III SA/Po 47/22

Dnia 6 października 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Asesor sądowy WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2022 roku sprawy ze skargi A.A. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] listopada 2021 roku nr [...] w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego oddala skargę.

Decyzją z [...] września 2021 r. nr [...] Komendant Miejski Policji w K., wskazując na art. 6f i art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 – z późn. zm., dalej jako ustawa o Policji) oraz § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm., dalej jako Rozporządzenie) obniżył A.A. dodatek służbowy o 20%, z dniem 30 września 2021 r., do kwoty 352 zł. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej jako K.p.a.). Uzasadniając napisał, że A.A. (dalej także jako skarżąca) orzeczeniem nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia [...] lipca 2021 r. została ukarana dyscyplinarnie i wymierzono jej karę dyscyplinarną nagany. Rozpoznając odwołanie skarżącej, Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji. Dalej Komendant Miejski Policji napisał, że przy wymiarze kary kierował się treścią art. 134h ust. 1-4 ustawy o Policji, zgodnie z którym wymierzona kara powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia. Ponadto, zgodnie z art. 134h ust. 1a ustawy o Policji, przy wymierzaniu kary dyscyplinarnej uwzględnia się okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa negatywne dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na policjancie obowiązków, pobudki działania, zachowanie policjanta przed jak i po popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego oraz dotychczasowy przebieg służby, opinię służbową, okres pozostawania w służbie, a także istotne w sprawie okoliczności zarówno łagodzące jak i obciążające. Przepisy art. 134h ust. 2 i 3 ustawy o Policji precyzują okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, które mają wpływ na zaostrzenie bądź złagodzenie wymiaru kary. Organ I instancji ocenił, że w sprawie nie dopatrzono się okoliczności mogących wpłynąć na złagodzenie bądź zaostrzenie wymiaru kary. Zgodnie z § 9 ust. 5 w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 Rozporządzenia, dodatek służbowy obniża się w granicach 20%-50% otrzymywanej stawki, w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Uzasadniając nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności organ I instancji wskazał na ważny interes społeczny, wyrażający się szczególnym statusem i zadaniami Policji. W odwołaniu od opisanej decyzji skarżąca, zastępowana przez zawodowego pełnomocnika, wniosła o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji oraz uchylenie decyzji w całości i umorzenie postępowania. Pełnomocnik zarzucił: 1. naruszenie § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust 5 Rozporządzenia, poprzez obniżenie dodatku służbowego na stałe, podczas gdy ww. przepisy nie przewidują wprost możliwości stałego obniżenia dodatku służbowego; 2. naruszenie art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do organu administracji, albowiem skarżąca pozostawała w przekonaniu, iż ewentualne dalsze decyzje w sprawie jej dodatku służbowego podjęte będą po zakończeniu postępowania w związku ze złożoną do WSA w Poznaniu skargą na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]; 3. naruszenie art. 16 K.p.a. poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz zasady sądowej kontroli decyzji ostatecznych, a to poprzez wydanie rozkazu personalnego pomimo złożenia przez odwołującą do WSA w Poznaniu skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]; 4. naruszenie art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy brak jest przesłanek warunkujących konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności Decyzją z [...] listopada 2021 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji, wskazując na art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego, ustalił datę obniżenia dodatku służbowego na dzień 8 października 2021 roku, zaś w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. Uzasadniając napisał, że zgodnie z § 9 ust. 2 Rozporządzenia, przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość uzależnia się od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. W myśl § 9 ust. 5 Rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu. W tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy § 8 ust. 5-8 dotyczące dodatku funkcyjnego, z zastrzeżeniem ust. 6 określającego sytuacje, w których cofa się dodatek służbowy. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 rozporządzenia dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20% do 50% otrzymywanej stawki, w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. Bez wątpienia szczególnie uzasadnionym przypadkiem, w rozumieniu przepisu § 9 ust. 5, uzasadniającym obniżenie dodatku służbowego policjantowi jest stwierdzenie naruszenia dyscypliny służbowej, za które wymierzono policjantowi karę dyscyplinarną (§ 8 ust. 8 pkt 1). Organ wyższego stopnia ocenił, że z użycia przez ustawodawcę sformułowania "obniża się" wywodzi się obligatoryjny charakter obniżenia dodatku służbowego policjantowi ukaranemu karą dyscyplinarną. Dalej ocenił, że Komendant Miejski Policji w K. zastosował najmniej dolegliwą wartość obniżenia policjantce dodatku służbowego. Zdaniem organu II instancji wysokość tego obniżenia jest adekwatna do wymierzonej kary dyscyplinarnej, przy czym przepis nie określa czasookresu na jaki winien być obniżony dodatek, więc jest on obniżony bezterminowo. Następnie Komendant Wojewódzki Policji ocenił, że nietrafny jest zarzut dotyczący obniżenia dodatku służbowego na stałe. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość, zgodnie z § 9 ust. 2 Rozporządzenia, uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Istnieje możliwość późniejszej weryfikacji wysokości dodatku w toku służby, bowiem podwyższenie dodatku może nastąpić w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Dalej organ wyższego stopnia napisał, że aktualnie, po wniesieniu skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z [...] sierpnia 2021 r., sprawa uznania strony winną naruszenia dyscypliny służbowej i ukarania karą nagany (będąca podstawą rozstrzygnięcia o obniżeniu dodatku służbowego) jest procedowana przez WSA w Poznaniu. Z uwagi na fakt, iż dotychczas nie wydano prawomocnego wyroku w sprawie uchylenia wspomnianego orzeczenia, ma ono moc wiążącą stronę i organ, zatem brak jest podstaw do uchylenia rozkazu personalnego o obniżeniu skarżącej dodatku służbowego. Odnosząc się do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności organ wyższego stopnia wskazał, że konieczność zastosowania tej instytucji wynika z ochrony interesu społecznego, przejawiającego się w tym zakresie w potrzebie niezwłocznego egzekwowania konsekwencji kary nałożonej orzeczeniem dyscyplinarnym, a także racjonalnego wydatkowania środków budżetowych. Z kolei uzasadniając uchylenie decyzji w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego i ustalenia innej daty obniżenia dodatku, organ wyższego stopnia napisał, że stosownie do art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Na podstawie zaskarżonej decyzji obniżenie dodatku służbowego miało nastąpić z dniem 30 września 2021 r., natomiast decyzję tę (rozkaz personalny) doręczono stronie 08 października 2021 r., tj. po dacie, z którą zrodziła skutek prawny i z tego powodu należało ustalić nową datę obniżenia dodatku służbowego, która jest tożsama z dniem doręczenia stronie zaskarżonej odwołaniem decyzji. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniosła A.A., zastępowana przez tego samego, zawodowego pełnomocnika, domagając się uchylenia obu decyzji wydanych w sprawie, wstrzymania wykonania decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego - § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust 5 Rozporządzenia poprzez obniżenie dodatku służbowego na stałe, podczas gdy ww. przepisy nie przewidują wprost możliwości stałego obniżenia dodatku służbowego; II. Przepisów postępowania administracyjnego: 1) art. 135 w zw. z art. 6 K.p.a. polegające na nieuwzględnieniu wniosku o wstrzymanie natychmiastowego wykonania decyzji tj. nadanego rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności i niewydanie w tym przedmiocie stosownego aktu, pomimo, że w odwołaniu został zawarty stosowny wniosek, 2) art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy brak było przesłanek warunkujących konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, w szczególności nie została spełniona jakakolwiek enumeratywnie wskazana w tym przepisie przesłanka tj. wzgląd na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony; 3) art. 80 K.p.a. poprzez dowolną i arbitralną ocenę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; 4) art. 15 K.p.a. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego i przyjęcie przez organ wyższego rzędu w sposób bezkrytyczny i bez przeprowadzenia postępowania, ustaleń organu niższego rzędu za własne, a także poprzez brak dokonania wszechstronnej oceny sprawy i zebranego w jej toku materiału dowodowego, przejawiające się w dokonaniu jedynie pozornej, a nie merytorycznej i rzeczywistej kontroli wydanego orzeczenia; 5) art. 8 w zw. z art. 107 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich faktycznych i istotnych okoliczności sprawy, mający jednoznaczny wpływ na rozstrzygnięcie, jednocześnie prowadząc postępowanie w sposób niebudzący zaufania i naruszający zaufanie strony do władzy publicznej; 6) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. polegające na błędnym jego zastosowaniu i utrzymaniu w mocy zaskarżonego rozkazu personalnego, pomimo że decyzja ta naruszyła przepisy: a) § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust 5 Rozporządzenia poprzez obniżenie dodatku służbowego na stałe, podczas gdy ww. przepisy nie przewidują wprost możliwości stałego obniżenia dodatku służbowego; b) art. 8 K.p.a. poprzez naruszenie zasady zaufania uczestników postępowania do organu administracji, albowiem skarżąca pozostawała w przekonaniu, iż ewentualne dalsze decyzje w sprawie jej dodatku służbowego podjęte będą po zakończeniu postępowania w związku ze złożoną do WSA w Poznaniu skargą na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]; c) art. 16 K.p.a., poprzez naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych oraz zasady sądowej kontroli decyzji ostatecznych, a to poprzez wydanie rozkazu personalnego pomimo złożenia do WSA w Poznaniu skargi na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]; d) art. 108 § 1 K.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo że w okolicznościach sprawy brak jest przesłanek warunkujących konieczność nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że sąd orzekał na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 z późn. zm.), w związku z wystąpieniem przesłanek w przepisie tym wymienionych. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności działalności organu administracji publicznej, nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, utrzymująca w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w K. o obniżeniu skarżącej o 20% dodatku służbowego, z dniem 30 września 2021 r., przy czym organ wyższego stopnia uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty obniżenia dodatku służbowego i ustalił datę obniżenia dodatku służbowego na dzień 08 października 2021 r., uzasadniając to datą doręczenia skarżącej decyzji organu I instancji, z nadanym rygorem natychmiastowej wykonalności. Obie decyzje w sprawie zostały wydane w związku z wymierzeniem policjantce kary dyscyplinarnej nagany. W badanej sprawie nie jest sporne, iż skarżąca na mocy orzeczenia nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. Komendanta Miejskiego Policji w K. została uznana winną zarzucanych jej czynów i wymierzono jej karę dyscyplinarną nagany. Skarżąca odwołała się od powyższego orzeczenia, wskutek czego Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z [...] sierpnia 2021 r. utrzymał je w mocy w całości. Rozstrzygnięcie o ukaraniu dyscyplinarnym zostało przez skarżącą zaskarżone do WSA w Poznaniu, który zarówno na dzień wydawania zaskarżonego w niniejszym postępowaniu rozstrzygnięcia, jak i na dzień złożenia skargi, nie wydał w sprawie wyroku. Wyrok ten, uchylający rozstrzygnięcie Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji w K. został wydany w dniu 5 maja 2022 roku, sygn. akt III SA/Po 14778/21 i jest wyrokiem nieprawomocnym. Zgodnie z art. 135o ust. 1 ustawy o Policji - orzeczenie lub postanowienie staje się prawomocne z upływem terminu do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia, jeżeli go nie wniesiono – względnie w dniu wydania orzeczenia lub postanowienia przez organ odwoławczy. W konsekwencji, w świetle ustalonych faktów orzeczenie dyscyplinarne nadal pozostaje orzeczeniem prawomocnym. Tym samym jego dalsze zaskarżenie do sądu administracyjnego nie daje podstaw do uznania że utraciło ono walor prawomocności. Orzeczenie to nadal funkcjonuje w obrocie prawnym, a organ nie mógł nie wykonać istniejącego w obrocie prawnym orzeczenia , które korzysta z przymiotu prawomocności. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o Policji oraz Rozporządzenia. Zgodnie z art. 104 ust. 3 ustawy o Policji na stanowiskach innych niż wymienione w ust. 2 (czyli kierowniczych i samodzielnych stanowiskach) policjant za należyte wykonywanie obowiązków służbowych może otrzymywać dodatek służbowy. Stosownie do art. 104 ust. 6 ustawy o Policji, minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw pracy, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady otrzymywania oraz wysokość dodatków do uposażenia, o których mowa w ust. 1-4, uwzględniając ich rodzaj i charakter, przesłanki przyznawania lub podwyższania na stałe lub na czas określony, warunki obniżania lub cofania oraz stanowiska uprawniające do dodatku funkcyjnego. Na podstawie ww. delegacji ustawowej zostało wydane Rozporządzenie. Przepisy tego Rozporządzenia uzależniają przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 Rozporządzenia). Dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub na czas określony, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 Rozporządzenia). Natomiast zgodnie z § 9 ust. 5 Rozporządzenia, w szczególnie uzasadnionych przypadkach dodatek służbowy podlega obniżeniu, zaś przepisy § 8 ust. 5-8 (dotyczące dodatku funkcyjnego) stosuje się odpowiednio, z zastrzeżeniem ust. 6, określającego sytuacje, w których cofa się dodatek służbowy. Zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 Rozporządzenia, mającego odpowiednie zastosowanie do dodatku służbowego, dodatek funkcyjny obniża się w granicach od 20 do 50% otrzymywanej stawki w przypadku naruszenia przez policjanta dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono mu karę dyscyplinarną. W ocenie Sądu, skoro w § 9 ust. 5 Rozporządzenia zastrzeżono, że dodatek służbowy podlega obniżeniu w szczególnie uzasadnionych przypadkach, odsyłając przy tym do odpowiedniego stosowania § 8 ust. 5-8 tego Rozporządzenia, to jest oczywiste, że w sprawach dotyczących dodatku służbowego powyższe unormowanie odnoszące się do odrębnego świadczenia, to jest dodatku funkcyjnego, nie może mieć bezpośredniego zastosowania. Możliwe jest natomiast odpowiednie stosowanie tego unormowania, dzięki odesłaniu. Zawarte w § 9 ust. 5 Rozporządzenia odesłanie do odpowiedniego stosowania jego § 8 ust. 5-8 oznacza, że szczególnie uzasadnionymi przypadkami co do zasady są sytuacje wyszczególnione w tych ostatnio wymienionych przepisach. Zatem przypadkiem powodującym obniżenie dodatku służbowego będzie naruszenie dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono karę dyscyplinarną. Sąd podkreśla, że przedmiotem kontroli pod względem zgodności z prawem jest zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji, dotycząca obniżenia dodatku służbowego w związku z zaistnieniem przesłanki obligatoryjnego obniżenia dodatku służbowego na podstawie w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 Rozporządzenia – naruszenia przez policjantkę dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono skarżącej karę dyscyplinarną, nie zaś wydane w postępowaniu dyscyplinarnym orzeczenie uznające skarżącą winną popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego i wymierzające karę dyscyplinarną nagany. W przedmiotowej sprawie organ był zatem obowiązany zgromadzić materiał dowodowy, który pozwalałby na ocenę zaistnienia przesłanki obniżenia dodatku służbowego. Co zostało należycie uczynione. Rzecz bowiem w tym, że decyzja w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego ma charakter związany, gdyż obligatoryjność jego obniżenia była konsekwencją stwierdzenia naruszenia przez skarżącą dyscypliny służbowej w czasie służby lub podczas wykonywania zadań lub czynności służbowych, za które wymierzono karę dyscyplinarną. Na dzień wydania zaskarżonej decyzji Komendant Wojewódzki Policji – dysponując wiedzą dotyczącą wydania wobec skarżącej orzeczenia o wymierzeniu kary dyscyplinarnej – miał uzasadnioną podstawę do wydania zaskarżonego orzeczenia o obniżeniu dodatku służbowego, stosownie do regulacji zawartej w § 9 ust. 5 w zw. z § 8 ust. 8 pkt 1 Rozporządzenia. Analizując zarzuty skargi Sąd zaznacza, że decydujące znaczenie ma ta okoliczność, że orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] było prawomocne w administracyjnym toku instancji (art. 135o ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji). Uprawniało to organ do obniżenia dodatku służbowego. Przy czym, ww. wyrok WSA w Poznaniu z 05 maja 2022 r., III SA/Po 1478/21 jest nieprawomocny, zaś – jak już to zostało napisane - decyzja w przedmiocie obniżenia dodatku służbowego ma charakter związany. W szczególności brak podstawy materialnoprawnej do zwlekania przez organ z wydaniem decyzji o obniżeniu dodatku służbowego aż do zakończenia kontroli sądowoadministracyjnej. Taką podstawą nie mogą być, wskazane w skardze art. 8 i art. 16 K.p.a., a więc normy prawne ogólnych zasad postępowania administracyjnego. W konsekwencji, skoro skarżąca została ukarana karą dyscyplinarną nagany, a orzeczenie to uzyskało przymiot ostateczności, to organ pierwszej instancji był zobligowany do obniżenia dodatku służbowego. Przy czym organ zastosował najniższy możliwy wymiar, zatem nie sposób przyjąć, że organ dowolnie i arbitralnie ocenił materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, jak to zarzucono w skardze. W ocenie Sądu organ pozostał w granicach uznania administracyjnego. Dalej Sąd ocenia, że wbrew argumentom skargi, bezterminowe obniżenie dodatku służbowego jest zgodne z prawem. Przyznanie dodatku służbowego oraz jego wysokość, w myśl § 9 ust. 2 Rozporządzenia, uzależniona jest od oceny wywiązywania się przez policjanta z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Istnieje możliwość późniejszej weryfikacji wysokości dodatku w toku służby, bowiem podwyższenie dodatku może nastąpić w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę (§ 9 ust. 4 rozporządzenia). Odnosząc się do tych zarzutów skargi które dotyczą bezzasadnego – zdaniem pełnomocnika strony skarżącej – nałożenia rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ I instancji na swoją decyzję, Sąd stwierdza, że zarzuty dotyczące wykonalności decyzji nieostatecznej nie mogły podważyć decyzji wydanej przez organ wyższego stopnia, która jest decyzją prawomocną. Innymi słowy, nawet gdyby organ I instancji nadużył uprawnienia do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności (czego w niniejszej sprawie Sąd się nie dopatruje) to nie miałoby to żadnego wpływu na ocenę legalności decyzji wydanej przez organ wyższego stopnia. Sąd wskazuje, że podziela ten argument zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że konieczność zastosowania instytucji rygoru natychmiastowej wykonalności wynikała z potrzeby ochrony interesu społecznego, przejawiającego się w tym zakresie w potrzebie niezwłocznego egzekwowania konsekwencji nałożonej kary dyscyplinarnej. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.