III OSK 468/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: Sędzia NSA Artur Kuś Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2024 r. r., sygn. akt II SA/Łd 425/24 w sprawie ze skargi [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2024 roku znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi (dalej "WSA w Łodzi", "Sąd I instancji") wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2024 r., sygn. akt II SA/Łd 425/24, oddalił skargę [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] (dalej: "spółka", "skarżąca") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy") z [...] kwietnia 2024 r., znak [...], w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wójt Gminy [...] (dalej: "Wójt", "organ I instancji") decyzją z [...] stycznia 2024 r., znak [...] – podjętą na podstawie art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i ust. 3, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 202ą r. poz. 1094 ze zm., dalej "u.i.o.ś") a także § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm., dalej " "rozporządzenie RM") oraz art. 104 i art. 107 k.p.a. - odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Uruchomienie zakładu górniczego wydobycia [...] ze złoża [...]" na działkach o nr ewid. [....], [...], [....] i [....] w obrębie geodezyjnym [....](nr [....]), gm. [...]. Powodem wydania decyzji odmownej było przede wszystkim negatywne stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], który postanowieniem z [...] października 2023 r., znak: [...], odmówił uzgodnienia warunków realizacji wnioskowanego przedsięwzięcia z przyczyn niezgodności z obowiązującymi na danym terenie miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego z 2012 i 2014 r. Nadto, w ocenie organu I instancji, planowana inwestycja budzi duży sprzeciw wśród lokalnej społeczności. Wynik postępowania z udziałem społeczeństwa jest negatywny. Wójt uznał zatem, że realizacja inwestycji we wskazanej lokalizacji w olbrzymi sposób negatywnie wpłynie na jakość życia ludzi w najbliższym otoczeniu obiektu. Stwierdził, że planowane przedsięwzięcie narusza zasadę zrównoważonego rozwoju, o której mowa w art. 5 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Hałas, drgania, pylenie pochodzące z działalności zakładu górniczego będą bowiem uciążliwe dla mieszkańców okolicznych wsi, w tym najbardziej wsi [...]. Występowanie uciążliwości nie będzie sporadyczne, będzie stanem permanentnym. Uciążliwości hałasu, drgań czy pylenia związane będą nie tylko z kruszeniem (wystrzałami), ale również z pracą maszyn i transportem urobku. Na skutek odwołania spółki, Kolegium decyzją z [...] kwietnia 2024 r., znak [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania i przeprowadziło analizę przepisów obowiązujących w zakresie podstaw prawnych decyzji środowiskowych. SKO wskazało na treść przepisów art. 59 ust. 1 pkt 1, art. 71 ust. 2, art. 72 ust. 1 pkt 4 i ust. 3, art. 74 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.i.o.ś., a następnie wyjaśniło, że przedsięwzięcie, o którym mowa w decyzji Wójta jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a) rozporządzenia RM, tj. wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową na powierzchni obszaru górniczego nie mniejszej niż 25 ha. Dalej Kolegium podało, że na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1890, dalej "ustawa zmieniająca") z dniem 16 października 2023 r. uległ zmianie przepis art. 80 u.i.o.ś. Jednakże zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej do spraw prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, z wyjątkiem przepisów art. 61 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 82 ust. 1 oraz art. 86f ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz stosuje się przepisy art. 86f ust. la, 2a i 8 ustawy zmienianej w art. 1. Wobec powyższego zdaniem organu odwoławczego w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy art. 80 u.i.o.ś. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Następnie SKO odwołało się do treści przepisów art. 80 ust. 2 i ust. 3 u.i.o.ś. i wyjaśniło, że w przypadku przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem kopalin, organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest zwolniony z konieczności badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w odniesieniu do pozostałych przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze, takich chociażby jak wydobywanie kopalin ze złóż, co obejmuje wniosek złożony w niniejszej sprawie, konieczne jest stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium zauważyło, że ocena zgodności danego przedsięwzięcia powinna także uwzględniać dyspozycję art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo geologiczne i górnicze. Powyższy przepis jednoznacznie stanowi, że podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w rozumieniu tej ustawy jest dozwolone, jeżeli nie narusza przeznaczenia nieruchomości ustalonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w odrębnych przepisach. Naruszenie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nastąpi, jeżeli np. w planie miejscowym zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin. Niewątpliwie zatem zawarty w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bezpośredni zakaz wydobycia kopalin stanowi przesłankę do wydania decyzji odmownej. Jednakże, w ocenie Kolegium, skoro przepis art. 80 ust. 3 u.i.o.ś. mówi o nienaruszaniu zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego to nie można wyłącznie poszukiwać w planie bezpośredniego zakazu wydobycia kopaliny lecz należy również ustalić, czy planowana działalność wydobywcza wyklucza sposoby wykorzystania gruntu, na którym ma być realizowana, wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stanowisko to znajduje uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym zwraca się uwagę, że wskazaną w art. 80 ust. 3 u.i.o.ś. przesłankę, aby objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie nie naruszało przeznaczenia nieruchomości, przyjętego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, należy wykładać szerzej. Mianowicie trzeba dokonać oceny czy planowane wydobycie kopaliny spowoduje, że tereny, które zgodnie z ustaleniami planu są przeznaczone pod grunty rolne będą mogły być wykorzystane właśnie w sposób oznaczony w planie. Organ odwoławczy stwierdził, że jak ustalił organ I instancji, na terenie inwestycji obowiązują ustalenia mpzp z 2012 r. (część działki ozn. nr ewid. [....]) i mpzp z 2014 r. (część działki ozn. nr ewid. [...], [...] i [...] oraz dz. ozn. nr ewid. [...]). Nie ulega przy tym żadnej wątpliwości, że zgodnie z Raportem o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko dla inwestycji polegającej na "Uruchomieniu zakładu górniczego wydobycia [...] ze złoża [...]" przewidzianego na terenie ozn. nr ewid. dz. [...], [....], [....] i [...] obręb [....], sporządzonego w marcu 2023 r. i jego uzupełnieniem sporządzonym w sierpniu 2023 r., oraz wyjaśnień przesłanych przy piśmie z dnia [...] marca 2023 r., zamiarem inwestycyjnym jest wydobycie [...] z całej powierzchni udokumentowanego złoża "[...].", tj. [...] ha. Zdaniem organu odwoławczego należało zatem dokonać oceny, czy objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie nie narusza przeznaczenia terenu określonego w obowiązujących miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z § 2 pkt 1 mpzp z 2012 r. głównym przedmiotem ustaleń tego planu są tereny przemysłu wydobywczego - kopalnia, oznaczone na rysunku planu symbolem P (pkt 1). Działka nr [...] leży poza granicami terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]. Tylko krańce [...] części działki ozn. nr ewid. [...] objęte są ustaleniami mpzp z 2012 r. i na rysunku tego planu oznaczone są symbolem [...], z przeznaczeniem na tereny komunikacji - projektowaną drogę gminną wraz z technicznymi urządzeniami transportowymi (§ 16 pkt 1 planu). SKO podało, że z ustaleń szczegółowych planu (§11 pkt 4, § 12 pkt 4 lit. a, § 13 pkt 4, § 14 pkt 4) wynika, iż projektowana droga gminna oznaczona na rysunku planu symbolem [...] ma służyć obsłudze komunikacyjnej terenów oznaczonych symbolem 1.P, 1.P.P, 1.E, 2.E. Z kolei, jak wynika z § 2 mpzp z 2014 r., szczegółowym celem realizacji zawartych w ustaleniach jest ustalenie zasad zagospodarowania i warunków zabudowy terenów przeznaczonych dla rozwoju energetyki wykorzystującej odnawialne źródła energii - lokalizacji farmy wiatrowej wraz z towarzyszącą infrastrukturą. Wobec tego przywołując treść § 5, § 12, § 13, § 14 i § 15 mpzp z 2014 r. organ odwoławczy zaznaczył, że część działki nr [...] na rysunku planu oznaczona jest symbolem [...]: część działki nr [...] na rysunku planu oznaczona jest symbolem [...]; na działce nr [...], zgodnie z rysunkiem planu występują tereny oznaczone symbolami [...]; na części działki nr [...], zgodnie z rysunkiem planu, występują tereny oznaczone symbolami [...]. Kolegium wskazało również, że zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 planu dla części terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: [...] w ramach których zlokalizowana jest część złoża [...] [....] o bilansowych zasobach geologicznych przyjętych zawiadomieniem z dnia [...].08.2008 r. znak: [...] obowiązuje jego ochrona i dotychczasowy sposób użytkowania. Z kolei na terenach przeznaczonych na lasy obowiązuje zakaz zabudowy (z wyłączeniem inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej w rozumieniu przepisów odrębnych) oraz ogrodzeń (§ 15 ust. 1 pkt 3 lit. c) planu), a ponadto w myśl § 15 ust. 2 planu, dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] w ramach, którego zlokalizowana jest część złoża [...] [...] o bilansowych zasobach geologicznych przyjętych zawiadomieniem z dnia [...].08.2008 r. znak: [...] obowiązuje jego ochrona i dotychczasowy sposób użytkowania. W ocenie SKO chociaż ww. plany zagospodarowania przestrzennego nie zawierają wprost zakazu wydobycia kopaliny, to jednak przyjęte w tych planach przeznaczenie sprzeciwia się przeznaczeniu terenów działek ozn. nr ewid. [...], [...], [....] i [....] pod eksploatację odkrywkową kopaliny. W sposób wyraźny planowane przedsięwzięcie polegające na wydobywaniu [....] ze złoża naturalnego [...] metodą odkrywkową narusza postanowienia planu, gdyż oznaczona działalność wydobywcza ze względu na ingerencję w strukturę nieruchomości gruntowej wyklucza przyjęte przeznaczenie pod grunty rolne, grunty leśne oraz urządzenia elektroenergetyki wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii - elektrownie wiatrowe. Kolegium zacytowało dalej treść art. 2 ust. 1 i ust. 2, art. 3 i art. 7 ust. w i ust. 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 82) oraz art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1356 ze zm.) i stwierdziło, że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie polegające na działalności wydobywczej ze względu na ingerencję w strukturę nieruchomości gruntowej wyklucza przyjęte w planie przeznaczenie pod grunty rolne (§ 14 ust. 1 mpzp z 2014 r.), grunty leśne (§ 15 ust. 1 mpzp z 2014 r.) oraz podstawowe przeznaczenie, dla którego mpzp z 2014 r. został uchwalony - planowany park wiatrowy (§ 13 ust. 1 tego planu). Według Kolegium prawidłowo zatem Wójt oraz RDOŚ w [...] przyjęli, że planowana inwestycja zniweczyłaby założony w planie miejscowym sposób użytkowania terenu. Ponadto, stwierdzona przez organy niezgodność ocenianego zamierzenia z postanowieniami miejscowych planów znajduje potwierdzenie w jednoznacznej opinii urbanistycznej sporządzonej w maju 2023 r., przez współautorów: dr inż. arch. D. M. (posiadającą uprawnienia do planowania przestrzennego [...], Rzeczoznawcę [...], nr [...], oraz Rzeczoznawcę [...], nr [...]) i mgr prawa mgr inż. P.W. ([...]). Zdaniem organu odwoławczego nie ma racji skarżąca, że żaden z organów rozstrzygających w sprawie, nie dokonał właściwej interpretacji ustaleń mpzp z 2014 r. w świetle § 5 ust. 1 pkt 3 oraz § 14 ust. 2 pkt 1 i § 15 ust. 2 pkt 1 tego planu. Przy czym wbrew oczekiwaniom skarżącej, powyższe ustalenia planu w żaden sposób nie uprawniają do eksploatacji [...] ze złoża [...]. W świetle przepisu art. 7 ust. 1 ustawy Prawo górnicze i geologiczne, organ odwoławczy podkreślił, że sposób wykorzystania nieruchomości musi być ustalony przez odniesienie do jej przeznaczenia w planie miejscowym. Natomiast mpzp z 2014 r. nie wskazuje przeznaczenia gruntów działek ozn. nr ewid. [...], [....], [....] i [....] pod eksploatację kruszywa. Zatem plan nie przewiduje takiego wykorzystania gruntów. Z kolei przepis § 5 ust. 1 pkt 3 mpzp z 2014 r. dotyczy ustaleń ogólnych planu dotyczących ochrony i kształtowania środowiska. Zapis taki obligatoryjnie powinien znaleźć się w planie miejscowym, zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2023 r. poz. 997 ze zm., dalej "u.p.z.p."). Co prawda Kolegium podało, że można mieć pewne zastrzeżenia, co do zredagowania przepisu § 5 ust. 1 pkt 3 mpzp z 2014 r., jednakże nie jest to przepis, który stanowi podstawę do rozpoczęcia działalności wydobywczej na terenie objętym planem. W żaden sposób ww. przepisu nie można odczytywać, jak tego chce skarżąca. W ocenie SKO samo bowiem wskazanie złoża, wobec braku innych regulacji pozwalających na jego eksploatację, nie może być odczytywane jako sugestia co do możliwości jego wykorzystania. Odnosząc się natomiast do treści § 14 ust. 2 pkt 1 i § 15 ust. 2 mpzp z 2014 r., Kolegium wyjaśniło, że dotyczą one ochrony złoża [...], występującego na obszarze objętym planem. Jednak zapis, że na tym terenie obowiązuje "dotychczasowy sposób użytkowania" oznacza, że eksploatacja kruszywa mogłaby być kontynuowana, gdyby inwestor w chwili uchwalania miejscowego planu prowadził na obszarze objętym planem działalność wydobywczą. Zatem mógłby dalej kontynuować tę działalność, pomimo innego przeznaczenia terenu w planie miejscowym, do czasu określonego w tym planie. Zgodnie bowiem z art. 35 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Według SKO z treści tego przepisu wynika, że tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowania. Przepis ten koresponduje z treścią art. 15 ust. 2 pkt 11 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo sposób i termin tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów, co do których następuje zmiana sposobu zagospodarowania. Celem przepisu art. 35 u.p.z.p. jest faktyczne umożliwienie podmiotom - wobec niezależnej od nich zmiany funkcji terenu - kontynuowania dotychczasowego sposobu zagospodarowania, aż do czasu zagospodarowania zgodnie z planem. W ocenie organu odwoławczego ustalenie sposobów tymczasowego zagospodarowania terenów jest zasadne, gdy jest on inny niż funkcja ustalona w planie. Natomiast w rozpatrywanej sprawie teren objęty planem nie był wykorzystywany na działalność wydobywczą. Zdaniem Kolegium przeznaczenie terenu pod grunty rolne, grunty leśne oraz urządzenia elektroenergetyki wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii - elektrownie wiatrowe, nie wpłynie negatywnie na złoża [...]. Można więc stwierdzić, że ochrona tych złóż, przy realizacji ustaleń planu, zostanie zapewniona, zgodnie z ustaleniami mpzp z 2014 r. Wobec ustalenia, że planowane przedsięwzięcie narusza przeznaczenie terenu określone w § 13 ust. 1 pkt 1, § 14 ust. 1 pkt 1 i § 15 ust. 1 pkt 1 mpzp z 2014 r. oraz § 16 pkt 1 mpzp z 2012 r. organ odwoławczy uznał, że nie zachodzi konieczność oceny czy w sprawie zostały naruszone ustalenia uchwały Nr [...] Sejmiku Województwa [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. w sprawie [...] oraz zakazy wynikające z położenia przedsięwzięcia w zasięgu Głównego Zbiornika [...]. Końcowo Kolegium stwierdziło, że organ orzekający w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia, nie jest uprawniony do oceny planu i nie analizuje, co było intencją organu uchwałodawczego. Stosownie do art. 14 ust. 8 u.p.z.p., plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego i zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej obowiązuje na obszarze nim objętym. Dopóki plan miejscowy obowiązuje, jego postanowienia są wiążące i stanowią podstawę prawną dla działania organów administracyjnych, w tym także do oceny dokonywanej przez organ na podstawie art. 80 ust. 3 u.i.o.ś. Zatem zarzut, że "plan jest bardzo źle napisany ponieważ jest niezrozumiały dla obywateli, a co najgorsze także dla organów Gminy, czyli organów planistycznych", nie może wpłynąć na podjęte rozstrzygnięcie. Decyzja Kolegium z [...] kwietnia 2024 r. stałą się przedmiotem skargi spółki do WSA w Łodzi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i nakazanie organowi rozstrzygającemu w sprawie w drugiej instancji, wydanie decyzji merytorycznej i orzeczenie w sprawie ustalenia warunków środowiskowych wskazanej wyżej, planowanej inwestycji także wobec faktu, że organ I instancji ustalił i zebrał całokształt materiału dowodowego, stanu faktycznego oraz okoliczności, wystarczające do wydania pozytywnej decyzji. Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności art. 7 ustawy prawo geologiczne i górnicze, art. 72 i art. 80 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku i przepisów uchwał Rady Gminy [...] z 2012, a w szczególności § 13, § 14 i § 15 uchwały nr [...] z [...] września 2014 r. Rady Gminy [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. WSA w Łodzi postanowieniem z 8 lipca 2024 r., sygn. akt II SA/ Łd 425/24, dopuścił Stowarzyszenie [...] do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika postępowania. W dniu 14 sierpnia 2024 r. WSA w Łodzi wydał opisany na wstępie wyrok. W uzasadnieniu wskazał, że materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy u.i.o.ś. i przywołał relewantne przepisy tej ustawy. Zdaniem Sądu I instancji nie ulega wątpliwości, że w rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, stanowi bowiem przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienione w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania przed organem I instancji). Ponadto stosownie do treści art. 72 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m.in. przed uzyskaniem koncesji na koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż udzielanych na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze. Następnie WSA w Łodzi wskazał, że podstawowym ustaleniem w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest co do zasady ocena zgodności planowanego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 zdanie 1 u.i.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Jednak, co ma znaczenie w rozpoznawanej sprawie, w przypadku działalności określonej ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, innej niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia jest nienaruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony oraz w odrębnych przepisach (art. 80 ust. 3 u.i.o.ś.). Zadaniem organu w kontrolowanym postępowaniu była zatem ocena, czy planowane przedsięwzięcie spowoduje naruszenie przeznaczenia nieruchomości określonego w planie miejscowym. Według Sądu I instancji oznacza to, że dla stwierdzenia braku sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane ustalenie w planie miejscowym, wskazujące na dopuszczalność prowadzenia takiej działalności gospodarczej. Przy ocenie nienaruszania przez planowaną inwestycję postanowień planu miejscowego w niniejszej sprawie nie sposób bowiem abstrahować od wskazówek interpretacyjnych wynikających z art. 7 ust 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze, który stanowi, że podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Zdaniem WSA w Łodzi stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oznacza, iż dopuszczalna jest tylko taka inwestycja, która nie wypełnia przesłanek negatywnych wskazanych w planie oraz jednocześnie nie niweczy założeń planu, a nie są konieczne ustalenia w planie wskazujące na dopuszczalność takiej działalności. W niniejszej sprawie planowana rozbudowa kopalni wapieni zlokalizowana jest na terenie objętym planem miejscowym i stanowi działalność określoną ustawą z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze, inną niż przedsięwzięcia wymagające koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, gdyż ma polegać na wydobywaniu wapieni jurajskich. Tym samym nie wymaga uzyskania koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin, wymaga natomiast koncesji na wydobywanie kopaliny ze złóż. Na terenie planowanego przedsięwzięcia obowiązują: miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla terenu położonego w sołectwie [...], uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 2014 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] listopada 2014 r., poz. [...], dalej "mpzp z 2014 r."; miejscowy pian zagospodarowania przestrzennego gminy [...] dla terenu w rejonie miejscowości [...], uchwalony uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lipca 2012 r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] w dniu [...] września 2012 r., poz. [...], dalej "mpzp z 2012 r.". WSA w Łodzi podał, że jak wynika z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2014 r. działki wskazane we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach położone są w terenie oznaczonym symbolem: działka [...], działka [...], działka [...], działka [...]. Symbol "R" dotyczy terenów upraw rolnych, symbol "ZŁ" dotyczy terenów lasów, a symbol "E" terenów urządzeń elektroenergetycznych wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (elektrownie wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą). Analizując zapisy rozdziału 4 "Ustalenia szczegółowe - warunki zabudowy i zagospodarowania" uchwały przyjmującej mpzp z 2014 r. stwierdzono, że zapisy uchwały stanowią: Po pierwsze dla terenów urządzeń elektroenergetycznych wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (elektrownie wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą) (E): "§ 13.1. Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami: [...] ustala się: 1) przeznaczenie terenu; a) urządzenia elektroenergetyki wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii - elektrownie wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą, jako podstawowe przeznaczenie terenu, b) place i drogi montażowe oraz drogi wewnętrzne dla potrzeb serwisowych w okresie budowy i eksploatacji elektrowni wiatrowych, jako podstawowe przeznaczenie terenu, c) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej związane z funkcjonowaniem parku wiatrowego, w tym w zakresie przyłączenia do systemu elektroenergetycznego, zgodnie z warunkami przyłączenia uzyskanymi od gestora sieci, jako podstawowe przeznaczenie terenu, d) maszty meteorologiczne mierzące kierunki i prędkość wiatru, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu." Po drugie dla terenów upraw rolnych (R): "§ 14.1. Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami:[...] ustala się: 1) przeznaczenie terenów: a) uprawy rolne, jako podstawowe przeznaczenie terenu, b) sieci i urządzenia infrastruktury technicznej, w tym związane z funkcjonowaniem parku wiatrowego oraz w zakresie przyłączenia do systemu elektroenergetycznego zgodnie z warunkami przeznaczenia uzyskanymi od gestora sieci, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu;". Ponadto w § 14.2. uchwała wprowadza dodatkowe ustalenia: "2. Dla wyszczególnionych poniżej terenów oprócz ustaleń zawartych w ust. 1 wprowadza się dodatkowe ustalenia: 1) dla części terenów oznaczonych na rysunku planu symbolami: [...], w ramach których zlokalizowana jest część złoża [...] o bilansowych zasobach geologicznych przyjętych zawiadomieniem z dnia [...].08.2008 r. znak: [...] obowiązuje jego ochrona i dotychczasowy sposób użytkowania;". Po trzecie dla terenów lasów (ZL): "§ 15.1. Na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami: [...] ustala się: 1) przeznaczenie terenu: a) lasy, jako podstawowe przeznaczenie terenu, b) sieci infrastruktury technicznej, jako dopuszczalne przeznaczenie terenu;". Ponadto w § 15.2. uchwała wprowadza dodatkowe ustalenia: "2. Dla wyszczególnionego poniżej terenu oprócz ustaleń zawartych w ust. 1 wprowadza się dodatkowe ustalenia: 1) dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...] w ramach, którego zlokalizowana jest część złoża [...] o bilansowych zasobach geologicznych przyjętych zawiadomieniem z dnia [...].08.2008 r. znak: [...] obowiązuje jego ochrona i dotychczasowy sposób użytkowania." Poza tym część działki o numerze ewid. [...] (jej niewielka część zachodnia przy granicy z Gminą [...]) leży na obszarze, którym obowiązuje mpzp z 2012 r. Zgodnie z zapisami tego planu teren przedmiotowej działki objęty mpzp z 2012 r. [...] oznaczono w tym planie symbolem [...] – [...]. Analizując zapisy rozdziału 3 "Ustalenia szczegółowe" uchwały przyjmującej ww. mpzp 2012 stwierdzono, że zapisy uchwały stanowią: "§ 16. Ustalenia dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem [...]: "przeznaczenie terenu - teren komunikacji. Projektowana droga gminna wraz z technicznymi urządzenia transportowymi". W niniejszej sprawie zapisy mpzp z 2014 r. wskazują, że na terenie planu znajdują się udokumentowane złoża surowców naturalnych – [...]. Natomiast działki wskazane we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach położone są w tym planie w terenie upraw rolnych (oznaczonych w planie [...]), terenie lasów (oznaczonych w planie jako [...]) i terenie urządzeń elektroenergetycznych wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (elektrownie wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą, oznaczonych w planie jako [...]). Plan nie zawiera zapisów określających tereny, na których dopuszczalna jest eksploatacja surowców. Dopuszczenie wydobycia naruszyłoby jednak przede wszystkim założenie planu miejscowego, jakim jest objęcie istniejących złóż ochroną do czasu wprowadzenia nowych postanowień planistycznych, które umożliwią eksploatację na podstawie koncesji (mamy do czynienia z nakazem ochrony, która przybrała de facto formę zakazu eksploatacji). Niedopuszczenie do rozpoczęcia eksploatacji tej części złoża [...], która znajduje się na obszarze objętym mpzp z 2014 r. koresponduje z założeniem § 2 tegoż planu, który wskazuje, że szczegółowym celem regulacji jest ustalenie zasad zagospodarowania i warunków zabudowy terenów przeznaczonych dla rozwoju energetyki wykorzystującej odnawialne źródła energii - lokalizacji farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Natomiast złoża, które według założeń gminy przeznaczono do eksploatacji objęte zostały uprzednio postanowieniami mpzp z 2012 r. i oznaczone jako tereny przemysłu wydobywczego (kopalnia, tereny eksploatacji, zwałowisk nakładu i urządzeń technicznych związanych z funkcją podstawową). Mając powyższe na uwadze w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że uruchomienie zakładu wydobycia [...] metodą odkrywkową naruszy ustalenia mpzp z 2014 r. Planowana działalność wydobywcza wyklucza inne sposoby wykorzystania gruntu, na którym ma być realizowana. Przeznaczenia określonego terenu na cele rolne nie da się pogodzić z działalnością polegającą na wydobywaniu kruszywa. To zaś wyczerpuje przesłankę odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań, jaką jest naruszenie zamierzoną działalnością przeznaczenia nieruchomości określonego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Sądu i instancji zgodzić się zatem należy z orzekającymi w sprawie organami administracji (w tym ze stanowiskiem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska), że planowane przez skarżącą przedsięwzięcie jest nie do pogodzenia z ustaleniami obowiązujących na danym terenie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, bowiem jego realizacja wyklucza zarówno podstawowe, jak i uzupełniające przeznaczenie tego terenu (rolne, leśne, sieci i urządzeń infrastruktury technicznej, terenu komunikacji drogowej). Ponadto WSA w Łodzi zauważyć, że samo ujawnienie w § 14 i § 15 planu miejscowego z 2014 r. złoża kopaliny (bez przeznaczenia go do wydobycia) nie pozbawia tego przepisu znaczenia normatywnego, wskazując na art. 95 ust. 1 ustawy z 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze, który to przepis w dacie uchwalania planów miejscowych z 2012 r. i 2014 r. wprowadzał obowiązek ujawnienia złoża w celu jego ochrony. Zatem to są skutki prawne, które ten przepis rodził. Sąd I instancji zauważył, że co prawda przepisy art. 95 Prawa geologicznego i górniczego w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania wskazanych wyżej miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie zapewniały wystarczającej ochrony udokumentowanych złóż kopalin w sposób gwarantujący możliwość ich wydobycia, na co uwagę zwrócił ustawodawca w ustawie z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688). We wspomnianej ustawie nowelizującej zmieniono brzmienie art. 95 Prawa geologicznego i górniczego w ten sposób, że udokumentowane złoża kopalin podlegają ochronie polegającej już nie tylko na samym ich ujawnieniu w aktach planistycznych gminy, ale również na zapewnieniu możliwości ich wydobycia lub wykorzystania (art. 32 pkt 3 ww. ustawy). Jednakże, jak wynika z art. 67 ust. 1 ustawy nowelizującej dotychczasowe miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego zachowują moc na danym obszarze do dnia wejścia w życie nowych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego na tym obszarze i mogą być zmieniane. W związku z tym ocena zapisów planów miejscowych z 2012 r. i 2014 r. musi według Sądu I instancji uwzględniać dotychczasowe brzmienie art. 95 w zw. z art. 7 Prawa geologicznego i górniczego. A jak już zostało to podkreślone wspomniane plany miejscowe określiły zasady ochrony udokumentowanych złóż [...] polegające wyłącznie na zachowaniu dotychczasowego sposobu użytkowania terenu, na którym złoża te się znajdują. W tym miejscu WSA w Łodzi zaznaczył, że w postępowaniu w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań ani organy administracji, ani Sąd nie jest upoważniony do oceny poszczególnych zapisów planów miejscowych pod względem ich zgodności z prawem. Ocena tych zapisów w tym postępowaniu może polegać wyłącznie w zakresie ustalenia nienaruszenia przez planowane przedsięwzięcie przeznaczenia nieruchomości określonej w ww. miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie ocena ta dała wynik negatywny. Zdaniem Sądu I instancji również bezprzedmiotowa jest ocena, czy organy administracji uwzględniły wskazania i wytycznej zawarte decyzji kasatoryjnej Kolegium z [...] sierpnia 2022 r., nr [...], skoro w wyniku ponownego postępowania organy administracji doszły do tego samego stanowiska, że planowane przedsięwzięcie narusza przeznaczenie nieruchomości określone w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, obowiązujących na danym terenie. Reasumując, WSA w Łodzi stwierdził, że organy administracji obu instancji wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto wypełniły obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Natomiast okoliczność, że skarżąca domaga się odmiennego interpretowania zastosowanych w sprawie przepisów prawa zdaniem Sądu I instancji nie oznacza, iż wydane w sprawie rozstrzygnięcia są wadliwe. Wręcz przeciwnie organy podjęły niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydały trafne rozstrzygnięcia, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. Końcowo Sąd I instancji wskazał, że bezpodstawne jest powoływanie się przez skarżącą na treść decyzji wydanych przez Samorządowe Kolegium w [...] w kontekście przepisu art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Przez utrwaloną praktykę należy bowiem rozumieć zgodne z prawem, akceptowane przez sądy, stabilne, jednolite, ustandaryzowane i wieloletnie oraz znane publicznie postępowanie organów administracji publicznej przy rozstrzyganiu spraw tego samego rodzaju w takich samych stanach faktycznych i prawnych. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Łodzi wywiodła skarżąca (dalej również "skarżąca kasacyjnie"), zaskarżając powyższy wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 7 ustawy prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 81 ust. 1 i 2 ustawy o udzielaniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, w związku z zapisami § 2, 3, 4, 5 i 13,14 i 15 uchwały pianistycznej z 2014 r. gminy [...], poprzez błędną wykładnię polegającą na tym, iż w/w przepisy wraz z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają zakaz wydobycia kopalin, co uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji w sprawie ustalenia warunków środowiskowych inwestycji mimo, iż zakaz ten nie wynika wprost z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a szczególności art. 20 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśny w zw. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędną wykładnię polegającą na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji nakazu rekultywacji terenów, który wynika z przepisów, a który musi zostać uwzględniony przez inwestora w toku projektowania i realizacji na wszystkich etapach działalności przemysłowej, który ustanawia gwarancję nienaruszalności charakteru i przeznaczenia gruntów ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie zmienia ich przeznaczenia, lecz czasowy sposób wykorzystania gruntów. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz poprzedzających decyzji Kolegium z [...] kwietnia 2024 r., znak: [...] i decyzji Wójta z [...] stycznia 2024 r., znak: [...]. Ponadto wystąpiła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania sądowo - administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych i oświadczyła, że zrzekam się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Przed przystąpieniem do oceny merytorycznej podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu przypomnieć należy, że [...] Sp. z o.o. w [...] wystąpiły o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. " Uruchomienie zakładu górniczego wydobycia [...] ze złoża [...] na działkach ewidencyjnych o nr [....], [...] [...] i [...] w obrębie geodezyjnym [...] (nr [....]), gm. [...] w zw. z art. 72 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie kompleksu podziemnego składowania dwutlenku węgla, koncesji na wydobycie kopalin ze złóż, koncesji na podziemne składowanie odpadów oraz koncesji na podziemne składowanie dwutlenku węgla – udzielonych na podstawie ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku – Prawo geologiczne i górnicze. W przedmiotowej sprawie konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do przedstawionego przedsięwzięcia spółka uzasadniała zamiarem przystąpienia do wydobycia [...] ze złoża [...]. Przedsięwzięcie objęte wnioskiem jest przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 27 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) tj. wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową na powierzchni obszaru górniczego nie mniejszej niż 25 ha. Podkreślenia wymaga także fakt, że na podstawie ustawy z dnia 13 lipca 2023 roku o zmianie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023r., poz. 1890) z dniem 16 października 2023 roku uległ zmianie przepis art. 80 u.i.o.ś. Jednakże zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy zmieniającej z 2023 roku do spraw prowadzonych na podstawie ustawy zmienianej w art. 1 wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym dotychczas za wyjątkiem przepisów art. 61 ust. 1, art. 66 ust. 1 pkt 5, art. 82 ust. 1 oraz art. 86f ust. 2 i 4 ustawy zmienianej w art. 1, które stosuje się w brzmieniu nadanym niniejsza ustawą. Wobec powyższego, w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 80 u.i.o.ś. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Przepis art. 80 ust. 2 i ust. 3 u.i.o.ś. w odniesieniu do przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy - Prawo geologiczne i górnicze przyjmuje dwutorowe rozwiązanie. W odniesieniu do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko związanych z poszukiwaniem i rozpoznawaniem kopalin organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zwalnia z konieczności badania zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, natomiast w odniesieniu do pozostałych przedsięwzięć realizowanych w oparciu o przepisy ustawy – Prawo geologiczne i górnicze modyfikuje kryteria oceny lokalizacji przedsięwzięcia. Nie jest konieczne stwierdzenie zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a jedynie, że przedsięwzięcie nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zróżnicowane kryterium oceny lokalizacji przedsięwzięcia prowadzi do różnych stanów prawnych. Z całą pewnością można stwierdzić, że dla stwierdzenia braku sprzeczności nie są konieczne ustalenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazujące na dopuszczalność takiej działalności. Pomocny w interpretacji, jak zasadnie wskazały organy oraz Sąd I instancji, może okazać się przepis art. 7 ust. 1 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze wskazujące, że podejmowanie i wykonywanie działalności określonej ustawą jest dozwolone tylko wówczas, jeżeli nie naruszy ona przeznaczenia nieruchomości określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oraz w odrębnych przepisach. Próbując wskazać kryteria oceny czy przedsięwzięcie narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazać należy, że może do niego dojść zasadniczo w trzech przypadkach: 1) gdy w planie zawarty jest bezpośredni zakaz wydobycia kopalin: 2) gdy plan wprowadza zakaz wznoszenia obiektów budowlanych, a obiekty zakładu górniczego, które mają zostać zlokalizowane na powierzchni gruntu planowane są w ramach terenu objętego zakazem: 3) gdy skutki planowanego wydobycia kopaliny, ujawniające się na powierzchni terenu będą prowadziły do utraty funkcji danego terenu, przeznaczenia tzn. nie dają się z tą funkcją pogodzić. W pierwszym z podniesionych zarzutów kasacyjnych spółka wskazała na naruszenie art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze w zw. z art. 81 ust. 1 i 2 u.i.o.ś. w zw. z § 2, 3, 4, 5 oraz 13, 14 i 15 uchwały planistycznej z 2014 roku gminy [...] poprzez błędną wykładnię polegająca na tym, iż w/w przepisy wraz zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzają zakaz wydobycia kopalin, co uniemożliwia wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach pomimo, że zakaz ten nie wynika wprost z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tym zarzutem kasacyjnym jest bezpośrednio powiązany drugi z podniesionych zarzutów dotyczący naruszenia art. 20 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego polegający na nieuwzględnieniu przez organy i Sąd I instancji nakazu rekultywacji terenów, który wynika z przepisów, a który musi zostać uwzględniony w toku projektowania i realizacji na wszystkich etapach działalności przemysłowej, który ustanawia gwarancję nienaruszalności charakteru i przeznaczenia gruntów ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie zmienia ich przeznaczenia, lecz czasowy sposób wykorzystania gruntów. Zgodzić należy się stwierdzeniem skarżącej kasacyjnie, że w planie miejscowego zagospodarowania przestrzennego obowiązującego na terenie, na którym ma być realizowane planowane przedsięwzięcie nie wprowadzono zapisów wprowadzających zakaz wydobycia kopalin. Jednak brak takiego zapisu nie oznacza braku podstaw do odmowy wydania decyzji środowiskowej z uwagi na treść art. 80 ust. 2 i 3 u.i.o.ś. Jak już wyżej wskazano naruszenie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu w/w przepisów ma miejsce także w sytuacji, gdy skutki planowanego wydobycia kopalin, ujawniające się na powierzchni ziemi, będą prowadziły do utraty funkcji, przeznaczenia danego terenu wskazanego w powyższym akcie prawa miejscowego. Jak wynika z ustaleń poczynionych przez organy i przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia przez Sąd I instancji działki, na których ma być realizowane przedsięwzięcie są przeznaczone na prowadzenie upraw rolnych, tereny leśne oraz tereny urządzeń elektroenergetycznych wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii (elektrownie wiatrowe wraz z niezbędną infrastrukturą). Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił poszczególne zapisy planu zagospodarowania przestrzennego, które stanowiły podstawę takich ustaleń. Skarżąca kasacyjnie tych ustaleń nie podważyła. Uruchomienie zakładu wydobycia [...] metodą odkrywkową naruszałoby zapisy planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana działalność wydobywcza w przypadku jej realizacji wyklucza bowiem inne wykorzystanie gruntu, na którym miałaby być realizowana, w tym wskazane dla tych terenów w planie zagospodarowania przestrzennego z 2014 roku. Przeznaczenie określonego terenu na cele rolne, leśnie czy też usytuowanie na nich elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną z niezbędną infrastrukturą, nie da się pogodzić z prowadzeniem na tych terenach działalności wydobywczej. Działalność wydobywcza metodą odkrywkową uniemożliwia inne wykorzystanie tych terenów, a w szczególności na cele rolne, leśne, czy też postawienie elektrowni wiatrowych. Nie ma wpływ na powyższe podnoszona przez skarżącą kasacyjnie okoliczność, że po zakończeniu prowadzenia działalności polegającej na wydobyciu surowca metodą odkrywkową tereny te zostaną poddane rekultywacji i możliwe będzie ich wykorzystanie zgodnie z przeznaczeniem wskazanym w planie zagospodarowania przestrzennego. Za takim stanowiskiem co do wykładni powołanych przepisów w trym art. 80 ust. 2 i 3 u.i.o.ś i art. 7 ustawy Prawo geologiczne i górnicze przemawia wykładnia językowa. W przepisach tych ustawodawca nie użył zwrotu, że chodzi o trwałą utratę funkcji, przeznaczenia terenów określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Żadne, nawet czasowe wyłączenie przeznaczenia terenów określonych w planie zagospodarowania przestrzennego nie jest dopuszczalne. W tym miejscu znaczyć należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani organy administracji publicznej, ani Sąd nie jest upoważniony do oceny poszczególnych zapisów planu miejscowego pod względem ich zgodności z prawem. Ocena tych zapisów w tym postępowaniu może polegać wyłącznie w zakresie ustalenia nienaruszenia przez planowane przedsięwzięcie przeznaczenia nieruchomości określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie ocena ta dała wynik dla skarżącej kasacyjnie negatywny. Mając powyższe na uwadze, uznając, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w wyroku.