III OSK 242/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Gminy [...] o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 kwietnia 2025 r., znak [...] w sprawie ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2025 r. sygn. akt II SA/Kr 688/25 w sprawie ze skargi Gminy [...] na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 kwietnia 2025 r., znak [...] w przedmiocie odmowy legalizacji umocnienia bez pozwolenia wodnoprawnego postanawia: odmówić wstrzymania decyzji wykonania Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 8 kwietnia 2025 r., znak [...].

Decyzją z 8 kwietnia 2025 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z 30 stycznia 2025 r., odmawiającą legalizacji umocnienia prawej skarpy cieku bez nazwy w postaci opaski brzegowej z koszy siatkowo-kamiennych w km 0+057,30 - 0+065,30, na działce ewid. nr [...] w miejscowości [...], wykonanej bez pozwolenia wodnoprawnego. Gmina wniosła skargę na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z 8 kwietnia 2025 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wyrokiem z 6 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę. Gmina wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku. W skardze kasacyjnej wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Gminy, z treści zaskarżonej decyzji wynika, że jej wykonanie skutkować będzie koniecznością rozbiórki umocnienia skarpy cieku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wniosek Gminy o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługiwał na uwzględnienie W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Gmina nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Złożony przez Gminę wniosek o wstrzymanie wykonania nie zawiera tego rodzaju uzasadnienia. Argumentacja Gminy sprowadza się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadzi do rozbiórki przedmiotowego umocnienia cieku. Nie jest to jednak stanowisko prawidłowe. Kwestia legalizacji urządzeń wodnych została uregulowana w art. 190 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2023 r., poz. 1478 – dalej: Prawo wodne). Zgodnie z art. 190 ust. 1 Prawa wodnego, jeżeli urządzenie wodne zostało wykonane bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia, właściciel tego urządzenia może wystąpić z wnioskiem o jego legalizację, do którego dołącza odpowiednio dokumenty, o których mowa w art. 407 ust. 2 oraz w art. 422 Prawa wodnego. Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych może wydać decyzję o legalizacji urządzenia wodnego, jeżeli lokalizacja tego urządzenia nie narusza warunków wskazanych w art. 190 ust. 1 pkt 1-7 Prawa wodnego (art. 190 ust. 2 Prawa wodnego). Natomiast, jeżeli właściciel urządzenia wodnego nie wystąpił z wnioskiem, o którym mowa w art. 190 ust. 1 Prawa wodnego, lub nie uzyskał decyzji o legalizacji urządzenia wodnego, organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych na wykonywanie urządzeń wodnych nakłada na właściciela tego urządzenia, w drodze decyzji, obowiązek likwidacji urządzenia, ustalając warunki i termin wykonania tego obowiązku (art. 190 ust. 13 Prawa wodnego). Z treści tych przepisów wynika, że skutkiem braku uzyskania decyzji o legalizacji urządzenia wodnego istotnie może być likwidacja urządzenia wodnego. Wymaga to jednak od organu wydania odrębnej decyzji w tym przedmiocie. Sama decyzja o odmowie legalizacji urządzenia wodnego nie pociąga za sobą bezpośrednio obowiązku dokonania likwidacji urządzenia wodnego. Stąd też nie można skutecznie wnosić o wstrzymanie wykonania decyzji o odmowie legalizacji urządzenia wodnego w oparciu o argumentacją zmierzającą do wykazania, że likwidacja urządzenia wodnego doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Takie skutki nie wynikają bowiem z decyzji o odmowie legalizacji urządzenia wodnego i mogą ewentualnie wynikać dopiero z decyzji wydanej na podstawie art. 190 ust. 13 Prawa wodnego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak przedstawiona argumentacja nie świadczy o uprawdopodobnieniu, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.