II OZ 160/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażaleń K. P. i R. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2325/24 o odrzuceniu skargi K. P. w sprawie ze skargi K. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 817/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: 1. oddalić zażalenie K. P.; 2. odrzucić zażalenie R. P.

K. P. (dalej: "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 24 lipca 2024 r. nr 817/2024 w przedmiocie nakazu rozbiórki. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2025 r., sygn. akt VII SA/Wa 2325/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. P., na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm; dalej: "p.p.s.a."), ponieważ w zakreślonym terminie K. P. nie uiściła wpisu od skargi w kwocie 500 zł, ustalonego zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 535; dalej: "rozporządzenie"), do którego została wezwana zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2025 r., a następnie, w związku z oddaleniem zażalenia na powyższe zarządzenie postanowieniem NSA z dnia 16 września 2025 r., sygn. akt II OZ 1192/25, kolejnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 20 października 2025 r. W jednym piśmie skarżąca oraz R. P. wnieśli zażalenia na powyższe postanowienie z dnia 4 grudnia 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie K. P. należało oddalić jako nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2026 r. poz. 143), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Według § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu budownictwa i architektury wynosi 500 zł. Wobec powyższego należy stwierdzić, że K. P. zasadnie została wezwana do uiszczenia należnego wpisu, którego wysokość ustalona została zgodnie z obowiązującymi przepisami, a wpisu tego skarżąca nie uiściła, co zostało w sprawie jednoznacznie ustalone. Na ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia nie mogły wpłynąć argumenty zażalenia odwołujące się do kwestii legalności zaskarżonej decyzji administracyjnej, liczby spraw wywołanych wniesionymi skargami i wysokości kosztów sądowych z tym związanych, czy też sposobu i trybu rozpoznania składanych przez skarżącą wniosków o zawieszenie postepowań. Oceniając legalność postanowienia z dnia 4 grudnia 2025 r. należało jedynie sprawdzić, czy istniał obowiązek uiszczenia przez skarżącą wpisu sądowego i czy skarżąca uczyniła zadość temu obowiązkowi Natomiast zażalenie wniesione przez R. P. należało z kolei odrzucić jako niedopuszczalne. Zgodnie z art. 197 § 2 p.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. W art. 178 p.p.s.a. przewidziano zaś odrzucenie skargi kasacyjnej wniesionej po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalnej, jak również skargi kasacyjnej, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Niedopuszczalność zażalenia może wynikać zarówno ze względów podmiotowych, jak i przedmiotowych. Przyczyny o charakterze podmiotowym zachodzą wówczas, gdy zażalenie wniesione zostanie przez osobę, niebędącą adresatem postanowienia, ponieważ jego skutki prawne dotyczą wyłącznie adresata takiego postanowienia. Taka właśnie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie odnośnie zażalenia R. P., który nie jest adresatem postanowienia z dnia 4 grudnia 2025 r. Jest nim wyłącznie skarżąca K. P. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt 1 sentencji na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oraz jak w pkt 2 sentencji w oparciu o art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.