II SA/Gd 171/26

Dnia 6 maja 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Diana Trzcińska Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz Asesor sądowy WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 roku w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 17 grudnia 2025 roku, numer SKO.421.254.2025 w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego oddala skargę.

B. L. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 17 grudnia 2025 r. w przedmiocie świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wójt Gminy Czarna Dąbrówka decyzją z 31 października 2025 r. odmówił B. L. umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego dla osób uprawnionych, O. W. i S. W., w okresach świadczeniowych od 1 października 2018 r. do 30 września 2024 r. w wysokości 26400 zł wraz z ustawowymi odsetkami w wysokości 11265,33 zł. W uzasadnieniu wskazano, że podstawową przesłanką umorzenia lub rozłożenia na raty należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego jest wyjątkowo trudna sytuacja materialna i dochodowa dłużnika alimentacyjnego, która musi wyróżniać się na tle innych dłużników alimentacyjnych, a nie na tle społeczeństwa ogółem. Zdaniem organu uzyskiwanie niskich dochodów bądź nieuzyskiwanie dochodów nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle innych dłużników alimentacyjnych, a przy ocenie sytuacji dłużnika należy mieć na uwadze nie tylko aktualną jego sytuację, lecz także należy ocenić, czy istnieją szanse na jej poprawę w przyszłości. Rozpoznając wniosek skarżącej organ uznał, że nie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające umorzenie należności w całości - utrzymuje się ona z prac dorywczych i świadczeń z funduszu alimentacyjnego oraz świadczeń rodzinnych, jej sytuacja finansowa jest trudna, jednak samo to nie stanowi przesłanki wystarczającej do zastosowania instytucji umorzenia należności. Skarżąca na poczet zadłużenia wobec funduszu alimentacyjnego od 1 września 2019 r. do 31 października 2025 r. nie dokonała żadnej wpłaty. Wnosząc o umorzenie należności w całości, nie wniosła jednocześnie o zastosowanie innych, mniej daleko idących form ulgi, takich jak odroczenie terminu płatności czy rozłożenie należności na raty. Tymczasem instytucja umorzenia ma charakter wyjątkowy i powinna być stosowana w ostateczności. Ponadto biorąc pod uwagę wiek skarżącej, jej wykształcenie oraz brak przeciwwskazań zdrowotnych, istnieją zdaniem organu realne perspektywy poprawy jej sytuacji finansowej w przyszłości, co umożliwi spłatę zadłużenia w ratach lub po uprzednim odroczeniu terminu płatności. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku rozpoznając odwołanie skarżącej decyzją z 17 grudnia 2025 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (u.p.o.u.a.), organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności, jednak takie nadzwyczajne zwolnienie zobowiązanego z długu alimentacyjnego następuje kosztem uszczuplenia środków publicznych, a decyzja podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Kolegium wskazało, że B. L. ma 53 lata, jest długotrwale bezrobotna, bez prawa do zasiłku, nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ani żadnych przeciwwskazań do podjęcia zatrudnienia. Oświadczyła ona, że sezonowo trudni się zbiorem runa leśnego i truskawek, a poza sezonem podejmuje prace dorywcze, nie ujawniła jednak swoich dochodów. Skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z synem S. W., na którego pobiera z Funduszu Alimentacyjnego 1000 zł miesięcznie, świadczenia rodzinne w wysokości 193 zł miesięcznie oraz świadczenie wychowawcze w wysokości 800 zł miesięcznie. W ocenie Kolegium to, że skarżąca obecnie nie pracuje, nie oznacza, że jej sytuacja w tym zakresie nie ulegnie w najbliższym czasie zmianie, ma bowiem do osiągnięcia wieku emerytalnego około 7 lat. Jest to wystarczający czas, by poprawić swoje kwalifikacje zawodowe i uzyskać dochody pozwalające na samodzielne utrzymanie oraz spłatę zobowiązań wobec Funduszu Alimentacyjnego. Bez znaczenia pozostaje fakt, że skarżąca posiada wiele zobowiązań wobec wielu różnych podmiotów prywatnoprawnych i toczą się w stosunku do niej postępowania egzekucyjne, zobowiązania wobec Funduszu Alimentacyjnego jako zobowiązania publicznoprawne mają bowiem pierwszeństwo w zaspokojeniu wobec zobowiązań prywatnoprawnych. Kolegium podkreśliło, że do wniosku o umorzenie zobowiązań skarżąca załączyła kserokopię faktury z 24 lutego 2025 r. na kwotę 2700 zł tytułem usługi stomatologicznej na rzecz S. W. W zamyśle skarżącej dokument ten miał dowodzić, że ponosi ona bardzo wysokie koszty w związku z utrzymaniem syna, jednak na fakturze znajduje się adnotacja "opłacono", co świadczy zdaniem Kolegium o tym, że B. L. dysponuje środkami finansowymi, których nie ujawnia. Nie sposób bowiem uznać, że osoba bezrobotna, zadłużona – jak wskazuje pełnomocnik strony w odwołaniu - na około 2 000 000 zł, była w stanie wyłożyć jednorazowo 2700 zł na prywatną opiekę stomatologiczną, gdyby nie posiadała dochodów, których celowo nie ujawnia. Nadto, jak wskazał organ pierwszej instancji w karcie informacyjnej, dominującym problemem w rodzinie jest spór majątkowy i brak porozumienia po rozwodzie co do podziału nieruchomości. Kolegium w konsekwencji uznało, że nie ma podstaw do umorzenia zobowiązań skarżącej wobec Funduszu Alimentacyjnego. B. L. reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z 17 grudnia 2025 r. zarzuciła naruszenie: 1/ art. 7, 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w szczególności poprzez brak ustaleń co do sytuacji majątkowej wnioskodawczyni oraz prowadzonych bezskutecznie postępowań egzekucyjnych, ponadto pominięcie faktu sprawowania faktycznej opieki nad małoletnim wyłącznie przez matkę, 2/ art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieustosunkowanie się do argumentów dotyczących sytuacji majątkowej, zarobkowej i wielomilionowego zadłużenia, w szczególności bezskuteczności postępowań egzekucyjnych, 3/ art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie sytuacji faktycznej, jak również nieprzeprowadzenie w tym zakresie właściwej oceny, pominięcie w uzasadnieniu decyzji sytuacji związanej z prowadzonymi bezskutecznie postępowaniami egzekucyjnymi zobowiązań wnioskodawczyni oraz pominięcie faktu sprawowania bezpośredniej opieki nad małoletnim S. W., korzystania przez skarżącą ze świadczeń z pomocy społecznej z uwagi na trudną sytuację finansową i zarobkową, co pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym; 4/ art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na skutek uznania, że sytuacja skarżącej nie jest sytuacją wyjątkową, która pozwoliłaby na umorzenie zobowiązań. W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Czarna Dąbrówka. Skarżąca wniosła ponadto o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu ze wskazanych w skardze dokumentów. W uzasadnieniu wskazano, że działający z imieniu małoletnich wówczas O. W. i S. W. ich ojciec A. W. pobrał świadczenia alimentacyjne wypłacone na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Obowiązek alimentacyjny B. L. wynikał z wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku z 2 października 2018 r., w którym rozwiązane zostało małżeństwo B. L. i A. W. Wyrokiem tym Sąd Okręgowy w Słupsku w sprawie o sygn. akt I RC 909/16 zobowiązał B. L. do łożenia na rzecz małoletnich dzieci stron S. W. i O. W. alimentów w wysokości po 300 zł miesięcznie wraz z ustawowymi odsetkami na wypadek opóźnienia w płatności do rąk A. W. Z uwagi na trudną sytuację majątkową i zarobkową zobowiązana nie wywiązywała się z tego obowiązku, w związku z czym od 1 października 2018 r. do 30 września 2024 r. Centrum Usług Społecznych w Czarnej Dąbrówce wypłacało A. W. świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Skarżąca wyjaśniła, że korzysta z pomocy finansowej i rzeczowej członków swojej rodziny oraz że pomimo powierzenia w wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku opieki nad małoletnimi ich ojcu, faktycznie opiekę tę sprawowała skarżąca, która ponosiła również wszelkie koszty związane z utrzymaniem dzieci, dlatego już 5 lipca 2019 r. zainicjowane zostało postępowanie o zmianę wyroku rozwodowego w zakresie opieki nad małoletnim S. W. Postanowieniem z 21 października 2022 roku Sąd Rejonowy w Lęborku w sprawie o sygn. akt III Nsm 286/21 powierzył B. L. wykonywanie pieczy nad małoletnim S. W., na czas trwania postępowania, w miejscu zamieszkania B. L. Potwierdza to fakt sprawowania opieki oraz ponoszenia wszelkich kosztów związanych z utrzymaniem syna przez wnioskodawczynię. Obecnie prowadzi ona gospodarstwo domowe z małoletnim synem S. W., na którego otrzymuje świadczenie wychowawcze oraz alimenty przyznane od jego ojca, które wobec ich niepłacenia przez zobowiązanego, wypłacane są na podstawie ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów. Nieruchomość, w której mieszka, jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Skarżąca posiada zadłużenie powstałe w związku z udzielonym pełnomocnictwem swojemu mężowi A. W., który nadużywając jej zaufania doprowadził do powstania licznych zobowiązań w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Małżeństwo z A. W. rozwiązane zostało przez rozwód wyrokiem Sądu, jednak do spłaty długów zobowiązana została B. L. Skarżąca nie posiada żadnego majątku, a kwota wszystkich jej zobowiązań przekracza jej możliwości zarobkowe. Skarżąca ma niskie kwalifikacje zawodowe, dotychczas utrzymywała się ze zbierania runa leśnego. Skoro utrzymuje się wyłącznie ze środków pomocowych, to trudno przyjąć, że egzekwowanie od niej zaległych należności, nawet jeżeli byłoby wykonalne, może pozostawać w zgodzie z interesem publicznym i słusznym interesem obywatela. W ocenie skarżącej organy błędnie przyjęły, że posiada możliwości spłaty zaległości w przyszłości, że sytuacja dochodowa i rodzinna nie jest sytuacją wyjątkową, a egzekucja nie jest niemożliwa i nie wywołuje wobec dłużnika znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków negatywnych. Takie podejście organów administracyjnych uniemożliwia skorzystanie z przewidzianej prawem instytucji, jaką jest umorzenie należności wobec funduszu alimentacyjnego. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów |postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Z uwagi na zaistnienie sytuacji określonej wskazanym przepisem sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Materialnoprawną podstawę wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowił art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2008 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tekst jednolity Dz.U. z 2025 r., poz. 438), zwanej dalej "ustawą", zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Ustawodawca w preambule do ustawy podkreślił, że dostarczanie środków utrzymania osobom, które nie są w stanie samodzielnie zaspokoić swoich potrzeb, a w szczególności dzieciom, jest w pierwszej kolejności obowiązkiem członków ich rodziny wskazanych w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, a wspieranie osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania alimentów należy łączyć z działaniami zmierzającymi do zwiększenia odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Uwzględniając powyższe trzeba stwierdzić, że przewidziana w art. 30 ust. 2 tej ustawy możliwość udzielenia na wniosek dłużnika alimentacyjnego ulgi w spłacie należności wypłaconych tytułem świadczeń alimentacyjnych, stanowi wyjątek od zasady zawartej w art. 27 ust. 1 ustawy, który przewiduje obowiązek zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z ustawowymi odsetkami. Umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego z odsetkami ma więc charakter wyjątkowy i zachodzi jedynie wówczas, gdy na skutek obiektywnych okoliczności sytuacja dochodowa i rodzinna uniemożliwia zobowiązanemu wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Ponadto, badając, czy okoliczności faktyczne sprawy stanowią przesłanki umorzenia należności wypłaconych z funduszu alimentacyjnego należy mieć na względzie charakter zobowiązań alimentacyjnych, które zgodnie z postanowieniami art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego w przypadku rodziców w stosunku do ich dzieci mają charakter obligatoryjny (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 5 sierpnia 2010 r., IV SA/Po 119/10, wyrok WSA w Białymstoku z 6 października 2015 r., ;II SA/Bk 461/15). W powołanym wyżej art. 30 ust. 2 ustawy ustawodawca przewidział uprawnienie dla właściwego organu administracji do umorzenia należności alimentacyjnych. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie ma więc charakter uznaniowy i uzależnione jest od stwierdzenia przez organ przesłanki występowania szczególnych okoliczności, opartych na kryterium dochodowym i rodzinnym. W orzecznictwie wskazuje się, że przesłankami umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego może być jego sytuacja dochodowa i rodzinna, które obiektywnie uniemożliwiają wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego. Na sytuację dochodową dłużnika składają się dochody otrzymywane z różnych tytułów, a także takie okoliczności, jak np. stan jego zdrowia czy możliwości uzyskania dochodu; na sytuację rodzinną dłużnika składa się natomiast ustalenie, czy prowadzi on samodzielnie gospodarstwo, czy też wspólnie z innymi osobami bliskimi, czy i jakie świadczenia ponosi na ich rzecz (zob. wyrok NSA z 21 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1685/07). Stosownie do art. 30 ust. 2 ustawy umorzenie należności dłużnika nie jest obligatoryjne nawet w przypadku, gdy zostaną spełnione wszystkie przesłanki warunkujące udzielenie tej pomocy. Ustawodawca swobodnemu uznaniu właściwego organu pozostawił bowiem odmowę lub uwzględnienie wniosku dłużnika alimentacyjnego. Zatem przy działaniu w ramach uznania administracyjnego organ administracji ma prawo wyboru rozstrzygnięcia sprawy, co nie oznacza, że rozstrzygnięcie takie może nosić cechy dowolności. Zakres swobody działania organu administracyjnego wynika z przepisu prawa materialnego, jakim jest art. 30 ust. 2 ustawy, a ograniczony jest ogólnymi regułami postępowania administracyjnego, określonymi w przepisach k.p.a. Stąd, aby uznać podjętą na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy decyzję za zgodną z przepisami prawa, jej wydanie musi zostać poprzedzone zgromadzeniem materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie wszechstronnym i wnikliwym rozważeniem zebranych dowodów (art. 80 k.p.a.) przez pryzmat ustalenia sytuacji zdrowotnej, dochodowej i rodzinnej wnioskodawcy, a następnie oceny tych okoliczności z punktu widzenia zasadności zastosowania ulgi w spłacie należności w postaci umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości, o co zwróciła się w tej sprawie B. L. Rolą sądu administracyjnego kontrolującego zgodność z prawem wydanej decyzji jest sprawdzenie prawidłowości wnioskowania organu administracji stwierdzającego, że w danej sytuacji faktycznej nie było możliwe uwzględnienie wniosku o udzielenie ulgi w spłacie należności alimentacyjnych lub że udzielenie takiej ulgi było uzasadnione. Wywody organu w tym zakresie muszą być wewnętrznie spójne, a także zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Ponadto dokonując wykładni użytego w art. 30 ust. 2 ustawy sformułowania "uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną" dłużnika alimentacyjnego, należy mieć na względzie definicję dłużnika alimentacyjnego zawartą art. 2 pkt 3 tej ustawy. Według tego przepisu dłużnik alimentacyjny to osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja okazała się bezskuteczna. A to oznacza, że co do zasady każdy dłużnik alimentacyjny, wobec którego okazała się bezskuteczna egzekucja, nie uzyskuje dochodów wystarczających na pokrycie zasądzonych przez sąd alimentów. Samo więc uzyskiwanie niskich dochodów bądź też nieuzyskiwanie dochodów nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle innych dłużników alimentacyjnych. Sytuacja rodzinna i dochodowa dłużnika ubiegającego się o umorzenie należności musi go więc wyróżniać spośród innych dłużników alimentacyjnych. Tak więc umorzenie należności alimentacyjnych może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwala dłużnikowi na wywiązanie się z obowiązku alimentacyjnego (zob. m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2024 r., sygn. akt I OSK 183/24). Jednak stan taki powinien być efektem wpływu czynników obiektywnych, na które dłużnik alimentacyjny nie ma wpływu. Wszelkiego rodzaju zwolnienia z obowiązku alimentacyjnego mają bowiem charakter wyjątkowy i powinny być interpretowane w sposób ścisły, a nie rozszerzający, gdyż obowiązek alimentacyjny ciąży bezwzględnie na każdym z rodziców, a alimenty służą realizacji ochrony dobra dziecka, przez zapewnienie środków na jego godziwe utrzymanie, wychowywanie czy edukację. W rozpoznawanej sprawie ustalenia faktyczne i motywy, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia nie dawały - w ocenie Sądu - podstaw do stwierdzenia przekroczenia przez organ granic uznania administracyjnego. Organy dokonały analizy sytuacji dochodowej i życiowej skarżącej i słusznie przyjęły, że oceniając możliwość umorzenia w całości należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego można przyjąć, że jej sytuacja finansowa może ulec poprawie. Z akt sprawy nie wynika bowiem, by istniała jakakolwiek obiektywna przeszkoda do podjęcia przez skarżącą zatrudnienia. W dniu wydania zaskarżonej decyzji skarżąca miała 53 lata, nie posiadała orzeczenia o stopniu niepełnosprawności ani żadnych przeciwwskazań do podjęcia zatrudnienia. Kolegium słusznie więc przyjęło, że skarżąca mimo że nie pracuje, to nie oznacza to, że jej sytuacja w tym zakresie nie ulegnie w najbliższym czasie zmianie. Z akt sprawy nie wynika, aby zachodziły jakiekolwiek obiektywne przeszkody niepozwalające skarżącej na podjęcie zatrudnienia i poprawę swojej sytuacji majątkowej. Przeszkodą do podjęcia pracy nie jest ani stan zdrowia skarżącej, ani jej wiek, ani także sytuacja rodzinna, jak bowiem wynika z akt sprawy, pod jej opieką znajduje się syn, urodzony 1 kwietnia 2009 r., a więc będący w wieku, który nie wymaga od opiekuna opieki w stopniu wyłączającym możliwość wykonywania pracy. Nadto w skardze znajduje się oświadczenie, że skarżąca pracuje dorywczo zbierając runo leśne lub truskawki, co wymaga zarówno dobrego stanu zdrowia, jak i czasu spędzanego poza domem. Słuszne jest zatem twierdzenie organów, że brak zatrudnienia w chwili obecnej jest sytuacją przejściową, na którą skarżąca ma wpływ i która może w związku z tym ulec zmianie. Odnosząc się do kwestii sytuacji materialnej skarżącej, to jak wynika ze skargi oraz z wniosku skarżącej z 10 lipca 2025 r. o umorzenie zaległości z tytułu wypłaconych świadczeń, skarżąca ma nieruchomość, w której mieszka i opłaca rachunki związane z jej utrzymaniem. W skardze wskazano też, że nieruchomość ta jest przedmiotem postępowania egzekucyjnego i została sprzedana w drodze licytacji. Skarżąca, jak można zatem domniemywać, była nieruchomości tej co najmniej współwłaścicielką mając udział we współwłasności aż do momentu jej sprzedaży, zatem co najmniej do tego także momentu mogła czerpać z niej zyski i zaspokajać wierzycieli z należącego do niej majątku. Zauważyć należy również, że w aktach sprawy znajduje się faktura za usługi stomatologiczne świadczone na rzecz syna skarżącej, opiewająca na kwotę 2700 zł, co świadczy o tym, że skarżąca ma środki finansowe i co podważa jej twierdzenia o dotykającym ją ubóstwie. Podnoszona przez stronę konieczność ponoszenia wydatków związanych z codziennym utrzymaniem, nie czyni jej sytuacji wyjątkową lub nadzwyczajną na tle innych dłużników alimentacyjnych. Niewątpliwie sytuacja skarżącej jest trudna, niemniej należy mieć na względzie, że umarzanie zaległych należności każdemu dłużnikowi z powodu trudnej sytuacji finansowej prowadziłoby do przerzucania obowiązku utrzymania dzieci dłużników alimentacyjnych na wszystkich podatników, co byłoby sprzeczne z interesem społecznym. Z akt nie wynika również, by sytuacja skarżącej była spowodowana nadzwyczajnymi, niezależnymi od niej okolicznościami. Reasumując, zdaniem Sądu, zgodzić się należało z organami administracji prowadzącymi sprawę, że sytuacja dochodowa i rodzinna skarżącej ustalona w niniejszym postępowaniu nie stanowi dostatecznej podstawy do umorzenia w całości ciążących na niej należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego wraz z odsetkami. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie nie ma okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.