III OSK 2952/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Tamara Dziełakowska sędzia NSA Artur Kuś sędzia delegowany WSA Kazimierz Bandarzewski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1783/23 w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 27 lutego 2023 r. znak: DRKN.Z5.410.21.2022 w przedmiocie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 maja 2024 r. sygn. akt VII SA/Wa 1783/23 oddalił skargę A. R. (dalej skarżący) na decyzję Rady Doskonałości Naukowej (dalej "RDN" lub "organ") z dnia 27 lutego 2023 r. nr DRKN.Z5.410.21.2022 utrzymująca w mocy decyzję Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki Wydziału Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie (dalej Rada Naukowa) z dnia 20 czerwca 2022 r. nr I/22/1/2022 w przedmiocie odmowy przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Pismem z dnia 14 marca 2019 r. skarżący zwrócił się do Rady Wydziału z wnioskiem o wszczęcie przewodu doktorskiego w obszarze nauk społecznych, dziedzinie nauk społecznych, dyscyplinie naukowej pedagogiki. Po zapoznaniu się z tym wnioskiem i załączonymi dokumentami Rada Naukowa dnia 17 kwietnia 2019 r. podjęła uchwały o wszczęciu przewodu doktorskiego skarżącego, a także o powołaniu promotora i promotora pomocniczego. Następnie na wniosek skarżącego Rada Naukowa w dniu 9 października 2019 r. podjęła uchwały w sprawie wyznaczenia dwóch recenzentów pracy doktorskiej. W związku z otrzymaniem dwóch skrajnych recenzji pracy doktorskiej dnia 22 września 2020 r. Rada Naukowa podjęła uchwałę o wyznaczeniu trzeciego recenzenta w przewodzie doktorskim skarżącego, a 7 grudnia 2020 r. o przyjęciu rozprawy doktorskiej skarżącego i dopuszczeniu jej do publicznej obrony. Następnie, uchwałą z dnia 24 maja 2021 r nr I/12/1/2021 Rada Naukowa odmówiła przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego RDN decyzją z dnia 31 stycznia 2022 r. znak: BCK-l-O-37/2021 uchyliła uchwałę Rady Naukowej z dnia 24 maja 2021 r. i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem takiego rozstrzygnięcia była konieczność uzupełnienia dokumentacji przewodu o uchwałę uzasadniającą powołanie trzeciego recenzenta, uzupełnienia protokołu o pytania do doktoranta i udzielone na nie odpowiedzi, uzupełnienia protokołu o wyjaśnienie kwestii niesłyszalności przez członków komisji doktorskiej odpowiedzi doktoranta oraz konieczność uzasadnienia uchwały o odmowie przyjęcia obrony pracy doktorskiej po ponownym przeprowadzeniu dyskusji nad przyjęciem obrony pracy doktorskiej. Ponadto RDN zwróciła uwagę, że promotor nie ma osiągnięć naukowych w zakresie badanej problematyki i paradygmatu badań empirycznych. Sąd pierwszej instancji wskazał, że po ponownym rozparzeniu sprawy Rada Naukowa uchwałą z dnia 20 czerwca 2022 r. nr I/22/1/2022, podjętą na podstawie art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r. poz. 1669) dalej jako "przepisy wprowadzające u.s.w." oraz art. 14 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U z 2017 r. poz. 1789 z późn. zm.) dalej jako "ustawa o stopniach naukowych", odmówiła przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego. Utrzymując w mocy uchwałę Rady Naukowej z dnia 20 czerwca 2022 r. RDN w uzasadnieniu decyzji wskazała, że postępowanie w sprawie nadania skarżącemu stopnia doktora zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skład jednostki organizacyjnej był uprawniony do podejmowania uchwały, głosowanie było głosowaniem tajnym i jego wynik skutkował wydaniem uchwały w sprawie odmowy nadania stopnia doktora, a uchwała jest wystarczająco umotywowana. Wszyscy członkowie jednostki organizacyjnej przed podjęciem uchwały mieli możliwość zapoznania się z dokumentacją postępowania. Obecnych na posiedzeniu w czasie głosowania była wystarczająca liczba członków do przeprowadzenia przewodów doktorskich włącznie z zatwierdzeniem rozprawy doktorskiej. Rozwijając powyższe RDN stwierdził, że Rada Naukowa uzupełniła materiał dowodowy i wykonała zalecenia zawarte w decyzji RDN z dnia 31 stycznia 2022 r., w szczególności dołączyła do dokumentacji w rozpatrywanej sprawie wyciąg z protokołu z posiedzenia odbytego 22 września 2020 r. w sprawie wyznaczenia trzeciego recenzenta w przewodzie doktorskim skarżącego, zawierający uzasadnienie potrzeby powołania takiego recenzenta - przeciwstawne konkluzje dwóch dotychczas otrzymanych recenzji. Dalej RDN zwróciła uwagę, że w protokole z publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego z dnia 12 kwietnia 2021 r. zawarte są zarówno pytania postawione skarżącemu przez troje członków Komisji Doktorskiej, jak i odpowiedzi udzielone na te pytania przez skarżącego, przy czym przedstawienie pytań i odpowiedzi jest dokładne, odpowiada zasadom obowiązującym przy sporządzaniu tego rodzaju dokumentów. Odnosząc się do kwestii problemów technicznych związanych ze słyszalnością podczas publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego RDN wyjaśniła, że w piśmie z dnia 17 października 2022 r. Dyrektor Instytutu Pedagogiki WPiP UMCS stwierdził, że żaden z członków Komisji Doktorskiej nie podnosił kwestii problemów ze słyszalnością przekazywanych treści przez skarżącego, nikt też nie wskazywał na problemy techniczne, dlatego też ta kwestia nie pojawiła się w ww. protokole. RDN zwróciła również uwagę, że 20 czerwca 2022 r. Rada Naukowa odbyła posiedzenie, na którym przeprowadzono ponowną dyskusję nad przyjęciem obrony rozprawy doktorskiej skarżącego. Następnie, na podstawie przeprowadzonego głosowania podjęto uchwałę o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej skarżącego, która została należycie uzasadniona, między innymi przedstawiono w niej pytania zadane skarżącemu w trakcie obrony, a także negatywnie oceniono udzielone na te pytania odpowiedzi. Rozpatrując zaś zarzuty skarżącego podniesione w odwołaniu, RDN stwierdziła, że są one niezasadne i szczegółowo odniosła się do każdego z zarzutów, a w szczególności wyjaśniła, że z publicznej obrony rozprawy doktorskiej został sporządzony pisemny protokół, natomiast plik z nagraniem z tej obrony został faktycznie zniszczony, ale już po sporządzeniu tego protokołu, a nie przed. Z tego też względu - w opinii RDN - nie ma podstawy do ponownego przeprowadzenia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Oddalając skargę Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną tego orzeczenia stanowiły przepisy art. 14 ust. 2 pkt 4 ustawy o stopniach naukowych i art. 179 ust. 2 przepisów wprowadzających u.s.w. Publiczna obrona rozprawy doktorskiej skarżącego odbyła się w dniu 12 kwietnia 2021 r. w formie zdalnej, ponieważ obowiązujący wówczas stan prawny umożliwiał przeprowadzenie obrony rozprawy doktorskiej poza siedzibą uczelni, z wykorzystaniem technologii informatycznych zapewniających kontrolę jej przebiegu - § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 listopada 2020 r. w sprawie czasowego ograniczenia funkcjonowania uczelni służb państwowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1978). Z uzasadnień podjętych w sprawie uchwał wynikało dlaczego odmówiono przyjęcia obrony rozprawy doktorskiej – z uwagi na niesatysfakcjonujące wypowiedzi skarżącego. Głosowania odbyły się z zachowaniem tajności, przy czym wynik głosowania w RDN był jednomyślnie negatywny dla skarżącego. Wyjaśnione zostało, że protokół z publicznej obrony rozprawy doktorskiej z 12 kwietnia 2021 r. sporządzono w oparciu o plik z nagrania obrony, który to dopiero po tym został zniszczony oraz, że brak na chwilę obecną pliku z nagrania obrony nie stanowi wystarczającego powodu jej powtórzenia (co jest tym bardziej zasadne jeśli zważy się na brak przepisu prawa obligującego organ do innego zachowania, tj. przechowywania takiego nagrania czy też jego doręczenia zainteresowanemu doktorantowi). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący, zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania i prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 78 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a. i art. 136 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na: a) braku dokładnej analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego; b) braku odniesienia się do zarzutów doktoranta, w szczególności dotyczących: - braku przeprowadzenia ponownej publicznej obrony rozprawy doktorskiej, w sytuacji, gdy nagranie z jej posiedzenia zostało zniszczone, a protokół z jej posiedzenia został sporządzony kilkanaście miesięcy po obronie, bowiem organ pierwszej instancji dopiero wtedy uzupełnił pytania i odpowiedzi doktoranta, a w ocenie doktoranta niemożliwe było odtworzenie z pamięci przebiegu obrony po kilkunastu miesiącach od jej przeprowadzenia, w szczególności, że relacja osób uczestniczących w obronie zmieniła się z upływem czasu, co wynika z dokumentów przedłożonych przez organ; - niezawiadomienia skarżącego o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem, co uniemożliwiło skarżącemu odniesienie się do materiału dowodowego, w szczególności, że dokumenty przed organem pierwszej instancji były przygotowywane po kilkunastu miesiącach od obrony, a w aktach sprawy znajdują się pisma, które nie są znane skarżącemu; - sporządzenia protokołu posiedzenia z obrony po kilkunastu miesiącach poprzez uzupełnienie pytań i odpowiedzi doktoranta bez jednoczesnej możliwości odniesienia się przez doktoranta do tego czy faktycznie taki przebieg miała obrona, co miało wpływ na prawa skarżącego; - nieprzekazania skarżącemu zapisu obrazu i dźwięku z obrony, mimo że w ocenie doktoranta nadal jest możliwe jego pobranie, bowiem widniał on w programie teams po obronie; - przeprowadzeniu obrony w sposób niezgodny z wymogami publicznej obrony, bowiem członkowie komisji skarżyli się w jej trakcie, że nie słyszą doktoranta, a tym samym mogło to skutkować podjęciem przez nich negatywnej decyzji jedynie wskutek problemów technicznych, co zostało potwierdzone przez skarżącego dowodami w postaci zrzutów ekranu, do których organ drugiej instancji również się nie odniósł; - braku odniesienia się do zarzutu, że udzielane odpowiedzi przez doktoranta były nieprawidłowe, w sytuacji, gdy doktorant odpowiedział kompleksowo na pytania zadane przez członków komisji, którzy byli zadowoleni z udzielanych odpowiedzi, a pozostali członkowie komisji w żaden sposób nie kwestionowali odpowiedzi skarżącego, a tym samym doktorant nie ma wiedzy, która odpowiedź wywołała w ocenie komisji wrażenie, że była niepełna, w szczególności, że protokół został sporządzony po kilkunastu miesiącach po odbyciu obrony; - braku w aktach postępowania uchwały organu pierwszej instancji o powołaniu trzeciego recenzenta wraz z powołaniem się na obowiązujące przepisy i poprzestaniu na przeprowadzeniu dowodu z wyciągu z protokołu posiedzenia; c) nieprzeprowadzeniu dowodów w postaci: - zobowiązania organu pierwszej instancji do przekazania nagrania z obrony i dokonanej transkrypcji publicznej obrony; - zobowiązania organu pierwszej instancji do przekazania protokołu zniszczenia nagrania i wskazania kiedy i na czyje polecenie to nastąpiło; - zobowiązania organu pierwszej instancji do przekazania listy obecności osób uczestniczących w publicznej obronie oraz przekazania protokołu głosowania, w którym będzie wskazanie, które osoby faktycznie uczestniczyły w rozprawie, w szczególności, że nie wiadomo czy o terminie posiedzenia zostali poinformowani recenzenci oraz promotor; - dowodu z zrzutów ekranu z dyskusji na teamsach na okoliczność problemów technicznych w trakcie rozprawy, dostępności nagrania z przebiegu posiedzenia, problemów z brakiem słyszalności doktoranta; - uchwały organu pierwszej instancji o powołaniu trzeciego recenzenta i poprzestaniu na przeprowadzeniu dowodu z wyciągu z protokołu posiedzenia; 2) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na: a) braku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; b) prowadzeniu postępowania w sposób uniemożliwiający stronie czynny udział w postępowaniu, a w szczególności braku poinformowania strony, że materiał dowodowy przez nią złożony nie zostanie wzięty pod uwagę, w sytuacji, gdy doktorant składał wniosek o umożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, co miało wpływ na jego prawa, bowiem materiał ten nigdy nie został mu przedstawiony, a tym samym nie miał on możliwości odniesienia się do niego, a z treści decyzji organu administracyjnego oraz uzasadnienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wynika, że pominięty został dowód w postaci zrzutów ekranu, z którego dowodu wynika, że poszczególni członkowie wskazywali na problemy ze słyszalnością doktoranta; c) braku odniesienia się do wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w odwołaniu; 3) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 11 K.p.a. oraz 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na wydaniu decyzji nieuzasadnionej pod względem prawnym i faktycznym, niewłaściwą ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności braku odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz do wniosków dowodowych, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 4) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na braku uchylenia zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania, mimo że organ pierwszej instancji naruszył art. 14 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1, 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych w związku z Regulaminem przeprowadzenia postępowań w sprawie nadania stopnia doktora w UMCS w Lublinie poprzez brak sporządzenia rzetelnego protokołu oddającego faktyczne odpowiedzi doktoranta w trakcie rozprawy, braku zawarcia informacji, że wypowiedzi doktoranta nie były słyszalne przez wszystkich członków, w sytuacji gdy cała rozprawa trwała blisko 4 godziny (w tym 3 godziny w części jawnej), co mogło mieć wpływ na podjęcie ostatecznej decyzji, w szczególności, że doktorantowi nie umożliwiono zapoznania się z tym protokołem i innymi dokumentami; 5) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia licznych uchybień organu administracyjnego polegających na braku uchylenia zaskarżonej decyzji do ponownego rozpoznania, mimo że organ pierwszej instancji naruszył art. 14 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1, 2 i 3 ustawy o stopniach naukowych w związku z Regulaminem przeprowadzenia postępowań w sprawie nadania stopnia doktora w UMCS w Lublinie poprzez brak ponownego przeprowadzenia publicznej obrony, mimo że organ nie sporządził z poprzedniej obrony rzetelnego protokołu, bowiem twierdził, że plik z nagraniem z obrony został zniszczony, a protokół z tej obrony był uzupełniany po kilkunastu miesiącach od jej przeprowadzenia; 6) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. art 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. i w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie w szczególności, że skarżący złożył szereg zarzutów, które nie zostały przez Sąd rozpoznane, co ograniczyło prawo skarżącego do poznania przyczyn, które stały za tym, że jego skarga nie została uwzględniona. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o 1. uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a następnie uwzględnienie skargi na decyzję i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz uchwały ją poprzedzającej, względnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, 2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych za pierwszą i drugą instancję, 3. rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. 4. zwolnienie skarżącego od ponoszenia kosztów opłaty od skargi kasacyjnej. Jednocześnie skarżący oświadczył, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. oraz przesłanki uzasadniające odrzucenie skargi bądź umorzenie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, stosownie do treści art. 189 P.p.s.a. Sprawa podlega na podstawie art. 182 § 2 P.p.s.a. rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona wnosząca skargę kasacyjną zrzekła się rozprawy, a strona przeciwna po doręczeniu odpisu skargi kasacyjnej nie zażądała jej przeprowadzenia. Rozpoznając sprawę Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskami. Naczelny Sąd Administracyjny bada przy tym wszystkie podniesione przez stronę skarżącą kasacyjnie zarzuty naruszenia prawa (tak NSA w uchwale pełnego składu z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, opubl. w ONSAiWSA 2010 z. 1 poz. 1). Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 176 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie ma obowiązek przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej wnoszonej od wyroku Sądu pierwszej instancji i szczegółowo je uzasadnić wskazując, które przepisy ustawy zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało i jaki miało wpływ na wynik sprawy. Rola Naczelnego Sądu Administracyjnego w postępowaniu kasacyjnym ogranicza się do skontrolowania i zweryfikowania zarzutów wnoszącego skargę kasacyjną. Od strony formalnej skarga kasacyjna została sporządzona mało starannie. Stosownie do powołanego już art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć albo na podstawie obejmującej naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo też na odrębnej podstawie stanowiącej naruszenie przepisów postępowania, jeżeli to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna może obejmować obie te podstawy lub którąkolwiek z nich, ale muszą one być wyraźnie wyodrębnione. Wadliwym jest bowiem zarzucanie zaskarżonemu wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie prawa materialnego, jeżeli w uzasadnieniu tego zarzutu pojawia się argumentacja dotycząca naruszenia przepisów postępowania. Także nieprawidłowe jest stawianie zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji, jeżeli uzasadnienie takiego zarzutu opiera się na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu przepisu prawa materialnego. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku przewodu doktorskiego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania administracyjnego sprowadzające się do tego, czy w postępowaniu przed organami obu instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania w sprawach stopni naukowych (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r. sygn. akt III OSK 4762/21). Kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego sprowadza się z kolei do oceny, czy w granicach zarzutów skargi kasacyjnej zaskarżony wyrok odpowiada prawu, czy też podlega uchyleniu (por. wyrok NSA z 4 listopada 2025 r. sygn. akt III OSK 2540/22 oraz wyrok NSA z 8 stycznia 2026 r. sygn. akt III OSK 11/23 ). W tej sprawie strona skarżąca kasacyjnie łącznie zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania i przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Tak sformułowane zarzuty w istocie zmierzają do przeniesienia na Naczelny Sąd Administracyjny obowiązku ich doprecyzowania poprzez ustalenie, który z tych zarzutów dotyczy naruszenia przepisów postępowania, a który naruszenia prawa materialnego. Jednak nawet w przypadku, gdy dany zarzut został wadliwie przyporządkowany do właściwej podstawy kasacyjnej, to taka sytuacja nie uzasadnia pominięcia jego rozpoznania, jeżeli sposób jego sformułowania pozwala na jego ocenę w ramach prawidłowej podstawy kasacyjnej (por. wyrok NSA z 2 września 2010 r. sygn. akt II FSK 636/09; wyrok NSA z 11 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 2670/10). Jeżeli bowiem Naczelny Sąd Administracyjny może, na podstawie analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej, samodzielnie zidentyfikować zarzut naruszenia prawa przez Sąd pierwszej instancji, to wówczas taka skarga kasacyjna podlega rozpoznaniu. Istnieje możliwość rozpoznania skargi kasacyjnej, która nie wskazuje wyraźnie podstaw i zarzutów kierowanych pod adresem skarżonego wyroku, jeżeli na podstawie uzasadnienia tej skargi daje się jednoznacznie ustalić, jakie naruszenia podnosi autor skargi kasacyjnej. Taka wykładnia ma także charakter prokonstytucyjny ponieważ pozwala, stosownie do treści art. 45 § 1 Konstytucji RP, na realizację prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki przez właściwy sąd. Mimo więc wadliwości w samej konstrukcji skargi kasacyjnej, istotą zarzutów skarżącego kasacyjnie jest naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania poprzez niezasadne przyjęcie, że w tej sprawie nie zostały naruszone zasady wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego oraz częściowo z przepisów ustawy o stopniach naukowych. Przechodząc do kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie tak sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej należy podnieść, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 78 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a. i art. 136 K.p.a. nie jest zasadny. Przede wszystkim należy wskazać, że wnosząc skargę kasacyjną to strona skarżąca ma obowiązek wykazywać, w jakim zakresie i w jaki sposób zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji przepisy zawarte w danym zarzucie. W tej sprawie poza łącznym przytoczeniem art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 75 K.p.a., art. 78 K.p.a., art. 80 K.p.a., art. 81 K.p.a. i art. 136 K.p.a. strona skarżąca kasacyjnie nie uzasadniała, na czym miałoby polegać ich naruszenie w tej sprawie. Już ta okoliczność znacząco utrudnia kontrolę zaskarżonego wyroku w zakresie tego zarzutu. To nie Naczelny Sąd Administracyjny ma ustalać, w jakim zakresie Sąd pierwszej instancji nieprawidłowo ocenił zastosowanie przez organ administracyjny poszczególnych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Jest to obowiązek strony skarżącej kasacyjnie. Nie jest zasadna argumentacja, jakoby Sąd pierwszej instancji nie dokonał analizy stanu faktycznego i zgromadzonych dowodów w sprawie. Jak wynika z akt sprawy z publicznej obrony rozprawy doktorskiej przeprowadzonej w dniu 12 kwietnia 2021 r. sporządzono protokół odzwierciedlający przebieg samej obrony, a w tym w szczególności pytania zadawane Doktorantowi i odpowiedzi Doktoranta. Twierdzenie strony skarżącej kasacyjnie, jakoby protokół został sporządzony kilkanaście miesięcy po samej obronie bez oparcia o nagranie jej przebiegu nie zostało w żaden sposób wykazane dowodami przez stronę skarżącą i tym samym stanowi jej argumentację mającą wspierać podniesiony zarzut. Co istotne, mimo pełnej dostępności tego protokołu sam skarżący nie zarzuca, aby zostały mu zadane inne pytania niż zawarte w tym protokole lub aby jego odpowiedzi były inne niż te, które zawiera ten protokół. Ponadto jeżeli sam skarżący kasacyjnie dysponuje lub może dysponować zapisem przebiegu publicznej obrony, jaka miała miejsce w dniu 12 kwietnia 2021 r., to powinien wykazać w jakim zakresie treść protokołu z tej obrony nie odpowiada rzeczywistemu jej przebiegowi. Wnosząc skargę kasacyjną sama strona skarżąca powinna wykazywać naruszenia prawa w zakresie obejmującym m.in. przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji stanu faktycznego danej sprawy za zgodny ze stanem rzeczywistym. Nie wystarczy samo wskazanie na taką ewentualność. Tym samym nieprzekazanie skarżącemu kasacyjnie zapisu obrazu i dźwięku z samej obrony jego pracy doktorskiej w sytuacji, w której może on pobrać lub zapoznać się z takim zapisem nie stanowi naruszenia prawa. Z treści protokołu nie wynika również, aby którykolwiek z członków komisji doktorskiej nie słyszał odpowiedzi Doktoranta, co miałoby wynikać – w ocenie strony skarżącej kasacyjnie - ze "zrzutów ekranu" z przebiegu samej obrony. Argumentacja ta także nie uzasadnia uznania zaskarżonego wyroku za naruszający prawo, ponieważ analiza treści tych "zrzutów ekranu" wskazuje jedynie, że pewne trudności techniczne były w chwili rozpoczęcia publicznej obrony, w której nie zadawano Doktorantowi żadnych pytań, o godz. 10.00 w czasie obrony pojawiła się informacja od jednego użytkowania zewnętrznego nie będącego członkiem komisji doktorskiej oraz w ciągu 2 minut między godz. 10:34 a godz. 10:36. Tym samym skoro publiczna obrona przeprowadzana w formie zdalnej trwała kilka godzin, to parominutowa słaba jakość dźwięku miałaby istotne znaczenie tylko wówczas, gdyby strona skarżąca wykazała, że w tym czasie udzielała odpowiedzi na pytania członków komisji i te odpowiedzi nie zostały zaprotokołowane lub były niesłyszalne dla członków komisji. Aby tak sformułowana argumentacja miała znaczenie w tej sprawie, musiałaby strona skarżąca kasacyjnie wykazać, jakiej treści udzielała w tym czasie (słabszej słyszalności) odpowiedzi i jaką odpowiedź odzwierciedla protokół. Takiej jednak argumentacji w skardze kasacyjnie nie ma. Argumentacja dotycząca oceny merytorycznej samych odpowiedzi Doktoranta na zadawane mu pytania wykracza poza kryterium legalności jako kryterium kontroli sądowej. W tym zakresie poszczególni członkowie komisji doktorskiej szczegółowo uzasadnili brak dopytywania Doktoranta wskazując, że same odpowiedzi były niesatysfakcjonujące i w istocie Doktorant nie przygotował się do publicznej obrony. Nie budzi również wątpliwości, że na posiedzeniu Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki w dniu 22 września 2020 r. wobec otrzymania dwóch różnych recenzji (jednej pozytywnej i jednej negatywnej) podjęto uchwałę o wyznaczeniu trzeciego recenzenta w osobie profesor U. O. Taka informacja zawarta w protokole z przebiegu tego posiedzenia wraz z wynikami głosowania uzasadnia twierdzenie, że trzeci recenzent został także wybrany. Zarzut nieprzeprowadzenia dowodów nie może odnieść zamierzonego skutku z tego powodu, że jako podstawę ich przeprowadzenia strona skarżąca kasacyjnie wskazała przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania dowodowego. Podstawą do prowadzenia dowodu z dokumentu przez sąd administracyjny jest art. 106 § 3 P.p.s.a. Zgodnie z jego treścią sąd jedynie może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Zakres postępowania dowodowego określony w art. 106 § 3 P.p.s.a. w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dostosowany do funkcji tego postępowania, której celem jest ocena zgodności z prawem procesu zastosowania przez organy administracji publicznej norm prawa do określonego stanu faktycznego. W trybie art. 106 § 3 P.p.s.a. sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń, które prowadziłyby do nowego ustalenia stanu faktycznego w sprawie administracyjnej albo kontynuowania postępowania dowodowego prowadzonego przez organy. Co do zasady dyspozycja art. 106 § 3 P.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Posłużenie się w powyższym przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek, wobec czego zarzut naruszenia przepisu art. 106 § 3 P.p.s.a. może być skutecznie podnoszony w skardze kasacyjnej tylko wówczas, gdy sąd administracyjny pierwszej instancji prowadził takie postępowanie dowodowe, które było wywołane zakresem zarzutów skargi (por. wyrok NSA z 10 marca 2026 r. sygn. akt III OSK 1239/23). Zarzutu naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. przez Sąd pierwszej instancji nie zawiera skarga kasacyjna. Nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8, art. 9 i art. 10 K.p.a. poprzez oddalenie skargi wskutek niedostrzeżenia uchybień organu administracyjnego polegających na braku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; prowadzenia postępowania w sposób uniemożliwiający stronie czynny udział w postępowaniu, a w tym brak poinformowania strony, że materiał dowodowy przez nią złożony nie zostanie wzięty pod uwagę w sytuacji, gdy skarżący składał wniosek o umożliwienie zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji, co miało wpływ na jego prawa, bowiem materiał ten nie został mu przedstawiony, a tym samym nie miał on możliwości odniesienia się do niego, a z treści decyzji organu administracyjnego oraz uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że pominięty został dowód w postaci zrzutów ekranu z którego wynika, że poszczególni członkowie wskazywali na problemy ze słyszalnością Doktoranta oraz braku odniesienia się do wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego w odwołaniu. Oceniając ten zarzut należy w pierwszej kolejności stwierdzić, że postępowanie administracyjne prowadzone przez RDN nie jest typowym postępowaniem administracyjnym obejmującym dwukrotne merytoryczne rozpoznanie sprawy w przypadku wniesienia odwołania od uchwały (decyzji) organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 zd. 1 ustawy o stopniach naukowych w postępowaniach dotyczących m.in. nadania stopnia doktora w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie przepisów K.p.a. w sprawach o nadanie stopnia naukowego ma ścisły związek ze specyfiką postępowań poprzedzających podejmowanie przez właściwe jednostki organizacyjne uchwał w tych sprawach. Zdaniem NSA zasadę zawartą w art. 29 ust. 1 ww. ustawy należy rozumieć w ten sposób, że w omawianych sprawach przepisy K.p.a. mają zastosowanie tylko w kwestiach nieuregulowanych w ustawie o stopniach naukowych i jest to tylko zastosowanie odpowiednie (J.P.Tarno, Rola odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniach w sprawach stopni naukowych (wybrane zagadnienia), Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 6/2011, s. 19; wyrok NSA z 8 listopada 2024 r. sygn. akt III OSK 4927/21; wyrok NSA z 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt III OSK 410/22). NSA w wyroku z dnia 22 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 312/13 stwierdził, że w postępowaniach dotyczących stopni i tytułów naukowych nie maja zastosowania ogólne zasady dotyczące postępowania dowodowego, w szczególności obowiązek w wyczerpujący sposób zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W tego rodzaju sprawach materiał dowodowy jest ograniczony do sporządzonych recenzji, oceny dorobku naukowego osoby zainteresowanej, oceny sporządzenia protokołów z egzaminów doktorskich i obrony pracy doktorskiej. Z tym poglądem należy w pełni się zgodzić. W takim postępowaniu zainteresowany (Doktorant) nie może zgłaszać innych wniosków dowodowych, toczyć dyskusji z recenzentami, Radą Naukową oraz organem drugiej instancji. Opinie recenzentów nie wiążą organu orzekającego, który jest obowiązany poddać ją swej ocenie jako dowód w sprawie, gdyż to organ - nie zaś recenzent - sprawę rozstrzyga. Tym samym zarzut oddalenia skargi przez Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 151 P.p.s.a. wynikający z niedostrzeżenia naruszenia w tej sprawie art. 9 K.p.a. nie jest zasadny. Doktorant nie może polemizować z oceną zarówno jego pracy doktorskiej sporządzoną przez recenzentów, jak i oceniać swoje odpowiedzi na pytania zadane mu w czasie publicznej obrony. Ze znajdującego się w aktach sprawy protokołu z publicznej obrony mającej miejsce w dniu 12 kwietnia 2021 r. wynikają zarówno pytania postawione Doktorantowi, jak i jego odpowiedzi na te pytania. Raz udzielonych odpowiedzi nie można poprawić lub zorganizować ponownej publicznej obrony. Nic też nie wynika z akt sprawy, aby osoby zadające pytania nie słyszeli na nie odpowiedzi a okoliczność, że niektóre osoby biorące udział w komisji doktorskiej były zadowolone z odpowiedzi Doktoranta nie oznacza, że większość członków komisji doktorskiej miała obowiązek zagłosowania za przyjęciem publicznej obrony. Znalazło to swoje odzwierciedlenie w głosowaniu komisji doktorskiej, na której wyrażono 6 głosów pozytywnych za przyjęciem publicznej obrony (wobec 13 osób głosujących), ale to nie wystarczyło do podjęcia pozytywnej dla Doktoranta uchwały. Także w postępowaniu w przedmiocie nadania stopnia naukowego wynikający z art. 10 § 1 K.p.a. obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań może być stosowany co najwyżej jedynie odpowiednio. Doktorant powinien być zawiadomiony o treści recenzji sporządzonych w związku z oceną jego rozprawy doktorskiej oraz poinformowany o dacie samej obrony oraz obowiązku sporządzenia autoreferatu. Natomiast po samej publicznej obronie i przedstawienia Doktorantowi wyników głosowania sporządza się uchwałę w sprawie przyjęcia publicznej obrony przez komisję doktorską i na podstawie której oraz po przeprowadzeniu dyskusji w tym zakresie rada naukowa uczelni - na której odbyła się publiczna obrona - podejmuje uchwałę o przyjęciu lub o odmowie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej. Przepisy postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego nie przewidują udziału doktoranta zarówno na etapie oceny jego odpowiedzi na pytania zadawane w czasie publicznej obrony, jak i udziału w dyskusji rady naukowej jednostki danej uczelni poprzedzającej podjęcie uchwały w przedmiocie nadania stopnia naukowego. Tym samym brak zawiadomienia doktoranta o możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego lub zgłoszenia swoich żądań przed podjęciem uchwały w tym zakresie przez właściwą radę naukową jednostki uczelni nie może być potraktowany jako naruszenie przepisów postępowania. Także w postępowaniu odwoławczym odmiennie niż ma to miejsce w przypadku regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego, RDN nie rozpoznaje ponownie sprawy w pełnym zakresie a jedynie ocenia, czy nie zostały naruszone przepisy dotyczące formalnego przebiegu samego postępowania. W szczególności nie ma możliwości wyznaczania przez RDN kolejnych recenzentów w przewodzie doktorskim celem merytorycznej oceny samej rozprawy doktorskiej lub przeprowadzenia ponownej publicznej obrony takiej rozprawy. Nie znajduje także potwierdzenia argumentacja o braku ustosunkowania się przez RDN do zarzutów lub argumentacji zgłoszonej przez skarżącego. Z uzasadnienia zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że organ ten ustosunkował się do wszystkich zarzutów odwołania, a w tym także i do zarzutu braku słyszalności jego odpowiedzi w trakcie publicznej obrony. Organ wskazał, że żaden z członków komisji doktorskiej nie wskazał, aby nie słyszał lub niewyraźnie słyszał jakąkolwiek odpowiedź Doktoranta w czasie publicznej obrony, natomiast udzielone odpowiedzi były niesatysfakcjonujące dla przeważającej części członków tej komisji. Tym samym jeżeli żaden z członków komisji doktorskiej nie wskazywał na brak usłyszenia odpowiedzi doktoranta w czasie publicznej obrony, to zarzut braku uwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji okoliczności kilkuminutowego ograniczenia słyszalności w czasie ponad 3 godzin trwania publicznej obrony nie mógł być uznany za uchybienie mające istotne znaczenie w zakresie ustalenia treści odpowiedzi doktoranta na zadawane mu pytania. Nie może odnieść skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 8 K.p.a. Przepis ten, dzielący się na dwa odrębne paragrafy, powinien być przywołany precyzyjnie w skardze kasacyjnej. Już ta okoliczność (tj. braku precyzyjnego wskazania naruszonego przepisu) utrudnia kontrolę zaskarżonego wyroku. Ponadto z uzasadnienia skargi kasacyjnie nie wynika, na czym miałoby polegać jego naruszenie. Art. 8 K.p.a. zawiera zasady budowania zaufania stron do organu administracyjnego, proporcjonalności, bezstronności, równego traktowania i utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw, a z treści skargi kasacyjnej nie wynika, naruszenie której z tych zasad podnosi w skardze kasacyjnej skarżący. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez RDN art. 11 K.p.a. oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez brak zamieszczenia w zaskarżonej decyzji uzasadnienia prawnego i faktycznego, przeprowadzenie niewłaściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności brak odniesienia się do zarzutów podniesionych w odwołaniu oraz do wniosków dowodowych, które miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zawarta w art. 11 K.p.a. zasada przekonywania znalazła swoje odzwierciedlenie w tej sprawie. W zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji RDN wyjaśniła skarżącemu zasadność przesłanek, którymi kierowała się przy załatwieniu sprawy. Okoliczność, że skarżący nie zgodził się z takimi wyjaśnieniami nie oznacza naruszenia tego przepisu. Decyzja RDN znak: DRKN.Z5.410.21.2022 zawiera tak uzasadnienie faktyczne, jak i uzasadnienie prawne. Ponadto RDN szczegółowo ustosunkowała się odrębnie do każdego z zarzutów zawartych w odwołaniu i wyjaśniła, jakie znaczenie mają podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące braku – w jego ocenie – słyszalności przez niektórych członków komisji doktorskiej odpowiedzi na pytania zadawane w czasie tej obrony. Nie są zasadne zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo naruszenia przez RDN art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego niezastosowanie. Brak uchylenia przez RDN decyzji organu pierwszej instancji strona skarżąca upatruje w tym, że Rada Naukowa Instytutu Pedagogiki UMCS naruszyła art. 14 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1, 2 i 3 ustawy o stopniach w związku z Regulaminem przeprowadzenia postępowań w sprawie nadania stopnia doktora w UMCS w Lublinie. Naruszenie to miało polegać na braku sporządzenia rzetelnego protokołu oddającego faktyczne odpowiedzi doktoranta w trakcie rozprawy, braku zawarcia informacji, że wypowiedzi doktoranta nie były słyszalne przez wszystkich członków w sytuacji, gdy cała rozprawa trwała blisko 4 godziny, co mogło mieć wpływ na podjęcie ostatecznej decyzji, w szczególności, że doktorantowi nie umożliwiono zapoznania się z tym protokołem i innymi dokumentami oraz braku ponownego przeprowadzenia publicznej obrony, mimo że organ nie sporządził z poprzedniej obrony rzetelnego protokołu, stwierdzając że plik z nagraniem z obrony został zniszczony, a protokół z tej obrony był uzupełniany po kilkunastu miesiącach od jej przeprowadzenia. Oceniając tak sformułowany zarzut należy wskazać, że zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o stopniach przewód doktorski przeprowadza i stopień doktora nadaje w szkole wyższej - rada wydziału lub rada innej jej jednostki organizacyjnej, a w innej jednostce organizacyjnej - rada naukowa. Przepis ten nie został w tej sprawie naruszony. W tej sprawie właściwy organ podejmował uchwałę w pierwszej instancji. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy o stopniach uchwały dotyczące m.in. przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej podejmowane są w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania. Także ten przepis nie został naruszony, skoro uchwała Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki UMCS została podjęta zgodnie z ww. przepisem. Stosownie do treści art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach do głosowania w zakresie podjęcia ww. uchwały uprawnieni są członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a tej ustawy oraz recenzenci i promotor rozprawy doktorskiej. Uchwałę nr I/12/1/2021 z dnia 24 maja 2021 r. podjęto przy udziale osób spełniających przesłanki wynikające z art. 20 ust. 2 ustawy o stopniach, a w tym obecności promotora. Nie stawili się zaproszeni na posiedzenie Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki UMCS recenzenci wyznaczeni w przewodzie doktorskim skarżącego. Tym samym także nie jest zasadnym zarzut naruszenia art. 20 ust. 2 i 3 ustawy o stopniach. Tym samym zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. poprzez oddalenie skargi mimo niedostrzeżenia, że RDN nie zastosowała art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. mimo naruszenia przez Radę Naukową Instytutu Pedagogiki UMCS art. 14 ust. 1 w związku z art. 20 ust. 1, 2 i 3 ustawy o stopniach są niezasadne z tego powodu, że żaden z tych artykułów nie został w tej sprawie naruszony. Nie może też odnieść zamierzonego przez stronę skarżącą kasacyjnie skutku zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 151 P.p.s.a. w związku z art. art 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 133 § 1 P.p.s.a. i w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a poprzez ograniczenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w istocie do przytoczenia stanowiska i poglądów organu drugiej instancji, bez jakiejkolwiek analizy stanu faktycznego w sprawie w szczególności, że skarżący złożył szereg zarzutów, które nie zostały przez Sąd rozpoznane, co ograniczyło prawo skarżącego do poznania przyczyn, które stały za tym, że jego skarga nie została uwzględniona. Naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. strona skarżąca kasacyjnie upatruje w wadliwym sporządzeniu uzasadnienia wyroku, polegającym na ograniczeniu się Sądu do nieuzasadnionego stanowiska zajętego przez organ w uzasadnieniu decyzji ostatecznej i przedstawieniu argumentacji będącej powieleniem powodów podanych przez organ. W związku z tak sformułowanym zarzutem należy podkreślić, art. 141 § 4 P.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skutecznie postawiony w szczególności w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09; wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwością, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 24 czerwca 2004 r. sygn. akt FSK 2633/04; wyrok NSA z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 2721/13). W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zatem zawiera wszystkie wymagane elementy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dopuszczalne jest przyjęcie przez orzekający w sprawie Sąd za własne prawidłowo poczynione ustalenia i wnioski w sprawie a także argumentację, dokonane przez organy w ramach prowadzonego przez nie postępowania i przedstawione w uzasadnieniu ich rozstrzygnięć. Sytuacja taka może mieć miejsce wtedy, gdy Sąd orzekający w sprawie nie dopatrzył się naruszenia przez organy przepisów postępowania i prawa materialnego. W związku z tym sam fakt powtórzenia w uzasadnieniu wyroku prawidłowej i wyczerpującej argumentacji tych organów nie stanowi naruszenia przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a. Nie można też uznać za zasadną argumentację strony skarżącej kasacyjnie, jakoby w tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dokonał oceny prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy i nie ustosunkował się do zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał kontroli prawidłowości ustalenia przez organy stanu faktycznego sprawy i odniósł się do zarzutów samej skargi. Niezasadnym jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 133 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" o jakim mowa w art. 133 § 1 P.p.s.a. oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw jego wydania. Aktami sprawy w rozumieniu tego przepisu są zarówno akta sądowe jak i przestawione sądowi akta administracyjne (M. Jagielska, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wydanie 3, Warszawa 2015, str. 567-569). Naruszenie zasady określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. może stanowić w ramach art. 174 pkt 2 P.p.s.a. usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli polega w szczególności na: 1) oddaleniu skargi mimo niekompletnych akt sprawy, 2) pominięciu istotnej części tych akt, 3) przeprowadzeniu postępowania dowodowego z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 P.p.s.a. i 4) oparciu orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. (wyrok NSA z 22 marca 2017 r. sygn. akt II GSK 1957/15; wyrok NSA z 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2970/15). Żadna z powyższych sytuacji w niniejszej sprawie nie zachodzi. Strona wnosząca skargę kasacyjną powyższych okoliczności nie wykazała. Sąd przestawił w uzasadnieniu wyroku wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, które znajdujące potwierdzenie w aktach sprawy. Nie jest także zasadny zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 134 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tej sprawie Sąd pierwszej instancji nie przekroczył granic rozpoznawania sprawy, ponieważ skarga dotyczyła decyzji RDN z dnia 27 lutego 2023 r. znak: DRKN.Z5.410.21.2022 w przedmiocie przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej i przedmiot tej właśnie sprawy administracyjnej został rozpoznany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to jednak jest związany granicami danej sprawy, albowiem ustawodawca wprost stanowi, że "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy" (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1142/15). Oznacza to, że sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2017 r. sygn. akt II GSK 2633/15; wyrok NSA z 8 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 1488/17). W tej sprawie Sąd pierwszej instancji rozstrzygał sprawę w jej granicach, którą była sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że tym samym wyznaczała ona przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz jego ramy. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżony wyrok jest zgodny z prawem, a skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, stąd też Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. ją oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w całości.