II SA/Gd 952/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Diana Trzcińska Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 roku w Gdańsku w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. S. i A. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 28 października 2025 roku, nr NSP-VIII.7581.1.104.2025.BB w przedmiocie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oddala skargę.

G.S. i A.S. (dalej jako: skarżący) wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Wojewody Pomorskiego (dalej jako: Wojewoda) 28 października 2025 r., nr NSP-N/III.7581.1.104.2025. BB, utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska (dalej jako: Prezydent), wykonującego zadanie starosty z zakresu administracji rządowej, z 30 maja 2025 r., nr WS-1.6821.27.2024.WK, w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z 29 maja 2023 r., nr WPI-II.6821.20.2022.AM, Prezydent - na wniosek P. Sp. z o.o. z siedzibą w T., Oddział Zakład Gazowniczy w G. (dalej jako: Spółka, inwestor) orzekł m.in. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb ewidencyjny [...], położonej w G., w celu przeprowadzenia inwestycji polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia o długości 18 mb. Rozstrzygnięcie to Wojewoda utrzymał w mocy decyzją z 3 grudnia 2024 r., nr NSP-VIII.7581.1.191.2023.BB, Postanowieniem z 5 lutego 2025 r., Wojewoda wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji własnej z 3 grudnia 2024 r. Wyrokiem z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Gd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę małżonków S. na ww. decyzję Wojewody. Od wyroku tego została złożona skarga kasacyjna. Wnioskiem z 20 marca 2025 r. Spółka wystąpiła do Prezydenta o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.), dalej "u.g.n.", zezwalającej na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości wraz z nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzją z 30 maja 2025 r. Prezydent udzielił Spółce zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obręb ewidencyjny [...], położonej w G. (pkt 1), oraz orzekł o nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (pkt 2). W osobnych odwołaniach G.S. i A.S. tak samo zarzucali: 1. naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 ze zm.), dalej "k.p.a.", polegające na zaniechaniu przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego lub wyjaśniającego w przedmiocie ziszczenia się przesłanek niezwłocznego zajęcia nieruchomości oraz na oparciu rozstrzygnięcia wyłącznie na oświadczeniu inwestora z 20 marca 2025 r. w zakresie spełnienia cechy "interesu społecznego", "ważnego interesu stron i gospodarczego" lub wyjątkowo "ważnego interesu prywatnego", gdy tymczasem dowody zgromadzone w sprawie nie potwierdzają, aby przedmiotowa inwestycja spełniała te kryteria, w szczególności wobec faktu, że inwestycja dotyczy terenu, na którym znajduje się już sieć gazowa, a planowany gazociąg ma jedynie połączyć dwie prywatne działki, które posiadają dostęp do gazu; 2. naruszenie art. 124 ust. 1a u.g.n., poprzez udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie całej działki nr [...], obręb Ł., podczas gdy wcześniejsza decyzja Wojewody ograniczała korzystanie z tej nieruchomości jedynie w zakresie 36 m2; 3. niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a. w zw. z art. 9 u.g.n, tj. przyjęcie, iż wystąpiły przestanki niezwłocznego zajęcia nieruchomości, mimo braku istotnego interesu społecznego bądź gospodarczego lub wyjątkowo ważnego interesu prywatnego - inwestycja ma marginalny charakter, nie poprawia dostępu do sieci gazowej, a inwestor nie wykazał publicznego celu przedsięwzięcia. Postanowieniem z 28 sierpnia 2025 r. Wojewoda odmówił, na wniosek G.S., wyłączenia pracownika – B.B. – od udziału w postępowaniu odwoławczym. Pismami z 13 października 2025 r. skarżący przedstawili swoje stanowisko w sprawie, podtrzymując zarzuty odwołania. Postanowieniem z 17 października 2025 r. Wojewoda odmówił wstrzymania rygoru natychmiastowego wykonania decyzji Prezydenta z 30 maja 2025 r. Zaskarżoną decyzją z 28 października 2025 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zaistniały przesłanki do udzielenia zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Przede wszystkim wydana została w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, w której też rozstrzygnięto, że inwestycja realizuje cel publiczny. Natomiast realizacja celu publicznego, w szczególności związana z zapewnieniem i utrzymaniem odpowiedniej ilości dostaw gazu oraz zwiększeniem bezpieczeństwa dostaw do odbiorców, wskazuje na istnienie zarówno interesu społecznego, jak i ważnego interesu gospodarczego. Także w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że inwestycje tego typu spełniają przesłanki ważnego interesu społecznego, gospodarczego oraz ważnego interesu inwestora. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie polega na budowie tzw. spinki technologicznej, której celem jest wyrównanie spadków ciśnienia w sieci gazowej na obszarze charakteryzującym się dużym poborem gazu. Istniejąca infrastruktura sieciowa cechuje się ograniczoną przepustowością oraz brakiem układu pierścieniowego, co powoduje dławienie przepływu większych strumieni gazu, zwłaszcza w okresie zimowym, stanowiąc tym samym realne zagrożenie dla stabilności i ciągłości dostaw. Natomiast inwestor nie musi przedkładać dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej realizacji inwestycji, gdyż wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego, czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ewaluacji faktów dokonanej przez organ. W zakresie zarzutu naruszenia prawa materialnego Wojewoda wyjaśnił, że w decyzji Prezydent wyraźnie wskazał, że udzielenie tego zezwolenia jest w związku z realizacją inwestycji celu publicznego objętej decyzją z 29 maja 2023 r., nr WPI-II.6821.20.2022.AM, o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, przy czym zakres tego ograniczenia został dokładnie określony w tej decyzji. Zgodnie z art. 124 u.g.n. decyzja o ograniczeniu prawa powinna precyzyjnie wskazywać zakres i charakter ograniczenia, co zostało spełnione w analizowanym przypadku. W związku z tym, zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest działaniem wynikającym bezpośrednio z uprawnień wynikających z ww. decyzji o ograniczeniu, a tym samym sformułowanie rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji nie stanowi naruszenia prawa materialnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucili: 1, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w postaci: a) błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 124 ust 1a u.g.n., poprzez niedostrzeżenie, iż jest to przepis wyjątkowy i subsydiarny, wymagający wykazania kwalifikowanych przesłanek interesu publicznego/gospodarczego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz niezbędności niezwłocznego zajęcia, a tymczasem Wojewoda oraz Prezydent ograniczyli się do bezrefleksyjnego powielenia twierdzeń inwestora z pisma z 20 marca 2025 r., nie dowodząc ani nie analizując czy wystąpiły rzeczywiste przesłanki wynikające z tego przepisu tj. konieczność natychmiastowego wkroczenia na nieruchomość ani forsowanej pustymi twierdzeniami uczestnika słowami, że brak tego wkroczenia uniemożliwiłby realizację inwestycji; b) niewłaściwe zastosowanie art. 124 ust. 1a u.g.n., poprzez utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta zezwalającej na zajęcie całej działki nr [...] przy prywatnej inwestycji obejmującej wcześniej jedynie 36 m2 (zgodnie z decyzją "podstawową" z art. 124 ust. 1 u.g.n. - związaną z zaskarżaną decyzją z art. 124 ust. 1a u.g.n.), co jest rażąco nadmierne i wykracza poza zakres decyzji związanej i świadczy o działaniu w sposób niezgodny z obowiązującym porządkiem prawnym, a w trybie niezwłocznym (decyzja na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n.) niedopuszczalne jest rozszerzenie przestrzennie zakresu ingerencji w decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. ponad ramy wynikające z rozstrzygnięcia podstawowego i celu prywatnej inwestycji (którego także nie wzięto w ogóle pod uwagę); c) błędną wykładnię art. 123 ust. 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a., poprzez bezrefleksyjne wydanie skarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej w sytuacji wcześniejszego wstrzymania wykonalności decyzji z 3 grudnia 2024 r. (utrzymującej ograniczenie z art. 124 ust. 1 u.g.n.) w trybie art. 9 u.g.n., a następnie wydanie decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n., która to de facto reaktywuje wykonanie zamierzenia, pomimo formalnego wstrzymania - pozostaje to w sprzeczności z subsydiarnym charakterem art. 124 ust. 1a u.g.n. (uzależnionym od bytu i "wykonalności" rozstrzygnięcia podstawowego) oraz wymagającym niezwykle wnikliwego i ostrożnego rozważenia wniosku, czego zabrakło w niniejszym postępowaniu i poprzestano na pustym powtórzeniu twierdzeń inwestora odwołującego się do orzeczeń sądów administracyjnych, a nie indywidualnej sprawy, co skutkowało działaniem organów w sposób automatyczny, bez spełnienia ustawowych, konkretnych przesłanek i bez wyczerpującego uzasadnienia indywidualnego interesu publicznego lub innego dobra wymagającego natychmiastowego działania; 2. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy : a) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez kompletne i wskazywane wprost przez Wojewodę i Prezydenta w swoich decyzjach zaniechanie wyjaśnienia sprawy i zgromadzenia materiału dowodowego, polegające na ograniczeniu się do gołosłownych twierdzeń inwestora (o "interesie społecznym/gospodarczym", "pilności") i nie podjęciu własnej inicjatywy dowodowej, podczas gdy inwestor w swoim wniosku w zakresie przesłanek z art. 124 ust. 1 u.g.n. nawet nie odnosił się do konkretnej inwestycji (przedmiotowej) ale odwoływał się do treści wyroków sądów administracyjnych, co skutkowało kompletnym zmarginalizowaniem rzeczywistego przedmiotu sprawy i konkretnej inwestycji w niniejszej sprawie, a dokładna analiza wniosku inicjującego postępowanie, wyjaśnienie sprawy i zgromadzenie materiału dowodowego, doprowadziłoby do wydania decyzji o odmowie wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n. wobec niewskazania i niewyjaśnienia przesłanek płynących z tego przepisu; b) art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez działanie przez oba organy w sposób stronniczy, ukierunkowany wyłącznie na interes wnioskodawcy, co wynika co najmniej z pominięcia opinii i dowodów prywatnych zgromadzonych przed Prezydentem (powoływano się na pozyskanie akt WPI-II.6821.20.2022.AM, w których znajdują się m.in. opinie mgr inż. Juliusza Zielińskiego) oraz brak polemiki z zarzutami i stanowiskiem skarżących na etapie postępowania administracyjnego - organy nie odniosły się merytorycznie do przedstawionych przez skarżących analiz wskazujących m.in. na brak celu publicznego konkretnego zamierzenia (lokalny odcinek łączący dwie prywatne działki mające już dostęp do sieci), brak niezwłoczności oraz marginalny charakter inwestycji, co wszystko świadczy o z góry powziętym zamiarze i ukierunkowaniu na interes wnioskodawcy, a nie wyjaśnieniu czy istnieją lub nie przesłanki z art. 124 ust. 1a u.g.n. i ich realnym odniesieniu w stosunku do konkretnej sprawy oraz odniesieniu się do stanowisk stron, co skutkuje wadliwością także w zakresie uzasadnienia decyzji obu instancji i działania w sposób niebudzący zaufania do organów administracyjnych ani zasady przekonywania do wydanych przez siebie decyzji; c) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 24 § 3 k.p.a. poprzez bezzasadne nieuwzględnienie wniosku o wyłączenie pracownika – B.B. - od udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji, podczas gdy osoba ta uczestniczyła wcześniej w wydaniu decyzji "podstawowej" z art. 124 ust. 1 u.g.n., dotyczącej tej samej inwestycji i nieruchomości, co jednoznacznie świadczy o występowaniu innych okoliczności, które budzą wątpliwości co do bezstronności rozpoznawanego odwołania skarżących na etapie postępowania przed Wojewodą, co skutkowało niezachowaniem obowiązku zapewnienia bezstronności i - jak się można było spodziewać - wydaniem przez tego samego pracownika ponownie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta, a zaniechanie wyłączenia pracownika stanowiło wadę o charakterze kwalifikowanym, podczas gdy nie sposób wykluczyć, aby inny pracownik, niemający wcześniej związku ze sprawą, nie rozstrzygnąłby odwołania w sposób odmienny niż - w ocenie skarżących - nastawiony do przedmiotowej sprawy i wskazany przez skarżącą na etapie postępowania odwoławczego ten pracownik; d) art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu sprawy (w aspekcie tak faktycznym, jak i prawnym) i nieprawidłowe ustalenie, iż zachodzą przesłanki do zastosowania ograniczenia wynikającego z art. 124 ust. 1a u.g.n. i tym samym wadliwość uzasadnienia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej, co wynika wprost z ograniczenia się obu organów do przytoczenia przebiegu sprawy i stanowiska inwestora, z kompletnym brakiem analizy alternatyw, skutków dla prawa własności i dowodów na "niezwłoczność" czy przesłanek - w kontekście tej konkretnej nieruchomości – z art. 124 ust. 1a u.g.n., oraz dokonywanie ustaleń na podstawie wybiórczo wybranego i zgromadzonego materiału dowodowego, co stanowi istotne naruszenie interesu skarżących, a wadliwość uzasadnienia tej wyjątkowej w swojej materii decyzji jest tak daleko idąca, iż per se skłania ku wnioskowi, iż pełna i rzeczowa analiza sprawy wynikająca z czynności organów (których nie podjęto w tej sprawie), doprowadziłaby do wydania decyzji o odmowie uwzględnienia wniosku Spółki; e) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie decyzji Prezydenta w mocy, pomimo, iż decyzja ta narusza szereg przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 75 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 108 k.p.a.) oraz prawa materialnego art. 124 ust. 1a u.g.n., co powinno skutkować uchyleniem decyzji, a nie jej utrzymaniem w mocy. W związku z tak sformułowanymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi strony wskazały, że są współwłaścicielami działki nr [...], położonej w G. (obręb [...]), na której ma dojść do realizacji inwestycji liniowej - budowy odcinka sieci gazowej średniego ciśnienia o długości ok. 18 m, tzw. "spinki" gazowej, na obszarze około 36 m2. Skarżący zauważyli, że pomimo trwającej kontroli sądowoadministracyjnej decyzji głównej, inwestor w dniu 20 marca 2025 r. wniósł o zezwolenie na niezwłoczne zajęcie nieruchomości wraz z nadaniem takiej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a organ takiej zgody udzielił. Wyrok sygn. akt II SA/Gd 107/25 oddalający skargę na decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, choć nieprawomocny w związku z wniesioną skargą kasacyjną, spowodował uchylenie się administracyjnej przesłanki wstrzymującej wykonanie decyzji głównej. Tym samym inwestor uzyskał potencjalną możliwość realizacji inwestycji wynikającej z decyzji zasadniczej. Działanie takie, zdaniem skarżących, stanowi próbę obejścia prawa, bowiem zgodnie z art. 9 ust. 2 u.g.n. wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., co do zasady wstrzymuje jej wykonanie z mocy prawa. Wydanie w przedstawionych okolicznościach przez Prezydenta decyzji zezwalającej na natychmiastowe zajęcie nieruchomości należy ocenić jako obejście skutku wstrzymania wykonania decyzji głównej. Skoro decyzja podstawowa (art. 124 ust. 1 u.g.n.) nie mogła być wykonywana z uwagi na kontrolę sądową, brak logicznych i prawnych podstaw, by wykonywać ją poprzez decyzję uzupełniającą z art. 124 ust. 1a u.g.n. Takie działanie godzi w powagę toczącego się postępowania sądowego oraz prawa właściciela nieruchomości. Co więcej, decyzja zezwalająca w swej treści znacznie wykracza poza zakres inwestycji określony w decyzji zasadniczej - obejmowała bowiem całą nieruchomość, mimo że planowany gazociąg miał dotyczyć jedynie niewielkiej części działki. Odnosząc się zaś do kwestii przesłanek udzielenia spornego zezwolenia skarżący zarzucili, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie tych przesłanek, bezkrytycznie opierając się wyłącznie na twierdzeniach inwestora zawartych we wniosku. Co więcej, w toku postępowania odwoławczego doszło do pominięcia dowodów i wniosków zgłaszanych przez stronę skarżącą. Na marginesie skarżący zaznaczyli, że w postępowaniu dotyczącym decyzji zasadniczej skarżący przedłożyli dowody (m.in. prywatne opinie inżynierskie) wykazujące, iż inwestycja nie ma charakteru publicznego, jest sprzeczna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nieuzasadniona ekonomicznie. Organy administracji w tamtym postępowaniu pominęły te dowody, co obecnie jest przedmiotem zarzutów w skardze kasacyjnej (NSA będzie oceniał m.in. czy takie pominięcie stanowiło naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a.) Tym bardziej w niniejszej sprawie organ powinien był wnikliwie i z urzędu wyjaśnić, czy istotnie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające natychmiastowe zajęcie nieruchomości. Zaniechanie tego obowiązku skarżący oceniają jako rażący błąd proceduralny. Tymczasem okoliczności faktyczne sprawy wskazują, że inwestycja ma charakter marginalny i nie generuje dostrzegalnej korzyści ani dla interesu publicznego, ani nawet dla szerszego grona prywatnych odbiorców gazu. Planowany gazociąg ma połączyć dwie prywatne działki budowlane, które i tak już posiadają dostęp do sieci gazowej - podobnie jak wszystkie sąsiednie nieruchomości. Prywatna inwestycja nie doprowadzi więc gazu do nowych odbiorców, nie rozwiąże żadnego istotnego problemu lokalnej społeczności - jej znaczenie jest czysto prywatne (komercyjne) i to w bardzo ograniczonym zakresie. Sam inwestor określa to przedsięwzięcie mianem "spinki" gazowej, co podkreśla jego uzupełniający, techniczny charakter i niewielką skalę. Takie okoliczności należało wnikliwie zbadać, gdyż poddają one w wątpliwość istnienie jakiegokolwiek interesu społecznego w realizacji inwestycji. Inwestor nie wykazał istnienia "ważnego interesu gospodarczego" w rozumieniu art. 124 ust. 1a u.g.n. i w tym zakresie ograniczał się do przytoczenia fragmentu wyroku NSA, nie przedstawiono zaś żadnych konkretnych okoliczności świadczących o szczególnej pilności lub doniosłości ekonomicznej planowanego gazociągu. Organ I instancji nie zażądał od wnioskodawcy uszczegółowienia wniosku, ani nie podjął żadnych kroków wyjaśniających - bezrefleksyjnie przyjął za prawdziwe jego ogólnikowe twierdzenia. Podobnie organ odwoławczy nie weryfikował tych kwestii. Taka postawa jest nieakceptowalna w świetle wymogu ścisłego interpretowania przesłanek zastosowania art. 124 ust. 1a u.g.n. Organy pominęły również, że decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości ma charakter szczególny i wyjątkowy, jest możliwa do wydania tylko w sytuacji spełnienia ściśle określonych przesłanek - dodatkowych, kwalifikowanych. Z kolei zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności wymaga istnienia jednej z enumeratywnie wymienionych okoliczności: ochrony życia lub zdrowia, zabezpieczenia gospodarki narodowej przed poważnymi stratami, innego interesu społecznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony. Ponadto - co szczególnie istotne - nadanie rygoru wymaga szczegółowego uzasadnienia przez organ, że dana okoliczność w sprawie rzeczywiście występuje. Ustawowe odwołanie do "niezbędności" natychmiastowego działania oznacza, że dopuszczalne jest ono tylko wtedy, gdy bez bezzwłocznego rozpoczęcia realizacji celu publicznego cel ten w ogóle nie mógłby zostać osiągnięty. Innymi słowy, tylko realna, konkretna groźba zniweczenia celu publicznego przez sam upływ czasu może uzasadniać natychmiastowe zajęcie cudzej nieruchomości. Tymczasem, w niniejszej sprawie nie było ustawowych podstaw do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a jednak Prezydent to uczynił. Uzasadnienie decyzji w ogóle nie wyjaśnia, na czym miałaby polegać rzekoma konieczność natychmiastowego wykonania - organ ograniczył się do gołosłownego powołania się na bliżej nieokreślony "interes społeczny" i "ważny interes gospodarczy" inwestora. Brak jest również jakiejkolwiek analizy, czy ewentualna zwłoka w wykonaniu decyzji groziłaby realną szkodą w chronionych dobrach. Dalej skarżący podnieśli, że w toku postępowania odwoławczego złożyli formalny wniosek o wyłączenie od udziału w sprawie pracownika organu administracji – B.B., prowadzącej sprawę w Wydziale Nieruchomości i Skarbu Państwa PUW w Gdańsku, i wniosek ten nie został uwzględniony. W konsekwencji zaskarżana decyzja Wojewody z 28 października 2025 r. zapadła przy udziale osoby, której bezstronność została zakwestionowana przez stronę - co budzi istotne zastrzeżenia z punktu widzenia prawa i uzasadnia konieczność dokonania pogłębionej analizy zarzutu skarżących w tym zakresie. Po złożeniu ww. wniosku, postępowanie odwoławcze było dalej prowadzone przez osobę, wobec której złożono wniosek o wyłączenie, następnie postanowieniem nie uwzględniono wniosku skarżącej, a po jego rozpoznaniu, została wydana zaskarżona decyzja. Taka sytuacja wprost narusza art. 24 § 4 k.p.a. Ponadto, jeśliby okazałoby się, że w niniejszej sprawie istniały podstawy do wyłączenia pracownika, to udział tej osoby w wydaniu decyzji mógł skutkować nieważnością decyzji Wojewody. Dalej skarżący - odwołując się do konstytucyjnie chronionego prawa własności i standardów jego ochrony wynikających z Karty Praw Podstawowych UE oraz Europejskiej Konwencji Praw Człowieka - stwierdzili, że wątpliwości co do istnienia celu publicznego, proporcjonalności ograniczenia własności czy dochowania procedur prawnych powinny powstrzymać organ przed tak drastyczną ingerencją w prawo jednostki, jak decyzja z art. 124 ust. 1a u.g.n. Wydanie decyzji sprzecznej z powyższymi standardami naraża bowiem Rzeczpospolitą Polską na odpowiedzialność prawną - w tym na obowiązek naprawienia szkody obywatelowi (odpowiedzialność odszkodowawczą), a potencjalnie także na odpowiedzialność z tytułu naruszenia prawa Unii Europejskiej. Skarżący zarzucili też, że – mimo zawarcia takiego wniosku z odwołaniu – Wojewoda do dnia wydania decyzji nie wydał żadnego postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji Prezydenta, a po "przypomnieniu" o tym wniosku - wydał postanowienie o odmowie wstrzymania, ponownie nie analizując w ogóle sytuacji faktycznej ani nie analizując przedmiotu sprawy. Takie zaniechanie narusza obowiązek sprawnego i rzetelnego prowadzenia postępowania odwoławczego, a przede wszystkim naraża stronę na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia nieodwracalnej szkody jeszcze przed rozstrzygnięciem sprawy. Wstrzymanie takie było zaś zasadne przede wszystkim dlatego, że zasadnicza decyzja administracyjna pozwalająca na realizację inwestycji została wyłączona z wykonania na czas kontroli sądowej, więc bezzasadne i przedwczesne byłoby dopuszczenie do natychmiastowego zajęcia nieruchomości na potrzeby tej nieistotnej inwestycji. Inwestor rozpoczął już prace - co prawda w sposób niezgodny z prawem, co jest przedmiotem postępowań wyjaśniających organów inspektoratu budowlanego – i bezpośrednio zmierza do założenia infrastruktury na działce skarżących - a zatem realnie realizuje inwestycję, której legalność nadal jest kwestionowana i badana przez sąd administracyjny. Taki stan rzeczy stawia skarżących przed faktem dokonanym, czyniąc ewentualny późniejszy sukces skargi iluzorycznym - bowiem prywatny gazociąg zostanie już wybudowany na prywatnej działce, a więc wystąpi nieodwracalna szkoda. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że nie narusza ona prawa i oceny tej nie zdołały podważyć zarzuty skargi. W niniejszej sprawie kontroli sądowej poddano decyzję Wojewody Pomorskiego z 28 października 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z 30 maja 2025 r., zezwalającą P. Spółce z o.o. na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oznaczonej ewidencyjnie jako działka nr [...], obręb Ł. w G., w związku z realizacją inwestycji celu publicznego określoną w decyzji Prezydenta z 29 maja 2023 r., tj. w celu założenia i przeprowadzenia inwestycji liniowej polegającej na wybudowaniu sieci gazowej średniego ciśnienia dn 63 PE o długości 18 mb. Decyzji zezwalającej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Na wstępie rozważań wskazać trzeba, że podstawą kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji był przepis art. 124 ust. 1a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2026 r., poz. 399), dalej jako u.g.n., który stanowi, że po wydaniu decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1 u.g.n., starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, w przypadkach określonych w art. 108 k.p.a. lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym. Decyzji o niezwłocznym zajęciu nieruchomości nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie zaś do art. 108 § 1 k.p.a. decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Z regulacji tych wynika zatem, że udzielenie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. może nastąpić, gdy spełnione zostaną następujące przesłanki: 1. uprzednio wydana została decyzja na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości, 2. wniosek dotyczy realizacji inwestycji celu publicznego, 3. spełnione zostaną przesłanki wskazane w art. 108 k.p.a., tj.: konieczność ochrony zdrowia lub życia ludzkiego, konieczność zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, interes społeczny, wyjątkowo ważny interes strony, albo występuje ważny interes gospodarczy. Przy czym przesłanka zaistnienia okoliczności wskazanych w art. 108 k.p.a. i przesłanka ważnego interesu gospodarczego nie wymagają łącznego ich wystąpienia a zaistnienie jednej z nich uprawnia organ do wydania decyzji na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. Rozważając zatem, czy w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania dyspozycji art. 124 ust. 1a u.g.n. Sąd uznał, że orzekające organy prawidłowo stwierdziły wystąpienie tych przesłanek, co uprawniało do wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oraz nadanie tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Przede wszystkim niesporne jest, że decyzją z 29 maja 2023 r., nr WPI-II.6821.20.2022.AM, Prezydent orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], położonej w G. w obrębie ewidencyjnym [...], na rzecz Spółki, w celu przeprowadzenia inwestycji polegającej na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia długości 18 mb, określając, że: trwałe ograniczenie na działce wynosi 18 m2, strefa kontrolowana dla przedmiotowej działki wynosi 1,0 m (po 0,5 m po obu stronach gazociągu od jego osi), głębokość ułożenia gazociągu wynosi 1,1 m pod terenem, powierzchnia zajęta na czas budowy wynosi łącznie 36,00 m2 - zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 stanowiącym integralną część decyzji. Decyzja ta została następnie utrzymana w mocy decyzję Wojewody z 3 grudnia 2024 r., nr NSP-VIII.7581.1.191.2023.BB , zaś skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem tut. Sądu z 11 czerwca 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 107/25. Wyrok ten nie jest prawomocny ze względu na wniesienie skargi kasacyjnej przez małżonków S. Co więcej, po wniesieniu skargi na decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości, postanowieniem z 5 lutego 2025 r. Wojewoda wstrzymał z urzędu wykonanie zaskarżonej decyzji własnej z 3 grudnia 2024 r., na podstawie art. 9 u.g.n. W odniesieniu do ww. okoliczności skarżący kwestionują kompetencję organów do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1a u.g.n., jednak zdaniem Sądu zarzut ten jest niezasadny. Należy bowiem mieć na uwadze cel przedmiotowej regulacji, tj. przyśpieszenie procesu inwestycyjnego, gdy została wydana decyzja o ograniczeniu, ale jeszcze nie podlega ona wykonaniu. Powyższa regulacja ma na celu zapewnienie inwestorowi możliwości sprawnego i szybkiego zrealizowania inwestycji, bez potrzeby oczekiwania na wynik kontroli instancyjnej lub sądowej decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i nie ma do niej zastosowania art. 9 u.g.n. w zakresie wstrzymania jej wykonania. Także ustawodawca nie wprowadził wobec decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. wymogu ostateczności (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2022 r., sygn. akt I OSK 15/21, CBOSA). Zatem warunkiem zezwolenia na zajęcie nieruchomości jest wydanie decyzji ograniczającej, ale nie jej ostateczność lub wykonalność. Co więcej, de facto cel wydania decyzji o jakiej mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. zostaje zachowany tylko wtedy, gdy decyzja z art. 124 ust. 1 tej ustawy jest nieostateczna lub nie uzyskała jeszcze przymiotu wykonalności. W przeciwnym razie rozstrzygnięcie z art. 124 ust. 1a u.g.n. byłoby pozbawione doniosłości prawnej, skoro inwestor mógłby przystąpić do realizacji inwestycji na podstawie ostatecznej i wykonalnej decyzji z art. 124 ust. 1 u.g.n. (zob. wyroki WSA w Poznaniu z 3 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SA/Po 216/16; WSA w Warszawie z 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 3021/15; WSA w Białymstoku z 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 173/15, CBOSA). Celem wydania decyzji zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest właśnie to, aby inwestor mógł rozpocząć inwestycję zanim decyzja ograniczająca sposób korzystania z nieruchomości poprzez zezwolenie na zakładanie na niej różnego rodzaju ciągów i przewodów stanie się ostateczna i wykonalna (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 września 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 306/18, dostępny w CBOSA). Tak więc w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z 3 grudnia 2024 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 29 maja 2023 r. o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, której wykonalność wstrzymano, mogła stanowić przesłankę do wdania decyzji, o której mowa w art. 124 ust. 1a u.g.n. Skarżący zarzucili także, że zakres wydanego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości jest szerszy, niż wynika to z decyzji ograniczającej, w konsygnacji właściciele zostali obciążeni dalej idącym ograniczeniem swojego prawa, niż to wynika z potrzeb inwestycji. Odnosząc się do tej kwestii Sąd zauważa, że istotnie, w decyzji ograniczającej wskazano, że ograniczenie dotyczy części nieruchomości, ze wskazaniem, że powierzchnia zajęta na czas budowy wynosi łącznie 36 m2, a trwale ograniczenie wynosi 18 m2 – strefa kontrolowana 1 m (po 0,5 m po obu stronach gazociągu od jego osi). Z kolei w zaskarżonej decyzji zezwolono na zajęcie "działki nr [...]", a więc całej nieruchomości. Niemniej, w ocenie Sądu, zapis ten należy odczytywać łącznie z dalszą częścią sentencji decyzji, bowiem organ wprost wskazał, że owo zajęcie ma związek z realizacją inwestycji celu publicznego określonego w decyzji Prezydenta z 29 maja 2023 r. Taka treść decyzji Prezydenta z 30 maja 2025 r. powoduje, że zakres zezwolenia na niezwłoczne zajęcie został wystarczająco jasno określony, w sposób nadający się do wykonania, a przy tym nie wykracza on poza nałożone na właściciela ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości i przyznane inwestorowi prawo do zajęcia nieruchomości. Należy też podnieść, że w orzecznictwie zwraca się uwagę, iż decyzja umożliwiająca zajęcie nieruchomości jest rozstrzygnięciem zależnym od decyzji ograniczającej korzystanie z niej, wobec czego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości może dotyczyć jedynie zakresu (obszaru), którego dotyczy ograniczenie, i tak w tej sprawie też się stało. Przechodząc dalej do przesłanek wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n. należy wskazać, że w sprawie sporny stał się również charakter planowanej inwestycji, jako celu publicznego, lecz zdaniem Sądu również zarzuty w tym zakresie są niezasadne. Przede wszystkim zauważyć należy, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań zarówno organów na etapie ograniczania sposobu korzystania przez skarżącą z nieruchomości w związku z przeprowadzeniem przedmiotowego gazociągu, gdyż przymiot inwestycji celu publicznego jest wymogiem niezbędnym do wydania decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak już zaś wskazano, wyrokiem sygn. akt II SA/Gd 107/25 Sąd oddalił skargę na decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości. Sąd w uzasadnieniu tego wyroku stwierdził, że przedmiotowa inwestycja ma charakter inwestycji celu publicznego. Inwestycja ta polega bowiem na budowie sieci gazowej średniego ciśnienia dn 63 PE, która zapewni utworzenie sieci pierścieniowej pozwalającej na dopływ gazu do każdego z odbiorców z obu stron sieci, co przyczynić się ma do stabilności ciśnienia oraz ciągłości dostawy paliwa gazowego w związku z powstającą w sąsiedztwie nową zabudową. W związku z tym okoliczność, że budowa przedmiotowego gazociągu jest inwestycją celu publicznego została zaaprobowana, a Sąd orzekający obecnie w niniejszej spawie w pełni podziela zajęte w ww. wyroku stanowisko. Należy bowiem podkreślić, że – wbrew zarzutom skargi, Wojewoda analizował szczegółowo planowaną inwestycję i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił inwestorom, a Sąd orzekający w tej sprawie w pełni te wyjaśnienia akceptuje, że przedmiotowe zamierzenie – polegające (co jest bezsporne) na budowie tzw. spinki technologicznej, nie stanowi tylko inwestycji dla dwóch działek, mających już dostęp do sieci gazowej, lecz stanowi inwestycję mającą na celu wyrównanie spadków ciśnienia w sieci gazowej na obszarze charakteryzującym się dużym poborem gazu. Jak wyjaśnił organ, istniejąca infrastruktura sieciowa cechuje się ograniczoną przepustowością oraz brakiem układu pierścieniowego, co powoduje dławienie przepływu większych strumieni gazu, zwłaszcza w okresie zimowym, stanowiąc tym samym realne zagrożenie dla stabilności i ciągłości dostaw. Można zatem w tym przypadku mówić o ważnym interesie społecznym i gospodarczym. W odniesieniu zaś do przesłanek przemawiających za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności sąd zauważa, że inwestor nie jest zobligowany do przedłożenia dowodów świadczących o konieczności jak najszybszej realizacji inwestycji. W szczególności nie jest konieczne wykazanie, że bezpieczeństwo gazowe regionu jest zagrożone, a przedmiotowa inwestycja stan ten niweluje, czy też wykazanie wpływu realizacji inwestycji na stabilności dostaw gazu. Słusznie organ odwoławczy w tym zakresie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 33/16 (dostępny w CBOSA), w którym wyjaśniono, że wystąpienie przesłanki ważnego interesu społecznego czy też ważnego interesu gospodarczego nie jest kwestią wykazania, a raczej argumentacji, nie odnosi się bowiem wyłącznie do sfery faktów, lecz wymaga ich ewaluacji dokonanej przez organ.; nie istnieje zatem potrzeba przedstawiania dowodów na okoliczność spełnienia powyższych przesłanek, a wystarczające jest ograniczenie się do przedstawienia cech, parametrów i przeznaczenia inwestycji. Również zdaniem Sądu planowana budowa fragmentu sieci gazowej, powodującej zwiększenie dostępności oraz stabilności dostaw gazu, wypełnia przesłankę ważnego interesu społecznego i gospodarczego. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z wnioskiem Spółki, planowana inwestycja dotyczy tzw. spinki technologicznej, mającej na celu wyrównanie spadków ciśnienia w obsługiwanym obszarze. Jak wyjaśniono, jest to obszar o dużym poborze gazu, a istniejąca sieć gazowa ma zbyt mają przepustowość. Przepływ większych strumieni gazu jest dławiony przez sieć o niepierścieniowym charakterze (zwłaszcza w okresie zimowym). Realizacja przedmiotowej inwestycji skutecznie poprawi poziom ciśnień, a także utworzy ścieżkę dla kolejnych inwestycji. Inwestycja ma istotny wymiar społeczny i gospodarczy dla obszaru Gminy Miasta G. oraz Gminy K. Mając to na uwadze organy miały prawo uznać, że wobec stwierdzonych problemów w przepływie gazu, przeprowadzenie inwestycji poprawiającej przepustowość sieci i umożliwiającej podłączenie do sieci kolejnych nieruchomości, stanowi o istnieniu ważnego interesu społecznego i gospodarczego. Należy też zauważyć, że z wniosku wynika, iż przedmiotowa sieć gazowa obsługuje aż dwie gminy, zatem ma znaczenie dla szerokiego grona odbiorców i tym bardziej istotne staje się utrzymanie tej sieci w stanie zapewniającym stały, pełny i bezpieczny przepływ gazu. Nie jest to więc wyłącznie inwestycja łącząca dwie prywatne działki, jak zarzucają skarżący, a element większej całości, umożliwiający prawidłowe funkcjonalnie całej sieci gazowej w tym obszarze. Natomiast minimalizowanie ryzyka awarii, poprzez rozwijanie sieci zaopatrującej w gaz, leży także w interesie społecznym, a ponadto niweluje ewentualne starty ekonomiczne państwa w przypadku awarii, gdyż umożliwia konserwację i naprawę sieci bez przestojów w dostawie gazu. W niniejszej sprawie inwestor wykazał zatem, że ze względu na parametry, a także lokalizację i zasięg inwestycji, jej realizacja jest uzasadniona zarówno interesem społecznym, jak i ważnym interesem gospodarczym, co też prawidłowo przyjęły organy. Tak więc, w sprawie w sposób właściwy ustalono, że spełnione zostały przesłanki wydania decyzji z art. 124 ust. 1a u.g.n., a decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajecie nieruchomości skarżącej została wydana z zachowaniem wymogów określonych w art. 124 ust. 1a u.g.n. Przy tym, zdaniem Sądu, jej wydanie poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, a dokonana przez orzekające w sprawie organy ocena materiału dowodowego nie nosi cech dowolności. Również uzasadnienie decyzji posiada wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 107 § 3 k.p.a., w szczególności zawiera faktyczne i prawne przesłanki orzeczenia. Odnosząc się zaś do zarzutu niewyłączenia pracownika organu II instancji – osoby, która brała udział w wydawaniu decyzji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, należy wskazać, że choć decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości i decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości są ze sobą powiązane, to nie ma do nich zastosowania powoływany przez skarżących przepis art. 25 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że wyłączeniu podlega pracownik organu administracji publicznej od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Regulacja ta dotyczy sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli - czy to w postępowaniu zwykłym w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. Ustawodawca bowiem uznał za niepożądaną sytuację, w której przy ponownym rozpatrywaniu sprawy merytorycznie, w jej całokształcie będzie zaangażowany pracownik, który brał już udział w wydaniu decyzji w niższej (pierwszej) instancji. Pracownik taki nie tylko uczestniczyłby w dokonywaniu ponownej oceny materiału dowodowego, ale również musiałby się odnieść do zarzutów stawianych przez stronę w zaskarżeniu. Może istnieć obawa, że nie będzie on obiektywny, gdyż ma już wypracowany pogląd na rozpatrywaną sprawę (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Bd 783/18, CBOSA). Fakt więc, że ten sam pracownik podejmował czynności poprzedzające wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, jak i zaskarżonej decyzji utrzymującej rozstrzygnięcie zezwalające na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, nie wpisuje się w dyspozycję art. 25 § 1 pkt 5 k.p.a. Są to bowiem dwa odrębne postępowania i dwie odrębne decyzje, choć ze sobą powiązane. Dodatkowo należy zwrócić uwagę skarżącym, że nie wykazali oni jednocześnie innych okoliczności, które wpływałyby na bezstronność wskazanego pracownika. Mając to wszystko na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że wydane w sprawie decyzje odpowiadają prawu. Przeprowadzone przez organy postępowanie nie naruszało art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a w jego toku zebrano i oceniono w sposób prawidłowy materiał dowodowy, który pozwolił na ustalenie zaistnienia przesłanek wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 124 ust. 1a u.g.n. Wobec tego, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę jako niezasadną.