II OSK 425/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Siegień (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. WSA Paweł Zaborniak Protokolant: starszy asystent sędziego Izabela Kucharczyk-Szczerba po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 września 2023 r. sygn. akt II SA/Gl 616/23 w sprawie ze skargi W. F. na decyzję Wojewody [..] z dnia 8 lutego 2023 r. nr IFXIV.7840.6.74.2021 w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 27 września 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 616/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę W. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 8 lutego 2023 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm.), dalej: "Pr. bud." w zw. z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy – Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. z dnia 4 maja 2021 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi – A. K. pozwolenia na budowę garażu jednostanowiskowego na działce nr [...] obręb [...] położonej w J. przy ul. G. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że po wnikliwej analizie materiału dowodowego oraz parametrów projektowanego garażu nie ma sprzeczności jego usytuowania z przepisami planu miejscowego w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem [...] - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, która dopuszcza budynki garażowe (§ 2 ust. 1 pkt 29 planu miejscowego). Złożony projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, a także wymaganiami ochrony środowiska, jak również z przepisami techniczno-budowlanymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał, że analiza zarzutów skargi prowadzi do wniosku, że spór koncentruje się wokół wyjaśnienia, czy projektowany jednostanowiskowy garaż jest zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a więc zbadania, czy jego realizacja nie stanowi kolizji z przeznaczeniem podstawowym terenu, jakim jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Jednocześnie koniecznym jest udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy złożony projekt jest kompletny i nie narusza interesu osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud.). Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że projektowany garaż stanowi dopuszczalne w planie miejscowym uzupełnienie funkcji podstawowej terenu, bowiem inwestor już posiada wraz z małżonką budynek mieszkalny jednorodzinny oraz nie ma zakazu tworzenia parkingu na własnej działce, jak też zabudowy działki w granicy (por. treść § 18 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 pkt 10 i 29 planu miejscowego). Trzeba też mieć na względzie m.in. istniejącą już zabudowę na nieruchomości przylegającej do działki inwestora, która wprowadza pewne ograniczenia w potencjalnej jej zabudowie (budynek należący między innymi do skarżącego i zabudowania gospodarcze do rozbiórki). Sąd pierwszej instancji zaakcentował, że skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów, które sygnalizowałyby problem ograniczenia przez planowaną inwestycję zabudowy jego działki, a wręcz przeciwnie dokonana przez Sąd analiza akt wskazuje na niewykonanie przez skarżącego decyzji Prezydenta Miasta J. z dnia 24 stycznia 2020 r. udzielającej mu pozwolenia na rozbiórkę budynku gospodarczego - stodoły w terminie 3 lat, a więc do dnia 24 stycznia 2023 r., jak też sam skarżący złożył w dniu 26 maja 2021 r. nowy wniosek dotyczący zamiaru rozbiórki należącego do niego garażu murowanego, a więc obiektów znajdujących się w granicy z działką inwestora. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że na gruncie rozpoznawanej sprawy istotne są postanowienia § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dopuszczenie usytuowania garażu bezpośrednio przy granicy działki, na terenach zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, wymaga zachowania wymiarów długości i wysokości. Kryteria te są w tym przypadku jedynym wymogiem zastosowania odstępstwa od reguł ogólnych określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia. Nie mają tutaj zastosowania dodatkowe kryteria, co do konieczności "przylegania swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce" (§ 12 ust. 3 rozporządzenia), ani też dopuszczenia takiego rozwiązania w zapisach planu miejscowego (§ 12 ust. 2 rozporządzenia). Sąd pierwszej instancji zauważył, że przeprowadzona analiza oddziaływania projektowanego garażu pozwala na stwierdzenie, iż jest on zgodny z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia, bowiem ma długość 6,5 m i wysokość nie większą niż 3,0 m oraz mieści się w granicach wyznaczonych dla zabudowy jednorodzinnej, jak również znajduje się bezpośrednio przy granicy w odległości nie mniejszej niż 1,5 m i nie ma w tej ścianie garażu okien i drzwi. Odnosząc się do kwestii przesłaniania oraz nasłoneczniania, które to zagadnienia uregulowane zostały odpowiednio w § 13 i § 60 rozporządzenia, Sąd pierwszej instancji podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżącego analiza tych zagadnień została przeprowadzona przez autora projektu budowlanego. Wyniki tej analizy znalazły swój wyraz na karcie 013 i 014 projektu, a także w zawartości części konstrukcyjnej projektu. § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m. Informacja o obszarze oddziaływania projektowanego jednostanowiskowego garażu od strony zachodniej w granicy z działką nr [...], przylegającego od strony zachodniej budynku jednorodzinnego inwestora i cofniętego w stosunku do frontu budynku o 1,60 m nie powoduje ograniczeń w zabudowaniu działki skarżącego. Nie przewiduje również emisji szkodliwych zanieczyszczeń ani innego negatywnego wpływu na środowisko ponad normy określone w przepisach, w tym § 13 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia. Parapet okna budynku skarżącego znajduje się 1,8 m od poziomu terenu, a więc wysokość przesłaniania ściany oddzielenia przeciwpożarowego tzw. "ogniomur" garażu wynosi 1,2 m i jest mniejsza od odległości między obiektami (por. pkt I podpunkt 6 i pkt II podpunkt 7 opisu technicznego projektu budowlanego). Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący, zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. poprzez nieuwzględnienie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym wypadku skarżącego, polegających m.in. na potrzebie korzystania z wystarczającej ilości dziennego światła na nieruchomości oraz zachowania wystarczającej przestrzeni pomiędzy budynkiem skarżącego, a planowanym garażem inwestora w celu uchylenia ryzyka powstawania zawilgocenia ścian budynku skarżącego oraz zniszczenia ogrodzenia skarżącego, 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez zaniechanie wnikliwej analizy naruszenia przez organy obu instancji art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w drodze podjęcia z urzędu czynności zmierzających do ustalenia odległości między garażem objętym projektem budowlanym, a budynkiem skarżącego, a także stopnia uciążliwości spornej inwestycji dla nieruchomości skarżącego oraz dla uzasadnionego prawa skarżącego do zadowalających warunków odpoczynku, pracy i korzystania z własnej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Pismem z dnia 11 marca 2024 r. skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w J. z dnia 5 marca 2021 r. dla wykazania faktu wykonania otworów okiennych i drzwiowych na ścianie domu skarżącego od strony nieruchomości inwestora przed rokiem 1939 oraz zdjęć domu i nieruchomości skarżącego dla wykazania faktu istnienia otworów okiennych i drzwiowych na ścianie domu skarżącego od strony nieruchomości inwestora, rozebrania przez skarżącego pomieszczenia gospodarczego na swojej nieruchomości w czasie trwania niniejszego postępowania, dystansu dzielącego garaż skarżącego, który zostanie rozebrany, od granicy z nieruchomością innego sąsiada, a tym samym odmienności sytuacji zabudowań skarżącego z planowaną budową inwestora, niedopuszczalności prowadzenia przez inwestora budowy garażu przy granicy z nieruchomością skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania. W pierwszej kolejności zauważenia wymaga, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest prawidłowe powiązanie zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w związku z tym, że art. 135 p.p.s.a. determinuje granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny, a nie, w odróżnieniu od art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., ustalanie stanu faktycznego sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. należy zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, iż naruszenie art. 135 p.p.s.a. nie może być przedmiotem skutecznego zarzutu skargi kasacyjnej, ponieważ wspomniany przepis stanowi uprawnienie dla wojewódzkiego sądu administracyjnego do orzekania w granicach danej sprawy, a nie dla wnoszącego skargę na ściśle określony akt lub czynność organu administracji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r., III OSK 5636/21; z 12 marca 2013 r., I OSK 1199/12; z 11 grudnia 2014 r., II GSK 1979/13; z 17 maja 2018 r., I FSK 205/18). Przepis art. 135 p.p.s.a. stanowi, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Norma z art. 135 p.p.s.a. wyznacza jedynie zakres kompetencji orzeczniczych sądu, uzależniając uruchomienie przewidzianych przez ustawę środków od "niezbędności" końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga. Ustalenie, że poza zaskarżonym aktem konieczne jest jeszcze wzruszenie (zweryfikowanie) innych aktów organu administracji, powoduje po stronie sądu obowiązek zastosowania tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 2011 r., II GSK 50/10). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie korzystał z uprawnień zawartych w art. 135 p.p.s.a., przepis ten zatem nie miał w ogóle w sprawie zastosowania. Natomiast przepis ten nie służy celom, jakich w nim upatruje skarżący, to jest kwestionowaniu braków w zakresie ustaleń stanu faktycznego sprawy. Po drugie, w obrębie tego zarzutu skarga kasacyjna zarzuca w szczególności zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w drodze podjęcia z urzędu czynności zmierzających do ustalenia odległości pomiędzy garażem objętym projektem budowlanym, a budynkiem skarżącego, a także stopnia uciążliwości spornej inwestycji dla nieruchomości skarżącego, nie powołuje jednak żadnych konkretnych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w tym w szczególności w zakresie statuującym odległości budynku od granicy z sąsiednią działką budowlaną, w związku z którymi naruszenie to, zdaniem strony skarżącej kasacyjnie, miałoby występować. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstawy prawnej do uzupełniania zarzutów autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Ponadto podkreślenia wymaga, że stosowne ustalenia w zarzucanym zakresie zostały w sprawie dokonane przez orzekające w sprawie organy, a nadto ocenione przez Sąd pierwszej instancji. W pierwszej kolejności orzekające w sprawie organy ustaliły, że obowiązujący dla tego terenu miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie wypowiada się w zakresie możliwości realizacji inwestycji w granicy działki, ale jednocześnie nie zakazuje jej, co jest wystarczające dla ustalenia zgodności inwestycji z planem miejscowym w tym zakresie, jako że przepis szczególny zawarty w § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie wymaga, by została spełniona przesłanka określona w § 12 ust. 2 rozporządzenia, tj. przyzwolenie wynikało wprost z przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Takie stanowisko znajduje wyraz choćby w wyroku NSA z dnia 5 listopada 2023 r., sygn. akt II OSK 1170/23, w którym wyraźnie wskazano, że jako błędne należy ocenić stanowisko, iż § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia będzie miał zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego będzie dopuszczał taką możliwość. Po drugie, orzekające w sprawie organy ustaliły, że sytuowanie budynków gospodarczych i garaży na działkach w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji wykazuje tendencję do lokalizowania tego rodzaju zabudowy bezpośrednio w granicach działek lub też w znacznym do nich zbliżeniu, co dotyczy także nieruchomości stanowiącej współwłasność skarżącego, stanowiącej przykład utrwalonej w obszarze tendencji lokalizowania budynków w znacznym zbliżeniu do granicy lub też w granicy z działkami sąsiednimi. Po trzecie, słusznie wskazuje Sąd pierwszej instancji, że przeprowadzona analiza oddziaływania projektowanego garażu pozwala na stwierdzenie, że jest on zgodny z § 12 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, bowiem ma długość 6,5 m i wysokość nie większą niż 3,0 m oraz mieści się w granicach wyznaczonych dla zabudowy jednorodzinnej, jak również znajduje się bezpośrednio przy granicy w odległości nie mniejszej niż 1,5 m i nie ma w tej ścianie garażu okien i drzwi. Zasadnie również Sąd pierwszej instancji wskazuje odnosząc się do kwestii przesłaniania oraz nasłonecznienia, że wbrew twierdzeniu skarżącego, analiza tych zagadnień została przeprowadzona przez autora projektu budowlanego. Wyniki analizy znalazły swój wyraz na karcie 013 i 014 projektu, a także w zawartości części konstrukcyjnej projektu. Z informacji o obszarze oddziaływania obiektu budowlanego wynika, że lokalizacja garażu, ze względu na usytuowanie w granicy, nie narusza warunków oświetlenia, jak również nie powoduje ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej. Nie przewiduje się emisji szkodliwych zanieczyszczeń ani innego negatywnego wpływu na środowisko ponad normy określone w przepisach. Parapet okna w budynku sąsiednim znajduje się na wysokości około 1,8 m od poziomu terenu, a więc wysokość przesłaniania ściany ogniowej garażu wynosi 1,2 m i jest mniejsza od odległości między obiektami. W tych warunkach prawidłowa jest konstatacja Sądu pierwszej instancji, że właściwe organy nie tylko zgromadziły materiał dowodowy pozwalający na wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego, ale także dokonały prawidłowej jego oceny. Nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego. W pierwszej kolejności podnieść należy, że art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., nakazujący poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego, uzasadnionych interesów osób trzecich, jest ogólną zasadą Prawa budowlanego. Skarga kasacyjna nie powiązała zarzutu naruszenia tego przepisu z konkretnymi przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, z których miałoby wynikać zarzucane naruszenie. Tymczasem przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr bud. wymaga powiązania go z precyzyjnie wskazanymi przepisami materialnoprawymi chroniącymi dochodzony przez skarżącego interes prawny, w szczególności z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Również w piśmie z dnia 11 marca 2024 r. strona skarżąca kasacyjnie nie przywołuje konkretnych przepisów ww. rozporządzenia, z których wywodzi zarzucane naruszenia. Po drugie, słusznie Sąd pierwszej instancji akcentuje, że w orzecznictwie sądów administracyjnych zwraca się uwagę, iż podmioty posiadające prawnorzeczowy tytuł do nieruchomości (z reguły sąsiadującej bezpośrednio), która stanowi teren wyznaczony w zasięgu obiektu budowlanego, będą mogły powoływać się wyłącznie na wąsko rozumiane ograniczenie zabudowy zawarte w przepisach odrębnych stanowiących zasadniczo przepisy materialnego prawa administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. II OSK 34/19). Przepis art. 3 pkt 20 Pr. bud. należy interpretować łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud. Przy ustalaniu obszaru oddziaływania obiektu budowlanego nie chodzi o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość sąsiednią, ale o oddziaływanie na nieruchomość w sposób ograniczający wbrew obowiązującym przepisom jej zabudowę. Źródła interesu prawnego nie mogą zatem stanowić bliżej nieokreślone immisje pośrednie przejawiające się, zdaniem skarżącego, w obniżeniu zadowalających warunków odpoczynku, pracy i korzystania z własnej nieruchomości. Zakres ochrony interesów osób trzecich, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud., nie obejmuje interesów chronionych przepisami prawa cywilnego. Brzmienie tej normy jednoznacznie przemawia za tym, że uzasadnione interesy osób trzecich to nie interesy prywatne, będące pod ochroną prawa prywatnego (cywilnego), lecz publiczno – prywatne, leżące również w sferze zainteresowania prawa publicznego. Jego zmodyfikowana treść oraz usytuowanie w ustawie określającej stosunki publicznoprawne nie pozwalają na takie jego rozumienie, że organ administracji publicznej rozstrzygałby kwestie o charakterze cywilnoprawnym należące do właściwości sądów powszechnych (A. Despot – Mładanowicz [w:] A. Plucińska – Filipowicz, M. Wierzbowski (red.), Prawo budowlane. Komentarz aktualizowany, Lex/el). Ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich powinna opierać się na ocenie przestrzegania stosownych przepisów prawa obowiązujących w budownictwie, w szczególności odnoszących się do wymagań techniczno-budowlanych. Jeżeli decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z tymi wymogami, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Trafnie wskazano w wyroku z dnia 7 października 2025 r., sygn. akt II OSK 2426/24, że ocena poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich w ramach projektowania i budowy obiektu budowlanego jest dokonywana z punktu widzenia obowiązujących przepisów prawa publicznego i obejmuje obszar oddziaływania obiektu. Poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich na etapie postępowania o pozwolenie na budowę następuje zatem wyłącznie w takim zakresie, w jakim przepisy wprowadzają określone wymogi, czy ograniczenia, przy czym nie chodzi o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, lecz jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, nie zaś interesów faktycznych. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić tylko wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne normy. Zawarte w art. 5 ust. 1 pkt 9 Pr. bud pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich musi być interpretowane w sposób obiektywny, który sprawia, że uwzględnieniu mogą podlegać jedynie takie interesy osób trzecich, które znajdują oparcie w przepisach prawa. Tymczasem w skardze kasacyjnej skarżący nie sformułował konkretnych zarzutów w powiązaniu z przytoczeniem adekwatnych podstaw prawnych (materialnoprawnych przepisów prawa administracyjnego), które sygnalizowałyby problem ograniczenia przez planowaną inwestycję zabudowy jego działki, co czyni zarzut naruszenia prawa materialnego bezzasadnym. Odnośnie zarzucanego w piśmie z dnia 11 marca 2024 r. niepowiadomienia skarżącego o toczącym się postępowaniu podnieść należy, że w skardze kasacyjnej nie sformułowano w tym zakresie zarzutu pozbawienia strony skarżącej udziału w przedmiotowym postępowaniu z powołaniem na adekwatne w tym kontekście naruszenie przepisów obowiązującego prawa. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a.