II SA/Go 192/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędzia WSA Michał Ruszyński (sprawozdawca) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. sprawy ze skargi S. V. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne, 2. zwrócić skarżącej S. V. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, na jej koszt, kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nienależnie uiszczonego wpisu sądowego od skargi.

Skarżąca S.V. wniosła skargę na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: organ, ZUS) z dnia [...] stycznia 2026 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] listopada 2025 r., nr [...], odmawiającą przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko – M.V., na okres świadczeniowy trwający od 1 czerwca 2025 r. do 31 maja 2026 r. W dniu [...] lutego 2026 r. na rachunek bankowy Sądu wpłynęła kwota 200 zł, uiszczona przez skarżącą tytułem wpisu od powyższej skargi. Odpowiadając na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w uwagi na uchylenie zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli. Mianowicie ZUS w trybie autokontroli w dniu [...] marca 2026 r. wydał decyzję nr [...], przyznającą skarżącej prawo do świadczenia wychowawczego na dziecko – M.V., na okres świadczeniowy trwający od 1 czerwca 2025 r. do 31 maja 2026 r. Przekazując Sądowi akta sprawy ZUS dołączył wydaną przez siebie decyzję z dnia [...] marca 2026 r., nr [...], której podstawę stanowił art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143, dalej: p.p.s.a.). Z przekazanych do Sądu informacji wynika, że decyzja autokontrolna z dnia [...] marca 2026 r. nie została zaskarżona do sądu administracyjnego i jest prawomocna. Na rozprawie w dniu 6 maja 2026 r. pełnomocnik skarżącej cofnął skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Przepis powyższy wyraża zasadę dyspozycyjności, w myśl której stronom postępowania sądowego przysługuje uprawnienie do rozporządzenia przedmiotem tego postępowania oraz rozporządzania uprawnieniami procesowymi. Składając oświadczenie o cofnięciu skargi, skarżący daje wyraz temu, że rezygnuje z realizacji prawa do sądu, którego treścią jest poddanie sądowej kontroli aktu administracyjnego, czynności lub bezczynności organu administracji publicznej (M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz., Warszawa 2016, do art. 60). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie żadna z ww. przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności cofnięcia przez stronę skarżącą skargi nie zachodzi, stąd w myśl art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Wobec powyższego wpis sądowy uiszczony przez skarżącą należy uznać za nienależny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 225 p.p.s.a., zgodnie z którym opłatę prawomocnie uchyloną w całości lub w części postanowieniem sądu oraz różnicę między kosztami pobranymi a kosztami należnymi, a także pozostałość zaliczki wpłaconej na pokrycie wydatków zwraca się stronie z urzędu na jej koszt, Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.