III SA/Gl 514/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 6 maja 2022 r. nr NS-EP.906.38.2021 w przedmiocie odmowy umorzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z 6 maja 2022 r. nr NS-EP.906.38.2021 Śląski Państwo-wy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (dalej: organ, organ II instancji, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania D.H. (dalej: strona skarżąca, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w B. (dajej: PPIS) z 2 marca 2022 r., nr [...], [...], odmawiającą umorzenia pieniężnej kary administracyjnej nałożonej na skarżącego w wysokości 5.000 zł za niezastosowanie się do obowiązku poddania się kwarantannie. W podstawie prawnej powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a), art. 48 a ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2021 r., poz. 2069 ze zm.). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z 12 maja 2020r., na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, PPIS w związku z niezastosowaniem się do obowiązku podania kwarantannie wskutek przekroczenia granicy państwa, nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. W ustawowym terminie strona nie wniosła odwołania i decyzja ta stała się ostateczna. W dniu 28 czerwca 2021r. skarżący złożył wniosek do organu I instancji o umorzenie należności finansowej wobec braku podstaw ustawowych do nałożenia spornej kary pieniężnej. W dniu 2 marca 2022r. PPIS odmówił umorzenia pieniężnej kary administracyjnej nałożonej na skarżącego w wysokości 5.000 zł za niezastosowanie się do obowiązku poddania się kwarantannie. W odwołaniu strona zakwestionowała prawidłowość decyzji podkreślając argumenty zawarte we wniosku i zaakcentowała nałożenie kary także wyrokiem sądowym. Zaskarżoną decyzją Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie uwzględnił zarzutów odwołania i wskazał, że decyzja o nałożeniu kary jest prawomocna i wywiera ustalone nią skutki prawne. Przeanalizował przesłanki ewentualnego umorzenia należności z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej i nie znalazł do tego podstaw. Podkreślił także, że wnioskodawca w żaden sposób nie uargumentował wniosku. W skardze strona zaakcentowała brak podstaw ustawowych do nałożenia kary. Dodatkowo przesłała kasację Rzecznika Praw Obywatelskich na potwierdzenie wadliwości nakładania spornych kar pieniężnych za niezastosowanie się do obowiązku kwarantanny. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie, nie znajdując podstaw do zmiany swojej decyzji i wniósł o oddalenie skargi w całości. Podkreślił, że jest możliwy zbieg sankcji karnej i sankcji administracyjnej, bowiem w przedmiotowej sprawie strona popełniła wykroczenie oraz delikt administracyjny. Powyższe może być jednak przedmiotem badania w prowadzonym przez organ postępowaniu administracyjnym odnośnie nałożenia kary pieniężnej (art. 189f Kpa). Natomiast postępowanie dotyczące umorzenia należności pieniężnej Skarbu Państwa prowadzone jest w oparciu o inne przesłanki i również inne przesłanki są brane przez organ pod uwagę. Wśród nich nie ma prawomocnego ukarania za wykroczenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przede wszystkim zauważyć należy, że istotą sporu w rozpatrywanej sprawie jest ustalenie czy istnieją przesłanki do umorzenia administracyjnej kary pieniężnej nałożonej na Skarżącego za naruszenie obowiązku odbycia nakazanej kwarantanny, a nie czy owo nałożenie nastąpiło w sposób zgodny z prawem. Podkreślić należy, że decyzją z 12 maja 2020r., na podstawie art. 48a ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi PPIS nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. w związku z niezastosowaniem się do obowiązku podania kwarantannie wskutek przekroczenia granicy państwa; strona nie wniosła od tej decyzji odwołania i decyzja ta stała się ostateczna i wykonalna. Kwestia ta zatem pozostaje poza granicami niniejszej sprawy. Dokonując kontroli wydanych w sprawie rozstrzygnięć w oparciu o wskazane kryteria Sąd w składzie orzekającym uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wskazać należy, że art. 67a Ordynacji podatkowej reguluje możliwość odroczenia terminu płatności podatku, rozłożenie zapłaty podatku na raty, umorzenie zaległości podatkowej na wniosek podatnika. Powyższe należy stosować również do kar pieniężnych nakładanych na organy administracji publicznej. Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może – pkt 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Przesłanki umorzenia zaległości podatkowej, wymienione w art. 67a § 1 pkt 3 O.p., ważny interes podatnika oraz interes publiczny stanowią terminy nieostre, co oznacza, że ich treść musi być ustalona w konkretnej sprawie. Dla organu podatkowego oznacza to, że w każdej rozpatrywanej sprawie indywidualnie musi on ustalić i ocenić na czym polega ważny interes podatnika oraz interes publiczny. Kryterium ważnego interesu podatnika wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które uniemożliwiają wywiązanie się z ciążących obowiązków podatkowych bez doraźnej pomocy ze strony organów podatkowych. Nakaz uwzględnienia interesu publicznego oznacza dyrektywę postępowania, zgodnie z którą należy mieć na względzie respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego. Powyższym wymogom organy obu instancji sprostały. Przeanalizowały ustalone przez siebie w toku postępowania przesłanki życiowe, bytowe i majątkowe Skarżącego. Nadmienić należy, że Skarżący nie wskazał żadnych argumentów na uzasadnienie swego wniosku, jedynie podkreślał wadliwość nałożonej kary. Jak jednak wskazano na wstępie kwestia ta jest poza zakresem orzekania w niniejszej sprawie. Tak długo bowiem jak decyzja o nałożeniu spornej kary będzie funkcjonować w obrocie prawnym, póty będzie wywoływać skutki nią określone. Jednak przy analizowaniu możliwości umorzenia wnioskowanej należności zagadnienie to nie podlega badaniu – skoro istnieje decyzja o nałożeniu kary organy są związane jej treścią. Również bez wpływu na wynik sprawy pozostaje wniesiona do Sądu Najwyższego kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich albowiem dotyczy ona wyroku sądowego a nie decyzji administracyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi należy jeszcze zauważyć, że argumenty o braku podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej skarżący winien formułować we wniosku o wzruszenie w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej nakładającej na niego karę, a nie w toku postępowania o umorzenie nałożonej prawomocną decyzją kary pieniężnej. Póki bowiem decyzja ta istnieje w obrocie prawnym, póki organy są nią związane. Biorąc zatem powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną. ----------------------- 2