II SA/Sz 124/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Wiesław Drabik po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu Gminy [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] stycznia 2026 r. nr [...] w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów postanawia: I. odrzucić sprzeciw, II. zwrócić stronie skarżącej 100 zł (słownie: sto złotych) uiszczone tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu.

Postanowieniem z 15 stycznia 2026 r., nr SKO.4177.1880.2025, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło i przekazało do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji, zaskarżone zażaleniem złożonym przez A. Sp. z o.o. w P. , postanowienie Burmistrza [...] z 9 września 2025 r., nr KOŚ.6233.3.2025, w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku ww. spółki w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. Sprzeciw do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, na wskazane wyżej postanowienie organu II instancji, złożyła Gmina P. reprezentowana przez Burmistrza [...]. 2 lutego 2026 r. na rachunek sądowy wpłynęła kwota [...]zł, uiszczona tytułem wpisu sądowego od ww. sprzeciwu (dowód: wydruk potwierdzenia elektronicznego, k. 10 akt sądowych). W odpowiedzi na sprzeciw Kolegium wniosło o jej odrzucenie. Zdaniem Kolegium stronie skarżącej nie przysługuje legitymacja skargowa w rozumieniu art. 50 p.p.s.a., bowiem skargę wniósł organ uzgadniający, który rozpoznawał sprawę w postępowaniu administracyjnych w pierwszej instancji. Na marginesie Kolegium dodało, że Burmistrz nie dochował terminu do wniesienia sprzeciwu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności środka zaskarżenia, obowiązkiem sądu administracyjnego jest ustalenie, czy skarga (sprzeciw) pochodzi od uprawnionego podmiotu w rozumieniu art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., zwanej dalej: "p.p.s.a."), w innym przypadku skarga jest niedopuszczalna. Stosownie bowiem do art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2 p.p.s.a.). Jak stanowi art. 64b ust. 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że treść przepisu art. 50 p.p.s.a. wskazuje, że prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego mają dwie kategorie podmiotów. Pierwszą stanowią te, którym przedmiotowe uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Oznacza to, że akt, czynność, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego, który musi być własny, indywidualny i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (materialnego, procesowego). Ze skargą może zatem wystąpić, co do zasady, podmiot który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej. Natomiast druga kategoria uprawnionych do wniesienia skargi do sądu administracyjnego to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie ze względu na konieczność obrony również obiektywnego porządku prawnego. W tym miejscu należy odnotować, że na gruncie rozpoznawanej sprawy Marszałek Województwa Z. w trybie art. 41 ust. 6 a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z późn. zm.) wystąpił o opinię do Burmistrza [...], który wydał jako organ pierwszej instancji postanowienie z 9 września 2025 r. negatywnie opiniując wniosek ww. spółki w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W świetle powyższego Sąd uznał, że Gmina P. nie przysługuje legitymacja skargowa do kwestionowania wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowienia z 15 stycznia 2026 r., uchylającego postanowienie Burmistrza [...] z 9 września 2025 r., nr KOŚ.6233.3.2025 i przekazującego do ponownego rozstrzygnięcia organowi pierwszej instancji, w przedmiocie negatywnego zaopiniowania wniosku ww. spółki w sprawie wydania zezwolenia na zbieranie odpadów. W orzecznictwie i piśmiennictwie powszechnie wskazuje się, że organ, który w pierwszej instancji wydał rozstrzygnięcie w sprawie (postanowienie, decyzję) nie jest uprawniony do wniesienia w tej sprawie skargi (sprzeciwu) do sądu administracyjnego, chociażby sprawa dotyczyła jego interesu prawnego lub reprezentowanego przez niego podmiotu. Podkreśla się również, że w jednym postępowaniu nie może mieć miejsce łączenie funkcji procesowych organu prowadzącego postępowanie i strony tego postępowania (por. wyroki NSA sygn. akt I OSK 386/05 i I OSK 931/07, postanowienie NSA z dnia 24 stycznia 1997 r. sygn. akt IV SA 802/19995 ONSA 1997/4/179, uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03 ONSA 2003//4/15). Postępowanie takie nie może być wykorzystywane w celu rozstrzygnięcia sporów na tle odmiennych poglądów między organami różnych szczebli (por. T. Woś, Postępowanie sądowo administracyjne, Warszawa 1996, str. 103). W tej sytuacji rola składającego sprzeciw jako podmiotu wydającego postanowienie w postępowaniu skończyła się z chwilą wydania przez ten podmiot zindywidualizowanego aktu prawnego (w niniejszej sprawie postanowienia) skierowanego w stosunku do podmiotu znajdującego się na zewnątrz administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 17 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Go 217/23). Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 p.p.s.a., sprzeciw Gmina P., jako organu pierwszej instancji, należało odrzucić z uwagi na brak legitymacji skargowej w przedmiotowym postępowaniu sądowym (punkt 1 sentencji). O zwrocie wpisu (punkt 2 postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.