II SA/Ke 21/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec Asesor WSA Magdalena Stępniak (spr.) Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Adamczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 28 października 2025 r. nr znak: WOA.7721.110.2025 w przedmiocie odmowy odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki oddala skargę.

Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z 28 października 2025 r. znak WOA.7721.110.2025 utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Skarżysku - Kamiennej z 18 sierpnia 2025 r. nr NB.5140.4.3.2025, odmawiającą R. C. odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i czasowego wykorzystania samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - budynku suszarni o wymiarach około 7,3 x 5 m wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego usytuowanego na działce w miejscowości [...], gm. B. (nr ewid. gruntu [...]). W uzasadnieniu wskazano, że Państwowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Skarżysku - Kamiennej (PINB) decyzją z 27 sierpnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy z 24 października 1974 r. Prawa budowlanego w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nakazał R. C. rozbiórkę samowolnie zrealizowanego ww. budynku. Decyzja została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z 2 grudnia 2020 r., zaś skarga od tej decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 23 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 38/21 została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 września 2024 r., II OSK 2688/21 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku. R. C. 21 lipca 2025 r. złożył wniosek o odroczenie terminu wykonania przymusowej rozbiórki przedmiotowego obiektu oraz o wydanie zezwolenia na czasowe korzystanie z obiektu do 15 lipca 2026 r. Organ zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wniosku oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz złożenia ewentualnych zastrzeżeń, wniosków i wypowiedzi co do zebranego materiału i dowodów w terminie 7 dni od otrzymania zawiadomienia. W odpowiedzi na zawiadomienie A. A. i Z. S., G. K., T. S. i G. S. wnieśli o natychmiastowe wykonanie rozbiórki przedmiotowego, samowolnie zrealizowanego obiektu. Organ przytaczając treść przepisu art. 39 ustawy Prawo budowlane z 1974 r. zaznaczył, że przepis ten odnosi się do obiektów, które zostały wybudowane na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub też takich których nie rozebrano po upływie określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę czasu, lecz nie odnosi się do obiektów, których rozbiórkę nakazano ze względu na naruszenie warunków technicznych. Nadto wskazał na treść przepisu art. 103 ust 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Na potwierdzenie swojo stanowiska wskazał na uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 26 listopada 2001 r., sygn. akt OPS 4/01. Organ ustalił, że decyzja PINB z 27 sierpnia 2020 r. nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu podjęta została na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r., a zatem spełniony jest jeden z warunków przewidzianych w przepisie art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Uzasadniając wniosek o odroczenie terminu rozbiórki wnioskodawca wskazał, że w najbliższym czasie nie jest możliwe wykonanie czynności rozbiórkowych. Posiada potrzebę wykorzystywania przedmiotowego budynku w sposób dotychczasowy, co pozwoli na zgromadzenie środków finansowych na jego rozbiórkę we wskazanym terminie. Organ wyjaśnił, że decyzja o odroczeniu terminu rozbiórki ma charakter uznaniowy, ponieważ ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki". Odwołując się do poglądów prezentowanych w orzecznictwie organ podniósł, że odroczenie orzeczonej przymusowej rozbiórki obiektu budowlanego może być dokonane w przypadkach szczególnie uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, na przykład gdy rozbiórka dotyczy domu, który jest jedynym miejscem zamieszkania rodziny. Natomiast przez względy społeczne uzasadniające odroczenie terminu rozbiórki należy rozumieć poczucie lokalnej społeczności o celowości czasowego pozostawienia obiektu. Z sytuacją taką w ocenie organu nie mamy do czynienia w przedmiotowej sprawie z uwagi na stanowczy sprzeciw pozostałych stron postępowania dotyczący tego budynku, który również musiał zostać uwzględniony przez organ I instancji. Ponadto, nie można tego pojęcia rozumieć wyłącznie jako wzgląd na indywidualny interes inwestora, lecz jest to pojęcie o szerszym znaczeniu. W interesie inwestora zawsze niewykonywanie obowiązku będzie korzystne, ponieważ umożliwi mu dalsze wykorzystanie nieruchomości i czerpanie z niej korzyści. Poza tym niewykonywanie decyzji o przymusowej rozbiórce przez tak długi okres spowodowało, że strona w istocie uzyskała odroczenie nakazu rozbiórki, a z drugiej strony powyższe może rodzić w społeczeństwie przekonanie o przyzwoleniu na nie stosowanie się do decyzji administracyjnych i podważać zaufanie obywateli do organów państwa. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie zachodzą również względy gospodarcze przemawiające za odroczeniem rozbiórki ze względu na fakt, że przedmiotowy budynek nie spełnia podstawowych, życiowych potrzeb jego użytkownika. Sporny budynek został zrealizowany na terenie, na którym funkcjonowanie tego rodzaju zabudowy nie jest dopuszczone. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że w postępowaniu opartym na art. 39 Prawa budowlanego należało uwzględnić pozostałe strony, które brały udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie samowolnie wybudowanego budynku. Postępowania te są bowiem ze sobą powiązane. Skarżący ponadto był zawiadomiony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. W związku z powyższym skarżący miał możliwość wzięcia czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Na powyższą decyzję R. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze. Zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania: a) art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że stroną w postępowaniu są inne osoby poza skarżącym z racji na to, że postępowanie dotyczy tylko i wyłącznie interesu prawnego i obowiązku skarżącego, b) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a przy tym brak uwzględnienia słusznego interesu obywateli, co skutkowało przyjęciem, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadnione względami społecznymi lub gospodarczymi, których wystąpienie przemawiałoby za uchyleniem decyzji o dokonaniu rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego, c) art. 7 i 77 k.p.a., poprzez naruszenie zasady praworządności i prawdy obiektywnej, wskutek braku wnikliwego i wszechstronnego rozpatrzenia stanu faktycznego w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie, w szczególności poprzez brak szczegółowej analizy przepisów Prawa budowlanego wówczas obowiązujących stanowiących podstawę nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, jak również brak uwzględnienia aktualnie obowiązujących stosownych przepisów Prawa budowlanego (m.in. w odniesieniu do przesłanek braku wymogu uzyskania pozwolenia na budowę), co stało w sprzeczności z obowiązkiem uwzględnienia aktualnego stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji dwuinstancyjnej poprzez pominięcie faktu, że przedmiotem postępowania jest obiekt budowlany nie związany trwale z gruntem a więc nie "budynek"; d) art. 7 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek przyjęcia dominacji ochrony interesu ogólnego nad interesem indywidualnym i rozpatrzenia sprawy wbrew zasadzie równorzędnej ochrony obu tych interesów; e) naruszenie art. 7, 77 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy zgodnie z przepisami prawa a dokonanie jedynie fragmentarycznej jednostronnej (nieobiektywnej) oceny zgromadzonego materiału dowodowego powodującej nieuzasadnione przyjęcie, że nie zachodzą względy społeczne lub gospodarcze, przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego i odroczeniu jego rozbiórki. 2. przepisu prawa materialnego w postaci braku zastosowania art. 39 ustawy Prawo budowlane z 24 października1974 r., w sytuacji kiedy zaistniały wszelkie przesłanki do jego zastosowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości jak i poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie odroczenia przymusowej rozbiórki i zgody na czasowe wykorzystanie samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego oraz zwrot kosztów postępowania. W ocenie skarżącego organy w sposób zupełnie dowolny dokonały analizy zebranego materiału dowodowego pomijając fakt, że decyzja rozbiórkowa dotyczy budynku, a nie obiektu budowlanego - budowli. Już sama ta okoliczność powoduje, że istnieją względy społeczne przemawiające za przychyleniem się do wniosku o odroczenie rozbiórki. Przeprowadzenie rozbiórki w obecnym stanie faktycznym i prawnym godzi w interes społeczny poprzez oparcie na nieprawidłowej decyzji i spowodowaniem odczucia działania organów niezgodnie z prawem z rażącym pokrzywdzeniem skarżącego. W obecnym stanie prawnym budowla będąca przedmiotem decyzji mogłaby być wybudowania tak bez pozwolenia jak i zgłoszenia. Skarżący wskazał, że toczy się postępowanie w przedmiocie umożliwienia legalizacji budowli, której dotyczy decyzja, co także uzasadnia odroczenie rozbiórki. Organy błędnie interpretują interes społeczny wskazując, że wniosek skarżącego dotyczy tylko i wyłącznie interesu indywidualnego. Jednocześnie zdają się nie rozumieć tego, że interes społeczny jest zasadniczo tożsamy z interesem skarżącego jako inwestora i przedsiębiorcy oraz obywatela, który chce żyć w państwie prawa. Organy w żaden sposób nie tłumaczą prymatu interesu społecznego (nie wskazują na czym miałby polegać) nad indywidualnym. Oparcie decyzji na uznaniu administracyjnym nie wiąże się z dowolnością, wręcz przeciwnie decyzja w oparciu o uznanie administracyjne nakłada na organy zasadniczo większe obowiązki w rozpoznaniu sprawy. W ocenie skarżącego w zakresie względów gospodarczych pominięto, że budowla przez szereg lat wykorzystywana była w prowadzonej działalności gospodarczej. Nie sposób jest w zakreślonym przez organ terminie dokonać rozbiórki i chociażby przeniesienia i zabezpieczenia mienia w nich się znajdującego. Nie jest też prawdą, że skarżący w "istocie" otrzymał odroczenie rozbiórki poprzez długo trwające postępowanie. Organ dysponuje prawomocną decyzją rozbiórkową nieistniejącego na działce budynku o nieokreślonej powierzchni (powierzchnia określono "około") i próbuje go egzekwować, co godzi w interes społeczny, gospodarczy i prawny skarżącego. Takie działanie organu jest w jawnej sprzeczności z ogólnie pojętym dobrem społecznym i działaniem organu poza prawem. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie skarżący poparł skargę oraz wyjaśnił, że sporne budynki to tylko metalowe kontenery. Jego zdaniem nie ma podstawy prawnej, żeby te budynki rozebrać, ponieważ tych budynków nie ma. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2024.1267) oraz art. 133 § 1, art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. 2026.143) dalej: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego wydania. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia może mieć miejsce w sytuacji, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowym podlega prawidłowość zastosowania przez organy administracji publicznej przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność zastosowanej wykładni tych przepisów. Tym samym sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie sprawy zawisłej przed organami administracyjnymi, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 p.p.s.a., uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przedmiotem kontroli sądu jest decyzja w przedmiocie odmowy skarżącemu odroczenia wykonania przymusowej rozbiórki i czasowego wykorzystania samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego - suszarni o wymiarach około 7,3 x 5 m wchodzącego w skład obiektów zakładu stolarskiego usytuowanego na działce w miejscowości [...], gm. B. (nr ewid. gruntu [...]). Rozbiórka ta została orzeczona ostateczną decyzją PNIB z 27 sierpnia 2020 r., wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodność z prawem tej decyzji potwierdziły sądy administracyjne (wyrok WSA w Kielcach z 23 czerwca 2021 r. II SA/Ke 38/21; wyrok NSA z 26 września 2024 r. II OSK 2688/21). Organ prawidłowo wskazał na podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia, tj. art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Zastosowanie tego przepisu, mimo zmiany stanu prawnego, wynika z treści art. 103 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.), zgodnie z którym do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy nie stosuje się przepisu art. 48 ustawy. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. W uchwale z 26 listopada 2001 r., OPS 4/01 (ONSA z 2002 r., nr 2, poz. 58), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że do obiektu budowlanego, którego budowa została zakończona przed 1 stycznia 1995 r. i którego przymusową rozbiórkę nakazano decyzją administracyjną wydaną po 1 stycznia 1995 r., na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r. w związku z art. 103 ust. 2 Prawo budowlanego z 1994 r., może mieć zastosowanie przepis art. 39 ustawy z 24 października 1974 r. Prawo budowlane (por. także uchwałę NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, oraz wyrok NSA z 8 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1722/20 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie nie jest sporne, że przedmiotowy budynek suszarni został wybudowany przed 1 stycznia 1995 r. oraz bez pozwolenia na budowę. Ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę tego budynku została wydana na podstawie przepisu art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego z 1974 r. Skoro tak, to konsekwentnie w zakresie materialnoprawnych warunków odroczenia wykonania tej rozbiórki należało stosować przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie z art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. jeżeli względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego, co do którego wydany został nakaz przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1, lub w wypadku, o którym mowa w art. 38 ust. 2, właściwy terenowy organ administracji państwowej może odroczyć wykonanie przymusowej rozbiórki na oznaczony czas i zezwolić na czasowe wykorzystanie obiektu budowlanego w sposób określony w decyzji. W przytoczonym przepisie ustawodawca użył sformułowania "może odroczyć" (wykonanie przymusowej rozbiórki), co wskazuje niewątpliwie na uznaniowy charakter podejmowanego w tej sprawie rozstrzygnięcia. Organ zobowiązany jest zatem do dokładnego wyjaśnienia, czy w danej sprawie zachodzą względy społeczne lub gospodarcze, przemawiające za celowością czasowego wykorzystania obiektu budowlanego. Pojęcia te mają charakter niedookreślony, zatem organ jest zobowiązany do każdorazowego ich interpretowania, uwzględniając okoliczności konkretnej sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że uznanie administracyjne nie pozwala na dowolność w załatwianiu sprawy, jednakże, jak prawidłowo wskazał organ, nie nakazuje również spełniania każdego żądania wnioskodawcy. W świetle ukształtowanego w doktrynie i akceptowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych sposobu interpretacji przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych przepisami przesłanek, może ale nie musi prowadzić do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, a prawem do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie dysponuje właściwy w sprawie organ administracji. Wymaga podkreślenia, że przepis art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. ma zastosowanie tylko w wyjątkowych sytuacjach, zasługujących na szczególne uwzględnienie, o czym świadczą określone w nim przesłanki odroczenia wykonania rozbiórki natury społecznej lub gospodarczej, świadczące o tym, że realizacja celu jakim jest porządek w dziedzinie budownictwa czasowo ustąpić musi wartościom bliżej przez ustawodawcę niesprecyzowanym, ale które muszą być na tyle doniosłe i wyjątkowe, aby nie przekreślały celów nadrzędnych wynikających z konstrukcji przepisów dotyczących eliminacji samowoli budowlanych. Odroczenia rozbiórki nie może niweczyć skutków art. 37 ust. 1 pkt 1 Prawa Budowlanego z 1974 r. Przepis ten nie może być wykorzystywany do ciągłego odraczania wykonania przymusowej rozbiórki i to z tych samych powodów. Unormowanie to nie daje podstaw do ciągłego uchylania się od nakazu rozbiórki. Zdaniem sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. Organy obu instancji zasadnie uznały bowiem, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania tego przepisu, którą jest ustalenie, że względy społeczne lub gospodarcze przemawiają za celowością dalszego czasowego wykorzystania obiektu. Względy te muszą być przy tym oceniane według aktualnego stanu faktycznego sprawy. Okoliczności wskazane przez skarżącego nie świadczą o wystąpieniu przesłanek odroczenia. Wnioskodawca wskazując na przesłankę względów społecznych podaje przy tym różne motywy mające ją uzasadnić. We wniosku wskazuje na brak możliwości dokonania rozbiórki w najbliższym czasie z uwagi na wiek, problemy zdrowotne oraz koszty. W odwołaniu od decyzji pierwszej instancji podnosi okoliczność funkcjonowania obiektu – zakładu przez 30 lat, utraty dorobku życia oraz pozbawienie możliwości wywiązania się z łączących go umów. Nadmienia, że obiekt dawał zatrudnienie okolicznej ludności oraz wskazuje na fakt innych prowadzonych postępowań dotyczących obiektu budowlanego. Z kolei zarzuty skargi koncentrują się na decyzjach w przedmiocie rozbiórki przedmiotowego obiektu oraz uchybieniach w nich zawartych, z których to skarżący wywodzi wadliwość decyzji odmawiających odroczenia tejże rozbiórki. W skardze wnioskodawca podaje również, że toczy się postępowanie w przedmiocie legalizacji budowli, której dotyczyć ma rozbiórka. Przedstawiona argumentacja jest niespójna, a przede wszystkim bardzo ogólna i lakoniczna i nie poparta żadną dokumentacją. Nie można przy tym zapominać o specyfice postępowań wszczętych wnioskiem o odroczenie rozbiórki. Niewątpliwie w takich sprawach ciężar dowodzenia zaistnienia okoliczności prowadzących do zastosowania tej instytucji przesuwa się na wnioskodawcę. To w interesie strony leży podanie do wiadomości organów wszystkich istotnych informacji i dopilnowanie utrwalenia ich w dokumentach. Skoro postępowanie takie wszczynane jest z inicjatywy strony i dotyczy okoliczności jej tylko wiadomych, jej indywidualnej sytuacji, to ona sama jest źródłem wiedzy o nich. Zatem to specyfika postępowania wymaga od strony współpracy i zaangażowania procesowego. Oznacza to, że organ nie ma obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń strony. Niezasadne zatem są zarzuty naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej wskutek przyjęcia dominacji ochrony interesu ogólnego nad interesem indywidualnym i rozpatrzenia sprawy wbrew zasadzie równorzędnej ochrony obu tych interesów. Odmienna ocena twierdzeń strony nie narusza zasady ogólnych postępowania wskazanych w skardze oraz przepisu prawa materialnego. Stanowisko organów w odniesieniu do argumentów skarżącego jest zgodne z zasadami logiki, doświadczenia życiowego i wiedzy, odpowiada więc normie art. 80 k.p.a. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ w sposób wyczerpujący i jasny wyjaśnił swoje stanowisko oraz przesłanki, którymi się kierował. Zdaniem sądu, rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek, organy prawidłowo wzięły pod uwagę aktualny stan faktyczny sprawy, zasadnie koncentrując się na charakterze obiektu budowlanego, który ma być rozebrany uznając, że jego funkcja nie przemawia za odroczeniem rozbiórki, podkreślając że nie służy on do zaspokajania podstawowych potrzeb mieszkaniowych skarżącego, a za jego utrzymaniem nie przemawiają ani względy społeczne, ani gospodarcze. Organ prawidłowo ponadto wskazał na stanowczy sprzeciw pozostałych stron postępowania w kontekście braku przesłanki względów społecznych, której rozumienie obejmuje swym zakresem również poczucie lojalnej społeczności o celowości czasowego pozostawienia obiektu. Z akt sprawy ponadto nie wynika, jak twierdzi skarżący, że prowadzone są inne postępowania (w tym legalizacyjne), dotyczące spornej nieruchomości. W zakresie tej argumentacji wnioskodawca nie podał żadnych precyzyjnych danych, dających możliwość identyfikacji takich postępowań. Jednocześnie przekonanie skarżącego, że organ powinien uwzględnić wniosek z tego powodu, że budynek służy do wykonywania działalności gospodarczej oraz argumentacja, że obecnie przepisy prawa nie wymagają od inwestora tego rodzaju budynku pozwolenia na budowę, a decyzja "rozbiórkowa" jest nieprawidłowa, ponieważ sporne budynki to tylko metalowe kontenery potwierdza, że strona w istocie nie ma zamiaru zastosowania się do decyzji o wykonaniu nakazu rozbiórki i nadal stara się ją podważać mimo, że jest ona ostateczna i wykonalna. Odnosząc się do powyższego wymaga wyjaśnienia, że kontrolowane postępowanie administracyjne opiera się wyłącznie na przesłankach wskazanych w art. 39 Prawa budowlanego z 1974 r. i nie może doprowadzić do weryfikacji ostatecznej decyzji o rozbiórce podjętej na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy. Jak wyżej wskazano, decyzje orzekające nakaz rozbiórki są ostateczne i prawomocne. Kognicja wojewódzkiego sądu administracyjnego, kontrolującego legalność decyzji dotyczącej odroczenia terminu rozbiórki nie obejmuje merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie nakazu rozbiórki. Granice rozpoznania skargi przez wojewódzki sąd administracyjny wynikają bowiem z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z jego treścią granice te określa sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia, której przedmiot i zakres wyznaczają normy prawa determinujące treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie i precyzujące czynności pozwalające zidentyfikować skonkretyzowany w nich stosunek prawny administracji publicznej. Z kolei z treści art. 135 p.p.s.a. wynika, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. W tak rozumianych granicach sprawy administracyjnej podlegającej kontroli sądu w niniejszej sprawie pozostaje zatem tylko i wyłącznie rozstrzygnięcie w przedmiocie odroczenia rozbiórki. Stąd też nie mogły odnieść skutku, ani też stanowić przedmiotu rozpoznania przez sąd, a wcześniej przez organy administracji, kwestie dotyczące prawidłowości orzeczenia wobec przedmiotowego obiektu budowlanego nakazu rozbiórki. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że stroną w postępowaniu są inne osoby poza skarżącym. Organ prawidłowo bowiem uwzględnił w postępowaniu strony, które brały udział w postępowaniu administracyjnym w sprawie samowolnie wybudowanego budynku, ze względu na fakt, że oba postępowania są ze sobą powiązane. Mając powyższe na uwadze sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.