II SA/Bd 615/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Saniewski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. I. oraz A. I. na uchwałę Sejmiku [...] z dnia [...] czerwca 2025 r., nr [...] w przedmiocie pozbawienia odcinka drogi publicznej kategorii drogi wojewódzkiej oraz ustalenia jej przebiegu oddala skargę.

1. Sejmik Województwa Kujawsko-Pomorskiego, działając na podstawie art. 6 ust. 2 i 3, art. 10 ust. 1, 2 i 3 ustawy z 31 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 641 dalej jako "u.d.p."), w porozumieniu z Ministrem Infrastruktury – pismo z 22 kwietnia 2025 r. nr DDP-6.4510.2.2025 oraz Ministrem Obrony Narodowej – pismo Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z 11 kwietnia 2025 r., po zasięgnięciu opinii Prezydenta Miasta Bydgoszczy – pismo z 17 września 2024 r. nr IP.4014.7.2024 podjął 23 czerwca 2025 r. uchwałę Nr XIV/227/25 w sprawie pozbawienia odcinka drogi publicznej kategorii drogi wojewódzkiej oraz ustalenia jej przebiegu. W § 1 uchwały wskazano, że pozbawia się kategorii odcinek drogi wojewódzkiej nr [...] o długości 1,525 km – tj. ul. [...] (od ul. [...] do ul. [...]) oraz ul. [...] (od ul. [...] do ul. [...]) na terenie miasta Bydgoszczy tj. od km 12+631 do km 14+156. W § 2 uchwały Sejmik ustalił przebieg drogi publicznej kategorii wojewódzkiej nr [...] na terenie miasta Bydgoszczy, po pozbawieniu kategorii drogi odcinka, o którym mowa w § 1, na mapie stanowiącej załącznik do podjętej uchwały. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że pozbawienie kategorii wskazanego odcinka drogi wojewódzkiej wiąże się z przekwalifikowaniem tego odcinka drogi na drogę kategorii powiatowej i gminnej. Proponowana zmiana jest kolejnym etapem wprowadzenia ruchy tranzytowego i międzydzielnicowego z dróg przebiegających przez gęsto zurbanizowane tereny mieszkaniowe i jest zgodna z ideą przedstawioną w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Bydgoszczy. 2. M. I. i A. I. (dalej jako: skarżący) pismem z 16 lipca 2025 r. zaskarżyli do sądu administracyjnego powyższą uchwałę. Skarżący zarzucili uchwale naruszenie: - zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy, przyjętego uchwałą Nr LXII/1263/22 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 14 grudnia 2022 r., poprzez ustalenie przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] sprzecznie z układem komunikacyjnym określonym w Studium; - uchwały Nr XXVII/502/16 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Fordon: Zofin, Niepodległości i Łoskoń – część południowa", poprzez wyznaczenie przebiegu drogi wojewódzkiej przez teren oznaczony symbolem 125.KDL, tj. drogę klasy lokalnej; - art. 6 ust. 1 oraz art. 43 ust. 1 u.d.p.; - § 12 ust. 3 pkt 2 oraz § 4 pkt 24 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz.U. z 2022, poz. 1518); - art. 7, art. 7b oraz art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (in fine) poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego; - art. 7 oraz art. 21 Konstytucji RP poprzez działanie organu z pominięciem obowiązujących aktów prawa miejscowego i ingerencję w sferę prawa własności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o stwierdzenie wydania zaskarżonej uchwały z rażącym naruszeniem prawa lub o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów Skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała została podjęta w związku z wnioskiem Prezydenta Miasta Bydgoszczy i dotyczy zmiany przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] poprzez pozbawienie dotychczasowego odcinka tej kategorii oraz wyznaczenie nowego przebiegu, obejmującego m.in. ulicę [...] na terenie miasta Bydgoszczy. W ocenie Skarżących uchwała ta pozostaje w sprzeczności z obowiązującymi aktami planistycznymi, a także z przepisami prawa materialnego regulującymi status i parametry dróg publicznych. Podkreślili, że zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Bydgoszczy (uchwała Nr LXII/1263/22) układ komunikacyjny w rejonie objętym uchwałą opiera się na drogach klasy G i Z, prowadzonych w innym przebiegu niż przyjęty w zaskarżonej uchwale. Studium nie przewiduje prowadzenia drogi wojewódzkiej ulicą [...] Co więcej, w Studium ulica ta nie jest wskazana jako element układu o znaczeniu ponadlokalnym, lecz jako droga podporządkowana, obsługująca zabudowę jednorodzinną. Powyższe znajduje bezpośrednie potwierdzenie w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "Fordon: Zofin, Niepodległości i Łoskoń – część południowa" (uchwała Nr XXVII/502/16), w którym ul. [...] oznaczona została symbolem 125.KDL, czyli jako droga publiczna klasy lokalnej. Przeznaczenie to jednoznacznie wskazuje na jej funkcję – obsługę ruchu lokalnego w obrębie zabudowy jednorodzinnej (MN2). Plan nie przewiduje dla tej ulicy funkcji drogi zbiorczej ani tym bardziej drogi o znaczeniu wojewódzkim. W konsekwencji przyjęcie w uchwale przebiegu drogi wojewódzkiej przez ulicę [...] stanowi naruszenie zarówno Studium, jak i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które – jako akty prawa miejscowego – wiążą organy administracji publicznej przy podejmowaniu rozstrzygnięć w zakresie zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego Skarżący wskazali, że rozwiązanie przyjęte w uchwale pozostaje w sprzeczności z przepisami dotyczącymi klasyfikacji i parametrów dróg publicznych. Zgodnie z art. 6 ust. 1 u.d.p., drogi wojewódzkie stanowią połączenia o znaczeniu regionalnym, zapewniające powiązania między miastami oraz istotne dla układu transportowego województwa. [...] nie spełnia tych kryteriów – ma charakter drogi osiedlowej, nie stanowi ciągu o znaczeniu ponadlokalnym i nie realizuje funkcji tranzytowej. Ponadto, zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r., droga wojewódzka powinna mieć klasę co najmniej G, a jedynie w szczególnych przypadkach dopuszczalne jest przyjęcie klasy Z. Tymczasem ul. [...] jest drogą klasy L, co oznacza, że nie spełnia minimalnych wymogów technicznych przewidzianych dla dróg tej kategorii. Zgodnie z definicją zawartą w § 4 pkt 24 tego rozporządzenia, droga lokalna służy przede wszystkim obsłudze przyległego terenu i nie pełni funkcji ponadlokalnych. Dodatkowo wskazali, że organ nie zweryfikował rzeczywistego stanu zagospodarowania terenu. Istniejąca zabudowa jednorodzinna zlokalizowana jest w odległości mniejszej niż 8 metrów od krawędzi jezdni, co pozostaje w sprzeczności z wymogami wynikającymi z art. 43 ust. 1 u.d.p. dotyczącymi sytuowania zabudowy przy drogach wyższych kategorii. Według Skarżących w toku procedowania uchwały doszło również do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Sejmik województwa nie dokonał wszechstronnej oceny materiału dowodowego, ograniczając się w istocie do przyjęcia argumentacji zawartej we wniosku Prezydenta Miasta Bydgoszczy, który błędnie kwalifikował ulicę [...] jako drogę zbiorczą. Nie zweryfikowano obowiązujących zapisów planu miejscowego ani Studium, co stanowi naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., nakazujących organowi dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. W rezultacie uchwała została podjęta z naruszeniem zasady legalizmu, wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP, gdyż organ działał z pominięciem obowiązujących aktów prawa miejscowego. Jednocześnie ingerencja w sposób korzystania z nieruchomości położonych przy ul. [...] narusza chronione konstytucyjnie prawo własności (art. 21 Konstytucji RP), prowadząc do pogorszenia warunków zamieszkania poprzez zwiększenie natężenia ruchu, hałasu i zagrożeń komunikacyjnych. Końcowo Skarżący, jako właściciele nieruchomości położonej bezpośrednio przy ul. [...] w Bydgoszczy działka nr [...], zaakcentowali, że posiadają interes prawny w zaskarżeniu uchwały, ponieważ jej skutki w sposób bezpośredni i istotny wpływają na sposób korzystania z ich nieruchomości oraz warunki życia. 3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zarzuty skarżących są bezzasadne, a zaskarżona uchwała Nr XIV/227/25 Sejmiku Województwa została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ wskazał, że uchwała została przyjęta w celu rejonizacji sieci dróg wojewódzkich, na podstawie art. 6 ust. 2 i 3 u.d.p., który przewiduje, że ustalenie przebiegu dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku, po zasięgnięciu wymaganych opinii. Organ podkreślił, że procedura została przeprowadzona prawidłowo: - inicjatywa pochodziła od Prezydenta Miasta Bydgoszczy (pismo znak IP.4014.7.2024 z dnia 17 września 2024 r.), - uzyskano wymagane opinie, w tym: Ministra Infrastruktury (pismo znak DDP-6.4510.2.2025 z dnia 22 kwietnia 2025 r.), Ministra Obrony Narodowej – Szefa Sztabu Generalnego WP (pismo z dnia 11 kwietnia 2025 r.), - nie zgłoszono zastrzeżeń przez właściwe organy, Organ zaakcentował, że przepisy nie nakładają na sejmik województwa obowiązku badania zgodności uchwały z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego ani Studium, a kluczowe znaczenie ma dochowanie trybu z ustawy o drogach publicznych oraz uzyskanie wymaganych uzgodnień. Odnosząc się do zarzutów merytorycznych, organ wskazał, że: zmiana przebiegu drogi wojewódzkiej nr [...] jest elementem polityki wyprowadzania ruchu tranzytowego i międzydzielnicowego z obszarów gęstej zabudowy mieszkaniowej. Podkreślił, że proponowane rozwiązanie jest zgodne z koncepcją rozwoju układu komunikacyjnego miasta. W ocenie organu dotychczasowy odcinek drogi wojewódzkiej nie spełnia wymogów dla tej kategorii drogi, gdyż nie stanowi istotnego połączenia między miastami, ma charakter lokalny, nie wpływa na rozwój sieci drogowej województwa. 4. Na rozprawie Skarżący dodatkowo podnieśli, że zaskarżona uchwała w sposób niedostatecznie precyzyjny ustala nowy przebieg drogi wojewódzkiej tj. nie wymienia nazw ulic i numerów działek geodezyjnych, przez które ma przebiegać nowa droga oraz kilometrażu nowej drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić. 5. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, nie zaś celowości czy trafności przyjętych rozwiązań. Kontrola ta, w przypadku aktów o charakterze normatywnym, obejmuje ocenę, czy organ działał w granicach przyznanej mu kompetencji oraz czy nie doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały one wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). W razie zaś nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). 6. Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025 r., poz. 581), skargę na uchwałę sejmiku województwa może wnieść każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Interes prawny musi mieć charakter konkretny, indywidualny i aktualny oraz wynikać z norm prawa powszechnie obowiązującego. Nie jest wystarczające powołanie się na interes faktyczny, sprowadzający się do przekonania o niekorzystnych skutkach uchwały. Skarżący wywodzą swój interes prawny z prawa własności nieruchomości położonej przy ul. [...], przez którą - zgodnie z zaskarżoną uchwałą – ma przebiegać droga wojewódzka nr [...]. Wskazali przy tym na potencjalne zwiększenie natężenia ruchu, hałasu oraz pogorszenie warunków zamieszkania. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżący legitymują się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. Jak wynika z powszechnie dostępnej (na stronie Ministerstwa Sprawiedliwości https://ekw.ms.gov.pl/) treści księgi wieczystej o numerze wskazanej w skardze, Skarżący są właścicielami nieruchomości położonej przy ul. [...], przez którą to ulicę – zgodnie z zaskarżoną uchwałą – został ustalony przebieg drogi wojewódzkiej nr [...]. Okoliczność ta powoduje, że uchwała oddziałuje na ich sytuację prawną w sposób bezpośredni i indywidualny, gdyż zmiana kategorii i funkcji drogi publicznej może rzutować na sposób wykonywania prawa własności, w tym na zakres dopuszczalnych ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, wynikających z przepisów prawa publicznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, interes prawny właściciela nieruchomości może wynikać z takich regulacji, które – choć nie ingerują bezpośrednio w treść prawa własności – wpływają na jego wykonywanie poprzez kształtowanie otoczenia prawnego nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2018 r., II OSK 2456/17). W tym znaczeniu ustalenie przebiegu drogi publicznej, determinujące jej funkcję oraz potencjalne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie, może stanowić źródło interesu prawnego w rozumieniu art. 90 ust. 1 ustawy o samorządzie województwa. 7. Przechodząc do merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały, w granicach interesu prawnego Skarżących wskazać trzeba, że zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 6 ust. 2 i 3 u.d.p., który przyznaje sejmikowi województwa kompetencję do ustalania przebiegu dróg wojewódzkich. Nie oznacza to jednak, że kompetencja ta ma charakter nieograniczony. Choć przepis ten nie formułuje szczegółowych kryteriów wyboru przebiegu drogi, to jednak określa jej funkcję, wskazując, że drogi wojewódzkie stanowią połączenia o znaczeniu regionalnym i element układu transportowego o charakterze ponadlokalnym. W konsekwencji rozstrzygnięcie w tym zakresie nie może być dowolne, lecz musi pozostawać w związku z rzeczywistą funkcją drogi oraz możliwością jej realizacji w konkretnych uwarunkowaniach przestrzennych i technicznych. Przekroczenie tych granic zachodzi wówczas, gdy organ przypisuje określoną kategorię drodze, która – ze względu na obiektywne możliwości – nie jest i nie będzie zdolna do pełnienia funkcji właściwej dla tej kategorii. W niniejszej sprawie Skarżący upatrują takie przekroczenie w wyznaczeniu przebiegu drogi wojewódzkiej przez ulicę [...] wskazując na jej lokalny charakter oraz niespełnianie parametrów technicznych właściwych dla dróg tej kategorii. Argumentacji tej nie sposób jednak w pełni podzielić. Zauważyć należy, że kwalifikacja drogi do określonej kategorii ma charakter normatywny i systemowy, a nie wyłącznie techniczny. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie uzależniają możliwości ustalenia przebiegu drogi wojewódzkiej od uprzedniego spełnienia przez dany odcinek wszystkich parametrów technicznych przewidzianych dla tej kategorii. Regulacje techniczno-budowlane odnoszą się przede wszystkim do etapu projektowania i realizacji inwestycji drogowej, a nie do aktu o charakterze planistyczno-organizacyjnym, jakim jest uchwała sejmiku. Nie oznacza to jednak, że uwarunkowania techniczne pozostają całkowicie irrelewantne. Pełnią one bowiem rolę pomocniczego wyznacznika funkcji drogi, pozwalając ocenić, czy przypisanie jej określonej kategorii ma oparcie w realnych możliwościach jej przekształcenia i wykorzystania. W tym sensie nie można wykluczyć sytuacji, w której przypisanie drodze określonej kategorii miałoby charakter czysto pozorny, oderwany od rzeczywistości i niemożliwy do realizacji. Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Z materiału sprawy wynika bowiem, że zaskarżona uchwała stanowi element szerszej koncepcji reorganizacji układu komunikacyjnego, ukierunkowanej na wyprowadzenie ruchu tranzytowego z obszarów o intensywnej zabudowie mieszkaniowej. W szczególności z analizy zawartej w piśmie z 23 lipca 2025 r. (k. 17) wynika, że zmiana przebiegu drogi z ul. [...] na ul. [...] oznacza, że ustalony zaskarżoną uchwałą przebieg drogi wojewódzkiej w większym stopniu będzie pokrywał się z docelowym jej przebiegiem ul. [...] i jej przedłużeniem poza granice Bydgoszczy ulicami klasy Z (por. fragmenty Studium przy załączniku nr 14 akt). Dokonana zmiana przebiegu drogi wojewódzkiej związana jest z zakończeniem rozbudowy ul. [...] do właściwej (dla drogi wojewódzkiej) klasy funkcjonalno – technicznej, co pozwala na wyprowadzenie ruchu samochodowego z ul. [...], która jest ulicą o niedostatecznych parametrach, a ponadto przebiegającą przez teren o większej gęstości zaludnienia: w korytarzu o tej samej szerokości w sąsiedztwie dotychczasowego przebiegu drogi wojewódzkiej przez ul. [...] zameldowanych jest 940 osób, a w sąsiedztwie nowego przebiegu przez ul. [...] i ul. [...] – 120 osób. Co więcej - włączenie ul. [...] do nowego przebiegu drogi wojewódzkiej wynika z konieczności zapewnienia ciągłości przebiegu drogi wojewódzkiej, na co w swojej pierwotnej opinii z [...] marca 2025 r. wskazał Minister Infrastruktury (załącznik 6 akt organu). Trudno uznać, że Sejmik miałby ustalić nowy przebieg drogi wojewódzkiej w ten sposób, że obejmie on istniejącą ul. [...], a zamiast istniejącej ul. [...] wskazany zostanie jeden z terenów, na których w tej chwili faktycznie nie znajduje się żadna droga tj. bądź teren oznaczony w Studium jako planowana równolegle do ul. [...] ulica klasy Z bądź oznaczona w Studium jako planowana ulica klasy Z będąca przedłużeniem ul. [...] poza granice Bydgoszczy. 8. W powyższym kontekście ustalenie nowego przebiegu drogi wojewódzkiej należy postrzegać jako zamierzony przez organ pierwszy etap procesu, który – w dalszej kolejności – ma doprowadzić do ustalenia przebiegu drogi wojewódzkiej już istniejącymi i mającymi być w przyszłości wybudowanymi ulicami Bydgoszczy, które spełniają i będą spełniać parametry techniczne właściwe drogom wojewódzkim (klasa Z), a jednocześnie będą przebiegać w większej odległości od rejonów gęsto zaludnionych. Nie można podzielić stanowiska, że przyjęcie takiej sekwencji działań stanowi obejście prawa. Przepisy ustawy o drogach publicznych nie nakładają obowiązku uprzedniego dostosowania drogi do określonych parametrów technicznych przed jej zaliczeniem do danej kategorii. Tym samym przyjęcie przy ustalaniu przebiegu drogi publicznej takiego rozwiązania, w którym zmiana kategorii i przebiegu drogi poprzedza działania inwestycyjne, o ile nie prowadzi to do oczywistej sprzeczności z funkcją tej drogi, nie można uznać za działanie dowolne. W ocenie Sądu taka oczywista sprzeczność w niniejszej sprawie nie została wykazana. Zarzuty skargi koncentrują się w istocie na podważeniu trafności i celowości przyjętego rozwiązania, co pozostaje poza zakresem kontroli sądu administracyjnego. Skarżący nie wykazali natomiast, aby organ, podejmując zaskarżoną uchwałę, działał z przekroczeniem granic przyznanej mu kompetencji lub w sposób oczywiście sprzeczny z funkcją drogi wojewódzkiej. Przyjęte przez organ rozwiązanie nie opiera bowiem się na arbitralnej ocenie organu, lecz na swobodnej ocenie istniejącej oraz planowanej do wykonania infrastruktury drogowej z uwzględnieniem dokumentów planistycznych. 9. Odnosząc się do zarzutu Skarżących naruszenia Studium należy wskazać, że Studium nie jest aktem prawa miejscowego, badając zatem legalność zaskarżonej uchwały Sąd nie mógł oceniać jej treści po kątem naruszenia konkretnego zapisu Studium. W ustawie o drogach publicznych brak jest także odpowiednika art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (w brzemieniu sprzed zmiany dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1688 z późn. zm.), który nakazywałby organowi ustalanie przebiegu drogi publicznej po ustaleniu, że nie narusza on zapisów Studium. Należy zauważyć, że podobnego zapisu w ustawie o drogach publicznych brak także odnośnie stosunku uchwały o zaliczeniu do danej kategorii drogi do uchwały o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie słuszne jest wskazanie Skarżących, że stosownie do przepisów uchwały Nr XXVII/502/16 Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 23 marca 2016 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tj. zgodnie z rysunkiem planu oraz § 14 pkt 1 lit. a) tiret czwarty i § 34 uchwały oznaczenie ul. [...] jako drogi [...] oznacza, że według planu jest to ulica klasy lokalnej. Tymczasem zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych droga kategorii wojewódzkiej powinna mieć standardowo klasę G, dopuszcza się - GP, w trudnych warunkach – Z. Tym niemniej, jak wyżej wskazano, ustawa o drogach publicznych nie wskazuje, że ustalenie kategorii drogi musi się odbywać bezwzględnie w zgodzie z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uznanie, że taka zgodność musi zachodzić prowadziłoby do sytuacji, że to w istocie gminy, poprzez ustalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego i wskazywanie w nich dróg o określonej klasie technicznej, decydowałyby jak może przebiegać droga nie tylko kategorii gminnej, ale także powiatowej czy wojewódzkiej. Nie oznacza, że ustalając przebieg drogi wojewódzkiej sejmik może czynić to w oderwaniu od zapisów miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, bez żadnego uzasadnienia, w sposób arbitralny. Oznaczałby to bowiem wyjście poza swobodę rozstrzygania przynależną sejmikowi na mocy art. 6 ust. 3 u.d.p. W przedmiotowej sprawie takiego naruszenia Sąd się nie dopatrzył. Tak jak bowiem wyżej wskazano, z akt sprawy dostatecznie wynika konieczność ustalenia przebiegu drogi wojewódzkiej przez ul. [...] – ulicę klasy lokalnej, wobec konieczności zapewnienia ciągłości drogi wojewódzkiej do czasu fizycznej realizacji tych ulic przewidzianych w Studium, które mają spełniać wymogi klasy Z i pozwolą na zachowanie ciągłości drogi wojewódzkiej w nowym przebiegu. Odnośnie istniejących parametrów ul. [...] podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 25 marca 2011 r. (sygn. II OSK 58/11, LEX nr 1080368), że okoliczność ewentualnego niespełnienia przez daną drogę publiczną normatywnych wymogów technicznych (np. w zakresie jej szerokości) nie ma wpływu na prawny charakter tej drogi jako drogi publicznej. Odrębną kwestią jest dążenie do doprowadzenia tej drogi do tego, że będzie odpowiadała technicznym wymogom określonym w przepisach. 10. Niezasadny jest także zarzut niedostatecznie precyzyjnego ustalenia nowego przebiegu drogi wojewódzkiej braku wskazania w części tekstowej nazw ulic i numerów działek geodezyjnych, przez które ma przebiegać nowa droga oraz kilometrażu nowej drogi. Należy zauważyć, że art. 6 ust. 3 u.d.p. nie zawiera szczegółowych wymagań dotyczących sposobu w jaki ma być opisany przebieg istniejącej drogi wojewódzkiej, w szczególności nie wskazuje, że przebieg drogi ma być opisany poprzez wskazanie działek geodezyjnych czy wskazanie nazw ulic i to w ten sposób, że owo wskazanie może być tylko i wyłącznie poprzez opis zawarty w tekście a nie np. poprzez treść mapy. Istotne jest zatem, żeby treść uchwały - czy to w postaci tekstu czy to w postaci załącznika mapowego - wskazała takie elementy przestrzeni, które pozwolą zidentyfikować którędy przebiega droga. Zaskarżona uchwała spełnia ten warunek, gdyż stanowiąca załącznik do uchwały mapa poprzez oznaczenia graficzne i towarzyszący im opis jasno wskazuje, że ul. [...] stanowi część drogi wojewódzkiej. 11. Niezasadne są zarzuty naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jako że uchwała nie jest decyzją administracyjną, a tym samym w procedurze podejmowania zaskarżonej uchwały przepisy te nie mają zastosowania. Z kolei wskazany w skardze art. 21 Konstytucji RP odnośnie ochrony własności nie przewiduje ochrony absolutnej. Ochrona ta ma granice w zestawieniu z potrzebami publicznymi. Przejawem istnienia takich granic ochrony własności jest art. 21 ust. 2 Konstytucji przewidujący, że dopuszczalne jest nawet pozbawienie obywatela własności tj. jego wywłaszczenie, pod warunkiem, że jest dokonywane na cele publicznej i za słusznym odszkodowaniem. Zaskarżana uchwała nie pociąga za sobą wywłaszczenia Skarżących. Wymagałoby to przeprowadzenia odrębnej procedury przewidzianej w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. 12. Zaskarżona uchwała Sejmiku, mająca odrębną podstawę prawną, jak wyżej wskazano, nie narusza przepisów prawa. Podkreślenia wymaga, że ustawodawca, przyznając sejmikowi województwa kompetencję do ustalania przebiegu dróg wojewódzkich, pozostawił temu organowi szeroki zakres uznania w wyborze konkretnych rozwiązań, wynikających z prowadzonej polityki transportowej i organizacji sieci drogowej. Kontrola sądu administracyjnego w tym zakresie ogranicza się do oceny legalności działania organu, a nie celowości czy trafności przyjętych rozwiązań. 13. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z prawem, a zarzuty skargi nie znajdują uzasadnienia, wobec czego – na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Sąd oddalił skargę.