III FSK 486/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jacek Pruszyński po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej D. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 1 października 2025 r. sygn. akt I SA/Gd 284/25 w sprawie ze skargi D. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 3 lutego 2025 r. nr 2201-IEW.4123.64.2024/UP w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z 1 października 2025 r., sygn. akt I SA/Gd 284/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. M. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z 3 lutego 2025 r., nr 2201-IEW.4123.64.2024/UP w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. W skardze kasacyjnej od ww. wyroku pełnomocnik skarżącego, na podstawie art. 63 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji w całości do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega, że autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, powołując jako jego podstawę prawną art. 63 § 3 p.p.s.a. Wskazana podstawa prawna jest jednak oczywiście błędna. Pomimo błędnego jej powołania, treść tego wniosku nie pozostawia wątpliwości co do jego przedmiotu i celu. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że błędne oznaczenie podstawy prawnej żądania nie stoi na przeszkodzie jego merytorycznemu rozpoznaniu, jeżeli z treści pisma możliwe jest jednoznaczne ustalenie rzeczywistej woli strony. Z tych względów Sąd rozpoznał ww. wniosek jako złożony na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. i według przesłanek określonych w tym przepisie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania decyzji jest spełnienie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wykazanie, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. W sytuacji, gdy chodzi o akt administracyjny rodzący obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem wnioskodawcy, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na jego trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Rolą wnoszącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie, że jego wniosek zasługuje na uwzględnienie. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W rozpatrywanej sprawie w treści skargi kasacyjnej nie zawarto uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W tej sytuacji, Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zastosowania środka ochrony jakim jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W sprawie nie przedstawiono żadnych argumentów na poparcie wniosku, jak też dokumentów świadczących o sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego, które pozwoliłyby zweryfikować wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Jak już powyżej wskazano, to na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek takiego sformułowania wniosku, aby w dokładny i wszechstronny sposób obrazował jej sytuację finansową i majątkową, a tym samym uprawdopodobnił, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do niego zasadne. Obowiązkiem skarżącego było więc przedstawienie konkretnych okoliczności, które mogą wystąpić w następstwie wykonania decyzji, a także poparcie ich stosownymi dokumentami. Natomiast brak uzasadnienia złożonego wniosku skutkuje uznaniem, że skarżący w żaden sposób nie potwierdził wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.