III OSK 2115/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędziowie: sędzia NSA Artur Kuś (sprawozdawca) sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski Protokolant: starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 22 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia Zwykłego - [...] z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 24 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 690/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia Zwykłego - [...] z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 21 lipca 2020 r. nr SKO.4176.10-11.2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z 24 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Łd 690/20 oddalił skargę Stowarzyszenia Zwykłego [...] z siedzibą w [...] (dalej: "Stowarzyszenie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "Kolegium", "SKO") z 21 lipca 2020 r. nr SKO.4176.10-11.2020 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne. SKO decyzją z 21 lipca 2020 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 80 ust. 3 i art. 84 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 283 ze zm., dalej: "u.o.i.ś."), utrzymało w mocy własną decyzję nr SKO.4176.1.2020;SKO.4176.5.2020 z 9 czerwca 2020 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] nr 2/2020 z 10 marca 2020 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia o polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego [...] I, na działkach nr [...], [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało, że wnioskiem z 27 marca 2020r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi wystąpił o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 10 marca 2020 r. nr 2/2020. W wyniku rozpatrzenia tego wniosku Kolegium decyzją z 9 czerwca 2020 r. odmówiło stwierdzenia nieważności powyższej decyzji. W ocenie Kolegium, w przedmiotowej sprawie nie występuje żadna z przesłanek stwierdzenia nieważności, o których stanowi art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności przesłanka rażącego naruszenia prawa, na którą powołała się strona. Kolegium wskazało, że z akt sprawy wynika, a co potwierdza też treść wniosku Stowarzyszenia, iż obwieszczeniem opublikowanym w BIP Urzędu Gminy [...] 24 lutego 2020 r. Wójt Gminy [...] zawiadomił strony o zakończeniu postępowania z wniosku W. D. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także o prawie do złożenia ewentualnych wniosków. Bezspornie, wyznaczony zawiadomieniem 14 - dniowy termin upływał 9 marca 2020 r., a decyzja Wójta Gminy [...] kończąca postępowanie w tej sprawie (nr 2/2020) wydana została 10 marca 2020 r. Oceniając podnoszone przez Stowarzyszenie zarzuty w tym zakresie, Kolegium stwierdziło, że są one pozbawiony usprawiedliwionych podstaw, ponieważ organ I instancji umożliwił stronom zapoznanie się z materiałami dowodowymi i dał im prawo do złożenia ewentualnych wniosków, i tym samym nie doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a tym bardziej kwalifikowanego naruszenia. Naruszenia tego – zdaniem Kolegium - nie można też upatrywać w fakcie wydania decyzji następnego dnia po upływie terminu wyznaczonego stronom do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Organ – zdaniem Kolegium - wypełniając obowiązek określony w art. 10 § 1 k.p.a., nie może żądać od strony deklaracji, czy skorzysta z uprawnienia w nim określonego, czy też nie i wyczekiwać na deklaracje strony w powyższym zakresie. Po upływie terminu wyznaczonego zawiadomieniem – w ocenie Kolegium - co do zasady organ powinien niezwłocznie wydać decyzję. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, organ wydał decyzję nr 2/2020 niezwłocznie po zrealizowaniu obowiązku zawiadomienia strony o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do niego. Kolegium podkreśliło, iż zarzut pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu może być postawiony skutecznie tylko wówczas, gdy danemu podmiotowi rzeczywiście przysługiwał status strony. Kolegium dodało przy tym, że skuteczność zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może mieć miejsce jedynie, gdy stawia go strona, wobec której nastąpiło naruszenie, i wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej taki zarzut spoczywa też ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania, a wynikiem sprawy. Ponadto Kolegium zwróciło uwagę, że ani w dacie zawiadomienia o zgromadzeniu materiału dowodowego w sprawie, ani nawet w dacie wydania decyzji nr 2/2020, Stowarzyszenie [...] jeszcze nie istniało, nie mogło być zatem stroną postępowania przed organem I instancji. Stowarzyszenie to zostało wpisane do ewidencji stowarzyszeń zwykłych, prowadzonej przez Starostę [...] z dniem 4 czerwca 2020 r. Postanowieniem Kolegium z 8 czerwca zostało dopuszczone do udziału w postępowaniu wszczętym na wniosek Regionalnego Dyrektora Ochrony środowiska w Łodzi w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] nr 2/2020 z 10 marca 2020 r. Kolegium, powołując się m.in. na art. 63 ust. 1 pkt 1-3 u.o.i.ś. wskazało, że w przypadku stwierdzenia przez właściwy organ braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, postanowienie nie jest wydawane. W postępowaniu zakończonym decyzją z 10 marca 2020 r. nr 2/2020 postanowienie, o którym mowa w treści art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. nie było wydane. Kolegium wyjaśniło, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi w opinii znak: WOOŚ-4240.65.2020.PTa.2 z 19 lutego 2020 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego "[...] I" obręb [...] istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Pozostałe organy opiniujące tzn. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] (opinia z 29 stycznia 2020 r. znak: PPIS-[...]) jak też Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (opinia z 20 lutego 2020 r. znak: PO.ZZŚ.5.435.52. 2020.KOg) nie stwierdziły natomiast potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania dla planowanego przedsięwzięcia. W odniesieniu do powyższego Kolegium wskazało, że opinie organów, o których mowa w treści art. 64 ust. 1 u.o.i.ś., nie mają charakteru wiążącego dla organu orzekającego w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań. Organ ten jest uprawniony do podjęcia samodzielnej decyzji w zakresie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla danego przedsięwzięcia. Stąd zarzut, iż ocena Wójta Gminy [...] w tym zakresie jest odmienna niż stanowisko jednego z organów opiniujących, w ocenie Kolegium, nie można kwalifikować w kategoriach naruszenia prawa i to w stopniu rażącym. Zdaniem Kolegium, ocena materiału dowodowego, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia potwierdza konkluzję organu I instancji, co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Kolegium, można zarzucić organowi I instancji pewne nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym czy brak należytego uzasadnienia decyzji, to jednak nie są to naruszenia kwalifikowane, stanowiące podstawę do wzruszenia decyzji nr 2/2020 z 10 marca 2020 r. w trybie stwierdzenia nieważności. W ocenie Kolegium, za bezpodstawny uznać też należy zarzut wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczący naruszenia art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. Dodało przy tym, że bezspornie, czego nie kwestionuje też strona, na terenie planowanej inwestycji (działki nr [...], [...], [...], [...] obręb [...]) obowiązuje uchwała z 26 listopada 1998r. nr III/15/98 zmieniająca miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego z 15 stycznia 1999r. poz. 2; dalej: "MPZP", "plan"). Zgodnie z § 8 ust. 1 plan wyznacza tereny przemysłowe, magazynów i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych - 1 PHU. 2 PHU i 3 PHU jako, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod wymienioną zabudowę z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Stosownie natomiast do brzmienia § 8 ust. 2 uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granicę wyznaczonej działki, a tym samym powodować konieczność ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania. Dla sąsiadujących z projektowanymi funkcjami terenów wypoczynkowo - rekreacyjnych oraz kompleksu leśnego plan ustala dopuszczalny poziom hałasu 45 dB(A) w porze dziennej i 40 dB(A) w porze nocnej (§ 8 ust.3). W § 8 ust. 4 MPZP dopuszcza, w terenach, o których mowa w ust. w zakresie przeznaczenia uzupełniającego lokalizację: - infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych, - komunikacji wewnętrznej (drogi, parkingi). Obiekty lub urządzenia, o których mowa w ust. 3 można lokalizować pod warunkiem, że tereny zajęte pod te obiekty lub urządzenia stanowią łącznie nie więcej niż 30% powierzchni danego obszaru (§ 8 ust. 5). Zdaniem Kolegium, w sprawie znajdzie jednak zastosowanie art. 80 ust. 3 u.o.i.ś., gdyż niewątpliwie mamy do czynienia z działalnością określoną ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (dalej: "p.g.g."), przy tym inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin. Oznacza to - jak podkreśliło Kolegium - iż kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia nie jest zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony oraz w odrębnych przepisach. Kolegium wyjaśniło, iż posługując się kryteriami, które wywieść można z art. 7 ust. 1 p.g.g., stwierdzić należy, iż obowiązujący dla terenu przedsięwzięcia plan nie wprowadza bezpośredniego zakazu wydobywania kopalin w odniesieniu do terenów 3PHU. Plan ten nie wprowadza też na terenie tej jednostki zakazu wznoszenia obiektów budowlanych. Kolegium podkreśliło, że wydobycie kopaliny nie spowoduje utraty funkcji tego terenu, który przeznaczony jest pod zabudowę przemysłową, magazynową i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Planowane przedsięwzięcie nie narusza też pozostałych ustaleń wynikających z § 8 uchwały: realizacja planowanego przedsięwzięcia nie była uzależniona od ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania- ust. 2, a wśród terenów sąsiadujących z terenem przedsięwzięcia, nie ma terenów, o których mowa w ust. 3. Planowane przedsięwzięcie nie narusza także postanowień § 11 planu, formułującego ogóle warunki zabudowy i zagospodarowania terenów objętych tym planem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: 1. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina [...] nr 2/2020 z 10 marca 2020 r., podczas gdy w decyzji tej nie odniósł się do któregokolwiek z argumentów sformułowanych przez strony w wypowiedzeniu się do materiału dowodowego z 9 marca 2020 r., oraz ponieważ decyzję Wójt Gminy [...] wydał pierwszego dnia po upływie wyznaczonego przez siebie terminu na wypowiedzenie się stron do materiału dowodowego, tym samym z góry uniemożliwiając sobie zapoznanie się z argumentami przynajmniej niektórych ze stron postępowania, przez co nie zapewnił tym stronom rzeczywistego prawa do czynnego udziału w postępowaniu; tym samym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością; 2. art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina [...] nr 2/2020 z 10 marca 2020 r., w której nie wyjaśnił dlaczego nie ma potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko wnioskowanego przedsięwzięcia, i to pomimo wskazania takiej konieczności przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi, bowiem ograniczył się jedynie do autorytatywnego i nie popartego argumentami stwierdzenia, że skala przedsięwzięcia oraz zastosowane rozwiązania zapewniają dotrzymanie odpowiedniej jakości poszczególnych elementów środowiska, wobec czego uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter wyłącznie fasadowy i w rzeczywistości nie poddaje się ona kontroli instancyjnej. Tym samym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością; 3. art. 63 u.o.i.ś. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gmina [...] nr 2/2020 z 10 marca 2020 r., w której nie przenalizowano wszystkich kryteriów, od których ustawodawca uzależnił stwierdzenie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i w konsekwencji stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia, podczas gdy z dużym prawdopodobieństwem będzie ono na środowisko znacznie oddziaływało. Tym samym decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującego jej nieważnością; 4. art 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...], która narusza przepisy prawa materialnego, w postaci art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. w zw. § 8 Uchwały nr III/15/99 Rady Gminy [...], ponieważ Wójt Gminy [...] wydał decyzję pomimo tego, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje że grunty objęte działkami, no których realizowane ma być przedsięwzięcie, przeznaczone są wyłącznie dla działalności przemysłowej, magazynowej oraz tej z zakresu prowadzenia składów handlu hurtowego; 5. art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. w zw. § 8 Uchwały nr III/15/99 Rady Gminy [...], ponieważ organ nie odniósł się w sposób właściwy do przytoczonego zarzutu dotyczącego faktu, że planowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który przewiduje, że grunty objęte działkami, na których realizowane ma być przedsięwzięcie, przeznaczone są wyłącznie dla działalności przemysłowej, magazynowej oraz tej z zakresu prowadzenia składów handlu hurtowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym rozstrzygnięciem Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 10 marca 2020 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego [...] I, na działkach nr ew. [...], [...], [...], [...] obręb [...], gmina [...]. Sąd I instancji stwierdził, że planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi bowiem przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w § 3 ust. 2 pkt 2 w zw. z ust. 1 pkt 40 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana kopalnia kruszywa zlokalizowana jest na terenie objętym planem miejscowym i stanowi działalność określoną ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, gdyż ma polegać na wydobywaniu kopaliny - piasku. Tym samym nie wymaga uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wymaga natomiast koncesji na wydobywanie kopaliny ze złóż. Niezbędne zatem było dokonanie oceny, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje naruszenie przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym. Organ ustalił, że tereny działek przeznaczonych pod inwestycję objęte są uchwałą Rady Gminy [...] Nr XX/134/2004 z 28 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Na mocy § 41 przywołanej Uchwały dla części miejscowości [...] obowiązują ustalenia uchwały nr III/15/98 z 26 listopada 1998 r., za wyjątkiem zasad dotyczących zaopatrzenia w ciepło. Teren obejmujący działki nr ew. [...], [...], [...] [...] obręb [...] został wyznaczony jako teren 3 PHU. Zgodnie z §8 uchwały z 26 listopada 1998 r. są to tereny przemysłowe, magazynów i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę obiektami i urządzeniami towarzyszącymi. Plan miejscowy dopuszcza w zakresie przeznaczenia uzupełniającego lokalizację infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych oraz komunikacji wewnętrznej (drogi, parkingi); obiekty lub urządzenia, o których mowa w ust. 3 można lokalizować pod warunkiem, że tereny zajęte pod te obiekty lub urządzenia stanowią łącznie nie więcej niż 30% powierzchni danego obszaru. Dla sąsiadujących z projektowanymi funkcjami terenów wypoczynkowo-rekreacyjnych oraz kompleksu leśnego plan ustala dopuszczalny poziom hałasu 45 dB(A) w porze dziennej i 40dB(A) w porze nocnej. Uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granicę wyznaczonej działki a tym samym powodować konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego oddziaływania. Organ ustalił ponadto, że katalog działalności zakazanych na całym obszarze obowiązywania planu określony w § 11 planu miejscowego, nie obejmuje zakazu wydobywania kopalin. Zdaniem Sądu I instancji, dla stwierdzenia braku sprzeczności z miejscowym planem nie są konieczne ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazujące na dopuszczalność takiej działalności. Istotne jest to, że w rozpatrywanej sprawie plan nie zawiera bezpośredniego zakazu wydobycia kopalin ani zakazu wznoszenia planowanych obiektów budowlanych. Skutki planowanego wydobycia kopaliny ujawniające się na powierzchni terenu nie będą prowadziły do utraty funkcji tego terenu, tj. funkcji inwestycyjnej. Odnośnie do dopuszczalnego poziomu hałasu, na podstawie Karty informacyjnej oraz ustaleń MPZP odnośnie do najbliższych terenów chronionych akustycznie, organ ustalił, że nie dochodzi do naruszenia dopuszczalnego poziomu hałasu, który został ustalony w § 8 uchwały nr III/15/98 z dnia 26 listopada 1998 r. Organ poddał analizie także kwestię emisji zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego z procesów technologicznych, uwzględniając zanieczyszczenia powstające w wyniku pracy silników pojazdów mechanicznych oraz maszyn a także rozprzestrzenianie się zanieczyszczeń z pylenia wtórnego. Ustalenia organu poczynione na podstawie Karty informacyjnej przedsięwzięcia prowadzą do wniosku, że oddziaływanie przedsięwzięcia związane z pyleniem wtórnym na tereny sąsiadujące będzie niewielkie i nie będzie obejmować terenów z zabudową. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo ustalił, że konkluzja zawarta w decyzji Wójta Gminy [...], dotycząca nienaruszenia przez planowane przedsięwzięcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza rażąco ustaleń planu dla terenu, na którym planowana jest inwestycja ani też nie narusza art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. Sąd I instancji zwrócił uwagę, że SKO wskazało, że kwestionowana decyzja została wydana po przeprowadzeniu postepowania wyjaśniającego, w ramach którego uzyskano opinie organów wymienionych w art. 64 ust. 1 u.o.i.ś. W opiniach Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z 29 stycznia 2020 r. oraz Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z 20 lutego 2020 r. nie stwierdza się potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Natomiast Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi w opinii z 19 lutego 2020 r. stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ocenie Sądu I instancji, Kolegium prawidłowo uznało, że wobec niewiążącego charakteru opinii Wójt Gminy [...] władny był do podjęcia samodzielnej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji Kolegium dokonując analizy materiału dowodowego, na podstawie którego podjęta została decyzja będąca przedmiotem wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazuje, że ocena całości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza konkluzję Wójta Gminy [...] co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia. Organ ustalił, że w Karcie informacyjnej przedsięwzięcia zawarto szczegółowe dane dotyczące złoża "[...] I’, opis budowy geologicznej złoża oraz charakterystykę rodzaju i ilości kopaliny. Karta informacyjna obejmuje także informacje co do pokrycia nieruchomości szatą roślinną oraz informacje dotyczące występowania gatunków prawnie chronionych. W obszarze inwestycji nie stwierdzono występowania gatunków roślin i siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, nie odnotowano gatunków roślin rzadkich, roślin z załącznika II Dyrektywy Rady 92/43/EWG z 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, siedlisk przyrodniczych ujętych w załączniku I Dyrektywy i chronionych prawem krajowym. Sąd I instancji stwierdził, że uzasadnione jest twierdzenie Kolegium, że decyzji organu I instancji można zarzucić nieprawidłowości w postępowaniu dowodowym oraz brak należytego uzasadnienia decyzji, jednakże nie są to naruszenia kwalifikowane, będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z 10 marca 2020 r. W ocenie Sądu I instancji, organ prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka w postaci wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Stowarzyszenie wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku zaskarżając go w całości i zarzucając naruszenie: I. prawa materialnego tj.: - art. 63 ust. 1 u.o.i.ś., polegającego na stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko, pomimo nieuwzględnienia wszystkich kryteriów, od których ustawodawca uzależnił obowiązek przeprowadzenia takiej oceny i autorytatywnego stwierdzenia, że skala Przedsięwzięcia oraz zastosowane rozwiązania zapewniają zachowanie odpowiedniej jakości poszczególnych elementów środowiska; - art. 64 ust. 1 u.o.i.ś, polegającego na stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko, pomimo wskazania takiej konieczności przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi i autorytatywnego stwierdzenia, że skala Przedsięwzięcia oraz zastosowane rozwiązania zapewniają zachowanie odpowiedniej jakości poszczególnych elementów środowiska; - art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. w zw. z: § 8, § II pkt 1, § 12 ust. 2, § 13 ust. 1, § 24 ust. 4 pkt 2 i 3, § 24 ust 1 pkt 5 Uchwały nr Hl/15/99 Rady Gminy [...] z 26 listopada 1998 r. zmieniającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (dalej MPZP) w zw. z § 41 ust. 1 pkt 2) Uchwały nr XX/134/2004 Rady Gminy [...] z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], polegającego na stwierdzeniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania Przedsięwzięcia na środowisko, pomimo naruszania przez Przedsięwzięcie przeznaczenia nieruchomości (działek nr [...], [...], [...], [...]) określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co stanowi podstawę do uchylenia wyroku w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., bądź w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, do uchylenia wyroku w całości i rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a.; II. przepisów postępowania, tj.: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i uznanie, że decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności rażącego naruszenia prawa, podczas gdy decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem następujących przepisów postępowania: - art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. oraz art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającego na braku odniesienia się do któregokolwiek z argumentów sformułowanych przez strony postępowania w wypowiedzeniu się do materiału dowodowego, a także wydania decyzji mimo braku zapewnienia stronom rzeczywistego prawa do czynnego udziału w postępowaniu, poprzez wydanie decyzji pierwszego dnia po upływie wyznaczonego przez siebie terminu na wypowiedzenie się stron do materiału dowodowego, tym samym z góry uniemożliwienie sobie zapoznanie się z argumentami stron postępowania; - art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 2 u.o.i.ś., polegającego na braku wyjaśnienia dlaczego Wójt stwierdził brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, wobec czego uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma charakter wyłącznie fasadowy i w rzeczywistości nie poddaje się ona kontroli instancyjnej, co stanowi podstawę do uchylenia wyroku w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a, bądź w przypadku uznania, że istoto sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, do uchylenia wyroku w całości i rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a. Podnosząc powyższe zarzuty wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a w przypadku uznania, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi co do istoty oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, powiększonych o koszt opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Stowarzyszenie wniosło o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Pismami z 25 lipca 2025 r. i z 16 kwietnia 2026 r. pełnomocnik Stowarzyszenia uzupełnił stanowisko zaprezentowane w skardze kasacyjnej. Dodatkowe pisma procesowe z 20, 23 i 27 kwietnia 2026 r. złożyła A. A.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 1. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonej podstawy kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie podstawy skargi kasacyjnej oparto na obu przesłankach. 2. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji, który oddalił skargę Stowarzyszenia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z 10 marca 2020 r. stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji kruszywa naturalnego (na wskazanych w decyzji działkach). Stosownie do art. 176 p.p.s.a. to strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Skarżący kasacyjnie wskazuje na naruszenie przez Sąd prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. i art. 64 ust. 1 u.o.i.ś., art. 8 ust. 3 u.o.i.ś. w związku ze szczegółowo wskazanymi postanowieniami MPZP. W pewnym uproszczeniu można wskazać, że kwestionuje brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania spornego przedsięwzięcia na środowisko. Z kolei zarzuty naruszenia prawa procesowego koncentrują się wokół tego, że decyzja dotknięta jest wadą nieważności z powodu "rażącego naruszenia prawa" a dodatkowo Sąd nie wyjaśnił, dlaczego organy stwierdziły w niniejszej sprawie brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Podkreślić należy, że Sąd I instancji rozpatrywał sprawę w tzw. trybie nieważnościowym. Zasadnie zatem wskazał w uzasadnieniu istotę postępowania nieważnościowego i pojęcie "rażącego naruszenia prawa" oraz kluczowe przepisy prawa i ich wykładnię mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Zatem nie ma potrzeby ponownego przytaczania tych regulacji i wniosków z nich wynikających. 3. W ocenie NSA, zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej, w swojej istocie sprowadzają się do zakwestionowania braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i zignorowania w tym zakresie stanowiska strony skarżącej. Inne zarzuty są bezpośrednio powiązane z tym podstawowym zarzutem skargi kasacyjnej. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, jak i na zarzutach naruszenia prawa materialnego. W sytuacji, kiedy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, co do zasady, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2012 r. sygn. akt II GSK 819/11; wyrok NSA z 4 czerwca 2014 r. sygn. akt II GSK 402/13). Z uwagi jednak na ujęcie i charakter zarzutów skargi kasacyjnej, można się do nich odnieść w sposób łączny. Z takimi wnioskami, wskazującymi na naruszenia zarówno prawa procesowego, jak i materialnego zawartymi w skardze kasacyjnej nie można się zgodzić z następujących powodów. Po pierwsze – prawidłowo przyjął Sąd I instancji, że planowana kopalnia kruszywa zlokalizowana jest na terenie objętym MPZP i stanowi działalność określoną ustawą p.g.g. inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, gdyż ma polegać na wydobywaniu kopaliny (piasku). Tym samym nie wymagała uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, ale wymagała koncesji na wydobywanie kopaliny ze złóż. Niezbędne zatem było dokonanie oceny, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje naruszenie przeznaczenia nieruchomości określonego w MPZP. W niniejszej sprawie prawidłowo ustalono, że: - tereny działek przeznaczonych pod inwestycję objęte są MPZP; - teren planowanej inwestycji został wyznaczony w MPZP jako teren "3 PHU" (tj. tereny przemysłowe, magazynów i składów handlu hurtowego oraz usług komercyjnych, z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę obiektami i urządzeniami towarzyszącymi – por. § 8 ust. 1 MPZP); - uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granicę wyznaczonej działki, a tym samym powodować konieczność ustanawiania obszaru ograniczonego użytkowania (por. § 8 ust. 2 MPZP); - MPZP dopuszcza w zakresie "przeznaczenia uzupełniającego" lokalizację infrastruktury technicznej dla potrzeb lokalnych oraz komunikacji wewnętrznej (drogi, parkingi); obiekty lub urządzenia można lokalizować pod warunkiem, że tereny zajęte pod te obiekty lub urządzenia stanowią łącznie nie więcej niż 30% powierzchni danego obszaru; dla sąsiadujących z projektowanymi funkcjami terenów wypoczynkowo-rekreacyjnych oraz kompleksu leśnego MPZP ustala dopuszczalny poziom hałasu 45 dB(A) w porze dziennej i 40dB(A) w porze nocnej; uciążliwość prowadzonej działalności nie może wykraczać poza granicę wyznaczonej działki a tym samym powodować konieczności ustanowienia obszaru ograniczonego oddziaływania (por. § 8 ust. 3-5 MPZP); - zamknięty katalog działalności zakazanych na całym obszarze obowiązywania MPZP (por. § 11 MPZP) nie obejmuje wprost zakazu wydobywania kopalin. Zasadnie przyjął Sąd I instancji, że dla stwierdzenia braku sprzeczności z MPZP nie są konieczne ustalenia w MPZP wskazujące na "dopuszczalność" takiej działalności. Istotne jest to, że w rozpatrywanej sprawie MPZP nie zawiera bezpośredniego zakazu wydobycia kopalin ani zakazu wznoszenia planowanych obiektów budowlanych. Podstawową zasadą planowania przestrzennego jest dopuszczalność wszystkiego, co nie jest sprzeczne z postanowieniami MPZP, a logicznym tego uzasadnieniem jest okoliczność, iż przepisy o planowaniu przestrzennym ograniczają prawa obywateli, w tym konstytucyjnie chronione prawo własności (por. wyrok WSA w Warszawie z 5 lipca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 2502/15). W demokratycznym państwie prawa wpływ władzy publicznej na wykonywanie prawa własności jest ograniczony tylko do wyraźnie określonych ustawowo przypadków i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji). Wprowadzanie wszelkich zakazów postanowieniami MPZP, które ograniczają prawo własności musi mieć wobec tego wprost przełożenie na uprawnienie do ich stanowienia w normie ustawowej. Biorąc pod uwagę powyższe, zasadnie Sąd I instancji uznał, że organ prawidłowo ustalił, iż konkluzja zawarta w decyzji Wójta dotycząca nienaruszenia przez planowane przedsięwzięcie MPZP nie narusza wprost i "rażąco" ustaleń planu dla terenu, na którym planowana jest inwestycja ani też nie narusza art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. Ocena zgodności inwestycji z MPZP należy do organu wydającego decyzję i powinna być dokonywana już na etapie wstępnym postępowania. Trzeba przy tym wyraźnie zaznaczyć, że dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie MPZP, organy opierają się przede wszystkim na złożonej przez inwestora Karcie informacyjnej przedsięwzięcia. To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to ten dokument musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń MPZP (por. wyrok NSA z 12 września 2025 r., sygn. akt III OSK 1344/22). Stąd też zarzut kasacyjny wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji art. 80 ust. 3 u.o.i.ś. w zw. z § 8, § 11 pkt 1, § 12 ust. 2, § 13 ust. 1, § 24 ust. 4 pkt 2 i 3, § 24 ust. 1 pkt 5 przedmiotowego MPZP nie jest zasadny. Po drugie – niezasadny jest również zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. i art. 64 ust. 1 u.o.i.ś. W niniejszej sprawie nie było kwestionowane to, że planowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących "potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko". Obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko ma więc charakter fakultatywny. O tym czy zachodzi taka konieczność decyduje organ administracji w formie postanowienia uwzględniając kryteria wymienione w art. 63 ust. 1 u.o.i.ś. W przypadku stwierdzenia braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ nie wydaje odrębnego postanowienia, a brak potrzeby przeprowadzania oceny na środowisko stwierdza w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta wydawana jest po uzyskaniu opinii, o których mowa w art. 64 ust. 1 i 1a u.o.i.ś. Charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do decyzji. W niniejszej sprawie dwa organy (Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny oraz Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich) w opiniach nie stwierdziły potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że dla planowanego przedsięwzięcia istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Nie ulega wątpliwości to, że opinie wyspecjalizowanych organów (o których mowa w art. 64 u.o.i.ś.) mają charakter wyłącznie pomocniczy, a ich zadaniem jest ułatwienie właściwemu organowi podjęcie rozstrzygnięcia - tj. stwierdzenie obowiązku lub braku obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Natomiast to do organu prowadzącego postępowanie należy ostateczna ocena, czy dla danego przedsięwzięcia należy przeprowadzić ocenę jego oddziaływania na środowisko (por. wyrok WSA w Olsztynie z 19 sierpnia 2025 r., sygn. akt II SA/Ol 910/24). W niniejszej sprawie zasadnie uznał Sąd I instancji, że organy dokonały analizy pełnego materiału dowodowego, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia oraz 3 opinii organów wyspecjalizowanych. Podjęto decyzję co do braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia nie w sposób dowolny, ale właśnie po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego. Niezasadnie zatem twierdzi skarżący kasacyjnie, że organ "całkowicie zignorował opinie RDOŚ". To, że organ zgodził się z 2 innymi opiniami nie oznacza "zignorowania" opinii przeciwnej. Wszystkie 3 opinie w niniejszej sprawie miały bowiem charakter pomocniczy i nie można twierdzić, że zastosowanie się do 2 opinii świadczy o zignorowaniu opinii przeciwstawnej. To do organu należy końcowa ocena opinii zgromadzonych w sprawie i wydanie w tym zakresie odpowiedniego rozstrzygnięcia i jego odpowiednie uzasadnienie. To, że zauważono w decyzji organu I instancji pewne nieprawidłowości nie uzasadniało również do uznania, że były to "naruszenia kwalifikowane" mogące stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta. Jest to tym bardziej zasadne, że postawienie zarzutu "rażącego" naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgania po inne metody wykładni poza wykładnią językową (por. wyrok NSA z 22 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1296/25). Po trzecie – niezasadne są również zarzuty skargi kasacyjnej wskazujące na naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 10 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie: - Wójt obwieszczeniem opublikowanym w BIP 24 lutego 2020 r. zawiadomił o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz o prawie składania ewentualnych wniosków wyznaczając w tym celu 14-dniowy termin, który upływał 9 marca 2020 r.; - decyzja kończąca postępowanie została wydana następnego dnia po upływie terminu, czyli 10 marca 2020 r.; - skarżący został dopuszczony do udziału w postępowaniu dopiero postanowieniem SKO z 8 czerwca 2020 r. (nie był zatem stroną postępowania przed organem I instancji). Sąd I instancji słusznie wskazał, że naruszenie art. 10 § 1 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy i które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonej decyzji z tego powodu, to naruszenie uprawnień strony, które powoduje, że wydana została decyzja o odmiennej treści niż gdyby została wydana po przedstawieniu swojego stanowiska przez stronę. Innymi słowy, do tego rodzaju naruszenia dochodzi, gdy strona zostaje pozbawiona możliwości wyrażenia stanowiska, które miałoby wpływ na wynik sprawy Tymczasem w niniejszej sprawie zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. dotyczy faktu wydania decyzji następnego dnia po upływie terminu na zapoznanie się przez strony z materiałem dowodowym i składanie ewentualnych wniosków. Zarzut ten został postawiony przez skarżącego, który nie posiadał przymiotu strony w postępowaniu przed Wójtem. Wobec powyższego w sposób oczywisty nie wykazał, aby zarzucane uchybienie uniemożliwiało mu dokonanie konkretnych czynności ani też jego wpływu na wynik sprawy. Podsumowując, można uznać, że wyrok Sądu I instancji odpowiada prawu. Zasadnie Sąd uznał, że organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie nie została spełniona przesłanka w postaci wydania decyzji z "rażącym" naruszeniem prawa. Nie wystąpiła także żadna z innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Na koniec przypomnieć należy ponownie, że NSA w niniejszej sprawie oceniał zgodność z prawem rozstrzygnięcia Sądu I instancji, który oddalił skargę Stowarzyszenia na decyzję SKO z 1 lipca 2020 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji stwierdzającej brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia kierowanym przeciwko orzeczeniu Sądu I instancji, a nie aktowi wydanemu przez organ administracji publicznej, który poddano kontroli Sądu I instancji. Postępowanie kasacyjne nie stanowi więc kolejnej instancji odwoławczej, w której możliwe byłoby poddanie bezpośredniej kontroli zgodności z prawem orzeczeń wydanych przez organy administracji publicznej w jej całokształcie i wszystkich powiązanych z nią elementach. Zatem w niniejszej sprawie nie były oceniane wskazywane przez Stowarzyszenie w pismach procesowych kwestie związane z innymi postępowaniami (np. postępowaniem wznowieniowym, czy decyzje o "rekultywacji" lub zezwalające na wycięcie drzew) lub też zgodność przedsięwzięcia z "projektem Planu Ogólnego Gminy [...]", czy też wreszcie materiały z postępowań prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w Pabianicach. Nie ulega wątpliwości, że sprawy te są powiązane ale stanowią odrębny przedmiot postepowań administracyjnych, sądowych i prokuratorskich. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Dlatego też należy przyjąć, że ustawodawca, mówiąc o rozstrzyganiu przez Sąd "w granicach sprawy", używa pojęcia "sprawa" w rozumieniu sprawy, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność. Taki pogląd jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie NSA. 4. Mając na uwadze powyższe wywody, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna Stowarzyszenia nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego na mocy art. 184 p.p.s.a. ją oddalił.