III FZ 281/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Kolanowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 stycznia 2026 r., sygn. akt I SA/Gl 373/24 w przedmiocie wyłączenia sędziego w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 31 maja 2021 r., nr SKO.F/41.4/345/2021/5199 w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 12 stycznia 2026 r., I SA/Gl 373/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi J. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 31 maja 2021 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2017 r., oddalił wniosek skarżącego o wyłączenie sędzi WSA Anny Rotter. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpatrywanym przypadku nie jest wątpliwe, że nie została spełniona żadna przesłanka wyłączenia sędzi WSA Anny Rotter z mocy samej ustawy - art. 18 ustawy z dnia 30 czerwca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."). Sąd nie dostrzega też wystąpienia przesłanki z art. 19 p.p.s.a., a sam skarżący nie powołał żadnych okoliczności, które mogłyby na to wskazywać. Okolicznością taką nie jest przecież subiektywne przekonanie skarżącego o wadliwości orzeczenia, które zostało wydane z udziałem wskazanej sędzi. W konsekwencji WSA stwierdził, że złożony wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie sądowoadministracyjnej może nastąpić z mocy samej ustawy (art. 18 p.p.s.a.), bądź też na wniosek strony lub żądanie sędziego (art. 19 p.p.s.a.). W pierwszym ze wskazanych przypadków przyczyny wyłączenia sędziego zostały enumeratywnie wymienione, a zatem tworzą one katalog zamknięty, co wyłącza możliwość stosowania wykładni rozszerzającej. Natomiast na wniosek strony (bądź na żądanie sędziego) sąd wyłącza sędziego, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w sprawie. Zasadność wniosku o wyłączenie sędziego zależy od okoliczności faktycznych, jakie w każdym konkretnym przypadku mogą mieć wpływ na sposób prowadzenia postępowania przez sędziego. Przy czym, stosownie do art. 20 przywołanej ustawy, to strona składająca wniosek obowiązana jest wskazać oraz uprawdopodobnić przyczyny wyłączenia. Ponadto, postanowienie w przedmiocie wyłączenia sędziego, zgodnie z art. 22 § 2 p.p.s.a. poprzedza złożenie wyjaśnień przez tego sędziego, którego wniosek dotyczy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela w całości stanowisko i argumentację WSA co do braku podstaw uzasadniających wyłączenie od orzekania w sprawie sędzi objętej złożonym wnioskiem, tak z mocy ustawy (art. 18 p.p.s.a.), jak i w oparciu o wniosek skarżącego (art. 19 p.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, że skarżący nie przedstawił bowiem żadnych konkretnych i weryfikowalnych okoliczności, które wskazywałyby na zasadność wyłączenia sędziego. Dodatkowo sędzia, której dotyczył wniosek o wyłączenie od orzekania, złożyła do akt sprawy oświadczenie, z którego wynika, że w sprawie nie zachodzą żadne okoliczności w rozumieniu art. 18 i art. 19 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał istnienia żadnej okoliczności, która mogłaby rodzić wątpliwość co do bezstronności wymienionej sędzi. Co więcej wniosku takiego nie można wywieść na podstawie analizy akt sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł w toku kontroli instancyjnej podstaw do podważenia stanowiska WSA zawartego w zaskarżonym postanowieniu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.