II SA/Ke 10/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia 24 marca 2025 r. nr XXVI/154/2025 w sprawie przyjęcia "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy [...] w 2025 r." oddala skargę.

Rada Gminy Górno 24 marca 2025 r. podjęła uchwałę nr XXVl/154/2025 w sprawie "Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Górno w 2025 r." W § 1 tej uchwało postanowiono, że: Uchwala się "Program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Górno w 2025 r.", który stanowi załącznik do niniejszej uchwały. W podstawie prawnej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r., poz. 1465 ze zm.), dalej "u.s.g." oraz art. 11a ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2023 r., poz. 1580), dalej u.o.z. Na powyższą uchwałę Prokurator Rejonowy Kielce-Wschód w Kielcach złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, wnosząc o stwierdzenie nieważności uchwały w całości. Zarzucił istotne naruszenie prawa, tj.: 1. art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. i art. 7 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez nieprzekazanie do zaopiniowania projektu programu w terminie do 1 lutego właściwym organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 2. art. 11a ust. 5 u.o.z. poprzez niewypełnienie delegacji ustawowej wskazanej w tym przepisie i niewyszczególnienie pełnego sposobu wydatkowania tych środków, a jedynie zbiorcze przypisanie środków finansowych do kilku celów - jednej kwoty do kilku celów zbiorczo, a także nieuzasadnione przeznaczenie środków na finansowanie zadania "utylizacji zwłok, o których mowa w § 6 i § 7, w sytuacji, gdy w programie nie wyszczególniono takiego zadania. W uzasadnieniu prokurator, wskazując na treść art. 11a ust. 7 u.o.z. zarzucił, że projekt programu nie został przesłany do zaopiniowania organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy. Tym samym lokalny prawodawca nie dopełnił obowiązku ustawowego i naruszył tryb podejmowania uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Powołując się na orzecznictwo skarżący wskazał, że niepoddanie zaopiniowaniu projektu omawianej uchwały właściwym organizacjom społecznym (a także innym podmiotom określonym w art. 11a ust 7 u.o.z.), a tym samym pozbawienie tych podmiotów uprawnienia przedstawienia własnej opinii powoduje, że uchwalenie aktu normatywnego następuje z pominięciem ustawowych wymogów proceduralnych, co z kolei stanowi istotne naruszenie prawa. Z kolei przepis art. 11a ust. 5 u.o.z. bezwzględnie wymaga, by rada gminy w sposób szczegółowy i wyczerpujący określiła wysokość środków finansowych przeznaczonych na realizację programu oraz sposób wydatkowania tych środków poprzez egzemplifikację zadań wykonywanych w ramach programu oraz określenie środków na realizację poszczególnych zadań. Regulacja powinna ściśle odnosić się do zadań wyszczególnionych w ramach programu, a następnie wskazać konkretną kwotę przeznaczoną na realizację każdego ze wskazanych zadań oddzielnie. Powyższy brak stanowi istotne naruszenie prawa, ponieważ kwestia określenia sposobu wydatkowania kwot na poszczególne zadania objęte programem ma istotne znaczenie dla realizacji uchwały. Program powinien rozdzielać środki finansowe na wszystkie zadania objęte programem, tak aby wiadomo było, czy i jakie środki finansowe przewidziano odpowiednio na poszczególne cele Programu. Brak określenia w uchwale wysokości środków przeznaczonych na realizację poszczególnych zadań oznaczonych w programie prowadzi do tego, że kwestia realizacji poszczególnych zadań programu w istocie zostaje pozostawiona do swobodnej decyzji innym podmiotom/organom niż rada gminy oraz w innym trybie. Wskazując na § 16 ust. 2 załącznika do zaskarżonej uchwały skarżący podniósł, że organ dokonał nieprawidłowego zbiorczego przypisania jednej kwoty do kilku celów, bowiem w tym przepisie zadania są niezależnymi od siebie zadaniami i na realizację każdego z nich powinny być w ramach programu przeznaczone osobne środki finansowe. Lokalny prawodawca ponadto, uwzględnił w wydatkowaniu środków finansowych zadanie "utylizacji zwłok, o których mowa w § 6 i 7, a jednocześnie we wskazanych paragrafach programu brak jest jakiegokolwiek odniesienia się do tej kwestii. Prowadzi to do wniosku, że organ w zamyśle przeznaczył środki finansowe dla realizacji zadania nieujętego w programie, a tym samym brak jest podstawy dla finansowania takiego przedsięwzięcia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz rozpatrzenie sprawy w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Wyjaśnił, że art. 11a ust. 7 u.o.z. określa obowiązek procedowania projektu programu poprzez skierowanie go do podmiotów wskazanych w tym przepisie w celu wyrażenia opinii, natomiast samo uzasadnienie uchwały nie jest elementem przesądzającym o legalności przeprowadzonej procedury. W ocenie organu nie sposób przyjąć, aby sam fakt braku wskazania w uzasadnieniu szczegółowej sekwencji czynności opiniodawczych stanowił naruszenie art. 7 lub art. 94 Konstytucji RP. Zasada legalizmu wymaga działania na podstawie i w granicach prawa, a w niniejszej sprawie uchwała została podjęta na podstawie wyraźnej delegacji ustawowej z art. 11a u.o.z. i w celu wykonania ustawowego obowiązku corocznego uchwalania programu. Skarga w tej części opiera się na domyśle, który nie stanowi wystarczającej podstawy do eliminacji aktu organu stanowiącego. Z przeprowadzonej analizy wynika, że na terenie Gminy Górno nie są zarejestrowane i nie działają żadne organizacje społeczne, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt. Organ powołując się na orzecznictwo podniósł, że nie można przyjąć za zasadne nakładanie na gminę nieograniczonego obowiązku poszukiwania działających na jej terenie organizacji społecznych, zajmujących się ochroną zwierząt. O ile gmina stwierdzi, że na jej terenie nie są zarejestrowane żadne organizacje tego typu, to uznać należy - w świetle literalnego brzmienia przepisu, że nie ma obowiązku bezpośredniego konsultowania programu. Organ odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 11a ust. 5 u.o.z. wskazał, że przepis ten określa, że program zawiera w szczególności wysokość środków przeznaczonych na jego realizację oraz sposób ich wydatkowania. Program jest dokumentem o charakterze planistycznym i wykonawczym w sferze zadań własnych gminy, nie jest natomiast planem finansowym w rozumieniu przepisów o finansach publicznych i nie zastępuje uchwały budżetowej ani klasyfikacji budżetowej. Jego rolą jest określenie kierunków działań i zapewnienie, że gmina zabezpiecza środki na realizację obowiązków wynikających z art. 11a u.o.z. W kwestii rozumienia określenia "sposób wydatkowania" środków finansowych, którym posługuje się prawodawca w art. 11a ust. 5 u.o.z. Naczelny Sąd Administracyjny aktualnie nie podziela poglądu, że wskazana w programie kwota na opiekę powinna być zawsze rozdysponowana oddzielnie na poszczególne zadania, a nie całościowo na kilka z tych zadań. W powołanym art. 11a ust. 5 u.o.z. mowa jest nie o wskazaniu środków na realizację poszczególnych zadań ("działań"), ale na realizację programu jako pewnej całości ("jego realizację"). Wprawdzie lokalny prawodawca zobowiązany został przepisem art. 11a ust. 5 u.o.z. nie tylko do wskazania wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań programu, ale także do określenia konkretnego sposobu ich wydatkowania, to jednak wskazanie sposobu wydatkowania nie może być utożsamiane z przypisaniem kategorycznych, odrębnych kwot dla każdego zadania programu z pominięciem ich specyfiki i sposobu skatalogowania tych zadań. Przez określenie sposobów wydatkowania należy rozumieć wskazanie konkretnych form ich wykorzystania, ukierunkowanych na osiągnięcie celów programu. Sposób zredagowania treści § 16 załącznika do zaskarżonej uchwały, w kontekście pozostałych zapisów programu opisujących poszczególne zadania uprawnia do wniosku, że program pozwala stwierdzić w jaki sposób wydatkowane będą określone kwoty środków finansowych na określone zadania, przy czym każdemu z pięciu sposobów wydatkowania środków przypisano ściśle określoną kwotę. Tylko w trzech przypadkach - § 27 pkt 2 tiret pierwszy, trzeci i czwarty kwota środków finansowych została przypisana do dwóch zadań wymienionym w art. 11a ust. 2 u.o.z. i programie odrębnie. Organ wskazał, że łączenie wydatków zostało powiązane z równoczesnym wskazaniem w programie, że zadania te są realizowane przez jeden podmiot. Odnośnie do zarzutu nieuzasadnionego przeznaczenia środków na finasowanie zadania utylizacja zwłok, o których mowa w § 6 i § 7 organ wskazał, że wydatek ten został przewidziany przy zadaniu usypianie ślepych miotów. Powiązanie utylizacji zwłok zwierząt z usypianiem ślepych miotów jest oczywiste ponieważ, po uśpieniu zwłoki zwierząt zgodnie z przepisami prawa podlegają utylizacji. Nielogicznym było by przewidzenie w programie środków na zadanie usypiania zwierząt bez ponoszenia kosztów utylizacji zwłok. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 5 tej ustawy, kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a. prokurator jest uprawniony do wniesienia skargi, przy czym w przypadku skargi na akty prawa miejscowego nie jest ograniczony jakimkolwiek terminem. W kwestii, czy program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt należy kwalifikować jako akt prawa miejscowego, w najnowszym orzecznictwie wyraźnie dominuje pogląd o zaliczeniu uchwał w tym przedmiocie do aktów prawa miejscowego. Najszerzej wypowiedział się w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r. sygn. II OSK 1001/17. Program opieki nad zwierzętami ma istotne znaczenie informacyjne dla mieszkańców, którzy mogą się dowiedzieć z niego kto na terenie gminy prowadzi schronisko, gospodarstwo rolne, czy też jest podmiotem zobowiązanym do całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadku zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Systemowo poprawna, a celowościowo właściwa jest taka wykładnia przepisu art. 11a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt, zgodnie z którą odczytuje się zawarte tam upoważnienie jako kompetencje rady gminy do podjęcia uchwały w formie aktu prawa miejscowego (por. J. Bobrowicz, "Kwalifikacja aktu normatywnego jako aktu prawa miejscowego - na przykładzie uchwały w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi i zapobiegania bezdomności zwierząt", Administracja, Teoria, Dydaktyka, Praktyka - z 2012 r. Nr 4, s. 44). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do powołanej regulacji sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie 14 dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku, nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę organ zawarł wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Skarżący, który został poinformowany o złożeniu takiego wniosku przez organ, nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w ww. terminie. Zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, że uchwałę wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4). Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por.: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Nie jest zaś konieczne rażące naruszenie, warunkujące stwierdzenie nieważności decyzji czy postanowienia, o jakim mowa w przepisie art. 156 § 1 k.p.a. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie uzupełnienie przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Górno z 24 marca 2025 r., w sprawie uchwalenia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Górno w 2025 r. Podstawę prawną podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 11a u.o.z. Zgodnie z art. 11 ust. 1 u.o.z. zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki bezdomnym zwierzętom oraz ich wyłapywanie należy do zadań własnych gmin. W myśl natomiast art. 11a ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt rada gminy wypełniając obowiązek, o którym mowa w art. 11 ust. 1, określa, w drodze uchwały, corocznie do 31 marca, program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Program, o którym mowa w ust. 1, obejmuje w szczególności: 1) zapewnienie bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opiekę nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmianie; 3) odławianie bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjną sterylizację albo kastrację zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwanie właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypianie ślepych miotów; 7) wskazanie gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienie całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt (art. 11a ust. 2 ustawy o ochronie zwierząt). Natomiast stosownie do treści art. 11a ust. 5 u.o.z. program, o którym mowa w ust. 1, zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. Koszty realizacji programu ponosi gmina. Ponadto stosownie do treści art. 11a ust. 7 u.o.z. projekt programu, o którym mowa w ust. 1, wójt (burmistrz, prezydent miasta) najpóźniej do dnia 1 lutego przekazuje do zaopiniowania: 1) właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii; 2) organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy; 3) dzierżawcom lub zarządcom obwodów łowieckich, działających na obszarze gminy. Podmioty, o których mowa w ust. 7, w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu programu, o którym mowa w ust. 1, wydają opinie o projekcie. Niewydanie opinii w tym terminie uznaje się za akceptację przesłanego programu (art. 11a ust. 8 u.o.z.). Uwzględniając stan faktyczny oraz prawny sprawy za nietrafny sąd uznał zarzut nieprzekazania do zaopiniowania projektu programu w terminie do 1 lutego właściwym organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy. Co do zasady sąd zgadza się z twierdzeniem skarżącego, że niezasięgnięcie opinii organizacji społecznych, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działających na obszarze gminy, stanowi naruszenie trybu podejmowania uchwały w sprawie przyjęcia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Za działającą na terenie gminy należy uznać przy tym każdą organizację, która swoim zakresem działania obejmuje jej obszar i w tym kontekście jej siedziba nie ma żadnego znaczenia. Niemniej jednak sąd przychyla się do zaprezentowanego przez organ w odpowiedzi na skargę poglądu zgodnie, z którym nie można przyjąć za zasadne nakładanie na gminę nieograniczonego obowiązku poszukiwania działających na jej terenie organizacji społecznych, zajmujących się ochroną zwierząt. O ile gmina stwierdzi, że na jej terenie nie są zarejestrowane i nie działają, tak jak w niniejszej sprawie, żadne organizacje tego typu, to uznać należy w świetle literalnego brzmienia przepisu, że nie ma obowiązku bezpośredniego konsultowania programu. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 listopada 2024 r. sygn. akt I OSK 1032/23; CBOSA). W realiach kontrolowanej sprawy, według argumentacji organu przedstawionej w odpowiedzi na skargę, na terenie Gminy Górno brak jest organizacji społecznych, których celem statutowym jest ochrona zwierząt. Dlatego nie sposób zarzucić prawodawcy gminnemu istotnego naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z. poprzez brak przekazania projektu programu właściwym organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy. Nadto w skardze skarżący nie wskazał żadnej konkretnej organizacji, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt na terenie gminy Górno. W konsekwencji prezentowane przez skarżącego stanowisko co do znaczenia naruszenia art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., nie jest zasadne. W konsekwencji wpływu na treść rozstrzygnięcia nie ma argumentacja skargi podnosząca, że niepoddanie zaopiniowaniu projektu omawianej uchwały właściwym organizacjom społecznym (a także innym podmiotom określonym w art. 11a ust 7 u.o.z.) pozbawiło je uprawnienia przedstawienia własnej opinii, co w ocenie prokuratora powoduje, że uchwalenie aktu normatywnego nastąpiło z pominięciem ustawowych wymogów proceduralnych, co z kolei stanowi istotne naruszenie prawa. Ubocznie jedynie podnieść należy, że w przypadku braku informacji o działalności bezpośrednio na terenie gminy organizacji społecznych zajmujących się ochroną zwierząt (brak zarejestrowanych na terenie gminy takowych organizacji), dla realizacji obowiązku wynikającego z art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z, wystarczającym, jest umieszczenie projektu programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na stronie internetowej gminy lub w BIP z informacją o możliwości zaopiniowania projektu w zakreślonym terminie. Należy jednak zauważyć, że żaden przepis, w tym art. 11a ust. 7 pkt 2 u.o.z., jak dotąd nie obliguje prawodawcy gminnego do zamieszczania na stronie internetowej gminy czy w BIP informacji o możliwości zaopiniowania projektu programu w określonym terminie, a zatem skoro jest to wyłącznie pogląd wyrażony przez orzecznictwo sądowe, to – niezależnie od jego słuszności – nie może stanowić samoistnej podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały stosownie do art. 91 ust. 1 u.s.g., a może być rozpatrywany co najwyżej jako postulat o charakterze de lege ferenda pod adresem ustawodawcy (tak w ww. wyroku NSA). Z powyżej opisanych względów za nieuzasadniony uznał sąd zarzut naruszenia art. 11 ust. 7 pkt 2 u.o.z. poprzez nieprzekazanie do zaopiniowania projektu programu w terminie do 1 lutego właściwym organizacjom społecznym, których statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, działającym na obszarze gminy. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 11a ust. 5 u.o.z. sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela aktualne stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone m.in. w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku z 18 marca 2025 r. sygn. akt I OSK 2404/24. W wyroku tym NSA nie zgodził się z poglądem, że wskazana kwota na opiekę powinna być zawsze rozdysponowana oddzielnie na poszczególne zadania, a nie całościowo na kilka z tych zadań. Według NSA nie jest konieczne przypisanie określonych kwot indywidualnie do każdego z zadań Programu, w sytuacji gdy akt prawa miejscowego przypisał określoną kwotę do części zadań (w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – sześciu, spośród ustawowych ośmiu) wyodrębnionych z pozostałych zadań według kryterium podmiotu realizującego te zadania, a także według kryterium funkcjonalnego (elementy określonego ciągu czynności). Zdaniem sądu brzmienie art. 11a ust. 5 u.o.z. nie wyklucza a priori możliwości ogólnego określenia środków dla kilku zadań, bądź też, tak jak to uczyniła Rada Gminy Górno w ramach gwarantowanej ustrojowo samodzielności, przez wskazanie podmiotów realizujących zadania zawarte w Programie oraz z wykorzystaniem kryterium funkcjonalnego. Rada Gminy prawidłowo do każdego zadania "przypisała" określoną kwotę, tyle że zrobiła to w sposób "zadaniowy". Połączono bowiem w sposób logiczny pewne zadania, w ramach których podejmowane są następujące po sobie działania. W § 16 pkt 2 tiret piąty organ gminy przeznaczył określoną kwotę na koszty "związane z odławianiem, transportem i zapewnieniem miejsca w schronisku dla zwierząt, oraz w przypadku wyłapanych zwierząt: czipowanie, sterylizacja/kastracja, szczepienia, odrobaczanie, usypianie ślepych miotów i utylizacja zwłok". Są to zadania opisane w art. 11a ust. 2 pkt. 1, 3, 4 u.o.z., w ramach których podejmowane są następujące po sobie działania, ich realizacja dotyczy określonej kategorii zwierząt znajdującej się w określonej sytuacji (zwierzęta odłowione i umieszczone w schronisku) i poza odławianiem, są realizowane przez jeden podmiot: Baros Maciej Glijer z Suchedniowa. W konsekwencji w § 16 pkt 2 tiret piąty załącznika do uchwały prawidłowo przewidziano również środki na utylizację zwierząt, która powiązana jest z usypianiem ślepych miotów. Łączenie wydatków zostało ponadto powiązane z równoczesnym wskazaniem w Programie, że zadania te są realizowane przez jeden podmiot (§ 16 pkt 2 tiret pierwszy – Przychodnia Weterynaryjna "Citowet" Beata Mazur). Podsumowując, w okolicznościach sprawy, sposób zredagowania § 16 załącznika do zaskarżonej uchwały, uprawnia do wniosku, że Program pozwala stwierdzić w jaki sposób wydatkowane są określone kwoty środków finansowych na określone zadania. W art. 11a ust. 5 u.o.z. mowa jest nie o wskazaniu środków na realizację poszczególnych zadań ("działań"), ale na realizację programu jako pewnej całości ("jego realizację"). Wprawdzie lokalny prawodawca zobowiązany został przepisem art. 11a ust. 5 u.o.z. nie tylko do wskazania wysokości środków finansowych przeznaczonych na realizację zadań programu, ale także do określenia konkretnego sposobu ich wydatkowania, to jednak wskazanie sposobu wydatkowania nie może być utożsamiane z przypisaniem kategorycznych, odrębnych kwot dla każdego zadania programu z pominięciem ich specyfiki i sposobu skatalogowania tych zadań. Przez określenie sposobów wydatkowania należy rozumieć wskazanie konkretnych form ich wykorzystania, ukierunkowanych na osiągnięcie celów programu. W świetle powyższych rozważań nie można więc także w tym zakresie zarzucić uchwałodawcy lokalnemu istotnego naruszenia prawa. Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.