III SA/Wa 2276/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Owsiak, sędzia WSA Radosław Teresiak, Protokolant referent Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 września 2020 r. sprawy ze skargi E. E. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej umarzającej postępowanie w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz z inną osobą oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2013 r do lipca 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz z inną osobą oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę, oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę

Pismem z dnia 7 czerwca 2018 r. E. F. (dalej: "Skarżący", "Strona") wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2018 r. Strona do wniosku dołączyła odpis oświadczenia o zrzeczeniu się funkcji członka zarządu P. Sp. z o. o. (obecnie: W. Sp. z o. o. - dalej: "Spółka") z dnia 19 marca 2013 r. W uzasadnieniu ww. wniosku Skarżący wskazał, że zaistniała przyczyna określona w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p."), tj. pojawił się dowód, który istniał w chwili wydania decyzji, lecz nie był znany organowi wydającemu decyzję. Strona wskazała, iż powyższym dowodem jest oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki, które zostało jej doręczone dopiero 29 maja 2018 r., dlatego nie zostało przedstawione w toku postępowania. Skarżący oświadczył, iż powyższe pismo zostało przedstawione prezesowi zarządu tuż po powołaniu go w skład zarządu, jednakże nie spotkało się z jakakolwiek reakcją, pomimo próśb o wykreślenie jego osoby z Krajowego Rejestru Sądowego, Spółka nie poczyniła kroków w tym kierunku. Skarżący poinformował, iż oświadczenie z dnia 19 marca 2013 r. zostało sporządzone w jednym egzemplarzu i ten egzemplarz był w posiadaniu Spółki, które zostało mu przekazano dopiero teraz. Tym samym Skarżący wskazał, iż z dniem złożenia pierwotnej rezygnacji z funkcji członka zarządu, nie miał wpływu na dalsze funkcjonowanie Spółki i utracił możliwość dokonania jakiejkolwiek zmiany w Krajowym Rejestrze Sądowym. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. wznowił postępowanie w przedmiotowej sprawie. W wyniku przeprowadzenia postępowania, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...] lutego 2018 r. wydanej w przedmiocie umorzenia postępowania podatkowego w sprawie orzeczenia solidarnej odpowiedzialności podatkowej Strony z J. M. oraz W. Sp. z o. o. za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia 2013 r. do lipca 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego oraz orzeczenia o solidarnej z J. M. oraz W. Sp. z o. o. odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe ww. Spółki w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. wraz z należnymi odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. W odwołaniu od ww. decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez przyjęcie, że nie stanowi nowej okoliczności, nieznane organowi, ujawnionej już po wydaniu decyzji ostatecznej, dowód rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki w sytuacji, gdy Strona weszła w posiadanie takiego dokumentu dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej, art. 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz wyciągnięcie z niego wniosków w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, w tym poprzez uznanie, że Skarżący mógł przedstawić dowód rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki, podczas gdy posiadaczem jedynego egzemplarza ww. oświadczenia była Spółka, która przekazała je Stronie dopiero po zakończeniu postępowania podatkowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS") utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. DIAS podniósł, że wskazany przez Stronę dowód nie mieści się w zakresie nowych okoliczności faktycznych. DIAS przytoczył, że Skarżący pismem z dnia 18 grudnia 2017 r. wniesionym w toku postępowania podatkowego poinformował, iż od dnia 30 kwietnia 2013 r. przestał pełnić funkcję członka zarządu w Spółce, natomiast we wniosku z dnia 7 czerwca 2018 r. o wznowienie postępowania, wskazał na oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki z dnia 19 marca 2013 r. DIAS podał, że Strona w toku postępowania podatkowego w zakresie m. in. orzeczenia o jej odpowiedzialności za zaległości Spółki i drugim członkiem zarządu w podatku od towarów i usług za marzec 2013 r. na żadnym etapie postępowania nie wskazała, iż istnieje dowód w postaci oświadczenia z dnia 19 marca 2013 r. o rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki, o którym wiedziała na dzień wydania decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. Wskazano, że powyższy dokument został przedłożony dopiero po jej wydaniu, tj. w dniu 11 czerwca 2018 r. W związku z powyższym DIAS stwierdził, iż wskazana przez Stronę okoliczność rezygnacji z funkcji członka zarządu i złożone na jej zaistnienie dowody, nie stanowi nowej okoliczności faktycznej. Zdaniem DIAS powyższy dowód na dzień wydania decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. był znany Stronie, jednakże Strona w toku postępowania podatkowego prowadzonego na podstawie art. 116 O.p. nie poinformowała o nim. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący sformułował żądanie uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez przyjęcie, że nie stanowi nowej okoliczności, nieznanej organowi, ujawnionej już po wydaniu decyzji ostatecznej, dowód rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki w sytuacji, gdy Strona weszła w posiadanie takiego dokumentu dopiero po wydaniu decyzji ostatecznej, art 120, art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. poprzez brak wszechstronnego rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz wyciągnięcie z niego wniosków w sposób sprzeczny z zasadami logicznego rozumowania, w tym poprzez uznanie, że Skarżący mógł przedstawić dowód rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki, podczas gdy posiadaczem jedynego egzemplarza ww. oświadczenia była Spółka, która przekazała je Stronie dopiero po zakończeniu postępowania podatkowego, art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez brak rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście możliwości wystąpienia przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki, do czego zbadania zobowiązany z urzędu był organ podatkowy, a tym samym naruszenia przez organy podatkowe zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wbrew wywodom skargi, odpowiada prawu. Spór między stronami postępowania sądowoadministracyjnego dotyczy prawidłowości odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z powodu niestwierdzenia przesłanek wznowienia postępowania określonych w treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p., tj. pojawienia się nowych dowodów. Na wstępie przypomnieć należy, że instytucja wznowienia postępowania stanowi wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. W rozpoznawanej sprawie jako podstawę wznowienia Skarżący podał art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Strona stoi na stanowisku, iż kryterium nowości ujawnionych dowodów zostaje zachowane wówczas, gdy dowody wprawdzie istniały w dniu orzekania w postępowaniu zwykłym, ale orzekający organ nimi nie dysponował, przy czym nie mają znaczenia przyczyny, które ten fakt spowodowały. Tymczasem z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że powołane jako podstawa wznowienia dokumenty, istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, a Skarżący miał o nich wiedzę lecz ich nie przedłożył. W toku postępowania podatkowego Skarżący pismem z dnia 18 grudnia 2017r. poinformował, iż od dnia 30 kwietnia 2013 r. przestał pełnić funkcję członka zarządu w Spółce, natomiast we wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lutego 2018 r. Skarżący powołał się na oświadczenie o rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki datowane na dzień 19 marca 2013 r. Mając na uwadze tak zakreślony stan faktyczny sprawy uznać należy, że istnienie dokumentów, a nie przedłożenie ich w dacie wydawania decyzji, jest równoznaczne z istnieniem tych dokumentów jako dowodów już w tej dacie. Ich późniejsze okazanie nie stanowi ujawnienia nowego dowodu po wydaniu decyzji. Istotnym dla wznowienia postępowania jest natomiast, aby te dowody nie były znane w toku postępowania podatkowego. Z punktu widzenia stanu wiedzy Strony, nie można uznać, że dokument w postaci oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu "wyszedł na jaw" dopiero po wydaniu ostatecznej decyzji. W efekcie należy uznać, że Strona postępowania może powoływać się w postępowaniu wznowieniowym tylko na takie okoliczności faktyczne, bądź takie dowody, co do których istnienia nie posiadała wiedzy w trakcie toczącego się postępowania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2013 r. II FSK 2675/12, z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 734/13, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 października 2017 r. sygn. akt I SA/Bk 728/17). Podnieść również należy, że jeżeli wskazywane przez podatnika okoliczności lub dowody istniały w postępowaniu zwykłym, a organ orzekający "ich nie zbadał", to nie można ich w postępowaniu wznowieniowym uznać za nowe, choćby organ w postępowaniu zwykłym się z nimi nie zapoznał (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2013 r. sygn. akt II FSK 734/13). Zgodzić się zatem należy z organem, że wskazywany przez Skarżącego dokument nie stanowi nowego dowodu w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 O.p., gdyż niewątpliwie istniał on w dniu wydania decyzji ostatecznej i był znany Stronie. Tym samym nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania. Wykładnia organu w kontekście przedmiotowego stanu faktycznego i art. 240 § 1 pkt 5 O.p. była prawidłowa, stąd bezzasadne pozostają zarzuty skargi w tym zakresie. W ocenie Sądu, w sprawie zebrano materiał dowodowy w sposób wyczerpujący i zupełny do czego organy podatkowe były zobowiązane. Opierając się na tym materiale dowodowym dokonano prawidłowej oceny stanu faktycznego. Strona w toku postępowania podatkowego w zakresie m. in. orzeczenia o jej odpowiedzialności za zaległości Spółki i drugim członkiem zarządu na żadnym etapie postępowania nie wskazała, iż istnieje dowód w postaci oświadczenia z dnia 19 marca 2013 r. o rezygnacji z funkcji członka zarządu Spółki. Tym samym bez znaczenia pozostaje argumentacja Strony, iż nie mogła ona przedstawić wcześniej tego dokumentu w toku postępowania, gdyż dopiero w 2018 r. został jej doręczony przez Spółkę. Zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W świetle art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 191 O.p. stanowi, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. DIAS oparł swoje rozstrzygnięcie w oparciu o ww. regulacje procesowe. Ponadto decyzja zawiera pełne uzasadnienie faktyczne, wskazuje fakty, które organ podatkowy uznał za udowodnione zgodnie z art. 210 § 4 O.p. Mając na uwadze powyższe, nie naruszono art 120, art 122, art 187 § 1, art 188, art. 191, art. 210 § 4 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120, art. 121, art. 122, art. 187 § 1, art. 191 w zw. z art. 70 § 1 O.p. poprzez brak rozpatrzenia całego zgromadzonego materiału dowodowego w kontekście możliwości wystąpienia przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazać należy, że kwestia wymagalności zobowiązania nie była przedmiotem postępowania podatkowego wznowionego na wniosek z dnia 11 czerwca 2018 r. na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 O.p., stąd zarzuty w tym zakresie pozostają bezpodstawne. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2019 r. poz. 2325, ze zm., oddalił skargę.