II SA/Gl 180/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Nowak, Sędziowie Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi A. Z. (Z.) na postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach z dnia 14 listopada 2025 r. nr PR.5200.7.2025 w przedmiocie zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. z dnia 12 sierpnia 2025 r. nr [...], [...], 2) zasądza od Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w Katowicach na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Przedmiotem skargi A. Z. (dalej: Skarżący), wniesionej w dniu 22 grudnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, stało się postanowienie Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego z dnia 14 listopada 2025 r. nr PR.5200.7.2025 w przedmiocie zawieszenia postępowania. Zaskarżony akt zapadł w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 31 marca 2022 r. nr [...], Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego we W. (dalej: Dyrektor OUG), działając na podstawie art. 36a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, z późn zm., dalej: Pr. bud.) w związku z art. 106 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1420 z późn. zm.), po rozparzeniu wniosku N. sp. z o.o. w S. (dalej: Spółka), zmienił decyzję z dnia 9 marca 2021 r., znak [...], udzielającą pozwolenia na budowę i zatwierdził projekt budowlany zamienny dla zamierzenia inwestycyjnego - Projekt budowlany zamienny do pozwolenia na budowę nr [...] powierzchniowej strefy dostępowej w rejonie planowanych wlotów upadowych do złoża pokładu [...], KWK [...] w S., na działce nr [...], [...] jedn. ewid. [...] obszar wiejski, obręb [...], w zakładzie górniczym Kopalnia Węgla Kamiennego [...] w gminie R., w zakresie zmian objętych projektem budowlanym (zamiennym) wykonanym w styczniu 2022 r., z zachowaniem warunków wskazanych w decyzji. Pismem z dnia 2 listopada 2022 r. Skarżący wystąpił o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 marca 2022 r. zatwierdzającą projekt zamienny. Jako podstawę wznowienia wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Wyrokiem z dnia 26 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Gl 362/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Skarżącego na postanowienie Prezesa WUG z dnia 11 stycznia 2023 r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora OUG z dnia 17 listopada 2022 r., nr [...] o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 marca 2022 r. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 14 października 2024 r. sygn. akt II OSK 2108/23, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 26 maja 2023 r., zaskarżone postanowienie Prezesa WUG z dnia 11 stycznia 2023 r. oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora OUG z dnia 17 listopada 2022 r. NSA stwierdził, że wniosek wznowieniowy, w części dotyczącej przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., złożony 28 października 2022 r. okazał się spóźniony (art. 148 § 2 K.p.a.), najpóźniej bowiem 14 września 2022 r. Skarżący wiedział o decyzji. Okoliczności sprawy nie wykazały natomiast, że termin z art. 148 § 1 k.p.a. został naruszony w odniesieniu do przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Dopóki Skarżący nie otrzymał egzemplarza decyzji objętej wznowieniem z dnia 31 marca 2022 r., a nastąpiło to 21 października 2022 r., nie mógł on wiedzieć w oparciu o jakie okoliczności organ uznał istnienie po stronie Inwestora prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane. Skarżący nie naruszył zatem terminu z art. 148 § 1 pkt 5 k.p.a. Wobec tego orzeczenia, Dyrektor OUG postanowieniem z dnia 12 lutego 2025 r. nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę udzielonego decyzją organu z dnia 9 marca 2021 r. zakończonego ostateczną decyzją z dnia 31 marca 2022 r. Postanowieniem z tego samego dnia 12 lutego 2025 r. nr [...] Dyrektor OUG zawiesił postępowanie wznowieniowe na czas trwania postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności ww. decyzji, a następnie podjął postępowanie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2025 r. Postanowieniem nr [...], [...] z dnia 12 sierpnia 2025 r., Dyrektor OUG działając w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zwiesił wznowione postępowanie w sprawie zmiany pozwolenia na budowę udzielonego decyzją z dnia 9 marca 2021 r. zakończonego decyzją ostateczną z dnia 31 marca 2022 r. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o wykup działki nr [...] toczącego się przed Sądem Okręgowym w S. sygn. akt [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że obecnie przed Sądem Okręgowym w S. toczy się postępowanie z powództwa Spółki przeciwko Skarżącemu, sygn. [...], Skarżący powołuje się na postanowienie Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] o przysądzeniu prawa użytkowania wieczystego, natomiast Spółka - na wyrok Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...] o wykup nieruchomości. W ocenie organu wynik postępowania w sprawie o wykup działki [...] rozstrzygnie o okoliczności istotnej dla sprawy, dotyczącej tytułu prawnego do nieruchomości objętej pozwoleniem na budowę. W złożonym zażaleniu Skarżący zakwestionował podstawę zawieszenia postępowania, akcentując, że sprawa o sygn. akt [...] mogła zostać włączona do spraw administracyjnych już początkiem 2021 roku, i zostać rozważona w toku postępowania zwykłego, Skarżący złożył wyraźne oświadczenie o przysługującym mu od [...] r. prawie użytkowania wieczystego, zatem nie istnieje zagadnienie wstępne, które wyłoniło się w toku postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu zażalenia, Prezes WUG, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. postanowieniem z dnia 14 listopada 2025 r. nr PR.5200.7.2025, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przywołał dotychczasowy przebiegu postępowania, oraz stwierdził, że uzyskanie prawomocnego orzeczenia w sprawie o sygn. akt [...], które ustali podmiot posiadający tytuł prawny do działki nr [...] jest niezbędne do prawidłowego przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Następnie organ odwoławczy wymienił dokumenty przedstawione przez każdą ze stron na okoliczność posiadania prawa dysponowania przedmiotową działką na cele budowlane. W ocenie Prezesa WUG charakteru ostatecznego rozstrzygnięcia nie ma wydane w dniu [...] r. sygn. [...] postanowienie o udzieleniu zabezpieczenia, zaskarżone przez Skarżącego. Wskazał, że "wprawdzie pozew w sprawie o sygn. akt [...] został złożony już w 2021 roku, jednakże kwestia dysponowania działką nr [...] w ocenie Prezesa WUG nadal nie jest definitywnie przesądzona" (str. 9 uzasadnienia zaskarżonego postanowienia). Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący. W skardze sformułował względem zaskarżonego postanowienia Prezesa WUG zarzuty naruszenia: art. 15 w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. przez niedokonanie weryfikacji zażalenia; art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie, ponieważ przedmiotem toczącej się sprawy [...] jest spór o wykup a nie o tytuł prawny do działki, w związku z tym w sprawie [...] nie może zostać rozstrzygnięte zagadnienie wstępne; art. 7, art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 6 i 7 k.p.a.; art. 8 k.p.a. z uwagi na sprzeczność stanowiska organu ze stanowiskiem zajętym w decyzji z dnia 13 lutego 2025 r. nr [...] oraz w sprawie zakończonej przed WSA w Gliwicach wyrokiem w sprawie o sygn. II SA/Gl 920/25. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Dyrektora OUG, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik Skarżącego zwrócił uwagę, że organy orzekające są związane prawomocnymi orzeczeniami, postanowieniem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...], przenoszącym z dniem prawomocności [...] r. na Skarżącego prawo użytkowania wieczystego niezależnie od wpisu tego prawa w księdze wieczystej, postanowieniem Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r. sygn. akt [...], a także wyrokami NSA z dnia 14 października 2024 r. sygn. akt II OSK 2108/23 oraz dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II OSK 1266/23. Podkreślił, że stan prawny od [...] r. nie uległ zmianie, a sprawa o sygn. [...] nie jest sprawą o ustalenie, zatem postanowienie Sądu Okręgowego w S. nie jest niezbędne do prowadzenia postępowania wznowieniowego, nie zmieni stanu prawnego w okresie od wszczęcia postępowania zakończonego decyzją z dnia 31 marca 2022 r. do dnia wydania tej decyzji, w powyższym okresie wyłącznie Skarżący był użytkownikiem wieczystym działki. W odpowiedzi na skargę Prezes WUG wniósł o jej oddalenie oraz obciążenie Skarżącego kosztami postępowania, podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia oraz odniósł się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryterium legalności, stało się zaskarżone postanowienie Prezesa WUG w przedmiocie zawieszenia postępowania. Dokonując kontroli sądowoadministracyjnej w tak zakreślonych granicach oraz przyczyn wzruszania orzeczeń organów administracji publicznej, Sąd stwierdził zaistnienie przesłanki do zastosowania kompetencji kasatoryjnych. W ocenie Sądu organ odwoławczy błędnie bowiem stwierdził, że prowadzenie wznowionego postępowania zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia przez sąd powszechny sprawy o wykup nieruchomości. Podstawę prawną kwestionowanego rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., stosownie do którego organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Należy w tym miejscu wyjaśnić, iż pod pojęciem zagadnienia wstępnego rozumie się zagadnienie prawne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy organ prowadzący postępowanie, ale inny organ lub sąd i rozstrzygnięcie tego zagadnienia jest koniecznym warunkiem wydania decyzji przez organ administracji (zob. W. Dawidowicz, Zarys procesu administracyjnego, Warszawa 1989 r., s. 127-128). O istnieniu kwestii prejudycjalnej decyduje jej związek z aktualnie rozpatrywaną sprawą administracyjną i charakter stosowanych w niej norm prawa materialnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn. akt III SA/Lu 420/08). W ocenie Sądu, na gruncie rozpoznawanej sprawy, nie można podzielić argumentów dotyczących istnienia zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., które miałoby uzasadniać zawieszenie postępowania administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 348/12, elementem zagadnienia wstępnego jest istnienie zależności (związku przyczynowego) między uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie, gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że instytucja zawieszenia postępowania z uwagi na przesłankę zagadnienia wstępnego znajduje zastosowanie, o ile pomiędzy rozstrzygnięciem kwestii prejudycjalnej, a rozstrzygnięciem postępowania administracyjnego istnieje bezpośredni związek przyczynowy wyrażający się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sformułowanie użyte w analizowanym przepisie "zależy od uprzedniego" wskazuje, że rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej warunkuje rozpoznanie sprawy administracyjnej. Taka sytuacja ma miejsce, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Tak więc zagadnieniem wstępnym jest tylko taka kwestia, która uniemożliwia wydanie rozstrzygnięcia w danej sprawie. Natomiast to, że wynik innego postępowania może mieć wpływ na treść decyzji, nie przesądza o istnieniu zagadnienia wstępnego (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1541/13, i powołane tam orzecznictwo). Także Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2274/10, wyraźnie stwierdził, że hipoteza określona w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zachodzi jedynie wówczas, gdy bez uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia prejudycjalnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji nie byłoby możliwe. O takiej ewentualności decydują przepisy materialnoprawne, w przypadku rozpoznawanej sprawy przepisy art. 36a, art. 32 ust. 4, art. 33 ust. 2 Pr. bud. Stosownie do treści tych regulacji, do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud.). Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 36a ust. 3 Pr. bud.). Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (str. 3 pkt 11 Pr. bud.). Z przywołanych regulacji wynika obowiązek przedłożenia przez wnioskodawcę do wniosku o pozwolenie na budowę, także do wniosku o zmianę pozwolenia na budowę, względnie na wezwanie organu, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ocena oświadczenia dokonywana jest przez organ rozpoznający sprawę. Złożenie oświadczenia przez inwestora nie zwalnia bowiem organu z dokonania wyjaśnień, jeśli powstaną uzasadnione wątpliwości. Natomiast nieprzedłożenie przez wnioskodawcę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane uzasadnia odmowę udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie w rozpoznawanej sprawie należy mieć na względzie, że kwestia przysługującego Skarżącemu prawa użytkowania wieczystego do działki nr [...], została przesądzona w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II OSK 1266/22. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem kasacyjnym z dnia 18 października 2023 r. sygn. akt II OSK 1266/22 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 listopada 2021 r. Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż w sprawie brak było podstaw do stosowania art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący nabył bowiem prawo użytkowania wieczystego działki nr [...] nie na podstawie umowy ani decyzji, a w postępowaniu egzekucyjnym na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] r. sygn. akt [...] o przysądzeniu tego prawa. Zgodnie z art. 999 § 1 i § 2 k.p.c. prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności przenosi własność na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia na rzecz nabywcy prawa własności przez wpis w księdze wieczystej. Regulacja ta z mocy art. 1004 k.p.c. znajduje zastosowanie również do egzekucji z użytkowania wieczystego. Wpis do księgi wieczystej ma więc charakter deklaratoryjny. Skarżący jest zatem użytkownikiem wieczystym, w rozumieniu art. 28 ust. 2 Pr. bud., działki nr [...], sąsiadującej z działką inwestycyjną nr [...]. Wskazując na wynik rozważań zawartych w ww. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, tut. Sąd w wyroku z dnia 5 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 920/25, w sprawie ze skargi N. sp. z o.o. w S. w przedmiocie pozwolenia na budowę, zasadnie wyjaśnił, że ustalenia dokonane przez NSA nie mogą być obojętne dla prowadzonego postępowania w sprawie pozwolenia na budowę obejmującego m.in. teren działki [...], "skoro organ w powyżej przywołanej sprawie był związany orzeczeniem NSA, to trudno uznawać, że bez istotnej zmiany okoliczności faktycznych i prawnych miałby orzekać inaczej w sprawie tu kontrolowanej". W rezultacie tut. Sąd przyjął jako uzasadnioną prawnie konsekwencję organu uwzględniającą stanowisko NSA w zakresie uprawnień ww. osoby fizycznej". Niezależnie od powyższego, nie budzi w sprawie wątpliwości, że toczące się przed sądem powszechnym postępowanie w sprawie o sygn. akt [...] było organowi znane już na etapie postępowania zwykłego, co zostało przyznane w uzasadnieniach zaskarżonych postanowień, jak również wynika z akt sprawy. Nie może również ujść uwadze, że sprawa zapadła przed sądem powszechnym jest sprawą o wykup nieruchomości (działki nr [...]), a nie ustalenia istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa w rozumieniu art. 189 k.p.c., w ramach którego to postępowania niedopuszczalne jest dochodzenie istnienia bądź nieistnienia określonych faktów (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 kwietnia 1951 r., sygn. akt C 530/50, OSN 1952/1, poz. 39). Niepewność istnienia lub nieistnienia prawa lub stosunku prawnego może być wynikiem spodziewanego kwestionowania np. prawa co do istnienia własności nieruchomości lub własności rzeczy ruchomej, czy też kwestionowania istnienia stosunku prawnego np. umowy dzierżawy (zob. T. Ereciński (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom II. Postępowanie rozpoznawcze, wyd. V. WK 2016). Sprawa obejmująca za przedmiot wykup działki nie jest sprawą z art. 189 k.p.c. Sprawa ta nie stanowi zagadnienia wstępnego dla wszczętego postępowania wznowieniowego. Okoliczność, toczącego się od 2021 roku postępowania przed sądem powszechnym, nie uniemożliwia rozpoznania sprawy. Jak już wskazano, taka sytuacja ma miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi sytuacja, by bez uprzedniego rozstrzygnięcia sądu powszechnego, wydanie decyzji nie było w ogóle możliwe. W sprawie doszło niewątpliwie do naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy nie zaistniało bowiem zagadnienie wstępne, o którym mowa w przywołanej regulacji. Stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. organ winien mieć na uwadze wynikającą z niniejszego uzasadnienia ocenę prawną, i rozpoznać złożony wniosek o wznowienie postępowania, chyba że zostanie ujawniona inna przesłanka zawieszenia postępowania. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Stosownie bowiem do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Należy pamiętać, że rozpoznanie sprawy przez sąd administracyjny na posiedzeniu niejawnym, we wskazanych w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. okolicznościach, nie jest uzależnione od woli stron. Tym samym nawet wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu jawnym, nie pozbawia sądu ustawowego uprawnienia do rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2023 r. sygn. akt II OSK 387/21, z dnia 15 lutego 2023 r. sygn. akt III FSK 1673/21). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji – uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji. Na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzeczono o kosztach postępowania, zasądzając na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości 597 zł (pkt 2 sentencji wyroku), na które składa się uiszczony wpis sądowy w wysokości 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej w wysokości 480 zł ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (tekst. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 z późn. zm.). Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.