III SA/Gl 170/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi Wojewody Śląskiego na uchwałę Rady Miasta Zabrze z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr LIII/778/22 w przedmiocie określenia zasad udzielania i rozmiaru obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć nauczycieli pełniących funkcje kierownicze w szkołach oddala skargę.

Wojewoda Śląski (dalej: organ nadzoru, skarżący), działając na podstawie art. art. 93 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 40, dalej: u.s.g.) zaskarżył uchwałę, Nr LIIl/778/22, Rady Miejskiej w Zabrzu z 29 sierpnia 2022 r. w sprawie określenia zasad udzielania i rozmiaru obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dyrektora i wicedyrektora szkoły oraz nauczyciela pełniącego inne stanowisko kierownicze w szkole, a także nauczyciela, który obowiązki kierownicze pełni w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto Zabrze, jako sprzecznej z art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy z 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz.1762 ze zm., dalej: Karta Nauczyciela lub ustawa), w zw. z art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. W uzasadnieniu skargi wskazał, że na sesji 29 sierpnia 2022 r., Rada Miasta Zabrze podjęła uchwałę Nr LIII/778/22 w sprawie określenia zasad udzielania i rozmiaru obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dyrektora i wicedyrektora szkoły oraz nauczyciela pełniącego inne stanowisko kierownicze w szkole, a także nauczyciela, który obowiązki kierownicze pełni w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto Zabrze. W podstawie prawnej uchwały wskazano m.in. art. 42 ust. 7 pkt 2 Karty Nauczyciela. Uchwała została doręczona Wojewodzie Śląskiemu w dniu 5 września 2022 r. Na mocy § 1 uchwały określono rozmiar obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dyrektora i wicedyrektora szkoły oraz nauczyciela pełniącego inne stanowisko kierownicze w szkole, przez którą należy rozumieć także zespół, a także nauczyciela, który obowiązki kierownicze pełni w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto Zabrze, zgodnie z załącznikiem do uchwały. Dalej dookreślono, że w odniesieniu do nauczyciela, który obowiązki kierownicze pełni jedynie w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze, ustala się wymiar obniżki w wysokości przyznanej temu nauczycielowi (por. § 4 uchwały). W toku badania legalności uchwały organ nadzoru uznał, że uchwała jest niezgodna z prawem. Podstawę prawną do uregulowania powyższej materii stanowią w szczególności przepisy art. 42 ust. 6 i 6a oraz ust. 7 pkt 2 ustawy. Uchwała podjęta na podstawie powyższych przepisów ma charakter aktu normatywnego w rozumieniu art. 40 ust. 1 u.s.g. Normy w niej zawarte mają charakter generalny (czyli nie odnoszą się do indywidualnie oznaczonego podmiotu, lecz do pewnej kategorii potencjalnych adresatów - pracowników pedagogicznych - zarówno aktualnych, jak i przyszłych) i abstrakcyjny (tj. mogą zostać wykorzystane w nieograniczonej liczbie przypadków w przyszłości), w związku z czym w sposób bezpośredni kształtują sytuację prawną jej adresatów. Tymczasem w ocenie organu nadzoru, przepisy kwestionowanej uchwały zostały sformułowane w sposób sprzeczny z art. 40 ust. 1 u.s.g., a w konsekwencji również z powołanym wyżej przepisem art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy. Z powyższych uregulowań uchwały wynika, że rozmiar obniżki tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć został ustalony dla konkretnych stanowisk funkcyjnych w konkretnych placówkach oświatowych - to jest dla: Dyrektora Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego w Zabrzu (pkt 6 tabeli z załącznika), a także Kierownika Filii Nr 1 Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego w Zabrzu (pkt 7 ww. tabeli). Wskazane wyżej podmioty zostały zatem wyraźnie zindywidualizowane, co oznacza, że normy prawne wynikające z uchwały zostały pozbawione cechy generalności. Tymczasem zgodnie z wyjaśnieniami zawartymi np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lutego 2016 r. (sygn. II OSK 1572/14, LEX nr 2037405), akty prawa miejscowego powinny zawierać normy o charakterze dostatecznie ogólnym oraz abstrakcyjnym i wyznaczać sposób zachowania się rodzajowo określonych adresatów w sytuacjach przewidzianych w tych normach, które nie konsumują się w razie ich zastosowania oraz obowiązują do czasu utraty przez nie mocy obowiązującej w przypadkach określonych w ustawie lub w nich samych (w przeciwieństwie do tzw. aktów jednostkowych). Cechą wyróżniającą akty prawa powszechnie obowiązującego jest to, że ich postanowienia rzutują na realizację publicznych praw podmiotowych oraz stanowić podstawę decyzji wobec obywateli i innych podmiotów. Akt normatywny powszechny jest skierowany do nieograniczonego kręgu podmiotów. Cechy tej nie posiadają akty prawa skierowane wyłącznie do jednostek organizacyjnie podporządkowanych lub podległych podmiotowi który je tworzy (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 3 lutego 2015 r., sygn. IV SA/Gl 527/14, LEX nr 1650080). Uchwałom można przypisywać walor aktów prawa miejscowego jedynie wtedy, jeśli ich regulacje nie ograniczają się do konkretnych sytuacji, ale z woli organu stanowiącego mogą być wielokrotnie stosowane w nieograniczonej przestrzeni czasowej. Różnica pomiędzy uchwałą zwykłą a aktem generalnym wyrażać się będzie m. in. tym, iż uchwała zwykła regulować będzie prawne stosunki w indywidualnym przypadku, akt generalny natomiast ustala normy postępowania w pewnych, z reguły powtarzalnych, okolicznościach nie zaś w jednej konkretnej sytuacji (por. wyrok WSA w Gliwicach z 14 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 1291113, CBOSA). Organ stwierdził, że formułowanie w akcie prawa miejscowego jakim jest kwestionowana uchwała norm prawnych skierowanych do zindywidualizowanych podmiotów stanowi naruszenie prawa, które w tym przypadku przesądza o wadliwości całej uchwały. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 6 Karty Nauczyciela, ustalenie obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dla stanowisk wskazanych w tym przepisie jest obowiązkowe ("obniża się"), przez co uchwała podejmowana na tej podstawie musi być kompletna i obejmować wszystkie ww. stanowiska, tak by został spełniony wymóg generalności. W opinii organu nadzoru pozostawienie w obrocie prawnym jedynie części kwestionowanej uchwały doprowadziłoby do zbyt daleko idącego zróżnicowania sytuacji prawnej podmiotów, którym uchwałodawca obniżył wymiar godzin obowiązkowych w porównaniu do tych przez niego pominiętych. To z kolei niewątpliwie pozostawałoby w sprzeczności z konstytucyjną zasadą równości wobec prawa. W ocenie organu nadzoru, opisane uchybienie należy zaliczyć do kategorii istotnych naruszeń prawa. Za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Istotne naruszenie prawa powoduje, że akt pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, a sprzeczność ta jest oczywista, bezpośrednia, i wynika wprost z porównania treści przepisu z ocenianą regulacją. Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czyjego część nie wywołuje skutków prawnych od daty jego podjęcia. W świetle powyższego uznał uchwałę Nr LIII/778/22 Rady Miejskiej w Zabrzu za sprzeczną z prawem. W odpowiedzi na skargę, Prezydent Miasta Zabrze wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że zaskarżona uchwała jest zgodna z prawem. Bezsprzecznie stanowi ona akt prawa miejscowego zaś jej normy mają charakter generalny i abstrakcyjny. Za tym twierdzeniem przemawia Statut Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego w Zabrzu, stanowiący Załącznik nr 1 do Obwieszczenia Dyrektora CKPiU z 9 stycznia 2023 r., którego zapisy zaprzeczają tezie jakoby zaskarżana uchwała odnosiła się do indywidualnie oznaczonego podmiotu i tym samym pozbawiona jest cech generalności koniecznych dla aktów prawa miejscowego. Utworzona placówka czyli Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego w Zabrzu jest zespołem publicznych szkół i placówek oświatowych. Zarzuty skarżącego można byłoby uznać za zasadne gdyby uchwała regulowała zasady udzielania i rozmiaru obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dyrektora i wicedyrektora szkoły oraz nauczyciela pełniącego inne stanowisko kierownicze w szkole, a także nauczyciela, który obowiązki kierownicze pełni w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto Zabrze np. jedynie w odniesieniu do Branżowej Szkoły II Stopnia nr 1 w Zabrzu. Jak wynika z treści statutu utworzona jednostka stanowi jedyną w Zabrzu tego typu odrębną placówkę i dlatego brzmienie uchwały należy uznać za prawidłowe. Akty prawa miejscowego, czyli przepisy powszechnie obowiązujące na obszarze działania organów, które je ustanowiły, są źródłami prawa, a więc muszą posiadać walor ogólności oraz abstrakcyjności. Akt prawa miejscowego nie musi być adresowany do wszystkich osób zamieszkujących lub przebywających na określonym terytorium; wystarczy wskazać adresatów (co najmniej grupowo), o ile wyodrębnienie dokonywane jest na podstawie określonego kryterium. Skarżący tymczasem w całkowitym oderwaniu od realiów sprawy uznał, że przepisy kwestionowanej uchwały wskazują podmioty zindywidualizowane, co pozbawia wydaną uchwałę cechy generalności. Z przyjętym stanowiskiem nie można się zgodzić. Adresatem kwestionowanej uchwały jest jedyna działająca na terenie Gminy Zabrze placówka o nazwie: Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego w Zabrzu, w skład której wchodzi 5 podmiotów, wskazanych w statucie Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego w Zabrzu, zrzeszające się kilka szkół, stanowi kategorię adresatów, która powoduje, że normy zawarte w zaskarżonej uchwale mają przymiot generalności. Z uwagi na specyfikę powołanego podmiotu nie zgodził się z twierdzeniem skarżącego jakoby uchwała zawierała podmioty wyraźnie zindywidualizowane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022r., poz. 2492 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres sądowej kontroli administracji publicznej obejmuje, między innymi, orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 i 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.), w tym także na akty uchwalane przez organy stanowiące gmin. Na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, Sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Jednak nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy po upływie jednego roku od dnia ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego (art. 94 ust. 1 u.s.g.). Na podstawie argumentacji a contrario do postanowień art. 91 ust. 4 u.s.g., stanowiącego, iż w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że wydano je z naruszeniem prawa, należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" uchwałą lub zarządzeniem organu gminy oznacza ich nieważność (por. T. Woś (w:) T. Woś., H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2012 r., s. 761-762). Przedmiotem skargi i kontrolą Sądu objęta została uchwała Nr LIII/778/22 Rady Miejskiej w Zabrzu w sprawie określenia zasad udzielania i rozmiaru obniżek tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dyrektora i wicedyrektora szkoły oraz nauczyciela pełniącego inne stanowisko kierownicze w szkole, a także nauczyciela, który obowiązki kierownicze pełni w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze w szkołach i placówkach prowadzonych przez Miasto Zabrze. Zaskarżona uchwała jako akt prawa miejscowego, została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego z 7 września 2022 r., poz. 5628. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 91 ust. 1 u.s.g., uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od doręczenia uchwały lub zarządzenia. W przedmiotowej sprawie, w ustawowym terminie organ nadzoru nie podjął czynności nadzorczych zmierzających do stwierdzenia nieważności przepisów uchwały, które weszły w życie i były stosowane. Organ nadzoru zaskarżył sporną uchwałę do sądu administracyjnego w trybie art. 93 ust. 1 u.s.g. Uchwały organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Ani przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ani ustawa z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym nie wprowadzają innych kryteriów oceny sądu niż zgodność zaskarżonego aktu organu gminy z przepisami prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić tylko wówczas, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Zatem sprzeczność uchwały (zarządzenia) z prawem musi być oczywista i bezpośrednia. Jak już wskazano, zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Stosownie do treści art. 94 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego uchwalane przez organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, są ustanawiane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Powyższe oznacza, że materia prawa miejscowego nie może wykraczać poza zakres upoważnienia ustawowego i musi być zgodna z treścią przepisów ustawy upoważniającej oraz pozostawać w zgodzie z treścią innych ustaw i przepisów wykonawczych. Materia prawa miejscowego może jedynie uzupełniać regulacje ustawowe wyłącznie w kwestiach wyraźnie wskazanych w upoważnieniu. Przekroczenie granic zakresu upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego, zawsze stanowi istotne naruszenie prawa, nawet wówczas, gdy jest wynikiem błędnej wykładni przepisu upoważniającego lub dążeniem organu stanowiącego do osiągnięcia rezultatów moralnie (społecznie) uzasadnionych. Cechą odróżniającą akt normatywny generalny od aktu indywidualnego jest to, iż akt administracyjny indywidualny reguluje prawne stosunki między organem a daną jednostką (adresatem aktu) w indywidualnym przypadku, zaś akt normatywny generalny ustala normę prawną mającą regulować stosunek społeczny pewnej kategorii, mogący powstać między organem a każdą nieznaną z góry jednostką. Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonej Uchwały powołano art. 42 ust. 7 pkt 2 ustawy z 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu w dacie podejmowania uchwały organ prowadzący szkołę lub placówkę określa zasady udzielania i rozmiar obniżek, o których mowa w ust. 6 oraz przyznaje zwolnienia od obowiązku realizacji zajęć, o których mowa w ust. 3. Przepis ten ma charakter ustrojowy, określający właściwość organu wyposażonego w kompetencje do przyznania zwolnienia od obowiązku realizacji zajęć. Doprecyzowujący powyższą normę przepis art. 42 ust. 6 ustawy stanowi, że dyrektorowi i wicedyrektorowi szkoły oraz nauczycielowi pełniącemu inne stanowisko kierownicze w szkole, a także nauczycielowi, który obowiązki kierownicze pełni w zastępstwie nauczyciela, któremu powierzono stanowisko kierownicze, obniża się tygodniowy obowiązkowy wymiar godzin zajęć w zależności od wielkości i typu szkoły oraz warunków pracy lub zwalnia się ich od obowiązku realizacji zajęć, o których mowa w ust. 3. Natomiast art. 42 ust. 3 ustawy odnosi się do tygodniowego, obowiązkowego wymiaru godzin zajęć dydaktycznych, wychowawczych i opiekuńczych, prowadzonych bezpośrednio z uczniami lub wychowankami albo na ich rzecz. Należy wskazać, że niewątpliwie przyznanie zwolnienia od obowiązku realizacji zajęć konkretnemu dyrektorowi placówki narusza zasadę równości. Mogłoby bowiem dojść do sytuacji, w której pomimo tożsamych warunków pracy, wielkości i typu szkoły w odniesieniu do kilku placówek, ze zwolnienia korzystałby wyłącznie dyrektor jednej z nich. W związku z tym organ winien określić warunki zwolnienia jednakowe dla osób określonych w art. 42 ust. 6 ustawy, we wszystkich placówkach spełniających określone kryteria (przy uwzględnieniu wyżej wskazanych przesłanek ustawowych), dla którego organem prowadzącym jest gmina. Taki zaś akt normatywny, zawierający normy o charakterze abstrakcyjnym i generalnym, gdzie przez cechę generalności organ uznaje to, że definiuje ona krąg adresatów obejmujący ogół charakteryzujących się określoną, relewantną cechą, jest aktem prawa miejscowego (por. prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z 18 lutego 2020 r. sygn. akt II SA/Ol 1116/19, wyrok NSA z 7 czerwca 2022 r., sygn. III OSK 52/21, dostępne w CBOiSA). Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że organ prowadzący nie posiada kompetencji do indywidualnego zwolnienia dyrektora (wskazanego z imienia i nazwiska) konkretnej placówki od obowiązku realizacji tygodniowego wymiaru zajęć, co w kontrolowanej sprawie nie miało miejsca. (por. m.in. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim, z 31 marca 2021 r., sygn. II SA/Go 82/21, dostępny w CBOiSA). W doktrynie podkreśla się, że akty prawne stanowione na szczeblu lokalnym jako akty normatywne powszechnie obowiązujące "nie mogą odnosić się do konkretnej, jednostkowej, niepowtarzalnej sytuacji. Muszą posiadać cechy ogólności i abstrakcyjności". Charakter generalny mają te normy, które określają adresata poprzez wskazanie cech, nie zaś poprzez wymienienie go z imienia (nazwy). Abstrakcyjność normy wyraża się natomiast w tym, że nakazywane, zakazywane albo dozwolone postępowanie ma mieć miejsce w pewnych, z reguły powtarzalnych okolicznościach, nie zaś w jednej konkretnej sytuacji. Powszechne obowiązywanie oznacza prawną możliwość regulowania postępowania wszystkich kategorii adresatów prawa i obywateli, organów państwowych, osób prawnych i organizacji społecznych. W rezultacie cechą odróżniającą akt normatywny generalny od aktu indywidualnego jest to, że akt administracyjny indywidualny reguluje prawne stosunki między organem a daną jednostką (adresatem aktu) w indywidualnym przypadku, zaś akt normatywny generalny ustala normę prawną mającą regulować stosunek społeczny pewnej kategorii, mogący powstać między organem a każdą nieznaną z góry jednostką (vide: B. Dolnicki (red.), Ustawa o samorządzie gminnym, Komentarz, wyd. III, WKP 2021). Dokonując analizy zaskarżonej uchwały, Sąd doszedł do przekonania, że wbrew postawionym w skardze zarzutom, uchwała nie jest wadliwa pod względem materialnym, bowiem organ nie określił w niej indywidulanego zwolnienia konkretnego dyrektora placówki od obowiązku realizacji tygodniowego wymiaru zajęć. W przypadku zaskarżonej uchwały nie można zgodzić się z zarzutami organu nadzoru podniesionymi w skardze, bowiem organ prowadzący nie określił indywidualnego zwolnienia dyrektora (wskazanego z imienia i nazwiska), zastępcy dyrektora i nauczyciela konkretnej placówki od obowiązku realizacji tygodniowego wymiaru zajęć. Uchwała określa placówki dla których organem prowadzącym jest Miasto Zabrze i stanowiska, które zajmują i będą zajmować różne osoby. Odnosi się zatem do konkretnych funkcji/stanowisk, a nie konkretnych określonych z imienia i nazwiska osób. Nie określa przywilejów dla konkretnych osób kosztem innych osób pełniących takie same funkcje. Uwzględnia natomiast specyfikę organizacji szkół publicznych na terenie Zabrza, które skupione są w Centrum Kształcenia Praktycznego i Ustawicznego. Z powyższych względów, w niniejszej sprawie Sąd nie podzielił zarzutów i argumentacji strony skarżącej. Podsumowując, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako bezzasadną.