III SA/Wr 872/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Asesor WSA Andrzej Nikiforów, Anna Kuczyńska-Szczytkowska (sprawozdawca), Protokolant Starszy specjalista Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 2 września 2021 r. nr SKO/41/RD-72/2021 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia kat. B do kierowania pojazdami I. oddala skargę w całości. II. przyznaje adw. A. P. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) w tym VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.

Decyzją z dnia 8 lipca 2021 r. (nr K.5430.12.2.2019.II) Starosta Karkonoski (dalej: organ I instancji) orzekł o cofnięciu B.W. (dalej: skarżąca) uprawnienia kategorii B, prawo jazdy nr [...], nr druku [...] wydane w dniu [...] r. przez Starostę Jeleniogórskiego. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że do organu wpłynęło orzeczenie lekarskie Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 12 grudnia 2019 r. nr [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Organ I instancji ponadto wskazał, że orzeczeniem psychologicznym nr [...] zostało stwierdzone wobec skarżącej istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kat. B. W dniu 21 stycznia 2020 r.– wskutek wniesionego przez skarżącą odwołania – zostało wydane ostateczne orzeczenie psychologiczne nr [...] stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami kat. B. Na badanie lekarskie w Instytucie Medycyny Pracy w Łodzi w trybie odwoławczym skarżąca nie stawiła się. Organ I instancji podkreślił, że złożone przez skarżącą wnioski dowodowe - kserokopia postanowienia Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z 10 października 2019 r. o oddaleniu wniosku Kierownika Miejskiego Ośrodka Opieki Społecznej w Karpaczu o umieszczenie jej w domu pomocy społecznej i kserokopia opinii sądowo-psychiatrycznej z 23 lipca 2019 r. – nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Końcowo wskazał, że przywrócenie uprawnienia do kierowania pojazdami następuje po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie oraz po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wniosła o jej uchylenie i wskazała, że organ nie zgromadził materiału dowodowego w sprawie, a ponadto posługuje się badaniami z dnia 21 stycznia 2020 r., które zdezaktualizowały się, a zatem organ nie dysponuje wiarygodną informacją o zastrzeżeniach co do stanu zdrowia. Nie zostało w sprawie ustalone, czy np. skarżąca była karana, czy cierpi na chorobę psychiczną, a dla wydania decyzji musi istnieć przesłanka uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia. Zaskarżoną decyzją z dnia 2 września 2021 r. (nr SKO/41/RD-72/2021) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze (dalej: SKO, organ odwoławczy) utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną SKO wskazało art. 138 § 1 ust. 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: k.p.a.) oraz art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212, dalej: ustawa, ustawa o kierujących pojazdami). SKO podkreśliło, że bezspornie orzeczeniem lekarskim nr 415/2019 z dnia 12 grudnia 2019 r. Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Odział Jelenia Góra stwierdził istnienie przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. Ponadto orzeczeniem psychologicznym nr [...] z tego samego dnia Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Odział Jelenia Góra stwierdził istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. W wyniku ponownego badania w dniu 21 stycznia 2020 r. zostało wydane orzeczenie psychologiczne nr [...] przez Dolnośląski Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Poradnia Psychologiczna we Wrocławiu, stwierdzające istnienie przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami silnikowymi, do których wymagane jest posiadanie prawa jazdy kat. AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T. W konsekwencji – jak wskazało SKO - zaistniały podstawy do wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o cofnięciu stronie uprawnień do kierowania pojazdami kat. B. SKO podkreśliło, że brzmienie będącego podstawą rozstrzygnięcia przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, w którym użyto zwrotu "wydaje", wskazuje na obligatoryjny charakter cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku zajścia określonych tym przepisem okoliczności. Decyzja wydana na mocy tego przepisu ma charakter związany, co oznacza, iż nie pozostawia pola do uznaniowości organu administracyjnego w tym zakresie. Ze znajdującego się w aktach sprawy orzeczenia lekarskiego wynika jednoznacznie, że istnieją przeciwskazania do kierowania przez stronę pojazdami mechanicznymi wskazanych kategorii. Tak więc orzeczenie o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami – w ocenie organu odwoławczego – uznać należy za prawidłowe i uzasadnione. Pismem z dnia 24 września 2021 r. skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: - art. 81 k.p.a. polegające na uznaniu za udowodnioną okoliczności faktycznej w postaci istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami na podstawie orzeczenia lekarskiego, co do których nie miała skarżąca możliwości wypowiedzenia się; - art. 77 § 1 i 80 k.p.a. przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i całkowite pominięcie wyników dowodowych w postaci badań skarżącej przez lekarza psychiatrę oraz innych załączonych do sprawy, - art. 108 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności pomimo braku zaistnienia i wykazania przesłanek uzasadniających jego stosowanie. Ponadto skarżąca na podstawie art. 106 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: pism kierowanych do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia 24 stycznia 2020 r., 10 lipca 2020 r., 13 sierpnia 2020 r. oraz odpowiedzi tego Ośrodka; decyzji o odmowie uznania jej za osobę niepełnosprawną na okoliczność pozbawienia jej prawa obrony swoich praw, barku wyjaśnienia dlaczego orzeczenie lekarskie zawiera nieprawdziwe treści związane z zarzucaną skarżącej chorobą psychiczną oraz nadużywanie alkoholu, podczas gdy okoliczności te nie są w aktualnym stanie funkcjonowania skarżącej prawdziwe, innymi słowy na okoliczność braku uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia skarżącej. W uzasadnieniu skargi podkreśliła, że w świetle art. 76 § 3 k.p.a. możliwe jest przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentów urzędowych. Organ nadając niejako bezwzględny charakter orzeczeniu lekarskiemu pominął intencję skarżącej, że przecież istnieje prawna i faktyczna możliwość obalenia takiego dokumentu, chociażby przez przedstawienie diagnozy lekarskiej, potwierdzonej właściwym orzeczeniem lekarskim, przeciwko treści wcześniej wydanego orzeczenia lekarskiego z 2019 r. W ocenie skarżącej ostateczność badania lekarskiego, wbrew stanowisku organu, może zostać zweryfikowana w drodze kolejnych badań lekarskich podjętych zgodnie z wymogami określonymi w rozporządzeniu. Do skargi skarżąca dołączyła: - pismo z 24 stycznia 2020 r., w którym zwróciła się do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Poradni Psychologicznej o wydanie uzasadnienia decyzji – orzeczenia psychologicznego nr 16/2020, poprzez wskazanie jakie poważne przeciwwskazania psychologiczne do kierowania przez nią pojazdami mechanicznymi – samochodami osobowymi istnieją lub jaka możliwość wystąpienia powyższej przesłanki została spełniona; pismo tego Ośrodka z 21 lutego 2020 r., w którym wskazano, że obowiązujące przepisy nie przewidują pisemnego uzasadnienia orzeczenia; pismo z 10 lipca 2020 r., którym zwróciła się do Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy – Poradni Psychologicznej o wydanie szczegółowych badań poprzedzających wydanie orzeczenia psychologicznego nr [...] i wniosła o ustne uzasadnianie motywów wydania tego orzeczenia; pismo z 13 sierpnia 2020 r., w którym ponowiła prośbę zawartą w piśmie z 10 lipca 2020 r.; pismo z 22 września 2020 r., w którym Dyrektor Dolnośląskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy wskazał, że podtrzymuje swoje stanowisko i przesyła ksero karty badania psychologicznego; orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z 13 września 2021 r. i 8 kwietnia 2020 r., z których wynika, że skarżąca "nie jest niezdolna do samodzielnej egzystencji". Pismem z 14 października 2021 r. skarżąca uzupełniła złożoną skargę i wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów w postaci: - poświadczonych za zgodność z oryginałem kserokopii kart badania lekarskiego z dnia 12 grudnia 2019 r. - na okoliczność treści widniejących tam zapisów odnośnie rodzaju zdiagnozowanej w tej dacie jednostki chorobowej mającej być podstawą wydania orzeczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań do kierowania przez nią pojazdami kat. "B" i wynikających z tychże zapisów przesłanek źródłowych, na jakich opiera się powyższa diagnoza, - kserokopii pisma z Instytutu Medycyny Pracy im. prof. J. Nofera z dnia 20 stycznia 2020 r. - na okoliczność mającego się odbyć w tej placówce kosztu powtórnego badania lekarskiego; - kserokopii decyzji z dnia 13 maja 2019 r. - na okoliczność wysokości, okresu i sposobu wypłaty na jej rzecz zasiłku stałego, - kserokopii zaświadczenia z dnia 17 czerwca 2019 r. - na okoliczność przyczyn pozostawania przez nią od wskazanej w jego treści daty pod opieką wystawiającej je placówki medycznej, - kserokopii konsultacji psychologicznej z dnia 25 czerwca 2020 r. - na okoliczność wyniku badania sprawności funkcji percepcji wzrokowej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie z 28 marca 2022 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniósł o: - dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu medycyny oraz biegłego z zakresu psychologii transportu połączonego z badaniem skarżącej na okoliczność ustalenia, czy stan zdrowia oraz stan psychofizyczny pozwala na prowadzenie pojazdów mechanicznych; - o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych, oświadczając, że przedmiotowe koszty nie zostały opłacone, ani w całości, ani w części. Pełnomocnik podkreślił, że skarżąca w toku postępowania przed organami obu instancji i jako załączniki do skargi przedłożyła dokumentację medyczną, z treści której wynika, że stan jej zdrowia nie stanowi przeszkody do kierowania pojazdami. Wskazał, że skarżąca przez cały okres dysponowania uprawnieniami do kierowania pojazdami nie miała sytuacji świadczących o naruszeniu zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego, nie toczyło się wobec niej postępowanie karne związane z popełnieniem czynów zabronionych przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Pozbawienie skarżącej możliwości kierowania pojazdami wpływa negatywnie na możliwości skarżącej podejmowania działań terapeutycznych i zadbania o własne zdrowie. W piśmie z 20 kwietnia 2022 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci: konsultacji psychologicznej z 25 czerwca 2020 r.; orzeczenia lekarskiego orzecznika ZUS z dnia 13 września 2021 r.; zaświadczenia lekarskiego z dnia 14 kwietnia 2022 r. (zaświadczenie wystawione przez lekarza internistę z poradni lekarza POZ) na okoliczność ich treści, w szczególności na okoliczność, że skarżąca posiada sprawność funkcji percepcji wzrokowej, polegających na braku zaburzeń widzenia zmierzchowego oraz braku zaburzeń wrażliwości na olśnienie, a także na okoliczność, że skarżąca nie jest osobą niezdolną do samodzielnej egzystencji oraz na okoliczność, że ogólny stan zdrowia skarżącej jest dobry i że nie wymaga ona opieki osoby drugiej, a co za tym idzie, że nie było podstaw cofnięcia jej uprawnień do kierowania pojazdami. W piśmie z 8 czerwca 2022 r. skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z dokumentów: wyników badań Centrum Medycznego w Karpaczu z dnia 16 maja 2022 r.; wyników badań laboratoryjnych WCSKJ – Laboratorium Analityczne z dnia 12 maja 2022 r.; wyników badań Centrum Medycznego w Karpaczu z dnia 23 maja 2022 r. na okoliczność ich treści, w szczególności na okoliczność stanu zdrowia skarżącej, wyników badań biochemicznych świadczących o prawidłowej funkcji wątroby, a co za tym idzie na okoliczność, że nie było podstaw do cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami. W piśmie z 20 czerwca 2022 r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - informacji dla lekarza kierującego z dnia 25 maja 2022 r. na okoliczność jej treści (nie stwierdzono zmian chorobowych w zakresie układu oddechowego), a w szczególności na okoliczność stanu zdrowia skarżącej, wyników badań w zakresie badań układu oddechowego, a co za tym idzie na okoliczność, że brak było podstaw do cofnięcia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami. Wraz z pismem z 9 stycznia 2023 r. skarżąca ponownie przesłała dokumentację medyczną. Dodatkowo dołączyła postanowienie z 30 listopada 2022 r. o umorzeniu dochodzenia i kserokopię opinii sądowo-psychiatrycznej z 23 lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja SKO, utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji, którą cofnięto skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B ze względu na stwierdzone, przez uprawniony do tego podmiot, istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami (orzeczenie lekarskie z 12 grudnia 2019 r.). Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Jak słusznie wskazało SKO postępowanie administracyjne dotyczące weryfikacji uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia kierowcy odbywa się dwuetapowo. Najpierw prowadzone jest postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przez lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje. Szczegółowe warunki i tryb przeprowadzania badania lekarskiego, zakres badań lekarskich i jednostki uprawnione do przeprowadzania badań określone zostały w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2020 r. poz. 2213 dalej: rozporządzenie). Podkreślić należy, że na tym etapie strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiać posiadane dokumenty lekarskie, a w tym zgromadzone wyniki innych badań mających znaczenie w sprawie, może korzystać z możliwości wniesienia odwołania od orzeczenia lekarskiego organu I instancji. Decyzja w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami ze względu na stan zdrowia uprawnionego wydawana jest w drugim etapie, po zakończeniu postępowania diagnostyczno-orzeczniczego, jeżeli w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, zgodnie z którym organy prowadzące postępowanie administracyjne zmierzające do wydania decyzji, o której stanowi art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, nie mają prawnej możliwości weryfikacji wydanego orzeczenia lekarskiego pod względem jego treści. Są związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i nie mają jakichkolwiek podstaw do kwestionowania okoliczności objętych jego treścią. Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Z treści tego przepisu wynika obowiązek starosty wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu wyjaśniającym poprzedzającym wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzje wydawane w trybie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, czyli takie, które nie zależą od uznania organu. Organ w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem ma obowiązek wydać decyzję o określonej w przepisie treści (por. np. wyroki NSA: z 10 listopada 2021 r., II GSK 517/21, z 18 maja 2020 r., I OSK 786/19, z 16 października 2013 r., I OSK 952/12; z 22 czerwca 2009 r., I OSK 840/08; z 6 lipca 2020 r., I OSK 3042/19, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Wobec sformułowanych w skardze zarzutów, należy zauważyć, że w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w art. 79 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami i w § 7 rozporządzenia, jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., a więc jest dowodem tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dokument urzędowy korzysta z domniemania prawdziwości, tzn., że pochodzi od organu, który go wystawił oraz domniemania zgodności z prawdą zawartego w dokumencie oświadczenia organu. Przyjęcie stanowiska, że orzeczenie lekarskie stanowi dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez uprawnionego lekarza określonej jednostki organizacyjnej oznacza, że w myśl art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Postawienie określonych wymagań dokumentowi urzędowemu, jakim jest orzeczenie lekarskie, ma ten skutek, że przeprowadzenie dowodu przeciwko jego treści jest możliwe wyłącznie poprzez przedstawienie innego orzeczenia lekarskiego spełniającego kryteria cytowanego rozporządzenia. Przeciwdowodem mogłoby być jedynie uzyskane przez stronę w wyniku poddania się badaniom zaświadczenie lekarskie odpowiadające kryteriom rozporządzenia, a więc wydane przez uprawnionego lekarza w uprawnionej do przeprowadzania badań lekarskich jednostce. W postępowaniu o cofnięcie prawa jazdy prawodawca postawił określone wymagania orzeczeniu lekarskiemu, jako dowodowi, na podstawie którego orzekają organy administracyjne. Otóż musi to być orzeczenie wydane przez "uprawnionego lekarza" i to funkcjonującego w odpowiednich strukturach. Wymóg w zakresie kwalifikacji lekarza wynika wprost z art. 77 ustawy o kierujących pojazdami, natomiast co do ośrodka, to zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia jednostkami uprawnionymi do przeprowadzenia badań osób, o których mowa w art. 75 ust. 1 pkt 3- 5 ustawy, są wojewódzkie ośrodki medycyny pracy właściwe ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej (por. wyrok NSA z 18 maja 2020 r., I OSK 786/19, CBOSA). Skarżąca w toku postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie przedstawiła żadnych orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione jednostki, które mogłyby stanowić kontrdowody w stosunku do orzeczeń znajdujących się w aktach sprawy, a którymi to związane były organy orzekające w sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze dowodami obalającymi moc dowodową orzeczenia lekarskiego z 12 grudnia 2019 r. nie mogły być przedstawiane przez nią wyniki badań lekarskich, opinia biegłego i inne dokumenty, które nie pochodziły od uprawnionej w rozumieniu powołanych wyżej przepisów jednostki. W konsekwencji, w sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 81, art. 77 § 1 i art. 80 k.pa. Postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem zasad wynikających z Kodeksu postępowania administracyjnego. Jak już bowiem wcześniej wskazano wiążący charakter wydanego w stosunku do skarżącej orzeczenia uprawnionej jednostki orzeczniczej, a co za tym idzie brak możliwości weryfikacji jego treści, ogranicza przewidzianą w art. 76 § 3 k.p.a. możliwość przeprowadzania dowodu przeciwko treści dokumentu urzędowego. Obalenie domniemania prawdziwości, tzn. zgodności twierdzeń zawartych w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem silnikowym z rzeczywistym stanem rzeczy, możliwe jest w zasadzie jedynie przy zastosowaniu procedury przeprowadzania badań lekarskich, określonej w rozporządzeniu. Tym samym organ nie jest władny ani uwzględniać - jako przeciwdowodu, o którym mowa w art. 76 § 3 k.p.a. orzeczeń, zaświadczeń lub wyników badań lekarskich wykonanych przez inne podmioty medyczne lub w innym trybie, jak również przeprowadzać na tę okoliczność jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego. Organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami wszczęte w oparciu o orzeczenie lekarskie właściwej jednostki orzeczniczej, nie jest władny dokonywać w toku prowadzonego postępowania weryfikacji ww. orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Wbrew zatem zarzutom postawionym w skardze, organy wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności sprawy, poprzez uzyskanie stosownego ostatecznego orzeczenia lekarskiego i nie mogły prowadzić dalszego postępowania w celu jego weryfikacji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, które w dostateczny sposób wyjaśnia podstawę prawną wydanej decyzji i względy którymi kierował się organ. W zakresie zarzutu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazać należy, rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji Starosty Jeleniogórskiego z 2 grudnia 2019 r. (nr K.5430.12.2.2019.II) o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja ta nie podlegała kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wnioski dowodowe skarżącej, w tym wniosek o powołanie biegłego. Wskazać należy, że Sąd administracyjny, którego rolą jest wyłącznie kontrola zaskarżonych decyzji pod kątem wydania ich w zgodzie z prawem, nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego co do aktualnej sytuacji zdrowotnej skarżącej w zakresie istniejących u niej przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Podkreślić należy, że stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić jedynie dowody uzupełniające z dokumentów i tylko wtedy, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Tego rodzaju sytuacja w niniejszym postępowaniu nie zachodzi, gdyż jak zostało już wskazane, brak jest w sprawie istotnych wątpliwości, zaś podnoszone przez skarżącą twierdzenia na temat stanu jej zdrowia oraz prawidłowości orzeczenia lekarskiego, w oparciu o które wydane zostały kwestionowane decyzje administracyjne, mają charakter wyłącznie polemiczny. Celem regulacji z art. 106 § 3 p.p.s.a. nie jest umożliwienie sądowi ponownego czy też uzupełniającego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, lecz umożliwienie dokonania przez sąd oceny pod względem zgodności z prawem. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, bada, czy organ administracji ustalił stan faktyczny zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie czy dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji przepisów prawa materialnego. Mając na uwadze powyższe, Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I sentencji. W punkcie II Sąd orzekł na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. i § 21 ust. 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz.18 ze zm.).