II SA/Sz 702/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz Sędziowie Sędzia WSA Wiesław Drabik Sędzia WSA Krzysztof Szydłowski (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Emilia Szeliga – Rydzewska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 8 lipca 2025 r. nr WZPS-1.8640.1.106.2025.ZS w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną oddala skargę.

Starosta S. , decyzją z 23 maja 2025 r. nr EiŚ.5240.49.2025.ArK, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz z art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha ustawy dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 z późn. zm.), po rozparzeniu wniosku A. B. z 27 października 2023 r. orzekł o odmowie uznania wnioskodawczyni za osobę bezrobotną od dnia 27 października 2023 r. Jak wyjaśnił organ, po pierwotnym rozpatrzeniu wniosku decyzją z 27 października 2023 r. nr 749/10/23 uznano wnioskodawczynię za osobę bezrobotną oraz przyznano jej prawo do zasiłku dla osób bezrobotnych. Powyższa decyzja została zmieniona za zgodą wnioskodawczyni w zakresie podstawy prawnej wskazanej w rozstrzygnięciu. W dniu 20 listopada 2023 r. skarżąca zgłosiła podjęcie pracy od dnia 20 listopada 2023 r. oraz złożyła wniosek o przyznanie dodatku aktywizacyjnego. W następstwie powyższego, w dniu 4 grudnia 2023 r. zostały wydane decyzje o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz o utracie prawa do zasiłku z dniem 20 listopada 2023 r. oraz o przyznaniu dodatku aktywizacyjnego od dnia 20 listopada 2023 r. Następnie, w dniu 9 lutego 2024 r. została wydana decyzja nr 256/02/24 o utracie dodatku aktywizacyjnego z dniem 6 lutego 2024 r. a decyzją z dnia 28 marca 2024 r. została uchylona decyzja z dnia 27 października 2023 r. nr 749/10/23, w części dotyczącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 27 października 2023 r. Kolejno, Wojewoda Zachodniopomorski, działając jako organ wyższego stopnia stwierdził nieważność opisanych wyżej decyzji z uwagi na rażące naruszanie prawa. Powyższe decyzje organu wyższego stopnia stały się ostateczne i prawomocne. Wobec powyższego organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji dotyczącej nienależnie pobranego zasiłku dla osób bezrobotnych. W toku powyższego postępowania wydano decyzję o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego za okres od 27 października 2023 r. do 19 listopada 2023 r. w kwocie 1.193,60 zł. W następstwie rozpatrzenia odwołania, powyższa decyzja, została uchylona przez Wojewodę ze wskazaniem, iż przed orzeczeniem o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia organ I instancji winien wydać decyzję o odmowie uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 27 października 2023 r. W toku dalszych czynności organ I instancji na wniosek skarżącej przeprowadził w dniu 13 maja 2025 r. rozprawę administracyjną w toku której strona wyjaśniała, iż przysługiwał jej status osoby bezrobotnej, gdyż posiadała Kartę Polaka. Nadto strona podnosiła, że przysługiwał jej zasiłek dla bezrobotnych, gdyż na dzień 27 października 2023 r. posiadała 365 dni pracy w ciągu 18 miesięcy, ponieważ pracowała w okresie od 17 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r. oraz wykonywała pracę na umowę zlecenia w okresie od 18 lipca 2023 r. do 22 września 2023 r. uzyskując minimalne wynagrodzenie i mając opłacone składki na Fundusz Pracy. Powyższe postępowanie organu I instancji zostało zakończone decyzją z 23 maja 2025 r. na mocy której odmówiono uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 27 października 2023 r. Strona nie zgadając się z decyzją Starosty wniosła odwołanie, które zostało rozpatrzone decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z 8 lipca 2025 r. nr WZPS-1.8640.1.106.2025.ZS. utrzymującą decyzję Starosty S. z dnia 23 maja 2025 r. w mocy. Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie organ odwoławczy opisał przebieg dotychczasowego postępowania i wskazał w szczególności, iż w zapadłej wcześniej decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Starosty S. z dnia 27 października 2023 r. nr 749/10/23 wskazano, że wnioskodawczyni w dniu rejestracji, tj. 27 października 2023 r. nie spełniała przesłanek niezbędnych do uznania jej za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku z uwagi na nieudokumentowanie przez nią nieprzerwanego zatrudnienia na terytorium RP przez okres co najmniej 6 miesięcy bezpośrednio przed dokonaniem rejestracji. Natomiast dokonując oceny rozstrzygnięcia zaskarżonego odwołaniem Wojewoda wyjaśnił, że na gruncie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, status bezrobotnego oraz zakres przysługujących cudzoziemcowi świadczeń z tytułu bezrobocia jest zróżnicowany - stanowi konsekwencję posiadanego tytułu pobytowego, na podstawie którego cudzoziemiec przebywa na terytorium RP. Cudzoziemcy, który pozostają bez pracy, mogą zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy jako osoby bezrobotne, jeżeli posiadają jeden ze wskazanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 tytułów pobytowych oraz spełnią warunki określone w ww. ustawie. W grupie tych osób znajdują się cudzoziemcy posiadający zezwolenie na pobyt czasowy, o którym mowa w art. 114 ust. 1 albo art. 126 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, albo wizę wydaną w celu wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem, że bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotni byli nieprzerwanie zatrudnieni w Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy. W sprawie bezspornym jest, że wskazany warunek odnosi się do strony, która zgodnie z decyzją Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 26 września 2023 r. uzyskała zezwolenie na pobyt czasowy i pracę do dnia 25 września 2026 r. na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach. Dla osób posiadających ww. zezwolenie na pobyt czasowy i pracę ustawodawca określił dodatkowy warunek, który muszą spełnić, aby dokonać rejestracji jako osoba bezrobotna: warunkiem tym jest zatrudnienie nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy bezpośrednio przed dokonaniem rejestracji. Wskazując na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewoda wyjaśnił dotyczące pojęcie "bezpośrednio" należy odnieść do jego słownikowego rozumienia jako: w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś. Tym samym w ocenie organu odwoławczego nie można przyjąć, że strona udokumentowała "ciągłość zatrudnienia" w okresie 6 miesięcy bezpośrednio przed dokonaniem rejestracji, ponieważ z przedłożonych dokumentów bezspornie wynika, że strona była zatrudniona od 17 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r., natomiast od 18 lipca 2023 r. do 22 września 2023 r. wykonywała pracę w ramach umowy zlecenia, tj. inną pracę zarobkową w rozumieniu przepisów ww. ustawy. Organ wskazał, że pojęcia "zatrudnienia" i "innej pracy zarobkowej" mają różne znaczenia i nie mogą być stosowane zamiennie. Odnosząc się do zarzutów odwołującej dotyczących wadliwej wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił w szczególności, że w przypadku ustalenia przez organ, iż cudzoziemiec dokonujący rejestracji nie był zatrudniony bezpośrednio przed rejestracją, a więc nie została spełniona jedna z przesłanek wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, zobowiązany jest wydać decyzję o odmowie uznania za osobę bezrobotną. Przy czym ustawodawca nie uzależnił możliwości wydania decyzji o odmowie uznania za osobę bezrobotną w przypadku niespełnienia przesłanek z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy, od tego czy osoba rejestrująca się jako bezrobotna wnikliwie znała przepisy prawa polskiego a powyższe dotyczy zarówno obywateli polskich, jak i cudzoziemców. Kwestia uzyskania statusu bezrobotnego nie została pozostawiona uznaniu organu zatrudnienia a brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest kategoryczne i nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny. Wobec tego żadne inne okoliczności, poza wymienionymi w ustawie, nie mogą mieć istotnego znaczenia przy rozstrzyganiu kwestii statusu osoby bezrobotnej. W zakresie zarzutów naruszenia zasad postępowania organ odwoławczy wskazał natomiast, iż organ zatrudnienia w toku prowadzonego postępowania przychylił się do większości wniosków i żądań strony (m.in. przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, zmiany terminu rozprawy, wyznaczenia tłumacza), umożliwił jej również zapoznanie się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i sporządzenie fotokopii dokumentów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i przywołuje przesłanki przemawiające za podjętym przez organ rozstrzygnięciem. Wyjaśniono też, iż jakkolwiek nie jest winą strony, że organ zatrudnienia błędnie orzekł o uznaniu jej za osobę bezrobotną, to obecne postępowanie organu i orzeczenie o odmowie uznania jej za osobę bezrobotną jest działaniem naprawczym - koniecznym i zgodnym z prawem. Zasada zaufania obywatela do państwa wywodzona z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej wyraża się także w możliwości oczekiwania przez obywatela, aby organy władzy publicznej prawidłowo stosowały obowiązujące przepisy prawa, skoro zgodnie z art. 7 Konstytucji RP są one zobowiązane do działania na podstawie i w granicach prawa. Ponadto zaskarżona odwołaniem decyzja organu I instancji rozstrzyga wyłącznie kwestię odmowy uznania strony za osobę bezrobotną od dnia 27 października 2023 r. Decyzja ta nie nakłada na stronę żadnych zobowiązań finansowych w postaci obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Pismem z 20 sierpnia 2025 r. strona wniosła skargę na powyższą decyzję organu odwoławczego zarzucając naruszenie: 1) art. 76 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie nieuwzględnienie, iż nie doszło do uchylenia decyzji z dnia 27 października 2023 roku nr 749/10/23, z uwagi na brak prawa do zastosowania nadzwyczajnego trybu oraz cofnięcia zgody na zastosowanie trybu z art. 155 k.p.a. (tak: pismo z dnia 6 listopada 2024 roku), w tym brak słusznego interesu strony w tym zakresie, ergo doszło do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 par 1 pkt 2 k.p.a.; 2) art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędną wykładnię sprowadzającą się do stwierdzenia braku nieprzerwanego zatrudnienia 6 miesięcznego bezpośrednio poprzedzającego dzień złożenia wniosku o przyznanie zasiłku, w przypadku gdy ten termin nalicza się w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzającym dzień zarejestrowania łącznie w okresie 365 dni, czyli winien być wzięty pod uwagę termin od 17 czerwca 2022 roku do 31 maja 2023 roku (skoro rejestracja nastąpiła w dniu 27 października 2023 roku to 18 miesięcy nalicza się od dnia 27 kwietnia 2022 roku); 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do braku uwzględnienia całości materiału dowodowego w sprawie, w szczególności nie ustalono trudnej sytuacji skarżącej, jej praw wynikających z uzyskania pobytu stałego na podstawie Karty Polaka oraz ciągłości zatrudnienia, niezbędnego do uzyskania statusu osoby bezrobotnej; 4) art. 96a § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do braku przeprowadzenia mediacji, pomimo iż charakter sprawy to uzasadniał oraz gwarancję urzędnika prowadzącego postępowanie; 5) art. 10 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do braku wcześniejszego umożliwienia zapoznania się z całością materiału dowodowego, w tym metryki z akt sprawy, która została wręczona skarżącej praktycznie na końcowym etapie postępowania; 6) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do braku wyczerpującego zbadania sprawy oraz wyjaśnienia spornych kwestii na rozprawie w dniu 13 maja 2025 roku, w szczególności poprzez brak skonfrontowania skarżącej oraz jej pełnomocnika z całością realnych zarzutów organu, co wpłynęło na naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez brak przekonującego rozpatrzenia zarzutów odwoławczych; 7) art. 136 § 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, pomimo zarysowania istotnych kwestii dotyczących postępowania przed Powiatowym Urzędem Pracy w Stargardzie, gdzie wprowadzono w błąd skarżącą oraz pozyskano od niej oświadczenie niezgodne z jej interesem, co stanowi rażące naruszenie art. 2 Konstytucji RP (zasada zaufania obywatela do państwa oraz tworzonego przez nie prawa), działania organów władzy publicznej nie powinny budzić wątpliwości i powinny opierać się na zaufaniu; 8) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie sprowadzające się do utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, pomimo braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego tudzież rozprawy administracyjnej, jednocześnie nie zapewniono skarżącej prawa do wypowiedzenia się w sprawie oraz aktywnej partycypacji w postępowaniu odwoławczym, co stanowi istotne naruszenie art. 10 k.p.a., tymczasem skarżąca niewątpliwie chciała uzupełnić materiał dowodowy, wykazujący ciągłość zatrudnienia w niezbędnym wymiarze, w powiązaniu z istotnymi okolicznościami dotyczącymi samego postępowania przed Powiatowym Urzędem Pracy w Stargardzie. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Powyższe stanowisko zostało rozwinięte w obszernym uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. strona skarżąca podtrzymała wnioski skargi podkreślając, że jej sytuacja prawna została naruszona ponieważ nie uwzględniono w jej statusie Karty Polaka. Natomiast pełnomocnik skarżącej wskazał, że po dokonaniu pierwszej rejestracji w dniu 15 czerwca 2023 r. i po podjęciu pracy na umowę zlecenie straciła ona status osoby bezrobotnej na okres dwóch miesięcy, co wynika z art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia. Skarżąca zarejestrowała się ponownie w dniu 27 października 2023 r. i otrzymała zasiłek dla bezrobotnych, który pobierała działając w zaufaniu do organów. Skarżąca nie rozumie tego dlaczego raz organy przyznają jej świadczenia po czym je cofają. Zdaniem skarżącej ponowna rejestracja jako bezrobotnej nastąpiła na podstawie art. 71 ust 1 ustawy i organ powinien wziąć pod uwagę stan faktyczny i prawny. Skarżąca otrzymała kartę stałego pobytu po długim okresie oczekiwania i już po tym jak się zarejestrowała w urzędzie pracy. Skarżąca nie może ponosić negatywnych skutków długiego oczekiwania na załatwienie jej wniosku. Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł jak w odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 p.p.s.a., stanowi, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi jest decyzja organu odwoławczego z dnia 8 lipca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 23 maja 2025 r., na mocy której w następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącej z 27 października 2023 r., odmówiono uznania jej za osobę bezrobotną od dnia 27 października 2023 r. Istota sporu powstałego w powyższej sprawie sprowadza się do tego, czy w dniu rejestracji, tj. 27 października 2023 r. skarżąca spełniała przesłanki niezbędne do uznania jej za osobę bezrobotną. Przy czym kluczowe dla stwierdzenia prawidłowości zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia jest to, czy skarżąca udokumentowała nieprzerwane zatrudnienie na terytorium RP przez okres co najmniej 6 miesięcy bezpośrednio przed dokonaniem rejestracji. W ocenie strony skarżącej rozstrzygnięcia organów administracji są wadliwe w szczególności z tej przyczyny, że posiadała ona Kartę Polaka a ponadto po raz pierwszy zarejestrowała się jako bezrobotna w dniu 15 czerwca 2023 r. Jak wskazuje skarżąca, status bezrobotnej po tej rejestracji utraciła ona jedynie na okres dwóch miesięcy, w którym to okresie świadczyła pracę na podstawie umowy zlecenia, a po zakończeniu umowy zlecenia z dniem 22 września 2023 r., w dniu 27 października 2023 r. złożyła wniosek o rejestrację jako bezrobotna. Natomiast w ocenie organów brak było podstaw do rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej, bowiem bezpośrednio przed rejestracją nie była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy. W pierwszej kolejności w zakresie argumentacji skargi opartej na posiadaniu przez skarżącą Karty Polaka należy wyjaśnić, iż powyższy dokument potwierdza przynależność do Narodu Polskiego i przewiduje pewne uprawnienia takie jak: bezpłatna wiza krajowa, prawo do pracy bez zezwoleń, możliwość nauki i studiowania na zasadach Polaków, 37% zniżki na kolej, darmowe wejścia do muzeów państwowych oraz ułatwienia w uzyskaniu stałego pobytu i pomocy finansowej. Karta Polaka umożliwia też wykonywanie pracy na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 marca 2025 r. o warunkach dopuszczalności powierzania pracy cudzoziemcom na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art.6 ust. 1 pkt 1 ustawy o Karcie Polaka). Ustawodawca w ustawie z dnia 7 września 2007 r. o Karcie Polaka (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 76) jasno i wyczerpująco ustalił uprawnienia wynikające z posiadania Karty Polaka i nie przewidziano one żadnych szczególnych regulacji w zakresie statusu osoby bezrobotnej. Tym samym brak jest podstaw do wywodzenia, że z faktu posiadania przez skarżącą Karty Polaka szczególnego traktowania w zakresie statusu osoby bezrobotnej. Z punktu widzenia przepisów i zasad mających zastosowanie w rozpatrywanej sprawie posiadanie Karty Polaka jest irrelewantne prawnie. Na marginesie, wobec daleko idących wniosków skarżącej w tym zakresie warto też wyjaśnić, iż ustawodawca wyraźnie wskazał w art. 7 ust. 1 ustawy o Karcie Polaka, że przyznanie Karty Polaka nie oznacza nabycia polskiego obywatelstwa ani stwierdzenia polskiego pochodzenia w rozumieniu odrębnych przepisów. Również okoliczność, iż skarżąca była w okresie od dnia 15 czerwca 2023 r. do 18 lipca 2023 r. zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku nie mogła mieć znaczenia w rozpatrywanej sprawie. Skoro bowiem wnioskodawczyni wykonywała pracę na podstawie umowy zlecenia do 18 lipca 2023 r. - i wskutek powyższego utraciła status osoby bezrobotnej - jej kolejny wniosek złożony w dniu 27 października 2023 r. podlegał rozpatrzeniu stosownie do istniejącego na tą datę wówczas stanu prawnego i faktycznego. Warto na marginesie dostrzec, iż skoro skarżąca przedkładała wraz z kolejnym wnioskiem o rejestrację jako osoba bezrobotna dokumenty mające potwierdzić "uzupełnienie" okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych w istocie domagała się uwzględnienia zmiany dotyczących jej okoliczności. W ocenie Sądu, organy prawidłowo przyjęły w toku orzekania, iż z uwagi na posiadanie przez skarżącą zezwolenia na pobyt czasowy, na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 z późn. zm.) miała w badanej sprawie zastosowanie powyższa ustawa a rolą organów do których wpłynął wniosek o rejestrację osoby bezrobotnej było zweryfikowanie czy wnioskodawczyni spełnia wymogi ustawowe uprawniające do stwierdzenia takiego statusu. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli: a) ukończyła 18 lat, b) nie ukończyła 60 lat - kobieta lub 65 lat - mężczyzna, c) nie nabyła prawa do emerytury lub renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę albo po ustaniu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, nie pobiera nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego, świadczenia rehabilitacyjnego, zasiłku chorobowego, zasiłku macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, ca) nie nabyła prawa do emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, przyznanej przez zagraniczny organ emerytalny lub rentowy, w wysokości co najmniej najniższej emerytury albo renty z tytułu niezdolności do pracy, o których mowa w ustawie z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, d) nie jest właścicielem lub posiadaczem samoistnym lub zależnym nieruchomości rolnej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r. poz. 1360, 2337 i 2339 oraz z 2023 r. poz. 326), o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w gospodarstwie rolnym o powierzchni użytków rolnych przekraczającej 2 ha przeliczeniowe, e) nie uzyskuje przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym z działów specjalnych produkcji rolnej, chyba że dochód z działów specjalnych produkcji rolnej, obliczony dla ustalenia podatku dochodowego od osób fizycznych, nie przekracza wysokości przeciętnego dochodu z pracy w indywidualnych gospodarstwach rolnych z 2 ha przeliczeniowych ustalonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie przepisów o podatku rolnym, lub nie podlega ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z tytułu stałej pracy jako współmałżonek lub domownik w takim gospodarstwie, f) nie złożyła wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo po złożeniu wniosku o wpis: – zgłosiła do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wniosek o zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej i okres zawieszenia jeszcze nie upłynął, albo – nie upłynął jeszcze okres do, określonego we wniosku o wpis do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, dnia podjęcia działalności gospodarczej, g) nie jest osobą tymczasowo aresztowaną lub nie odbywa kary pozbawienia wolności, z wyjątkiem kary pozbawienia wolności odbywanej poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, h) nie uzyskuje miesięcznie przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z tytułu odsetek lub innych przychodów od środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, i) nie pobiera na podstawie przepisów o pomocy społecznej zasiłku stałego, j) nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, k) nie pobiera po ustaniu zatrudnienia świadczenia szkoleniowego, o którym mowa w art. 70 ust. 6, l) nie podlega, na podstawie odrębnych przepisów, obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, z wyjątkiem ubezpieczenia społecznego rolników, m) nie pobiera na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów zasiłku dla opiekuna; Z powyższego przepisu wynika jasno, że wszystkie niezbędne wymogi określone w tym przepisie muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak któregokolwiek z nich wyklucza nabycie czy zachowanie statusu bezrobotnego. W realiach badanej sprawy kluczowe znacznie dla oceny, czy skarżąca spełnia wymogi do uznania za osobę bezrobotną ma to, czy bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy. W świetle ustaleń organu oraz znajdujących się w aktach dokumentów - nie negowanych zresztą przez stronę skarżącą - nie budzi wątpliwości, iż w okresie poprzedzającym wystąpienie z wnioskiem skarżąca była od 17 czerwca 2022 r. do 31 maja 2023 r. zatrudniona w pełnym wymiarze czasu pracy w Biurze Rachunkowym [...], gdzie rozwiązanie zatrudnienia nastąpiło z upływem czasu, na który zawarto umowę o pracę. Dalej, w okresie od dnia 15 czerwca 2023 r. do 18 lipca 2023r. (tj. 33 dni), była zarejestrowana jako osoba bezrobotna a następnie od 18 lipca 2023r. do 22 września 2023 r. (tj. 67 dni), wykonywała pracę na umowę zlecenie. Natomiast z wnioskiem o rejestrację wystąpiła w dniu 27 października 2023 r. (a więc 30 dni po rozwiązaniu umowy zlecenia). Organ odwoławczy trafnie dostrzegł, iż wykonywanie pracy na podstawie umowy zlecenia nie daje się zakwalifikować jako zatrudnienie. Zatrudnienie zostało bowiem zdefiniowane w art. 2 pkt 43) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jako wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą – a tym samym brak jest podstaw uznania innych form zarobkowania jako wykonywanych w warunkach zatrudnienia. Tak rozumiane zatrudnienie nie obejmuje zatem umów zlecenia, gdyż jak wynika wprost z art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mieści się w zakresie pojęcia "innej pracy zarobkowej". W przedmiotowej sprawie przed złożeniem wniosku o rejestrację w dniu 27 października 2023 r. zatrudnienie skarżącej, które mogło być wzięte pod uwagę dla oceny, czy "bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy" ustało kilka miesięcy wcześniej - w dniu 31 maja 2023 r. Niezależnie od powyższego warto dostrzegać, iż nawet okres pomiędzy wykazywaną przez skarżącą ostatnią umową na podstawie której świadczyła pracę (umowa zlecenia) a datą wystąpienia z wnioskiem o rejestrację był zbyt długi aby uznać, że rozwiązanie umowy miało miejsce "bezpośrednio przed rejestracją". Jak bowiem trafnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 października 2022 r. sygn. akt I OSK 800/22 pojęcie "bezpośrednio" należy wykładać według jego słownikowego rozumienia jako: w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś", a także wyrazów bliskoznacznych "natychmiast", "rychło", "niezadługo". Tak też określenie to rozumiane jest potocznie. (...) Za taką interpretacją tego pojęcia przemawia również to, że omawiany wymóg dotyczy grupy cudzoziemców, których celem pobytu jest wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, udzielane na podstawie art. 114 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, wydawane jest bowiem w konkretnym celu, tj. wykonywania przez cudzoziemca pracy na rzecz konkretnego pracodawcy, na ustalonych w tym zezwoleniu warunkach. Utrata pracy przez cudzoziemca może spowodować, że ustał cel ze względu, na który zostało mu udzielone zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, stąd określenie dodatkowych warunków (rygorystycznej cezury czasowej) dostępu do pewnych dóbr i świadczeń publicznych jest w pełni uzasadnione. Całkowicie racjonalne jest wymaganie, aby w tych przypadkach rejestracja cudzoziemca jako bezrobotnego nastąpiła niezwłocznie po utracie zatrudnienia. Wobec powyższego organy trafnie uznały, że skarżąca nie była zatrudniona bezpośrednio przed rejestracją i w konsekwencji, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie zasadami stwierdziły, że nie przysługiwał jej status bezrobotnej, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Brzmienie powyższego przepisu jest kategoryczne i nie pozwala organowi na jakikolwiek luz decyzyjny. Wobec tego żadne inne okoliczności, poza wymienionymi w ustawie, nie mogły mieć istotnego znaczenia przy rozstrzyganiu kwestii statusu osoby bezrobotnej. Jeśli chodzi o wskazywany przez stronę skarżącą art. 73 ust. 5 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym: "bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 4." - należy dostrzegać, że badana sprawa nie dotyczy prawa do zasiłku dla bezrobotnych, lecz statusu osoby bezrobotnej. Kwestia uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych jest rozważana dopiero po potwierdzeniu spełnienia przez daną osobę warunków uznania za bezrobotnego. Warto też podkreślić, że w przepisie powyższym zawarty został 14-dniowy termin na podjęcie działań przed organem administracji. Natomiast w badanej sprawie okres pomiędzy wykazywaną przez skarżącą datą końca umowy zlecenia a wystąpieniem z wnioskiem o rejestrację był przeszło dwukrotnie dłuższy. Jeśli chodzi o zarzuty skarżącej dotyczące jej uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych i pobierania zasiłku dla bezrobotnych w zaufaniu do państwa, to w sytuacji skarżącej kwestia nienależnego pobrania świadczenia podlega odrębnemu rozpatrzeniu na zasadach określonych w art. 76 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W razie wydania rozstrzygnięcia w powyższym zakresie skarżąca będzie uprawniona do obrony swoich racji w trybie odwoławczym i ewentualnie skargowym. Tym samym skarga okazała się nieuzasadniona i na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.