II OSK 2190/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Roman Ciąglewicz, Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński (spr.), sędzia WSA (del.) Grzegorz Antas, Protokolant: asystent sędziego Monika Ziębicka, po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. sp. z o.o. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 342/23 w sprawie ze skargi K. sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2023 r. nr WI-I.7840.5.141.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 342/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, oddalił skargę K. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej jako skarżąca lub Spółka) na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 stycznia 2023 r. znak: WI-I.7840.5.141.2022.LS w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych. Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 8 listopada 2022 r. nr AU-1073/6743/2022, znak: AU-01-7.6743.2331.2022.ANO, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania przez skarżącą robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku; teren inwestycji działka nr [...] obr. [...], ul. [...] w K. W wyniku złożonego przez Spółkę odwołania Wojewoda Małopolski decyzją z 4 stycznia 2023 r., znak WI-I.7840.5.141.2022.LS utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji odnośnie naruszenia planowanymi robotami budowlanymi § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" - dalej uchwała krajobrazowa, w brzmieniu: "Dopuszcza się podświetlenie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, o których mowa w ust. 1 przy zastosowaniu światła barwy białej", a to musiało skutkować wniesieniem sprzeciwu stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ zauważył, że skarżąca na podstawie art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. c Pb zgłosiła instalowanie jednego urządzenia reklamowego o powierzchni nieprzekraczającej 12 m2, usytuowanego na ścianie ślepej budynku powołując się na § 18 uchwały krajobrazowej, oświetlonego od wewnątrz (za pomocą oświetlenia umieszczonego z tyłu stanowiącego część składową urządzenia reklamowego). Przedmiotowe urządzenie zakwalifikowano zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 7 uchwały krajobrazowej jako inne urządzenie reklamowe, a do opisu dołączono wizualizacje zamierzenia budowlanego. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotem zgłoszenia jest urządzenie przestrzenne w postaci kasetonu ściennego. Urządzenie to zbudowane jest z płaskiej tablicy wyposażonej w moduły LED i jest ograniczone po zewnętrznych krawędziach profilem tworzącym ramę urządzenia o wymiarach zewnętrznych 4 x 3 m. W tej ramie jest wmontowany nośnik o eliptycznej powierzchni reklamowej. Przedstawiony na rysunkach kaseton ścienny zasilany jest własną instalacją oświetleniową wewnętrzną w postaci 108 szt. diod LED tzw. Backlight. Termin ten stosowany jest w reklamie zewnętrznej. Określa on nośnik reklamowy podświetlony od tyłu, w taki sposób, że plakat reklamowy stworzony ze specjalnego materiału przepuszcza rzucone światło, dając efekt świecenia. To powoduje, że reklama zwraca uwagę, nawet w słabo doświetlonych miejscach. Wydruk na materiale backlight można umieścić np. w podświetlanych gablotach, w pomieszczeniach zamkniętych lub jako zewnętrzna reklama. Urządzenie wyświetlające treści zamieszczone na powierzchni ekspozycji nieprzekraczającej 12 m2 określane nazwą [...], według nomenklatury uchwały krajobrazowej należało zakwalifikować się jako inne urządzenie reklamowe. O takiej kwalifikacji przesądzała budowa przedmiotowego urządzenia, które jest przestrzenne, o eliptycznej powierzchni ekspozycji i posiada wbudowaną tablicę LED oświetlającą wnętrze urządzenia. W zgłaszanym urządzeniu reklamowym światło z instalacji LED jest emitowane na wypukłą powierzchnię ekspozycji od wewnątrz urządzenia powodując w ten sposób wyświetlanie powierzchni ekspozycji dalej na zewnątrz w przestrzeń publiczną. Taka funkcjonalność urządzenia daje podstawę do precyzyjnej kwalifikacji tego urządzenia reklamowego jako wyświetlacza reklamowego, ponieważ światło oświetlające jego wnętrze nie jest emitowane bezpośrednio na to urządzenie reklamowe, ale wydobywa się z jego wnętrza, emitując pod wpływem swojego działania treści reklamowe do otoczenia. Taki sposób wyświetlania treści przez to urządzenie reklamowe, odzwierciedla w istocie wielobarwną projekcję świetlną, wywoływaną przez wbudowaną programowalną tablicę z diodami LED, a wypukła powierzchnia ekspozycji zwiększa emitowanie zamieszczonych treści do przestrzeni publicznej w obszarze skrzyżowania ulicy [...] z ulicą [...]. Wskazując na powyższe cechy zamierzenia budowlanego Wojewoda przyjął, że jest ono niezgodne z zapisem § 9 ust. 2 uchwały krajobrazowej, gdyż w okolicznościach niniejszej sprawy zastosowano podświetlenie urządzenia reklamowego przy zastosowaniu światła barwy białej jednak nie jest ono emitowane od zewnętrznej strony na ekspozycję nośnika reklamowego. W związku z powyższym Wojewoda uznał, że zgłaszane inne urządzenie reklamowe, podświetlone od tyłu za pomocą instalacji elektrycznej led umieszczonej od spodu powierzchni ekspozycji stoi w sprzeczności z ustaleniami uchwały krajobrazowej. Dokonując analizy w zakresie gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane urządzenia reklamowe sytuowane w obszarze Miasta Krakowa, Wojewoda stwierdził, że instalacja przedmiotowego zamierzenia odpowiada zakazowi lokalizowania urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych, określonemu w § 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej. Według organu projekcja świetlna to nic innego jak wyświetlanie obrazów i treści reklamowych, która w tym przypadku odbywa się na powierzchni ekspozycji urządzenia reklamowego – wypukłego poliwęglanu. Nośnik ten stanowi ekran projekcyjny, z którego wyświetlane treści oddziałują w przestrzeń publiczną Miasta Krakowa. Organ zauważył też, że obowiązująca na terenie inwestycji uchwała nr LXXXVIII/1306/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]" –zakazuje lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń reklamowych, z dopuszczeniem ich lokalizacji jako tymczasowe urządzenia na czas odbywających się imprez oraz służących w wykonywaniu obowiązków związanych z informacją publiczną (§ 5 ust. 3 pkt 2 Mpzp). Podkreślił, że wielkogabarytowym trójwymiarowym urządzeniem reklamowym jest urządzenie o wymiarach, z których co najmniej jeden przekracza 1,5 m (§ 3 ust. 1 pkt 19 lit. b Mpzp). W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie spełnia standardów uchwały krajobrazowej decydujących harmonii i porządku przestrzennym Krakowa oraz jest niezgodne z zasadami ochrony i kształtowania ładu przestrzennego określonymi w Mpzp, dlatego nie może być zainstalowane. Sytuacja, gdy Inwestor planuje zainstalować urządzenie reklamowe posiadające funkcjonalność do wyświetlania zamieszczonych na nim treści, w trybie nieprzewidzianym w przepisach uchwały krajobrazowej oznacza, że Inwestor zamierza wykorzystać instrument ochrony przestrzeni publicznej we własnym indywidualnym celu, dlatego takie zgłoszenie jest niezgodne z interesem publicznym i wypełnia hipotezę art. 30 ust. 6 pkt 2 Pb. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto z jakich powodów uznał postawione w odwołaniu zarzuty za bezzasadne. Skarżąca Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając, że zgłoszone zamierzenie nie jest sprzeczne z przywołanymi przepisami uchwały krajobrazowej Miasta Krakowa oraz, że zastosowano błędną jej wykładnię uznając, że inne urządzenie reklamowe i inna tablica reklamowa może być podświetlona tylko od zewnątrz, a wewnętrzne oświetlenie zastosowane w urządzeniu oznacza, że jest to już projekcja świetlna. Podniesiono też błąd w ustaleniach stanu faktycznego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazanym na wstępie wyrokiem WSA w Krakowie oddalił skargę wniesioną przez Spółkę. Sąd za istotę sporu w niniejszej sprawie uznał to, czy zaproponowany przez inwestora sposób oświetlenia planowanej ekspozycji reklamowej umieszczonej na eliptycznej powierzchni w ten sposób, że światło przenika od wewnątrz reklamy i stamtąd jest emitowane na zewnątrz – jest sprzeczny z zapisami uchwały krajobrazowej, a w konsekwencji czy w związku z tym istniały podstawy do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia stosownie do art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Sąd wskazał, że skarga skarżącej jest kolejną z kilku już wcześniej rozpoznanych przez tamtejszy sąd, które zostały oddalone. Sąd podzielił stanowisko zajęte przez Sąd w innych sprawach. Sąd wskazał, że w uzasadnieniu wyroku sygn. II SA/Kr 340/23 wskazano: "Prawdą jest, że uchwała nie definiuje terminu "podświetlenie", ani też nie uszczegóławia dopuszczalnych cech, jakim powinno odpowiadać planowane oświetlenie reklam. Interpretacja tego pojęcia powinna odbyć zatem ze zwyczajowym rozumieniem tego pojęcia oraz z celem uchwały. Przez podświetlenie należy rozumieć skierowanie padającego światła na dany przedmiot w celu jego wyeksponowania, przy czym światło może być skierowane z różnych stron. Jednocześnie, uchwała krajobrazowa wyraźnie w § 3 wskazuje, że jej celem jest: 1. ustalenie zasad i warunków sytuowania na terenie Miasta Krakowa obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane; 2. ochrona istniejącej struktury przestrzennej, tradycji miejsca, istniejących wartościowych lub zabytkowych obiektów i układów urbanistycznych poprzez ustalenie zasad i standardów decydujących o harmonii i porządku przestrzennym; 3. ochrona cennych historycznie i kulturowo walorów widokowych Miasta; 4. poszanowanie dobrego sąsiedztwa rozumianego jako przeciwdziałanie degradacji przestrzeni publicznej i terenów otwartych przez obiekty małej architektury, tablice reklamowe i urządzenia reklamowe oraz ogrodzenia; 5. przeciwdziałanie zawłaszczaniu przestrzeni publicznej poprzez ograniczenie sytuowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych w przestrzeniach publicznych. Tak sprecyzowane cele uchwały oznaczają, że jej przepisy stanowią środek prewencyjny ograniczający możliwość sytuowania tablic i urządzeń reklamowych w miejscach i w sposób zanadto ingerujący w przestrzeń publiczną, powodując nadmierne zawłaszczenie tej przestrzeni i powodując zarówno uciążliwość dla mieszkańców, jak i zmniejszając bezpieczeństwo ruchu drogowego, nadmiernie przyciągając uwagę przechodniów i kierowców. Należy również zwrócić szczególną uwagę na regulację zawartą w § 9 ust. 8 uchwały, statuującą "zakaz lokalizowania tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych z wykorzystaniem projekcji świetlnych i elementów ruchomych lub emitujących światło o zmieniającym się natężeniu (błyskowe lub pulsujące), takich jak: telebimy, ekrany LED, LCD". Zaproponowany przez inwestora sposób umieszczania oświetlenia, który w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tą reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, stanowi, bądź co najmniej zbliża się do zabronionej "projekcji świetlnej". W efekcie tego podświetlenia, obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni publicznej, czemu jak wskazano powyżej, uchwała ma zapobiegać. Wyrażenie zgody na taką reklamę, która choć nie jest formą telebimu, lecz wywołuje zbliżony efekt poprzez de facto wyświetlenie obrazu, podnosząc w ten sposób jej widoczność, naruszałoby harmonię i porządek przestrzenny miasta. Nie miał zatem racji autor skargi, który zarzucał organom naruszenie § 9 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 uchwały krajobrazowej poprzez błędną wykładnię i niezasadne przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe może być podświetlone tylko od zewnątrz. Choć w uchwale nie sprecyzowano tego, gdzie może być umieszczone podświetlenie, zakazana jest jednak projekcja obrazu, a taki efekt uzyskuje inwestor pomimo tego, że nie stosuje wykluczonych wprost telebimów, czy ekranów LED i LCD". Sąd w całości podzielił wykładnię przepisów prawa materialnego dokonaną przez sąd w powyższym wyroku i nie zgodził się z poglądem, że przedstawiona wyżej wykładnia ma charakter rozszerzający i w konsekwencji jest niedopuszczalna. Zaznaczył, że w okolicznościach niniejszej sprawy dokonane zgłoszenie było również sprzeczne z zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który wprowadza na tym terenie zakaz lokalizacji wielkogabarytowych urządzeń reklamowych (§ 5 ust. 3 pkt 2 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 19 lit. b uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXXVIII/1306/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]"). Za nieuzasadnione uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 11 i art. 77 K.p.a. Skarżący nie wskazał na czym konkretnie naruszenia tych przepisów miałyby polegać, jakie błędne ustalenia faktyczne i jakie braki postępowania dowodowego zarzuca organowi. Sąd kontrolując z urzędu postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się żadnych naruszeń procedury. Organ w zasadzie nie dokonywał żadnych ustaleń faktycznych, a decyzja opiera się na porównaniu treści zgłoszenia z treścią obowiązujących przepisów prawa. Także uzasadnienie decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 K.p.a. K. Sp. z o. o. z siedzibą w K. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zaskarżając naruszenie: 1. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji braku niezgodności inwestycji z przepisami uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych orai ogrodzeń" (zwanej dalej "uchwałą reklamową"), 2. § 9 ust. 1 pkt 7 oraz § 9 ust. 2 uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XXXVI/908/20 z dnia 26 lutego 2020 roku w sprawie ustalenia "Zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń" poprzez błędną wykładnię tj: - niezasadne przyjęcie, że inne urządzenie reklamowe i inna tablica reklamowa może być podświetlona tylko od zewnątrz, a wewnętrzne oświetlenie zastosowane w urządzeniu oznacza, że jest to projekcja świetlna; stwierdzenie, że "zaproponowany przez inwestora sposób umieszczania oświetlenia, który w związku z eliptycznym kształtem powierzchni reklamowej powoduje, że światło nie jest rzucane na tą reklamę, lecz przenika powierzchnię reklamową od środka, powodując emisję obrazu na zewnątrz, stanowi, bądź co najmniej zbliża się do zabronionej "projekcji świetlnej", a co za tym idzie uznanie przez Sąd I instancji, że -"wyrażenie zgody na taką reklamę, która choć nie jest formą telebimu, lecz wywołuje zbliżony efekt poprzez de facto wyświetlenie obrazu, podnosząc w ten sposób jej widoczność, naruszałoby harmonię i porządek przestrzenny miasta". 3. art. 135 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z przepisami art. 6 i art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał orzeczenie sprzeczne z prawem, mimo powinności wyeliminowania rozstrzygnięć organów, uznał je za prawidłowe, przez co naruszył zasadę praworządności oraz zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wyrażoną w ww. przepisach, 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wadliwym przyjęciu, że organy administracji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy biorąc pod uwagę wszystkie podnoszone okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody, odnosząc je do podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia w granicach swobodnej oceny dowodów, podczas gdy w rzeczywistości należało uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie oraz poprzedzające je rozstrzygnięcie organu I instancji w całości, albowiem naruszyły one przepisy art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, polegający na błędnym przyjęciu, że są spełnione zostały przesłanki do wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw wobec zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalowaniu innego urządzenia reklamowego usytuowanego na ścianie ślepej budynku, co podnosiła Skarżąca kasacyjnie, 5. art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe przeprowadzenie kontroli działalności organu I i II instancji, co skutkowało oddaleniem skargi, 6. art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak oceny przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zgromadzonego materiału w sprawie, brak ustaleń faktycznych i ich zgodności z prawem, 7. art. 134 § 1 w związku z art. 3 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez niedokonanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wszechstronnych ustaleń faktycznych sprawy i tym samym faktyczne nierozpoznanie istoty sprawy, co doprowadziło do oddalenia skargi, 8. art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi, w przypadku gdy z przeprowadzonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postępowania wyjaśniającego nie wynika, iż zaskarżony akt nie narusza prawa albo że narusza prawo, jednak nie w takim stopniu, który dawałby podstawę do uwzględnienia skargi. W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację, mającą, zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki, potwierdzać zasadność podniesionych zarzutów. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. Sp. z o. o. z siedzibą w K. oparta została na uzasadnionych podstawach. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez K. Sp. z o. o. z siedzibą w K. ma usprawiedliwione podstawy. Zasadnie Sąd I uznał, że uchwała krajobrazowa nie określa sposobu podświetlenia tablicy reklamowej. Stanowisko to, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy w pełni podzielić. Z uchwały krajobrazowej nie wynika zakaz podświetlania urządzenia reklamowego w proponowany przez inwestora sposób. Nie można natomiast zgodzić się ze stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia "stanowi lub co najmniej zbliża się" do zabronionej uchwałą "projekcji świetlnej"(§ 9 ust. 8 uchwały krajobrazowej), gdyż w efekcie tego podświetlenia obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni publicznej czemu uchwała ma zapobiegać. Podświetlenie, zdaniem Sądu, powoduje emisję obrazu na zewnątrz i stanowi bądź co najmniej zbliża się do zabronionej "projekcji świetlnej". Twierdzenie, że efekcie tego podświetlenia obraz staje się zbyt intensywny i powoduje nadmierne zawłaszczenie przestrzeni jest twierdzeniem dowolnym i nie popartym żadnymi dowodami. Uchwała krajobrazowa wprowadza różnego rodzaju ograniczenia w tym ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej określając zasady umieszczania tablic reklamowych, bilbordów i urządzeń reklamowych. Wykładnia przepisów wprowadzających tego rodzaju zakazy powinna być wykładnią ścisłą i zawężającą nie zaś wykładnią rozszerzającą. Nie można w wyniku wykładni formułować zakazów i ograniczeń, które nie wynikają wprost z przepisów uchwały krajobrazowej. Tymczasem Sąd I instancji dokonując wykładni przepisów uchwały i stwierdzając, że planowana przez inwestora przedsięwzięcie "stanowi lub co najmniej zbliża się do zabronionej uchwałą projekcji świetlnej" dokonał wykładni rozszerzającej przepisów uchwały krajobrazowej. Nawet jeśli przyjąć, jak twierdzi Sąd I instancji, że proponowany przez inwestora sposób oświetlenia "stanowi lub co najmniej zbliża się" do zabronionej uchwałą "projekcji świetlnej" to jednak taką projekcją nie jest. W konsekwencji nie można do tego sposobu oświetlenia stosować ograniczeń związanych z zakazem stosowania projekcji świetlnej. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że wskazał on jako argument przemawiający za wniesieniem sprzeciwu okoliczność, że w sprawie ma zastosowanie uchwała nr LXXXVIII/1306/13 z dnia 6 listopada 2013 r. w sprawie uchwalenia miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego obszaru "[...]". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z uwagi na wymiary tablica reklamowa jest tablicą wielkogabarytową, a montowanie takich reklam jest zabronione na terenie objętym miejscowym planem. Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdził, że dokonane zgłoszenie było również sprzeczne z przepisami ww. planu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonaną przez Sąd I instancji ocenę zgodności planowanej przez Spółkę inwestycji z miejscowym planem uznać należy za bardzo enigmatyczną. Sąd I instancji powinien w uzasadnieniu wyroku wskazać jakie wymogi wynikają z przepisów miejscowego planu i który z parametrów urządzenia reklamowego, które skarżąca kasacyjnie Spółka zamierza zrealizować nie spełniają tych wymogów. Rozpoznając ponownie sprawę Sąd I instancji dokonując oceny zgodności z miejscowym planem objętej zgłoszeniem inwestycji powinien w uzasadnieniu wyroku precyzyjnie wskazać ww. okoliczności. Dokonywanie takich ustaleń przez Naczelny Sąd Administracyjny na etapie postępowania kasacyjnego naruszałoby zasadę dwuinstancyjności. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku odstąpiono od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. ----------------------- 10