III OSK 3718/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Piotr Korzeniowski sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 czerwca 2020 r. sygn. akt II SA/Gl 1189/19 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia B. w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 24 czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Prezydent Miasta Katowice decyzją z 18 lutego 2016 r. określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn. "[...]". Przedsięwzięcie ma być realizowane na wskazanych w decyzji działkach zlokalizowanych w Dąbrowie Górniczej w rejonie ul. [...]. Z wnioskiem o wydanie decyzji wystąpił inwestor A. Sp. z o.o. z siedzibą w D. Jako podstawę decyzji organ I instancji powołał art. 104 i art. 107 § 1 z ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23, dalej: k.p.a.), art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1, art. 80 ust. 2, art. 82, art. 85 ust. 2 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, dalej: ustawa środowiskowa) oraz § 3 ust. 1 pkt 80 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 - dalej: rozporządzenie). Decyzja została wydana po uzgodnieniu z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Katowicach i zasięgnięciu opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dąbrowie Górniczej, Od powyższej decyzji zostały wniesione odwołania, między innymi przez Stowarzyszenie B. w D. (dalej: Stowarzyszenie). Decyzją z 19 grudnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uchyliło w całości decyzję organu I instancji z 18 lutego 2016 r. Inwestor wniósł skargę na decyzję z 19 grudnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 7 czerwca 2017 r., II SA/Gl 181/17 uchylił decyzję organu odwoławczego z 19 grudnia 2016 r. Wyrokiem z 11 września 2018 r. II OSK 2456/17 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną organu wniesioną od tego wyroku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z 24 czerwca 2019 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z 18 lutego 2016 r. Skargę na powyższą decyzję z 24 czerwca 2019 r. złożyło Stowarzyszenie. Wyrokiem z 29 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 24 czerwca 2019 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł inwestor. Inwestor zarzucił naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) przez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na rzekome naruszenia przepisów postępowania, w tym zwłaszcza art. 7, art. 15, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na rzekome naruszenia w postępowaniu zasad praworządności, pogłębiania zaufania obywateli do organów i przekonywania, wyrażonych odpowiednio w art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. Po trzecie, art. 170 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. i zasady mocy wiążącej prawomocnego wyroku w zakresie w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję organu odwoławczego z 24 czerwca 2019 r., wydaną zgodnie z wiążącymi wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 czerwca 2017 r., powtórzonymi przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 września 2018 r. Inwestor wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Inwestor wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 czerwca 2017 r., II SA/Gl 181/17. Ponadto inwestor wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej uwzględnienie. Natomiast Stowarzyszenie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 29 lutego 2024 r. (data wpływu do Sądu 4 marca 2024 r.) inwestor przedstawił aktualnie stanowisko w sprawie wraz z ustosunkowaniem się do treści odpowiedzi Stowarzyszenia "na skargę w niniejszym postępowaniu". Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do - niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a. - oceny zarzutów skargi kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny podzielając stanowisko Sądu I instancji jedynie skrótowo przedstawił przebieg postępowania administracyjnego, szczegółowo już przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Przede wszystkim na uwzględnienie nie zasługiwały zarzuty podnoszące naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez uchylenie zaskarżonej decyzji z uwagi na "rzekome" naruszenia przepisów postępowania, w tym "zwłaszcza" art. 7, art. 15, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Dotyczy to również zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku art. 6, art. 8 i art. 11 k.p.a. Pierwszy z tych zarzutów został częściowo błędnie sformułowany, ponieważ skarga kasacyjna rozpoznawana w granicach zarzutów kasacyjnych, jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, co oznacza, że zarzuty te muszą zostać jednoznacznie i precyzyjnie przedstawione. Niedopuszczalne jest zatem w takiej sytuacji posługiwanie się niejako "otwartym katalogiem" przepisów zarzucanych w skardze kasacyjnej przez użycie kwantyfikatorów takich jak "zwłaszcza" lub "w szczególności". Niezależnie jednak od powyższego uchybienia, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji wyrażone w zaskarżonym wyroku, chociaż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego kluczowe znaczenie w sprawie ma naruszenie przez organ zasad sporządzania uzasadnienia decyzji, a więc art. 107 § 3 k.p.a. W tej sprawie uzasadnienie decyzji, chociaż bardzo obszerne, nie pozwala w istocie na ustalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny, a więc również przez strony postępowania, do których ta decyzja jest kierowana, motywów, jakimi kierował się organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji. Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że zaskarżona decyzja jest bardzo obszerna, ale w większości ogranicza się do przytoczenia przebiegu sprawy, wydawanych decyzji i wyroków, jak i przepisów. Przykładowo na str. 15-21 znajduje się opis nowelizacji przepisów dokonywanych w toku postępowania administracyjnego, przy czym większość tych zmian nie miała żadnego wpływu na wynik sprawy albo nawet nie znajdowała w ogóle zastosowania względem przedmiotowego przedsięwzięcia. Kwestia zmian prawnych dotyczących załącznika graficznego została natomiast prawomocnie rozstrzygnięta w uprzednich wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Następnie na str. 21-31 organ odwoławczy przedstawił ogólnie przepisy stanowiące podstawę wydania decyzji środowiskowej, ale również bez szczegółowego, konkretnego odniesienia ich do stanu faktycznego tej konkretnej sprawy. Z kolei na str. 32-35 znajduje się ocena dopuszczalności odwołań złożonych przez organizacje ekologiczne, co w istocie nie było kwestionowane na żadnym etapie postępowania. Strony od 35 do 46 organ odwoławczy poświęcił na skopiowane treści uzasadnień wydanych w tej sprawie wyroków sądów administracyjnych, które oczywiście miały istotne znaczenie, ale ewentualne ich zacytowanie powinno zostać ściśle powiązane z zajęciem przez organ odwoławczy stanowiska w sprawie, szczególnie w kontekście wytycznych wynikających z tych wyroków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że organ odwoławczy poprzestał na ogólnikowych wypowiedziach, "podpierając" się każdorazowo stwierdzeniem, że kwestia ta została już przesądzona w uprzednio wydanych wyrokach. Ponadto organ odwoławczy ograniczył się do takich stwierdzeń, że wniosek inwestora, który zainicjował postępowanie w sprawie, jest kompletny i zawiera wszystkie prawem przewidziane elementy, natomiast zmiana prawa jaka nastąpiła w toku toczącego się postępowania nie powoduje, że wniosek ten powinien zostać uzupełniony. Organ odwoławczy stwierdził także m.in., że choć formalnie wniosek nie zawiera załącznika graficznego przedstawiającego zasięg oddziaływania przedsięwzięcia, jak również mapy w skali zapewniającej czytelność przedstawionych danych, to dane te można było ustalić w dostateczny sposób w oparciu o dokumentację zawartą w aktach, w tym raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i kartę informacyjną przedsięwzięcia. Ogólny charakter ma również argumentacja organu odnośnie braku wpływu zmiany przepisów w trakcie przedmiotowego postępowania na możliwość orzekania przez organ odwoławczy. Ponadto, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił zasięg oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia, ale nie dokonał szczegółowej analizy sytuacji planistycznej, chociaż stwierdził, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie uległ zmianie od daty wydania decyzji przez organ I instancji. Sąd I instancji wskazał także prawidłowo, że sporządzona w tej sprawie opinia sanitarna wskazywała konkretnie okoliczności, które wymagają ustalenia i oceny. Oznacza to, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Dąbrowie Górniczej uznał, że bez wyjaśnienia tych okoliczności nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora. Natomiast organ odwoławczy stwierdził (s. 53 decyzji), że organ I instancji nie wykorzystał wszystkich wniosków sformułowanych przez organ opiniujący. Opinia nie ma charakteru wiążącego, w przeciwieństwie do uzgodnienia dokonanego przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Katowicach. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji mógł nie stosować wniosków sformułowanych w tej opinii lub też mógł je zmodyfikować. Prawidłowa jest ocena Sądu I instancji, że stanowisko organu sanitarnego jest co prawda niewiążące, jednak ma znaczenie przy rozstrzyganiu sprawy, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Natomiast stanowisko organu odwoławczego wyrażone w tym zakresie jest lakoniczne i sprowadza się do potwierdzenia stanowiska organu I instancji. Należy mieć na uwadze, że Sąd I instancji wskazał również na uchybienia zaskarżonej decyzji, które w ogóle nie były przedmiotem rozważań w uprzednio wydanych wyrokach. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do złożonego w tej sprawie raportu. Brak jest rozważań dotyczących wewnętrznej spójności tego dokumentu. Przykładowo, na s. 1 wersji ujednoliconej raportu wskazuje się, że realizacja przedsięwzięcia pozwoli przetwarzać większe ilości szła. Na s. 57 raportu zastrzeżono, że proces magazynowania stłuczki szklanej może być źródłem emisji zanieczyszczeń pyłowych, a "unos" pyłów może występować przy niesprzyjającej pogodzie i występowaniu porywistych wiatrów. Pomimo tych ustaleń, na s. 70 raportu stwierdzono, że "Emisja zanieczyszczeń z miejsc magazynowania stłuczki szklanej nie ulegnie zmianie w stosunku do stanu istniejącego", bowiem "Przedsięwzięcie nie obejmuje budowy nowych placów magazynowych w stosunku do stanu istniejącego." Skoro ma być przetwarzana (a więc i dostarczana) większa ilość szkła, które może być źródłem emisji zanieczyszczeń pyłowych, to może dojść do zwiększenia zanieczyszczeń w stosunku do stanu, kiedy szkła dostarcza się i przerabia w mniejszej ilości. Organ nie odniósł się do tych kwestii, które mają znaczenie z punktu widzenia ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia oraz zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Należy pamiętać, że w uprzednio wydanych wyrokach kwestie te nie zostały przesądzone, ponieważ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach orzekł wówczas, że kwestia zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia powinna zostać wyjaśniona przez organ odwoławczy. Tego rodzaju ocena nie wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy nie odniósł się również do kwestii aktualności raportu, który przykładowo na s. 6 ujednoliconej wersji z 2014 r. odwołuje się do rozporządzenia Ministra Gospodarki z 9 kwietnia 2002 r. w sprawie rodzajów i ilości substancji niebezpiecznych, których znajdowanie się w zakładzie decyduje o zaliczeniu go do zakładu o zwiększonym ryzyku albo zakładu o dużym ryzyku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej (Dz. U. z 2002 r., Nr 58, poz. 535). Akt ten został uchylony 15 lutego 2014 r. Również w tym zakresie Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, powyższe uchybienia wskazane przez Sąd I instancji prawidłowo skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji. Inwestor zarzuca Sądowi I instancji lakoniczność i formułowane ogólnych zarzutów, jednak wskazane wyżej naruszenia stanowią konkretne, a nie ogólne podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, przy czym źródłem tych naruszeń jest przede wszystkim uzasadnienie zaskarżonej decyzji, które pomimo obszerności nie pozwala na rekonstrukcję stanowiska organu odwoławczego. Inwestor w sposób nieuzasadniony oczekuje od Sądu I instancji niejako "odtworzenia" treści zaskarżonej decyzji przez uwzględnienie całego toku postępowania, w tym wydanych w sprawie decyzji właściwych organów i wyroków sądów administracyjnych. Jest to jednak postulat wykraczający poza granice orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny. To nie sąd administracyjny jest zobowiązany uzasadnić możliwość przyznania stronie uprawnienia i określenia obowiązków w postaci ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Z kolei to na organie, w tym również organie odwoławczym, ciąży obowiązek sporządzenia uzasadnienia decyzji, żeby możliwe było poznanie motywów tego rozstrzygnięcia. Tego warunku zaskarżona decyzja nie spełnia, co wynika już z przedstawionej wyżej analizy jej treści. Brak jest również prawnej możliwości, żeby to inwestor niejako zastępował organ odwoławczy wyjaśniając lub doprecyzowując motywy rozstrzygnięcia w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że brak jest w zaskarżonej decyzji odniesienia się przez organ odwoławczy do zarzutów odwołań. Stanowisko organu odwoławczego w tym zakresie w sposób niedopuszczalny sprowadza się do ogólnikowego stwierdzenia, że organ ten: "po przeprowadzeniu postępowania w sprawie nie stwierdził wadliwości postępowania organu pierwszej instancji, w zakresie wskazanym w wyżej przywołanych odwołaniach i nie potwierdził występowania wskazanych w tychże odwołaniach uchybień, które w części się powtarzają. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera ww. wad, czego konsekwencją jest utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy. Tym samym Kolegium uznało ww. zarzuty za niezasadne.". Bez znaczenia jest przy tym, że strony, w tym Stowarzyszenie, konsekwentnie podnoszą te same zarzuty w postępowaniu (lub nawet w różnych postępowaniach), na co wskazuje inwestor w piśmie z 29 lutego 2024 r. Tożsamość formułowanych przez stronę zarzutów nie zwalnia bowiem organu z właściwego ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. W szczególności brak jest podstaw do przyjęcia, że brak konieczności odniesienia się do tego rodzaju zarzutów wynika z odniesienia się do nich we wcześniejszych, uchylonych w toku postępowania decyzjach. Obszerne stanowisko inwestora zaprezentowane w piśmie procesowym z 29 lutego 2024 r. oraz podtrzymane na rozprawie w dniu 5 marca 2024 r., nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Podkreślenia przy tym wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny odnosi się do tego stanowiska tylko w takim zakresie, w jakim stanowi ono uzupełnienie uzasadnienia zarzutów kasacyjnej (art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.). Pismo inwestora z 29 lutego 2024 r. w znacznej mierze stanowi polemikę ze stanowiskiem Stowarzyszenia wyrażonym w odpowiedzi na skargę kasacyjną (a nie w odpowiedzi na skargę, jak wskazuje inwestor w tytule pisma) i dotyczy okoliczności, które nie stanowiły podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji. Przykładowo, akcentowana w piśmie procesowym z 29 lutego 2024 r. oraz na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym kwestia błędnego rozumienia przez Stowarzyszenie zakazu tzw. "salami slicing" w ogóle nie stanowiła przedmiotu rozważań Sądu I instancji. Inwestor prawidłowo oczywiście wskazuje, że zakaz "salami slicing" dotyczy unikania przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a nie przeprowadzenia oceny dla dwóch odrębnych przedsięwzięć. Należy jednak pamiętać, że wojewódzki sąd administracyjny dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji nie jest związany zarzutami i granicami skargi. W związku z tym Sąd I instancji nie wskazywał na konieczność wyjaśnienia ewentualnej zależności między przedsięwzięciami realizowanymi przez inwestora na tym terenie w kontekście wskazywanym przez Stowarzyszenie, ponieważ uznał, że okoliczność ta nie miała wpływu na wynik sprawy. Z kolei przynajmniej częściowo błędne stanowisko Stowarzyszenia zaprezentowane w odpowiedzi na skargę kasacyjną czy nawet w skardze do Sądu I instancji, nie podważa w żadnej mierze stanowiska Sądu I instancji wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i kwestionującego zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 170 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarówno organ odwoławczy, jak i inwestor w skardze kasacyjnej, zdają się nieprawidłowo postrzegać zakres związania oceną prawną wyrażoną w wydanych w tej sprawie wyrokach lub też nieprawidłowo odczytują ich treść. Uprzednio wydanym wyrokiem z 7 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił decyzję kasacyjną organu odwoławczego wskazując, że jest ona przedwczesna, a powołane przez organ odwoławczy braki postępowania mogły zostać uzupełnione w toku postępowania odwoławczego. Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądził (bo nie posiada takich uprawnień orzeczniczych) treści decyzji, jaka powinna zostać wydana przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej obecnie do Sądu I instancji decyzji nie wynika w istocie jakie postępowanie przeprowadził organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę, ponieważ stanowisko organu odwoławczego sprowadza się do podzielania stanowiska organu I instancji z odwołaniem się do bliżej nieokreślonych wytycznych wynikających z wydanych w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Jednocześnie należy w tym miejscu wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 czerwca 2017 r., II SA/Gl 181/17. Wynika to z tego, że treść tego wyroku musiała podlegać ocenie z urzędu, uwzględniając jego wiążący charakter oraz sformułowane w tej sprawie zarzuty kasacyjne. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.