III OZ 43/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lipca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 1008/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 13 marca 2025 r. nr DKO-WPUB.401.69.2025.ak w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 10 lipca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 1008/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku P. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "skarżąca", "spółka") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 13 marca 2025 r. nr DKO-WPUB.401.69.2025.ak w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie zasługiwał na aprobatę, ponieważ wnioskodawca nie uprawdopodobnił wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. w przypadku wyegzekwowania przez organ kwoty 10 000 zł stanowiącej nałożoną administracyjną karę pieniężną. Zaprezentowana argumentacja odnoszącą się m.in. do utraty płynności finansowej przedsiębiorstwa będącej rzekomo skutkiem wykonania decyzji nakładającej sankcję administracyjną w relacji do załączonej dokumentacji obrazującej sytuację finansową przedsiębiorstwa nie przemawia za udzieleniem wnioskodawcy ochrony tymczasowej. Analiza załączonej do wniosku dokumentacji źródłowej, w szczególności fakt, że przedsiębiorstwo gospodaruje okazałym majątkiem, nie daje bowiem podstaw do uznania konieczności zapewnienia wnioskodawcy ochrony mającej na celu zapobiegnięcie powstania negatywnych skutków związanych z wykonaniem zaskarżonej decyzji administracyjnej, przed uzyskaniem prawomocnego orzeczenia sądowego. W ocenie Sądu I instancji subiektywna obawa wnioskodawcy odnosząca się do utraty płynności finansowej, a w konsekwencji upadłości przedsiębiorstwa w stanie faktycznym tej sprawy realnie nie występuje. Pismem z 23 lipca 2025 r. skarżąca, wywiodła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 10 lipca 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 1008/25. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, iż w zaistniałym przypadku nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą konstrukcję uzasadnienia postanowienia oraz brak merytorycznego odniesienia się w uzasadnieniu postanowienia do argumentacji skarżącej zawartej w skardze. Zdaniem spółki, powyższe nieprawidłowości, w tym brak merytorycznego rozpoznania wszystkich argumentów skarżącej, mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem WSA w Warszawie nie rozpoznał sprawy prawidłowo, w wymaganym zakresie, a to z kolei skutkowało bezpośrednio odmową wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zamiast uwzględnieniem wniosku w tym zakresie. Na podstawie art. 197 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową strony skarżącej nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, skarżąca ani w zawartym w skardze wniosku, ani w wywiedzionym zażaleniu nie uprawdopodobniła wystąpienia żadnej z podstaw udzielenia ochrony tymczasowej. Sytuacja finansowa spółki wynikająca ze sprawozdania finansowego świadczy o tym, że skarżąca spółka prowadzi działalność na dużą skalę, z której uzyskuje znaczne przychody i dysponuje znacznym majątkiem. Samo wykazanie straty przez spółkę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przyznanie jej ochrony tymczasowej. Przypomnieć należy, że w niniejszej sprawie skarżącej wymierzono administracyjną karę pieniężną w kwocie 10 000 zł. Biorąc pod uwagę wcześniej przedłożoną dokumentację za lata 2021-2022, z której również wynikają straty, nie sposób uznać, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym zakończeniem jej kontroli sądowoadministracyjnej wiązać się będzie z wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Z załączonego do zażalenia rachunku zysków i strat wynika, że – mimo strat poniesionych w latach poprzednich - przychody spółki w czerwcu 2025 r. przekroczyły 1 300 000 złotych. Z przedstawionej dokumentacji sprawy nie wynika, aby uiszczenie kwoty 10 000 złotych przed prawomocnym rozpoznaniem sprawy, wiązałoby się z zakończeniem działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy sprawa, ma z natury odwracalny charakter, a skarżąca nie wykazała, że uiszczenie administracyjnej kary pieniężnej przed prawomocnym zakończeniem sprawy, wiązać się będzie ze skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zażalenie nie podważyło zatem prawidłowej oceny wniosku, która dokonana została przez Sąd I. instancji. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie elementy wymagane przez odpowiednio stosowany art. 141 § 4 w zw. z art. 166 p.p.s.a., w tym podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz zwięzłe, ale wystarczające wyjaśnienie powodów, dla których Sąd I instancji odmówił uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.