organ już 16 października 2023 r. uznał, że wszystkie braki wniosku zostały uzupełnione. W tym kontekście rozbieżności w zakresie początku biegu terminu na załatwienie sprawy istniejące pomiędzy Sądem a quo, dla którego termin ten rozpoczął bieg od dnia wniesienia wniosku, a organem, który początek biegu terminu wiąże z wystąpieniem okoliczności określonych w art. 112a ust. 2 u.c., pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy. NSA w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podkreśla jednak potrzebę interpretacji tego zagadnienia z poszanowaniem art. 5 ust. 4 dyrektywy 2011/98/UE, z którego nie wynika, aby niekompletny z punktu widzenia wymogów formalnych wniosek nie uruchamiał biegu terminu załatwienia sprawy (wyrok NSA z 19 maja 2025 r., II OSK 2931/24). W tym zakresie zarzuty kasacyjne naruszenia art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 2 i art. 61 § 3 k.p.a., art. 105 ust. 1 i 2 i art. 106 ust. 2a u.c. oraz art. 112a ust. 1 i 2 pkt 2 u.c. okazały się nietrafne. Skoro zatem w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji (16 września 2024 r.) termin 60 dni już upłynął, co nastąpiło 29 sierpnia 2024 r., a organ nie załatwił sprawy administracyjnej, zasadnie stwierdzono jego bezczynności w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. przyjmując za miarodajny stan istniejący w dacie wydawania wyroku. Podsumowując, zarzuty skargi objęte podstawami kasacyjnymi nie mogły podważyć prawidłowości zaskarżonego wyroku. Wynik przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej obejmujący stwierdzenie bezczynności Wojewody Śląskiego przy rozpoznaniu wniosku skarżącego z 12 września 2023 r., jest prawidłowy pomimo mankamentów uzasadnienia. Bezczynność wynikała bowiem z zaniechań Wojewody w okresie od 30 sierpnia 2024 r. do dnia wyrokowania przez Sąd pierwszej instancji (16 września 2024 r.), w którym organ nie został zwolniony z odpowiedzialności prawnej z tytułu naruszenia prawa strony do rozpoznania w rozsądnym terminie sprawy administracyjnej dotyczącej tytułów pobytowych cudzoziemców. W odniesieniu do takich zatem stanów faktycznych stronie przysługuje pełna ochrona sądowa z tytułu naruszenia tego prawa, gwarantowana m.in. w art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 w zw. z art. 184 Konstytucji RP w zw. z art. 149 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, NSA rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej uznał, iż podniesione zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku i skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie organ w skardze kasacyjnej zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony postępowania w terminie czternastu dni od dnia doręczenia im odpisów tego pisma, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a. – skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.